Feeds:
Άρθρα
Σχόλια

Άρθρα με ετικέτες ‘ΑΡΧΑΙΑ ΘΟΥΡΙΑ’

Conyza canadensis Αρχαία άνθεια- Θουρία  Αριοχώρι Ουγγρέϊκα 13Αυγούστου 2013

Conyza canadensis Αρχαία Άνθεια- Θουρία Αριοχώρι Ουγγρέϊκα 13Αυγούστου 2013

Η Conyza canadensis είναι ένα μονοετές φαρμακευτικό φυτό της περιοχής της αρχαίας Άνθειας – Θουρίας που φθάνει σε ύψος 1m. Αντέχει στην κλιματική ζώνη 7 δηλαδή μέχρι -17 βαθμούς Κελσίου. Ανθίζει από τον Ιούνιο – Οκτώβριο, και οι σπόροι ωριμάζουν από Ιούλιο-Οκτώβριο. Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα (έχει τόσο αρσενικά όσο και θηλυκά όργανα) και γονιμοποιούνται από μύγες και μέλισσες. http://youtu.be/Ko26RRFTzR4 Ευδοκιμεί σε φωτεινά (αμμώδη) και μέσο (αργιλώδη) εδάφη και προτιμά καλά στραγγιζόμενα μέρη. Κατάλληλο pH: ουδέτερο έως βασικό (αλκαλικό) έδαφος. Μπορεί να μεγαλώσει σε ημι-σκιά (αραιά δάση) ή χωρίς σκιά. Προτιμά ξηρό ή υγρό έδαφος και μπορεί να ανεχθεί την ξηρασία. Τα φυτοφάγα θηλαστικά συνήθως δεν προτιμούν το φυτό επειδή το φύλλωμα του είναι πικρό. Τα κουνέλια μπορούν να τρώνε τις κορυφές των νεαρών φυτών περιστασιακά.

Conyza canadensis Αρχαία άνθεια- Θουρία  Αριοχώρι Ουγγρέϊκα 13Αυγούστου 2013

Conyza canadensis Αρχαία άνθεια- Θουρία Αριοχώρι Ουγγρέϊκα 13Αυγούστου 2013

Ενώ η φαρμακευτική αξία του φυτού είναι πολύ μεγάλη η οικολογική αξία του στην άγρια ​​φύση είναι χαμηλή, με εξαίρεση το νέκταρ των λουλουδιών του, που καταναλώνεται από τις μέλισσες γιαυτό θεωρείται μελισσοκομικό φυτό. ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Τα νεαρά φύλλα και φυτά τρώγονται μαγειρεμένα ή αποξηραμένα μπορούν να φαγωθούν αργότερα βραστά, ή μαγειρεμένα με ρύζι . Από το φυτό παράγεται ένα αιθέριο ελαίο που χρησιμοποιείται εμπορικά στα γλυκίσματα , τα καρυκεύματα και τα αναψυκτικά σαν αρωματικό. Τα φρέσκα φύλλα περιέχουν 0,2 έως 0,66% αιθέριο έλαιο. Τα συστατικά των αποξηραμένων φύλλων του φυτού αναφέρονται παρακάτω: 0 Θερμίδες ανά 100g Νερό : 0% Πρωτείνες: 14.9g; Λίπος: 1.8g; Υδατάνθρακες: 75.1g; Ίνες: 26.1g; Μέταλλα – Ασβέστιο: 1010mg; Φώσφορος: 280mg; Σίδηρος: 0mg; Μαγνήσιο: 0mg; Sodium: 0mg; Κάλιο: 2610mg Plants Of A Future ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Στην παραδοσιακή ιατρική θεωρείται πολύτιμο φυτικό φάρμακο. Το βράσιμο της κόνυζας παράγει ατμό που προκαλεί εφίδρωση. Το κάπνισμα των φύλλων σαν ταμπάκο χρησιμοποιείται για την τόνωση του φτερνίσματος κατά τη διάρκεια του κρυολογήματος. Το κάψιμο του φυτού δημιουργεί καπνό που απομακρύνει τα έντομα. Σημαντική θεωρείται η στυπτικότητα του φυτού για αυτό χρησιμοποιείται στη θεραπεία των γαστρο-εντερικών προβλημάτων, την διάρροια καιτη δυσεντερία. Ακόμη χρησιμοποιείται σε μια πολύ αποτελεσματική θεραπεία για αιμορραγία των αιμορροΐδων. Το σύνολο του φυτού έχει αντιρευματικές, στυπτικές, βαλσάμικές, διουρητικές, εμμηναγωγές, στυπτικές, τονωτικές και ανθελμινθικές ιδιότητες. Τα μέρη του φυτού μπορεί να συλλέγονται ανά πάσα στιγμή και είναι καλύτερα να χρησιμοποιούνται όταν είναι φρέσκα. Τα αποξηραμένα βότανα δεν πρέπει να αποθηκεύονται για περισσότερο από ένα χρόνο. Ένα εκχύλισμα του φυτού χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της διάρροιας και των εσωτερικών αιμορραγιών ή εφαρμόζεται εξωτερικά για τη θεραπεία της γονόρροιας και η αιμορραγία των αιμορροϊδων. Τα φύλλα σε αρκετές έρευνες παρουσιάζουν υπογλυκαιμικές ιδιότητες. Το αιθέριο έλαιο που βρίσκεται στα φύλλα χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της διάρροιας, δυσεντερίας και στις εσωτερικές αιμορραγίες. Επιπρόσθετα το έλαιο είναι πολύτιμο για τη θεραπεία των της φλεγμονής των αμυγδαλών στο πρήξιμο και τη φλεγμονή του λαιμού. Ένα τσάι από τις βραστές ρίζες χρησιμοποιείται για τη θεραπεία των ανωμαλιών της εμμηνόρροιας. Σε σχετική μελέτη του University of Lodz, Poland αποδείχθηκε ότι το φυσικό εκχύλισμα πολυσακχαρίτη από canadensis Conyza έχει αντισυγκολλητική και αντιοξειδωτική δραστηριότητα, και ως εκ τούτου είναι ευεργετική στην πρόληψη ασθενειών, όπως οι καρδιαγγειακές ή οι φλεγμονώδεις νόσοι. Σε ανάλογες έρευνες του Pakistan Research Repository στο φυτό ανιχνεύθηκαν μεγάλες ποσότητες σφιγγολιπιδίων. Τα σφιγγολιπίδια (sphingolipids) είναι φωσφογλυκερίδια που αντί της γλυκερόλης περιέχουν την σφιγγοσίνη ή κάποια συγγενική της δι-υδροξυ-αμίνη. H αμινομάδα είναι συνδεδεμένη σε ένα λιπαρό οξύ με αμιδικό δεσμό. Τα σφιγγολιπίδια υπάρχουν στις μεμβράνες των κυττάρων και αφθονούν στον εγκέφαλο και στους νευρικούς ιστούς, όπου ενώσεις που ονομάζονται σφιγγομυελίνες αποτελούν τα κύρια συστατικά του περιβλήματος των νευρικών ινών. Αυτές οι ιδιότητες τα κάνουν απαραίτητα για την ανασυγκρότηση των ιστών γι αυτό αποτελούν βασικό συστατικό των κρεμών του δέρματος. Σε σχετικές έρευνες του University of Szeged, Hungary τεκμηριώθηκε η αντιμυκητιακή και η αντιβακτηριακή δράση των αιθέριων ελαίων που προέρχονται από το εναέριο μέρος  και τις ρίζες του φυτού. Στη σχετική μελέτη των βοτάνων της Αμερικής που συνδέονται με εκείνα της Κίνας αναφέρεται οτι στην κινεζική λαϊκή ιατρική, το εκχύλισμα της Κόνυζας εφαρμόζεται για τη θεραπεία των πληγών , των οιδημάτων και τους πόνους που προκαλούνται από την αρθρίτιδα. Επιπλέον, σύμφωνα με το λεξικό των φαρμακευτικών φυτών, το πτητικό έλαιο του φυτού έχει εφαρμοστεί για την θεραπεία της βρογχίτιδας και της κυστίτιδας. Η αντι-ιική δράση των εκχυλισμάτων μεθανόλης και βουτανόλης του φυτού μελετήθηκε και αποδείχθηκε σε σχετικές μελέτες του Laboratoire de Microbiologie ,Monastir, Tunisie. Laboratoire de Microbiologie Monastir, Tunisie C. P. Khare, Ed., Indian Medicinal Plants—An Illustrated Dictionary, Springer, Berlin, Germany, 2007 T. S. C. Li, Chinese and Related North American Herbs—Phytopharmacology and Therapeutic Values, CRC Press, New York, NY, USA, 2002 University of Szeged,Hungary Pakistan Research Repository University of Lodz, Banacha , Poland Chiej. R. Encyclopaedia of Medicinal Plants Foster. S. & Duke. J. A. A Field Guide to Medicinal Plants Weiner. M. A. Earth Medicine, Earth Food ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Σαν φυτό βαφικό δίνει ωραίες πράσινες αποχρώσεις. Το φυτό περιέχει μικρές ποσότητες από αιθέριο έλαιο. Δεδομένου ότι το φυτό συλλέγεται εύκολα, ή εκχύλιση του ελαίου είναι εφικτή. Το έλαιο έχει μια ιδιαίτερη ποιότητα που το καθιστά κατάλληλο για την κατασκευή των αρωμάτων με ασυνήθιστες αποχρώσεις. Μια άλλη χρήση του, είναι το άναμμα φωτιάς με την μέθοδο του “τόξου φωτιάς”: Το τοξο φωτιας, βασιζετε στον πολυ απλο κανονα της φυσικης οτι η τριβη παραγει θερμοτητα. Ετσι τριβοντας δυο ξυλα μεταξυ τους, παραγετε αρκετη θερμοτητα ωστε να αρχισει να καιει το ξυλο και να παραγετε μια λεπτη σκονη καρβουνου. Αυτην την σκονη καρβουνου, η οποια σιγο-καιει, την μεταφερετε σε ενα ευφλεκτο προσαναμα από χαρτί ηή ξερά φύλλα και ετσι αναβει η φωτια. Μην περιμενετε τριβοντας τα ξυλα να δειτε φλογες. Η διαδικασια αυτη απλως παραγει το καρβουνο. Για να φτιαξετε ενα τοξο φωτιας θα χρειαστειτε: Ενα ξυλο που θα χρησιμοποιηθει ως βαση. Η βαση αυτη θα πρεπει να ειναι λιγο πιο φαρδια απο το κλαδι της Κόνυζας που θα χρησιμοποιησουμε ως αξονα περιστροφης και καλο ειναι να ειναι και απο πιο μαλακο ξυλο πχ πευκο, απο οτι ο αξονας. Ενα κλαδι Κόνυζας που θα χρησιμοποιηθει ως αξονας περιστροφης. Στην μια ακρη του φτιαξτε μια μυτερη μυτη ενω στην αλλη μια πιο χοντρη. Η χοντρη μυτη ειναι αυτη που θα βαλουμε στην βαση μας, για να παραγουμε το καρβουνο. Θελουμε να ειναι χοντρη, για να εχει πιο πολυ επαφη με το ξυλο, να εχει μεγαλυτερη τριβη με αποτελεσμα να παραγει περισσοτερη θερμοτητα. Λιγο σχοινι. Αν δεν εχετε μπορειτε να χρησιμοποιησετε κορδονι παπουτσιων, μια λωριδα υφασματος απο τα ρουχα σας ή να φτιαξετε σχοινι απο ριζες φυτων και φλοιο. Ενα μαχαιρι ή μια κοφτερη πετρα.

fugazigr

Παρακολουθείστε to σχετικό Video:

Άναμα φωτιάς . Η ράβδος είναι από αποξηραμένη Κόνυζα:

Read Full Post »

 Anchusa officinalis άγχουσα Αρχαία Θουρία Ασπροπουλιά 15 Ιούνη 2013

Anchusa officinalis άγχουσα Αρχαία Θουρία Ασπροπουλιά 15 Ιούνη 2013

Anchusa officinalis L., άγχουσα η φαρμακευτική, βοϊδόγλωσσα, σκυλόγλωσσα Είναι διετής πόα. Έχει βλαστό πολύκλαδο, όρθιο, χνουδωτό, ύψους 50-70 εκατ., φύλλα προμήκη, λογχοειδή, χνουδωτά και άνθη κυανά ή ιώδη, σε αραιούς βόστρυχους.  Αυτοφύεται σε λιβάδια και χέρσα μέρη της περιοχής της Αρχαίας Θουρίας. Ευδοκιμεί σε ημιορεινές, αλλά και πεδινές περιοχές και σε χωράφια προσηλιακά, μέτριας γονιμότητατας, ξηρικά. Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα (έχουν τόσο αρσενικά όσο και θηλυκά όργανα) και γονιμοποιούνται από μέλισσες.

Anchusa officinalis  σπόροι

Anchusa officinalis σπόροι

Πολλαπλασιάζεται με σπόρο που σπέρνεται σε σπορείο ή απ’ ευθείας στο χωράφι και με παραφυάδες. Η σπορά και η μεταφύτευση γίνεται το φθινόπωρο ή την άνοιξη σε αποστάσεις 40-50 επί 60-70 εκατ. Άνθηση : Ιούνιος – Σεπτέμβριος. Είναι φυτό φαρμακευτικό, εδώδιμο, βαφικό και μελισσοτροφικό.  Η πλούσια μελισσοτροφική δράση του φυτού τεκμηριώθηκε από το  Agricultural University,  Lublin, Poland .  Στην ίδια μελέτη καταγράφηκε η διατροφική αξία του νέκταρος για τις μέλλισσες. ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ: Το όνομα του φυτού προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη αγχουσίζομαι που σημαίνει χρησιμοποιώ άγχουσα, βάφω, χρωματίζω (κυρίως το πρόσωπο). Ο Διοσκουρίδης αναφέρει ότι η προσθήκη του φυτού στο κρασί το έκανε «ευφρόσυνο». Αναφέρει επίσης ότι αν σε δαγκώσει δηλητηριώδες ζώο μπορεί να γίνεις καλά αν πάρεις το φυτό αυτό εσωτερικά ή βάλεις σαν πολτό το μασημένο φυτό πάνω στην πληγή. Λέει ακόμη ότι αν φτύσεις τον πολτό αυτό μέσα στο στόμα ενός φιδιού, αυτό θα πεθάνει αμέσως, ενώ σκοτώνει και τα σκουλήκια στο έντερο. Συνιστούσε επίσης το φυτό σε προβλήματα πόνου της πλάτης, μώλωπες από πτώσεις, ευλογιά, ιλαρά και τσιμπήματα εντόμων. Στην αρχαιότητα μαζί με άλλα παρεμφερή είδη θεωρούσαν την άγχουσα ως ένα από τα καλύτερα καλλυντικά. Ο Πλίνιος αναφέρει ότι την χρησιμοποιούσαν στη βαφική, ενώ ο Γαληνός τη γνώριζε σαν καλλυντικό. Κατά περίεργο τρόπο, στη λαϊκή ιατρική η αγχούσα χρησιμοποιείται κατά της διάρροιας. Το χρησιμοποιούσαν επίσης για να θεραπεύει δοθιήνες, φλεγμονές και ευαίσθητα δέρματα.. Δινόταν επίσης από το στόμα ως καθαρτικό, για τον βήχα και το έλκος στομάχου. Τα φύλλα του που είναι τραχιά και με χνουδωτά εξογκώματα τα μάζευαν μεταξύ Ιανουαρίου και Μαρτίου και θεωρούσαν ότι δίνουν μια εξαιρετική γεύση στο χαρμάνι των χόρτων που χρησιμοποιούνται για πίτες. Δίανθος

Anchusa officinalis άγχουσα Αρχαία Θουρία Ασπροπουλιά 15 Ιούνη 2013

Anchusa officinalis άγχουσα Αρχαία Θουρία Ασπροπουλιά 15 Ιούνη 2013

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Τα φύλλα και νεαρά βλαστάρια τρώγονται μαγειρεμένα ή ωμά. Χρησιμοποιείται όπως το σπανάκι. Τα λουλούδια τρώγονται ψημένα ή χρησιμοποιούνται ως γαρνιτούρα στις σαλάτες. Η κόκκινη χρωστική ουσία που λαμβάνεται από τις ρίζες μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον χρωματισμό ελαίων, λίπων και σιροπιών. Hedrick. U. P. Sturtevant’s Edible Plants of the World Tanaka. T. Tanaka’s Cyclopaedia of Edible Plants of the World Plants For A Future Anchusaofficinalis ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Το υπέργειο τμήμα του θεωρείται διουρητικό, επουλωτικό, αποχρεμπτικό και μαλακτικό. Παλαιότερα το χρησιμοποιούσαν για τη θεραπεία του στομαχικού έλκους, της νευρικής υπερεντάσεως και της μελαγχολίας. Βοηθά στην επούλωση χρόνιων ελκών, έντονων φλεγμονών και εγκαυμάτων. Βοηθά σε προβλήματα σπλήνας και άμμου στα νεφρά. Σήμερα παρασκευάζεται φάρμακο για την θεραπεία του έλκους στομάχου και δωδεκαδακτύλου το οποίο χρησιμοποιούν στην ομοιοπαθητική. Εσωτερικά λαμβάνεται υπό μορφή εγχύματος ως μαλακτικό και για τη θεραπεία του βήχα και του συναχιού. Ακόμη μια αλοιφή του μπορει να χρησιμοποιηθεί τοπικά για πληγές, μώλωπες, ή κοψίματα. Από το φυτό παρασκευάζονται χάπια και σταγόνες για την θεραπεία των ανάλογων ασθενειών από τις εταιρείας Boiron και Homeocan Apothecary Δίανθος Launert. E. Edible and Medicinal Plants

Anchusa officinalis  Ρίζες

Anchusa officinalis   Ρίζες

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Από τη ρίζα παράγεται ένα κόκκινο χρώμα που μπορει να χρησιμοποιhθεί στα γλυκά και τα φαγητά δεδομένου ότι δεν είναι επιβλαβής για τον οργανισμό. Όταν εγχύεται σε λάδι, του προσδίδει ένα όμορφο κόκκινο χρώμα. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο κραγιόν για τα χείλη, σε διάφορα βάλσαμα, έλαια και αλοιφές. Μερικές φορές προστίθενται σε χέννα. Anchusa+officinalis ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ: To μυριόκαλο της Σαντορίνης της Νίκης Τσέκου Στη Σαντορίνη υπάρχει ένα φυτό που θεωρείται ζιζάνιο . Το λένε: ‘Μυριόκαλο’ Για έναν ανεξήγητο λόγο, αυτό το φυτό εγώ από μικρή το συμπαθούσα. Μου άρεσαν τα όμορφα μπλε λουλουδάκια του που το καλοκαίρι, μέσα στα ξερόχορτα, αυτά έδιναν χρώμα στο άνυδρο τοπίο της Σαντορίνης και οι μέλισσες μέσα στην ξεραϊλα έβρισκαν σ’ αυτό καταφύγιο. Που να ήξερα τότε, ότι αυτό το φυτό μπορεί να είναι αγχολυτικό ! Από μικρή απορούσα γιατί να λένε Μυριόκαλο (Μύρια καλά) ένα φυτό που αν το πιάσει κανείς με το χέρι, θα γεμίσει η χούφτα του με μύρια αγκαθάκια . Το Μυριόκαλο, όπως μου είπε η μαμά μου το έβραζαν παλιά μαζί με Απήγανο και το έδιναν στις λεχώνες. Έψαξα να βρω το επιστημονικό όνομα του Μυριόκαλου και η απορία μου για το σαντορινιό του όνομα λύθηκε όταν έμαθα πως το λέγανε οι αρχαίοι Έλληνες. Το λέγανε Άγχουσα και το ζιζάνιο αυτό κάνει μύρια καλά…

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Τα 25gr ρίζας του φυτού πωλούνται στην διεθνή αγορά 5Eu περίπου και οι 10 σπόροι 2Eu. http://www.bristolbotanicals.co.uk/pr-2367

Read Full Post »

Cerinthe major αρχαια θουρια Αρφαρά 27 Μάρτη 2013

Cerinthe major αρχαια θουρια Αρφαρά 27 Μάρτη 2013

Cerinthe major αρχαια θουρια Αρφαρά 27 Μάρτη 2013

Cerinthe major αρχαια θουρια Αρφαρά 27 Μάρτη 2013

Ασυνήθιστο , υπό την έννοια ότι δεν έχει τριχωτό φύλωμα όπως  τα άλλα μέλη της οικογένειας, φυτό της ευρύτερης περιοχής της αρχαίας θουρίας της οικογένειας των Boraginaceae . Η ονομασία του Cerinthe major προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις κερί + άνθος. Συνεπώς σημαίνει κέρινο άνθος από τα χρώματα και το σχήμα των λουλουδιών του. Επειδή είναι Μελισσοκομικό φυτό το κέρινο άνθος μπορει να θεωρηθεί ότι τροφοδοτει τις μέλισσες για όλο το διάστημα της ανθοφορίας του. Το φυτό θεωρείται σαν μονοετές αλλά σε θερμά κλίματα μπορει να θεωρηθει πολυετές, ή βραχύβιο, ημιανθεκτικό πολυετές ή διετές. Ως φυτό της Αρχαίας Θουρίας η κανονική συνήθεια του είναι να μεγαλώνει το χειμώνα, να ανθίζει την άνοιξη, οι σπόροι να ξεραίνονται και στη συνέχεια να βλαστάνουν το φθινόπωρο. Σε άλλα μέρη συνήθως καλλιεργείται ως ετήσιο το καλοκαίρι.
Tο φυτό έχει όμορφο φύλλωμα και πολύχρωμα βράκτρια πάνω στα οποία στηρίζονται τα μικρά όμορφα λουλούδια. Τα στρογγυλεμένα, εν μέρει φύλλα περικυκλώνουν το στέλεχος, και είναι κάπως σαρκώδη, γλαυκά (λεία, μη τριχωτά), με ανοιχτό πράσινο-γκρι μέχρι μπλε χρώμα. Μπορούν να προκύψουν σε σπείρες μαζί σε διακλάδωση μίσχους. Τα νέα φύλλα είναι διάστικτα με  λευκό χρώμα. Οι ραβδώσεις εξασθενίζουν με την ωρίμανση. Τα φύλλα παίρνουν μια βαθύτερη μπλε απόχρωση καθώς οι θερμοκρασίες νύχτας χαμηλώνουν κατά την διάρκεια του χειμώνα. Τα φυτά διαφέρουν σημαντικά ως προς το μέγεθος και τη μορφή ανάλογα με τις συνθήκες που αναπτύσσονται και τη φύση του εδάφους. Σε πλήρη ήλιο και πλούσια εδάφη μπορούν να αναπτυχθούν αρκετά ψηλά 0,60 μέχρι 1 μέτρο οπότε απαιτείται πρόσθετη στήριξη για να κρατηθούν σε όρθια θέση. Σε πιο ξηρό και λιγότερο γόνιμο έδαφος, ή στη σκιά, τα φυτά έχουν την τάση να είναι πιο συμπαγή, φθάνοντας μόλις περίπου 0,5 μέτρα. Το φύλλωμα παραμένει σε καλή κατάσταση ακόμη και όταν πέσει πάγος.

Σπόροι cerinthe

Σπόροι cerinthe

Τα σωληνοειδή άνθη δημιουργούνται σε ομάδες των δύο ή τριών που περιβάλλονται από μεγάλα, σχεδόν σε σχήμα καρδιάς, κινητά βράκτια. Τα μακριά (2,5 εκατοστά) λουλούδια παράγουν μέλι με γεύση νέκταρ, που οδηγεί πιθανώς στην κοινή του ονομασία. Καθώς το φυτό ωριμάζει, γίνεται αλλαγή των κλαδιών από πράσινο σε μωβ ή μπλε. Τα λουλούδια είναι ελκυστικά για πολλούς τύπους μελισσών και κολίβρια. Το κλάδεμα ενθαρρύνει τη συνεχή άνθιση.
Τα λουλούδια τελικά παράγουν μεγάλους στρογγυλούς μαύρους σπόρους με μια επίπεδη άκρη. Οι σπόροι σε ένα φυτό δεν ωριμάζουν όλοι με τη μία, αλλά εξακολουθούν να ωριμάζουν σε όλη τη σεζόν, όπως αυτά παράγονται. Οι σπόροι είναι διασκορπισμένα σε μεγάλη απόσταση από το μητρικό φυτό από ένα θαυμαστό εκρηκτικό μηχανισμό απελευθέρωσης.

Susan Mahr, University of Wisconsin – Madison

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:

Σε σχετική εθνοβοτανολογική έρευνα του Université Mouloud Mammeri, Algérie αναφέρεται ότι οι καρποί του φυτού είναι εδώδιμοι (καταναλώνονται από τα παιδιά) μολονότι σε άλλο σημείο της έρευνας αναφέρεται τοξικότητα των βλαστών και κυρίως των φύλλων.

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Σε σχετική έρευνα του Institute of Nutrition, University Jena, Germany βρέθηκαν σημαντικές ποσότητες λιπαρών αμινοξέων (SDA και GLA ) στο φυτό τα οποία παρουσιάζουν έντονες αντιοξειδωτικές ιδιότητες.

Πολλές έρευνες Γερμανικών Πανεπιστημίων (maltawildplants) καταλήγουν ότι το φυτό έχει διουρητικές ιδιότητες, μπορει να χρησιμοποιειθεί στην θεραπεία της αναιμίας και του σκορβούτου.

Επιπρόσθετα το φυτό περιέχει ( Islamic Azad University, Iran ) μικρές ποσότητες (0,7%) σε γ-λινολενικό οξύ . Πρόκειται για ένα λιπαρό οξύ της σειράς ωμέγα-6 με μεγάλη θεραπευτική αξία, αφού είναι πρόδρομος ουσία της προσταγλαδίνης Ε1 (PGE1) που το σώμα μας χρησιμοποιεί για την αντιμετώπιση των φλεγμονών και για την άμυνα του έναντι παθήσεων, όπως ο καρκίνος, οι καρδιοπάθειες, οι αλλεργίες, το άσθμα, η αρθρίτιδα και οι αυτοάνοσες ασθένειες, καθώς και για την αποφυγή της πρόωρης γήρανσης.

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Χρησιμοποιείται σαν καλλωπιστικό φυτό και οι σπόροι του στην διεθνή αγορά eBay κ.λ.π κοστίζουν 1Eu (οι πέντε).
Επιπρόσθετα καλλιεργείται σαν μελισσοκομικό φυτό.

Read Full Post »

Anthyllis tetraphylla αρχαια θουρια Αιθαία 24 Απρίλη 2013

Anthyllis tetraphylla αρχαια θουρια Αιθαία 24 Απρίλη 2013

Anthyllis tetraphylla αρχαια θουρια Αιθαία 24 Απρίλη 2013

Anthyllis tetraphylla αρχαια θουρια Αιθαία 24 Απρίλη 2013

Anthyllis tetraphylla11

Anthyllis tetraphylla αρχαια θουρια Αιθαία 24 Απρίλη 2013

Anthyllis tetraphylla αρχαια θουρια Αιθαία 24 Απρίλη 2013

Πρόκειται για ένα τριχωτό ετήσιο βότανο της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας που μπορεί και εξαπλώνεται..
Ονομάζεται και TRIPODION TETRAPHYLLUM διότι έχει τρία μικρά στελέχη (πόδια) και τα φύλλα του εμφανίζονται σε τετράδες.
Τα λουλούδια έχουν χρώμα ανοιχτό κίτρινο, συχνά με πιο σκούρα φτερά, 8-12mm μήκος, σε πυκνές πλευρικές συστάδες των 1-7. Οι άκρες του έχουν κοκκινωπό χρώμα.. Οι κάλυκες είναι μαλλιαροί με ασημί χρώμα , φουσκωμένοι σαν κύστη με χρώμα απαλό πράσινο, που συχνά κλίνει με κόκκινο ή μοβ. Οι σπόροι περιέχονται ανά 2 σε σκληρή θήκη.
Φύεται σε χέρσα εδάφη και στις άκρες των δρόμων. Ανθίζει από τον Απρίλη μέχρι τον Ιούνη.
ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ – ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Δεν αναφέρεται τίποτα σχετικό στην ελληνική και τη διεθνή βιβλιογραφία.

Read Full Post »

Allium subhirsutum, Αρχαια Θουρία,  Αίπεια, 18 Απρίλη 2013

Allium subhirsutum, Αρχαια Θουρία, Αίπεια, 18 Απρίλη 2013

Allium subhirsutum, Αρχαια Θουρία,  Αίπεια, 18 Απρίλη 2013

Allium subhirsutum, Αρχαια Θουρία, Αίπεια, 18 Απρίλη 2013

Allium subhirsutum, Αρχαια Θουρία,  Αίπεια, 18 Απρίλη 2013

Allium subhirsutum, Αρχαια Θουρία, Αίπεια, 18 Απρίλη 2013

Allium subhirsutum

Allium subhirsutum

To Allium subhirsutum είναι ενας βολβός της περιοχής της  Αρχαίας Θουρίας ,που φθάνει τα 0,3 m. Είναι ανθεκτικός στον πάγο ( ζώνη 9).  Φυτρώνει τον Οκτώβρη και ανθίζει τον Απρίλη –Μάη. Οι σπόροι είναι έτοιμοι τον Ιούλη. Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα (έχει τόσο αρσενικά όσο και θηλυκά όργανα) και γονιμοποιούνται από έντομα και μέλισσες.  Κατάλληλο για: φωτεινά αμμώδη και μέτρια αργιλώδη εδάφη και προτιμά καλά στραγγιζόμενα μέρη Αντέχει σε όξινα, ουδέτερα και βασικά (αλκαλικά) εδάφη. Δεν μπορεί να αναπτυχθεί στη σκιά.
ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Οι βολβοί έχουν διάμετρο περίπου 15 mm και τρώγονται ωμοί ή μαγειρεμένοι.. Χρησιμοποιείται όπως το σκόρδο ως άρτυμα σε σαλάτες και μαγειρεμένα τρόφιμα . Η γεύση είναι κάπως ηπιότερη με μια ελαφρά γλυκύτητα, και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε πολύ μεγαλύτερες ποσότητες από ό, τι το σκόρδο. Οι βολβοί συλλέγονται στα μέσα του καλοκαιριού όταν το φυτό έχει ξεραθεί και μπορούν να υποθηκευθούν για τουλάχιστον 6 μήνες. Τα φύλλα τρώγονται ωμά σε σαλάτες ή μαγειρεμένα. Τα φύλλα έχουν μια ευχάριστη υφή, είναι ελαφρώς γλυκιά με μια ήπια γεύση σκόρδου και μπορεί να είναι διαθέσιμα όλο το χειμώνα . Τα λουλούδια τρώγονται ωμά . Έχουν μια ήπια γεύση σκόρδου με μια λεπτή γλυκύτητα . Χρησιμοποιούνται στην άνοιξη ως γαρνιτούρα σε σαλάτες, είναι ελκυστικά τόσο στο μάτι όσο και στη γλώσσα.

Huxley. A. The New RHS Dictionary of Gardening. 1992

Kunkel. G. Plants for Human Consumption

Plants Of A Future

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Το φυτό περιέχει ενώσεις του θείου οι οποίες του δίνουν τη γεύση κρεμμυδιού και όταν προστίθενται στη διατροφή σε τακτική βάση, βοηθούν στη μείωση των επιπέδων χοληστερόλης στο αίμα, τονώνουν τον οργανισμό και βοηθούν το κυκλοφορικό σύστημα.

Σε πρόσφατη έρευνα του τμήματος Φαρμακολογίας του University of Siena,, Italy, διαπιστώθηκαν με σπεκτρομετρικές μέθοδες έντονες αντιοξειδωτεικές ιδιότητες  σε όλα τα φυτά Allium.  Οι αντιοξειδωτικες ιδιότητες προσδιορίστηκαν μέσα από την περιεκτικότητα σε πολυφαινόλες.  Τα λουλούδια των φυτών παρουσιάζουν την πιό έντονη αντιοξειδωτική δράση  ακολουθούν τα φύλλα και τέλος οι βολβοί.  Η αντιοξειδωτική δράση των φυτών εξαρτάται από το είδος του φυτού και από το έδαφος. Στα ίδια αποτελέσματα κατέληξε και άλλη ανεξάρτητη έρευνα του University of Novi Sad . Η έρευνα έγινε σε δύο κατηγορίες φυτών Allium . Το ένα από τα δύο ήταν το Allium subhirsutum στο οποίο μελετήθηκαν τα αντιοξειδωτικά ένζυμα (υπεροξειδική δισμουτάση, η καταλάση,  υπεροξειδάση γουαιακόλη και υπεροξειδάση της γλουταθειόνη) των βολβών, των στελεχών και των φύλλων.

Ακόμη σε σχετική έρευνα της σχολής Γεωπονίας του Τεχνολογικού Ινστιτούτου Κρήτης διαπιστώθηκαν 1,3Mg  α-τοκοφερόλης στα 100γρ του φυτού. Οι τοκοφερόλες είναι μια ομάδα λιποδιαλυτών χημικών ενώσεων παρόμοιας χημικής δομής με έντονες αντιοξειδωτικές ιδιότητες. Παρουσιάζουν πολλαπλές φυσιολογικές δράσεις και η πρόσληψη από τον ανθρώπινο οργανισμό σε μικρές ποσότητες μέσω της τροφής είναι απαραίτητη. Συλλογικά οι τοκοφερόλες είναι γνωστές ως βιταμίνη Ε. Η ονομασία τους προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις “τόκος” (γέννα, δημιουργία) και “φέρω”, επειδή η απουσία τους από νωρίς είχε συσχετισθεί με προβλήματα στην αναπαραγωγική λειτουργία, όπως αποβολές εμβρύων

US National Library of Medicin
US National Center for Biotechnology

Γεωπονική σχολή Κρήτης

 

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Ο χυμός του φυτού χρησιμοποιείται για την απομάκρυνση του σκόρου.  Όλο το φυτό δρα σαν εντομοαπωθητικό .

Riotte. L. Companion Planting for Successful Gardening

Read Full Post »

heliotropium europaeum αρχαια θουρια Γκομούς  19 Ιούλη 2013

heliotropium europaeum αρχαια θουρια Γκομούς 19 Ιούλη 2013

heliotropium europaeum αρχαια θουρια Γκομούς  19 Ιούλη 2013

heliotropium europaeum αρχαια θουρια Γκομούς 19 Ιούλη 2013

heliotropium europaeum αρχαια θουρια Γκομούς  19 Ιούλη 2013

heliotropium europaeum αρχαια θουρια Γκομούς 19 Ιούλη 2013

heliotropium europaeum αρχαια θουρια Γκομούς  19 Ιούλη 2013

heliotropium europaeum αρχαια θουρια Γκομούς 19 Ιούλη 2013

Το heliotropium europaeum κ. ηλιοτρόπιο, βρωμόχορτο, λιτρόπι, λιοτρόπι, λιοστρόφι, λιόδρομο, ισκιόχορτο, βότανο, μαυρόχορτο πρόκειται για μία απαλώς τριχωτή, ετήσια πόα ύψους 4-40 εκ. της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας. Έχει βλαστό πλαγιόκλαδο και πολύκλαδο, χνουδωτό, αυγοειδή ή ελλειψοειδή, ασπροπράσινα και άνθη άσπρα ή ασπροϊώδη με κίτρινη απόχρωση στο κέντρο ή ελαφρώς ιώδη σε πυκνούς βοστρύχους   (διάμετρος 2-4 χιλ.  Ο κάλυκας βαθιά σχισμένος, σχεδόν έως τη βάση του. Φύλλα ωοειδή. Ο καρπός με τέσσερα σπέρματα.
ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:

Δηλητηριώδες

Το φυτό περιέχει φυσικά αλκαλοειδή πυρρολιζιδίνης (PA) που  προκαλούν σοβαρή βλάβη του ήπατος. Οι παραπάνω ενώσεις διασπώνται μερικώς με το βράσιμο.

medicine

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Το κυρτό σχήμα των ταξικαρπιών, που ομοιάζει της ουράς του σκορπιού, συνέβαλε στο να θεωρείται  στην αρχαιότητα ως αντίδοτο στα τσιμπήματα των σκορπιών. Επίσης, ο Διοσκουρίδης αναφέρει πως το φυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως υπακτικό, αντίδοτο, επί διαλειπόντων πυρετών, επί δερματικών παθήσεων, επί ποδάγρας, επί υπερθεμίας/επί παίδων και ως εμμηναγωγό. Το υπέργειο τμήμα και οι σπόροι θεωρούνται χολαγωγοί,  αντιπυρετκοί και αντιαρθριτικοί.
Επιπρόσθετα χρησιμοποιείται για τη θεραπεία κονδυλωμάτων, την διέγερση της έκκρισης χολής, προκαλεί και ρυθμίζει την έμμηνο ρύση, απαλύνει τα τσιμπήματα εντόμων, την ουρική αρθρίτιδα και την φλεγμονή στις αρθρώσεις. Το φυτό περιέχει ορισμένες τοξικές ουσίες, γι αυτό δεν πρέπει να καταναλώνεται από το στόμα διότι μπορεί να βλάψει το συκώτι. Η δόση και η διάρκεια της θεραπείας θα πρέπει να συνταγογραφείται από τον γιατρό για να αποφευχθούν οι αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία.

Σε σχετικό αναλυτικό άρθρο του Academic Journal, Chemistry of Natural Compounds;Jan2009, Vol. 45 Issue 1, p98 επιβεβαιώνονται οι παραπάνω ιδιότητες και επιπλέον γίνεται αναφορά στις καρδιοτονωτικές και ανθελμινθικές ιδιότητες του φυτού.

Το φυτό είναι πλούσιο σε Retronecine μία κρυσταλική ακετόνη που χρησιμοποιείται στην θεραπεία του καρκίνου.  Πρόκειται για πολύ δημοφιλή μέθοδο θεραπείας για αυτό το φυτό αποκαλείται στην Ευρώπη   Herbe Du Cancer  (Βότανο του καρκίνου).

Pharmacognosy

Your Medicinal Plants

Medicare in the U.S.

Χλωρίδα της Σύρου

Read Full Post »

Crepis paludosa Αρχαια Θουρια Πήδημα 28 Μ'αη 2013

Crepis paludosa Αρχαια Θουρια Πήδημα 28 Μάη 2013

Crepis paludosa Αρχαια Θουρια Πήδημα 28 Μάη 2013

Crepis paludosa Αρχαια Θουρια Πήδημα 28 Μάη 2013

Crepis paludosa Αρχαια Θουρια Πήδημα 28 Μ'αη 2013

Crepis paludosa Αρχαια Θουρια Πήδημα 28 Μάη 2013

Crepis paludosa Αρχαια Θουρια Πήδημα 2013

Crepis paludosa Αρχαια Θουρια Πήδημα 2013

Η Crepis paludosa είναι ένα πολύ σπάνιο φυτό της περιοχής της αρχαίας Θουρίας, βρίσκεται σε σκιερά και σε άλλα υγρά σκιερά μέρη. Τα φυτά είναι ένα γένος των περίπου 200 ετήσιων και πολυετών ανθοφόρων φυτών που ανήκουν στην οικογένεια Asteraceae . Το συγκεκριμένο φυτό μοιάζει με πικραλίδα, οι κύριες διαφορές του είναι ότι έχει πολλαπλά άνθη ανά φυτό, καθώς και διακλάδωση μίσχους. Το όνομά τους Crepis προέρχεται από τα αρχαία ελληνικά και σημαίνει παπούτσι. Φθάνει 30-100 εκ. σε ύψος . Τα φύλλα του είναι επιμήκη- και λογχοειδή, οδοντωτά . Τα μπουμπούκια έχουν διαστάσεις 2-3 εκατοστά, κυλινδρικά και κωνικά , τριχωτά και μαυριδερά.

wikipedia

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ – ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Μολονότι όλα τα φυτά της οικογενειας Asteraceae είναι εδώδιμα και παρουσιάζουν αξιόλογες φαρμακευτικές χρήσεις  για το συγκεκριμένο φυτό εξ αιτίας της έντονης σπανιότητάς του δεν έχουν γίνει γνωστές σχετικές μελέτες ή αναφορές. Οι σχετικές αναφορές που υπάρχουν αφορούν στην σπανιότητά του και την προστασία του σαν άκρως απειλούμενο φυτό.

Ecological Restoration
Green alder

Read Full Post »

Cichorium intybus αρχαια Θουρια Κόλυμπος 10 Ιούνη 2013

Cichorium intybus αρχαια Θουρια Κόλυμπος 10 Ιούνη 2013

Το Cichorium intybus είναι ένα πολυετές φυτό της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας που μπορει να φθάσει  1,5 m ύψος.  Αντέχει στον πάγο. Ανθίζει  από τον Ιούνιο – Οκτώβριο, και οι σπόροι ωριμάζουν από τον Οκτ- Νοεμ. Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα (έχει τόσο αρσενικά όσο και θηλυκά όργανα) και γονιμοποιούνται από τις μέλισσες, με τη δική του γύρη. Το φυτό είναι αυτογονιμοποιούμενο. Πρέπει να σημειωθεί ότι έλκη τα άγρια φυτοφάγα ζώα.  Κατάλληλο για:  φωτεινά (αμμώδη), μεσαία (αργιλώδη) και βαριά (άργιλος) εδάφη  στραγγιζόμενα  καλά. Αναπτύσσεται σε μέτρια όξινα ή βασικά εδάφη αλλά δεν μπορει να αναπτυχθεί στη σκιά. Προτιμά υγρό χώμα.

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Τα φύλλα  τρώγονται  ωμά ή μαγειρεμένα . Είναι μάλλον πικρά, ειδικά όταν τα φυτά βρίσκονται στο στάδιο της ανθοφορίας. Τα φύλλα συχνά ξεπικρίζονται  αποκλείοντας το φως από το φυτό καλύπτοντας αυτό για λίγο καιρό με ένα κάδο ή κάτι παρόμοιο. Έτσι  μειώνεται η  πικρίλα αλλά υπάρχει επίσης μια αντίστοιχη απώλεια των βιταμινών και ανόργανων αλάτων. Τα ξεπικρισμένα  φύλλα χρησιμοποιούνται συχνά σε σαλάτες χειμώνα (που είναι γνωστά ως Chicons) και μαγειρεύονται επίσης. Τα  φύλλα είναι πολύ λιγότερο πικρά το χειμώνα και μπορούν να χρησιμοποιηθούν χωρίς ξέπικρισμα σε σαλάτες. Τα λουλούδια τρώγονται ωμά στις σαλάτες. Πρόκειται για μια ελκυστική προσθήκη στο μπολ της σαλάτας λίγο  πικρή . Οι ρίζες τρώγονται μαγειρεμένες με διάφορες συνταγές. Οι  βραστές τρυφερές ρίζες αποτελούν ένα πολύ εύγευστο κηπευτικό.

Cichorium intybus αρχαια Θουρια Κόλυμπος  2013

Cichorium intybus αρχαια Θουρια Κόλυμπος 2013

Η ρίζα είναι ιδανική τροφή για διαβητικούς, λόγω της περιεκτικότητας σε ινουλίνη. Ινουλίνη είναι ένα άμυλο που δεν μπορεί να αφομοιωθεί από τον άνθρωπο, τείνει να περάσει κατευθείαν μέσα από το πεπτικό σύστημα και είναι επομένως χρήσιμη για έναν διαβητικό. Ακόμη  η ινουλίνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν  γλυκαντική ουσία κατάλληλη για διαβητικούς. Τέλος συντελεί στην απορρόφηση του ασβεστίου, του μαγνησίου και του σιδήρου, ενώ βοηθά και στην ανάπτυξη φυσικών βακτηρίων του εντέρου , βελτιώνοντας κατά αυτόν τον τρόπο τη λειτουργία του.

Η ρίζα του φυτού είναι  απαλλαγμένη από επιβλαβή συστατικά  και είναι ουσιαστικά ένα πυκνός συνδυασμός τριών σακχάρων (πεντόζη, λεβουλόζη και δεξτρόζη), μαζί με taraxarcin που είναι ιδιαίτερα σημαντικό ως πηγή λεβουλόζης .Οι ρίζες του φυτού χρησιμοποιούνται ως καρυκεύματα σε σούπες, σάλτσες και  ζωμούς, και προσδίδουν  ένα πλούσιο βαθύ χρώμα . Η ψημένη ρίζα χρησιμοποιείται ως ένας χωρίς καφεΐνη καφές ή ως υποκατάστατο νόθευσης. Οι τρυφερές ρίζες έχουν μια ελαφρώς πικρή γεύση καραμέλας, όταν ψήνονται ενώ ρίζες άνω των 2 ετών είναι πολύ πιο πικρές.

Grieve. A Modern Herbal

Mabey. R. Food for Free

Launert. E. Edible and Medicinal Plants

Plants For A Future

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Το φυτό έχει μια μακρά ιστορία θεραπευτικών χρήσεων και έχει ιδιαίτερα μεγάλη αξία για τις τονωτικές του ιδιότητες πάνω στο ήπαρ και το πεπτικό σύστημα.. Η ρίζα και τα φύλλα του είναι ορεκτικά, χολαγωγά, καθαριστικά, πεπτικά, διουρητικά, υπογλυκαιμικά, καθαρτικά και τονωτικά . Οι ρίζες είναι πιο ενεργές ιατρικά. Ένα αφέψημα της ρίζας έχει αποδειχθεί ότι είναι επωφελές στην αγωγή του ίκτερου, της διόγκωσης του ήπατος, της ουρικής αρθρίτιδας και τους ρευματισμούς. Ένα αφέψημα του προσφάτως συγκομίζομενου φυτού χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της πέτρας στα νεφρά. Οι ρίζες μπορούν να χρησιμοποιηθούν φρέσκες ή αποξηραμένες και είναι καλύτερο να συγκομίζονται το φθινόπωρο . Τα φύλλα συλλέγονται όταν το φυτό είναι σε ανθοφορία και μπορούν να ξηραίνονται για χρήση αργότερα. Τα εκχυλίσματα ρίζας προκαλούν βραδύτερους και ασθενέστερους καρδιακούς παλμούς. Το λάτεξ στους μίσχους εφαρμόζεται σε κονδυλώματα, προκειμένου να τα καταστρέψει .

cichorium_intybus

Στην Ινδία το φυτό χρησιμοποιείται συστηματικά για την θεραπεία του διαβήτη . Αυτό έγινε αφορμή να γίνουν συστηματικά πειράματα από το National University of Singapore τα οποία τεκμηρίωσαν τις σχετικές ιδιότητες του φυτού στη μείωση των τιμών του σακχάρου.

Το 2004 από τέσσερεις Σέρβους ερευνητές αποδείχθηκε η έντονη αντιβακτηριακή δράση του φυτού.

Καθαρισμός ήπατος: Μετά από συνεργασία δύο Πανεπιστημίων (Ινδίας και Σαουδικής Αραβίας) αποδείχθηκεη η αντιηπατοτοξική δράση του φυτού στο πλαίσιο καθαρισμού του σικωτιού από τοξικές ουσίες.

Καρδιολογικά: Σε σχετική έρευνα της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών πιστοποιήθηκε μία καινούργια κουμαρίνη στα φύλλα του φυτού. Οι κουμαρίνες είναι φυσικά φυτικά συστατικά που  έχουν ισχυρές αντιπηκτικές ιδιότητες οπότε διευκολύνουν την κυκλοφορία του αίματος και αποτρέπουν τις θρομβώσεις.

Ελονοσία: Οι λαογραφικές διηγήσεις στο Αφγανιστάν ότι θεράπευαν την ελονοσία πριν το πόλεμο με χρήση υδατικών εκχυλισμάτων της ρίζας του φυτού Cichorium intybus οδήγησαν 3  πανεπιστήμια  της Αμερικής σε σχετική έρευνα.  Οι μελέτες διαπίστωσαν την ύπαρξη λακτονών στην ρίζα οι οποίες είναι έντονα ανθελονοσιακές.

Αντιοξειδωτικές ιδιότητες:  Σε σχετική έρευνα του Πανεπιστημίου της Πάβιας στην Ιταλία τεκμηριώθηκαν οι αντιοξειδωτικές και προοξειδωτικές ιδιότητες των υδατοδιαλυτών ουσιών του φυτού.

Antihepatotoxic Research Laboratory, New Delhi , India

University, Riyadh, Saudi Arabia

Department of  Medicine, National University of Singapore

Antibacterial activity of Cichorium intybus

Institute of Pharmacology, Polish Academy of Sciences, Poland

Department of Pharmacy, Massachusetts General Hospital, Boston, USA

University of PAVIA, Via Taramelli  Pavia, Italy

Chevallier. A. The Encyclopedia of Medicinal Plants

Foster. S. & Duke. J. A. A Field Guide to Medicinal Plants

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Οι ρίζες έχουν τη δυνατότητα να χρησιμοποιηθούν για την παραγωγή βιομάζας για βιομηχανική χρήση επειδή είναι  πλούσια σε ινουλίνη (άμυλο)  η οποία μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε αλκοόλη. Ακόμη μία μπλε χρωστική ουσία έχει ληφθεί από τα φύλλα που χρησιμοποιείται στον χρωματισμό εδώδιμων προϊόντων. Τα λουλούδια αποτελούν ένα εναλλακτικό συστατικό της «QR» που είναι φυτικό λίπασμα και ενεργοποιητής (είναι ένα αποξηραμένο και κονιοποιημένο μίγμα από διάφορα βότανα που μπορούν να προστεθούν σε ένα σωρό λιπάσματος, προκειμένου να επιταχυνθεί η βακτηριακή δραστηριότητα και επομένως να μειωθεί ο χρόνος που απαιτείται για να κάνει το κομπόστ).

Read Full Post »

Cynara cardunculus αρχαια θουρια Γκομούς 27 Ιούνη 2013

Cynara cardunculus αρχαια θουρια Γκομούς 27 Ιούνη 2013

Cynara cardunculus αρχαια θουρια Γκομούς 27 Ιούνη 2013

Cynara cardunculus αρχαια θουρια Γκομούς 27 Ιούνη 2013

Cynara cardunculus αρχαια θουρια Γκομούς 27 Ιούνη 2013

Cynara cardunculus αρχαια θουρια Γκομούς 27 Ιούνη 2013

Cynara cardunculus αρχαια θουρια Γκομούς 27 Ιούνη 2013

Cynara cardunculus αρχαια θουρια Γκομούς 27 Ιούνη 2013

Ανήκει στην οικογένεια Asteraceae. Άλλες ονομασίες της είναι αγριαντζινάρα ή τρουμπελίνα. Η αγριαγκινάρα ήταν από τα αγαπημένα εδέσματα των Αρχαίων Ελλήνων και των Ρωμαίων.

Είναι πολυετής θάμνος, που μπορεί να φτάσει τα 2 μέτρα ύψος. Η ρίζα της είναι εύρωστη και βαθιά, τα στελέχη όρθια, χοντρά με αυλακώσεις. Τα φύλλα έχουν λευκο-πράσινο χρώμα, είναι αντίθετα, λογχοειδή, σύνθετα, με ισχυρό κεντρικό νεύρο, βαθιά διαιρεμένα, με αγκάθια. Οι ανθοφόροι βλαστοί βγαίνουν από τις μασχάλες των φύλλων και καταλήγουν σε ωοειδείς ταξιανθίες, που η βάση τους καλύπτεται από λεία, βράκτια φύλλα, που επικαλύπτονται, σχηματίζοντας μια σαρκώδη ανθοδόχη τα εξωτερικά και τα μεσαία καταλήγουν σε αγκάθι. Τα βράκτια φύλλα της είναι μικρά, σε αντίθεση με τα βράκτια της καλλιεργούμενης αγκινάρας, που είναι μεγαλύτερα και χωρίς αγκάθια. Τα ανθίδια είναι πολλά (300-400), σωληνοειδή, ερμαφρόδιτα, με πέταλα πορφυρά ή μοβ. Τα άνθη της αγκινάρας είναι από τα αγαπημένα των μελισσών Η γονιμοποίηση γίνεται μόνον από τα έντομα. Οι καρποί περιέχουν πολλούς σπόρους, που έχουν στην κορυφή τους αρκετά μακριά τριχίδια, που διευκολύνουν τη διασπορά τους με τον αέρα και τη διάδοση έτσι του φυτού. Οι ανθοκεφαλές εμφανίζονται νωρίς την άνοιξη, αλλά το φυτό ανθίζει όψιμα, από το Μάιο.

 ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ

Τα μπουμπούκια των λουλουδιών τρώγονται  ωμά ή μαγειρεμένα.. Τα μπουμπούκια είναι λίγο μικρότερα από της αγκινάρας και είναι πιο εύκολα στον χειρισμό τους. Η γεύση τους είναι ήπια και ευχάριστη και  είναι πιο απαλή από εκείνη της αγκινάρας. Οι βλαστοί  μαγειρεύονται και χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατο του σέλινου. Οι μίσχοι μαζεύονται πριν  μεγαλώσουν και πρέπει να ζεματιστούν για να  μειωθεί η  πικρία του. Στη συνέχεια  μπορούν  να καταναλωθούν μαγειρευμένοι   σε σαλάτες ή να γίνουν τουρσί. Τα νεαρά φύλλα  τρώγονται  ωμά ή μαγειρεμένα. Οι ρίζες τρώγονται μαγειρεμένες, όπως οι παστινάκες .

Το στέλεχος  της  τρώγεται ωμό κι έχει γλυκιά γεύση. Οι τρυφεροί βλαστοί, τα κοτσάνια των φύλλων και τα φύλλα της τρώγονται, αφού καθαριστούν από τ’ αγκάθια και βραστούν. Τα φύλλα της μαγειρεύονται με κατσικίσιο κρέας ή μόνα τους, «αλά πολίτα», όπως ακριβώς και οι ανθοκεφαλές της, πριν όμως ανθίσουν. Οι ανθοκεφαλές της ψήνονται ακόμα και στα κάρβουνα, με χοντροκομμένο αλάτι και λάδι. Η στυφή τους γεύση ταιριάζει με κόκκινο κρασί. Μπορούν επίσης να προστεθούν σε ομελέτα, ενώ οι μικρές ανθοκεφαλές γίνονται τουρσί.

 mani.org

Organ. J. Rare Vegetables for Garden and Table

Tanaka. T. Tanaka’s Cyclopaedia of Edible Plants of the World

Facciola. S. Cornucopia – A Source Book of Edible Plants

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: 

Η αγριαγκινάρα έχει γίνει σημαντική σαν φαρμακευτικό βότανο κατά τα τελευταία χρόνια, μετά την ανακάλυψη των ιδιοτήτων της Κυναρίνης που περιέχεται σε μεγάλο βαθμό στο φυτό. Η Κυναρίνη έχει η πικρή γεύση ,  βρίσκεται κυρίως στα φύλλα, και βελτιώνει την λειτουργία του ήπατος και της χοληδόχου κύστης , διεγείρει την έκκριση των πεπτικών υγρών, ιδιαίτερα χολής, και μειώνει τα επίπεδα χοληστερόλης στο αίμα . Τα φύλλα είναι αντιχοληστεριναιμικά, αντιρευματικά, χολαγωγά, πεπτικά, διουρητικά, υπογλυκαιμικά και λιθο-διαλυτικά. . Χρησιμοποιούνται εσωτερικά για τη θεραπεία των χρόνιων ηπατικών παθήσεων και της χοληδόχου κύστης, τον ίκτερο, την ηπατίτιδα, την αρτηριοσκλήρωση και τα πρώτα στάδια της όψιμης έναρξης διαβήτη . Τα φύλλα συλλέγονται καλύτερα ακριβώς πριν από την ανθοφορία των φυτών, και μπορούν να χρησιμοποιηθούν φρέσκα ή αποξηραμένα .

Σε σχετική μελέτη του Universidade do Porto της Πορτογαλίας τεκμηριώθηκε ή πλούσια αντιοξειδωτική και αντιμικροβιακή δράση της αγριαγκινάρας. Συγκεκριμένα πιστοποιήθηκαν στα φύλλα της διάφορα φλαβονοειδή και φαινολικά οξέα τα οποία παρουσιάζουν έντονες αντιοξειδωτικές και αντιμικροβιακές δράσεις. Η αντιοξειδωτική δράση του εκχυλίσματος όλων των μερών του φυτού τεκμηριώθηκε και από σχετική έρευνα δύο Πανεπιστημίων της Σλοβακίας.

Universidade do Porto, R. Aníbal Cunha, 4050-047 Porto, Portugal.

Slovak Academy of Sciences, Comenius University, Bratislava, Slovakia

Chevallier. A. The Encyclopedia of Medicinal Plants

Chiej. R. Encyclopaedia of Medicinal Plants

Mills. S. Y. The Dictionary of Modern Herbalism

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ:

Η αγριαγκινάρα μετατρέπεται σε πέλετ και ηλεκτρικό ρεύμα.

 Ένα πολλά υποσχόμενο φυτό για την ελληνική αλλά και παγκόσμια γεωργία είναι το Cynara cardunculus. Η διαδικασία της καλλιέργειας της αγριαγκινάρας είναι εύκολη και γίνεται ακόμη και στο πιο ακατάλληλο και ξερό χωράφι. Ως πολυετές φυτό, η σπορά γίνεται μία φορά κάθε δώδεκα χρόνια. Φυτεύεται στη καρδιά του φθινοπώρου τον Οκτώβριο, μεγαλώνει με τις βροχές του χειμώνα και μαζεύεται από τα μέσα του καλοκαιριού μέχρι και τις αρχές φθινοπώρου, δηλαδή από τον Ιούλιο μέχρι το Σεπτέμβριο. Το σημαντικότατο πλεονέκτημα είναι ότι δε χρειάζεται καθόλου λίπασμα και νερό, και, φυσικά, ως ανθεκτικότατο και επικρατέστερο ζιζάνιο επιβιώνει χωρίς να χρειάζονται ζιζανιοκτόνα.

Η αγριαγκινάρα σαν βιοκαύσιμο

Η απόδοση του χωραφιού κυμαίνεται γύρω στα 1400 κιλά σε ξηρή ουσία ανά στρέμμα, ενώ φτάνει περίπου και τα 2800 κιλά με 2 – 3 αρδεύσεις τους μήνες της άνοιξης. Η καλλιέργεια δεν είναι μόνο απλή, αλλά δίνει και πολλά έσοδα

Τα στερεά καύσιμα πέλετς χρησιμοποιούνται στην Ελλάδα αντί για το πετρέλαιο θέρμανσης τόσο σε σπίτια όσο και σε βιομηχανίες, ενώ στο κοντινό μέλλον θα ξεκινήσει και η παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος σε μονάδες μικρής εγκατεστημένης ισχύος κάτω των 5MW. Επιπλέον, η καλλιέργεια αγριαγκινάρας μπορεί να αναπτύξει τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας έως 20% μέχρι το 2020 ακόμη και στα νησιά. Συνολικά η αγριαγκινάρα είναι σε θέση να προσφέρει νέες θέσεις εργασίας και διάδοση της παραγωγικής μεθόδου της σε χώρες εκτός Ελλάδος, μείωση του διοξειδίου του άνθρακα, κέρδος το λιγότερο 50 ευρώ ανά στρέμμα για το καλλιεργητή που παρήγαγε βαμβάκι ή σιτάρι, και μείωση στο 25% των εξόδων πετρελαίου με την αντικατάστασή του από καύσιμα πέλετς.

ecotimes.gr

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Πέρα από τη χρήση της ως βιοκαυσίμου, η αγριαγκινάρα θεωρείται διεθνώς μια από τις καλύτερες ζωοτροφές, τόσο από την άποψη ότι κάνει καλό στην υγεία του ζώου όσο και από τα πλεονεκτήματα που έχει ως καλλιέργεια, αφού είναι ένα πολυετές φυτό που δεν χρειάζεται συχνά πότισμα.. Σαν κτηνοτροφή είναι καλύτερη από ό,τι σαν βιοκαύσιμο. Το πρώτο και το πιο φυσικό εργοστάσιο είναι το… στομάχι του ζώου το οποίο εκμεταλλεύεται άριστα τις ενεργειακές ιδιότητές της.

Από την αγριαγκινάρα παράγεται τυροποιητική πυτιά. Η απόδοσή της είναι πολύ ανώτερη από τη ζωική. Από 3 λίτρα γάλακτος, χρησιμοποιώντας ζωικής προέλευσης ένζυμα παράγεται περίπου 700 γρ. λευκό τυρί ενώ με τα φυτικής προέλευσης, από την αγριαγκινάρα, περίπου τη διπλάσια ποσότητα.

ΤΟ ΒΗΜΑ

The University of Reading, UK

Instituto Nacional de Engenharia e Tecnologia Industrial, Portugal

Read Full Post »

daucus carota αγριοκαρότο αρχαια θουρια αριοχωρι 10 Ιούνη 2013

daucus carota αγριοκαρότο αρχαια θουρια αριοχωρι 10 Ιούνη 2013

Μονοετές ή πολυετές ζιζάνιο, που παράγει τον πρώτο χρόνο μια ροζέτα και το δεύτερο χρόνο ανθίζει και ξεραίνεται. Τα φύλλα φύονται εναλλάξ και χωρίζονται σε μικρά γραμμικά τμήματα.
Στη διάρκεια του πρώτου έτους, η ροζέτα είναι θαμνώδης και φουσκωτή, με ύψος 10-15 εκ. και διάμετρο μέχρι 45 εκ. Το δεύτερο χρόνο οι μίσχοι των λουλουδιών φθάνουν σε ύψος μέχρι το 1μέτρο. Το άνθος είναι μικρό, λευκό, με πέντε πέταλα. Οι ταξιανθίες περιλαμβάνουν πολλά μεμονωμένα άνθη . Η εποχή της ανθοφορίας διαρκεί από το Μάη μέχρι το φθινόπωρο.
Tο φυτό αναπαράγεται εύκολα από το σπόρο και η βλάστησή του είναι αργή και ακανόνιστη. Χρειάζεται σχετικά μεγάλη ποσότητα καλά διανεμημένης υγρασίας όπως είναι η βροχή ή το πότισμα.

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Οι κόνδυλοι τρώγονται μαγειρεμένοι. Οι συστάδες των λουλουδιών τρώγονται τηγανισμένες και έχουν πολύ ωραία γεύση σαν καρότο.

daucus carota αγριοκαρότο αρχαια θουρια αριοχωρι 10 Ιούνη 2013

daucus carota αγριοκαρότο αρχαια θουρια αριοχωρι 10 Ιούνη 2013

Οι αρωματικοί σπόροι χρησιμοποιούνται  ως άρτυμα σε σούπες κ.α.  Οι  αποξηραμένοι κόνδυλοι ψήνονται, αλέθονται σε σκόνη και χρησιμοποιούνται για την παρασκευή καφέ.

Harris. B. C. Eat the Weeds

Facciola. S. Cornucopia – A Source Book of Edible Plants

Σχετικά video για την εδωδιμότητα υπάρχουν στο Youtube:

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Το αγριοκαρότο είναι ένα αρωματικό βότανο που δρα ως διουρητικό, καταπραΰνει το πεπτικό σύστημα .

Bown. D. Encyclopaedia of Herbs and their Uses

daucus

Το αιθέριο έλαιο που παράγεται από τους σπόρους του έχει έντονη αντιμυκητιακή δράση και καθαρίζει τα κύτταρα από τις τοξίνες.

Jardim Botânico Universidade de Coimbra,  Portugal

Σαν ιατρικό καθαριστικό, καθαρίζει  το συκώτι, διεγείρει τη ροή των ούρων και την απομάκρυνση των αποβλήτων από τα νεφρά . Το σύνολο του  φυτού είναι ανθελμινθικό,  διαλυτικό,  αποφρακτικός,  διουρητικό,  διεγερτικό.  Επιπρόσθετα βοηθά στην όραση και την παραγωγή γάλακτος στις θηλάζουσες.

Chiej. R. Encyclopaedia of Medicinal Plants

Launert. E. Edible and Medicinal Plants

Mills. S. Y. The Dictionary of Modern Herbalism

Το διάλυμα που παράγεται με το βράσιμό του φυτού χρησιμοποιείται στη θεραπεία διαφόρων ενοχλήσεων,  που περιλαμβάνουν τις  πεπτικές διαταραχές, ασθένειες των νεφρών και της ουροδόχου κύστης και στη θεραπεία της υδρωπικίας.

Weiner. M. A. Earth Medicine, Earth Food

Foster. S. & Duke. J. A. A Field Guide to Medicinal Plants

Illustration_Daucus_carota0

Το αιθέριο έλαιο του φυτού που προέρχεται από τα εναέρια τμήματα στο τέλος της περιόδου ανθοφορίας  αποδείχθηκε  ως αντιμικροβιακό κατά του ανθρώπινου εντεροπαθογόνου καμπυλοβακτηριδίου  jejuni, το οποίο είναι το υπ’ αριθμό ένα μικρόβιο που ενοχοποιείται για τροφικές δηλητηριάσεις  . Σύμφωνα με τα νέα στοιχεία που δημοσίευσε πρόσφατα η Ευρωπαϊκή Αρχή Τροφίμων (EFSA), το καμπυλοβακτηρίδιο είναι το μικρόβιο στο οποίο οφείλονται τα περισσότερα περιστατικά ασθένειας ζώων που μολύνει ανθρώπους, ξεπερνώντας μάλιστα τη σαλμονέλα που έως πριν από λίγα χρόνια κρατούσε την πρώτη θέση.

Καθημερινή

Laboratoire de Biochimie et de Biologie  Université de Corse, France, Laboratoire Chimie et Biomasse , Université de Corse,  Ajaccio, France  Faculté de Médecine, Université de la Méditerranée, Marseille, France

Η έγχυση των φύλλων έχει χρησιμοποιηθεί για την αντιμετώπιση της κυστίτιδας και στα νεφρά προκειμένου και να μειωθούν οι πέτρες που έχουν ήδη σχηματιστεί. Τα  φύλλα περιέχουν σημαντικές ποσότητες  πορφυρινών, οι οποίες διεγείρουν την υπόφυση και οδηγούν στην απελευθέρωση των αυξημένων επιπέδων των ορμονών του φύλου. Το φυτό συλλέγεται τον Ιούλιο και ξηραίνεται για μετέπειτα χρήση. Το «τσάι» των  λουλουδιών του έχει χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία του διαβήτη. Οι τριμμένες ρίζες χρησιμοποιούνται για την  θεραπεία των νηματοσκωλήκων. Η ρίζα χρησιμοποιείται επίσης στην  καθυστερήσει στην έμμηνο ρύση. Ένα διάλυμα  χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του οιδήματος, τα φουσκώματα την δυσπεψία και προβλήματα εμμήνου ρύσεως .

Plants For A Future

Σε σχετικές έρευνες του Πανεπιστημίου της Καλκούτας , οι ουσίες που περιέχονται στο φυτό προστατεύουν και καθαρίζουν το συκώτι.

Division of Biochemistry, Department of Pharmaceutical Technology, Jadavpur University, Calcutta 700032, India

Διαβήτης:
Οι φρέσκοι κόνδυλοι του φυτού προφυλάγουν τους διαβητικούς από την κετοξέωση η οποία οδηγεί σε κώμα και τον θάνατο. Η κετοξέωση οφείλεται στη μεγάλη συγκέντρωση κετονών. Πρόκειται για μεταβολικά απόβλητα του οργανισμού, που παράγονται, όταν ο οργανισμός έχει εξαντλήσει τα αποθέματα ενεργείας του από τη γλυκόζη και χρησιμοποίει σαν εναλλακτική πηγή ενέργειας, την καύση του λίπους. Στη περίπτωση αυτή ο ασθενής αισθάνεται , πείνα ,αδιαθεσία, τάση για εμετό ,ταχύπνοια ,κοιλιακό πόνο και η μυρωδιά του έχει την οσμή σάπιου μήλου (ακετόνης). Τέσσερα στελέχη ενδοφυτικών μικροοργανισμών που απομονώνονται από τη ρίζα του φυτού είναι σε θέση να πραγματοποιήσουν την αναγωγή της ομάδας καρβονυλίου της κετόνης με ποικίλο βαθμό Ενάντιο και Διάστερο επιλεκτικότητας. Αυτά τα αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι οι ενδοφυτικοί μικροοργανισμοί συμμετέχουν στην εναντιοεκλεκτική αναγωγή των κετονών και των κετοεστέρων όταν «μασιούνται» φρέσκα κομμάτια ρίζας αγριοκαρότου.
Journal of Molecular Catalysis B: Enzymatic, Volume 49, Issues 1–4, 16 November 2007, Pages 8-11

Organic Division, Indian Institute of Chemical Technology, Hyderabad-500007, India

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:  Ένα αιθέριο έλαιο που λαμβάνεται από το σπόρο έχει πολύ ωραία μυρωδιά όπως της Ίριδας.  Χρησιμοποιείται στην αρωματοποιία και ως αρωματική  ύλη τροφίμων . Το λάδι του  φυτού έχει χρησιμοποιηθεί επίσης στην αισθητική σε αντιρυτιδικές κρέμες.
Uphof. J. C. Th. Dictionary of Economic Plants

Bown. D. Encyclopaedia of Herbs and their Uses

Η ρίζα του φυτού χρησιμοποιείται στην οικολογική παρασκευή του οξειδίου του γραφενίου. Πρόκειται για νανοδομημέμο υλικό του άνθρακα που χρησιμοποιείται σε διάφορες εφαρμογές της νανοηλεκτρονικής ως έχει, ή με τροποποίηση προκειμένου να ενσωματωθεί σε υποστρώματα ή άλλα υλικά όπως πολυμερή, οθόνες, μπαταρίες, φωτοβολταϊκά, υλικά ηλεκτρομαγνητικής θωράκισης, υλικά αποθήκευσης ενέργειας, υπερπυκνωτές κλπ.

Ινστιτούτο Προηγμένων Υλικών, Φυσικοχημικών Διεργασιών, Νανοτεχνολογίας και Μικροσυστημάτων, ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος

Carbon, Volume 50, Issue 3, March 2012, Pages 914-921

Το βιοενεργό εκχύλισμα εξανίου των σπόρων του Daucus carota απέδωσε 2,4,5-τριμεθοξυβενζαλδεϋδη , ελαϊκό οξύ,  τρανσ-ασαρόνη και γερανιόλη . Οι ενώσεις αυτές μπορούν να χρησιμοποιηθούν στα  κουνουποκτόνα και στα νηματοκτόνα . Επιπρόσθετα έχουν  αντιμικροβιακές ιδιότητες.

Department of Horticulture and National Food Safety and Toxicology Center, Michigan State University

Read Full Post »

Echium italicum   Έχιον Αρχαια Θουρια Γκομούς 23 Μαη 2013

Echium italicum Έχιον Αρχαια Θουρια Γκομούς 23 Μαη 2013

Echium italicum   Έχιον Αρχαια Θουρια Γκομούς 23 Μαη 2013

Echium italicum Έχιον Αρχαια Θουρια Γκομούς 23 Μαη 2013

Echium italicum   Έχιον Αρχαια Θουρια Γκομούς 23 Μαη 2013

Echium italicum Έχιον Αρχαια Θουρια Γκομούς 23 Μαη 2013

Echium italicum   Έχιον Αρχαια Θουρια Γκομούς 23 Μαη 2013

Echium italicum Έχιον Αρχαια Θουρια Γκομούς 23 Μαη 2013

Διετές φυτό της περιοχής της αρχαίας θουρίας.  Στιβαρό, που μπορει να φθάσει σε ύψος  έως 1μέτρο. Ο κορμός είναι χνουδερός και τα φύλλα του στενά ελλειπτικά . Τα λουλούδια του είναι λευκά, 10-12mm, πολλά μαζί σε μια συμμετρικά διακλαδισμένη πυραμιδική ταξιανθία. Οι στήμονες είναι μακρεις και προεξέχουν. Φύεται σε βραχώδεις και αμμώδεις  οικότοπους,  στις άκρες των δρόμων, και σε φτωχά εδάφη.

Οι καρποί του άγριου φυτού μοιάζουν με το κεφάλι της οχιάς και από προέρχεται το όνομά του “Έχιον” .  Οπως ανέφερε ο Διοσκουρίδης, όποιον κρατούσε στα χέρια του φύλλα του δεν θα τον πλησίαζε κανένα δηλητηριώδες ζωντανό. Τόσο οι ρίζες όσο και το υπόλοιπο φυτό είχαν χρησιμοποιηθεί στη λαϊκή ιατρική.  Πίνοντας αφέψημα από «έχιον» έπεφτε ο πυρετός και μειωνόταν ο πονοκέφαλος. Το όνομα     Bierbersteinii  το πήρε από τον August von Marschall Bieberstein,  Γερμανό εξερευνητή που το μελέτησε.

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Σε σχετική πανεπιστημιακή έρευνα τεκμηριώθηκε με  φασματοσκοπικές μεθόδους ότι το φυτό περιέχει σε μεγάλες ποσότητες σικονίνη ( shikonin) . Πρόκειται για ένα αιθυλεστέρα που χρησιμοποιείται στην θεραπεία του καρκίνου αλλά και στην   βιομηχανία.

US National Library of Medicine  University of Tabriz

Σε ανάλογη έρευνα του Διεθνούς Ινστιτούτου Χημείας Τροφίμων στη Σλοβενία εντοπίστηκαν εννέα ενώσεις στη ρίζα του φυτού με τις ιδιότητες της σικονίνης : shikonin (S), acetylshikonin (AS), propionylshikonin (PS), isobutyrylshikonin (IBS), tiglylshikonin (TS), 3,3-dimethylacrylshikonin (DAS), angelylshikonin (ANS), 2-μεθυλο-Ν-butyrylshikonin (MBS), και isovalerylshikonin (IVS)

US National Library of Medicine ,National Institute of Chemistry, Laboratory for Food Chemistry, Ljubljana, Slovenia

Η σικονίνη είναι μία ναφθοκινόνη που παράγεται από τις ρίζες του φυτού έχιον και η οποία διαθέτει επουλωτικέςαντιμικροβιακές, αντιφλεγμονώδεις, αντιοξειδωτικές και κυτταροτοξικές ιδιότητες που έχουν μελετηθεί σε in vitro και in vivo συστήματα. Σε σχετικά πειράματα σε ποντίκια διαπιστώθηκε ότι στις ομάδες στις οποίες εφαρμόστηκε η σικονίνη αναπτύχθηκαν λιγότεροι κακοήθεις όγκοι και ο βαθμός της δυσπλασίας των θηλωμάτων ήταν σημαντικά χαμηλότερος. Τέλος, η υπεροξείδωση των λιπιδίων ήταν μικρότερη στις ομάδες που εφαρμόστηκε η σικονίνη, τόσο στην περιοχή του όγκου, όσο και στην πέριξ του όγκου μακροσκοπικά υγιή περιοχή. Συμπεράσματα: Η σικονίνη έχει χημειοπροστατευτική δράση στην καρκινογένεση του δέρματος στο συγκεκριμένο μοντέλο. Η δράση αυτή είναι δοσοεξαρτώμενη. Η μείωση της οξειδωτικής δραστηριότητας που παρατηρήθηκε σε συνδυασμό με τις αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες της σικονίνης μπορούν να εξηγήσουν το χημειοπροστατευτικό αποτέλεσμα.
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Διδακτορικά. Λάλλας Αιμ.

Στο εμπόρια κυκλοφορούν πολλά φάρμακα (HELIXDERM κλπ) που περιέχουν ισοεξενυλοναφθαζαρίνες (isoexenylonafthazarines). Πρόκειται για ένα μίγμα από αλκαννίνη, σικονίνη και εστέρες αυτών και χορηγούνται σε τραυματικές λύσεις της συνεχείας του δέρματος, εγκαύματα, άτονα έλκη διάφορης αιτιολογίας όπως έλκη από φλεβική στάση, έλκη από κατακλίσεις, οζώδη περιαρτηρίτιδα, σκληρό ερύθημα του Basin και σε αιμορροΐδοπάθεια.

Γαληνός

Πηγή: www.galinos.gr

ΑΛΛΕΣ  ΧΡΗΣΕΙΣ:

Η σικονίνη που περιέχεται στο φυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την καταπολέμηση επιβλαβών εντόμων στην γεωργία, στην καταπολέμηση των κουνουπιών, του ιού του Νείλου ,στην βιομηχανία και σε πολλούς άλλους τομείς. Στη διεθνή βιβλιογραφία υπάρχουν πολλές μελέτης για το φυτό.  Σχετικά έχουν εκπονηθεί στην Ελλάδα  5 διδακτορικά:
Σύνθεση και χαρακτηρισμός βιοδραστικών προϊόντων σικονίνης με εφαρμογή στη γεωργία…
Larvicidal activity of naturally occurring… against the West Nile virus vector…
Μεθοδολογία – σύνθεση οργανικών ενώσεων γεωργικού και βιολογικού ενδιαφέροντος…
Solid phase extraction for purification of Shikonin samples and isolation of monomeric and dimeric fractions

Η συστηματική καλλιέργεια του φυτού , με το δεδομένο ότι ευδοκιμεί στην ευρύτερη περιοχή της Αρχαίας Θουρίας, θα μπορούσε να αποφέρει σημαντικά οικονομικά οφέλη.

Read Full Post »

Echium plantagineum αρχαια θουρία Γκομούς  23 Μάη 2013

Echium plantagineum αρχαια θουρία Γκομούς 23 Μάη 2013

Echium plantagineum αρχαια θουρία Γκομούς  23 Μάη 2013

Echium plantagineum αρχαια θουρία Γκομούς 23 Μάη 2013

Echium plantagineum αρχαια θουρία Γκομούς  23 Μάη 2013

Echium plantagineum αρχαια θουρία Γκομούς 23 Μάη 2013

Echium plantagineum αρχαια θουρία Γκομούς  23 Μάη 2013

Echium plantagineum αρχαια θουρία Γκομούς 23 Μάη 2013

Πρόκειται για ένα φυτό μονοετές ή διετές. Οι σπόροι του συνήθως φυτρώνουν στις αρχές του φθινοπώρου, αλλά μπορούν να βλαστήσουν και διάρκεια του έτους, όταν τους το επιτρέπουν οι  περιβαλλοντικές  συνθήκες. Η ανθοφορία ξεκινάει γενικά τον Απρίλιο στην περιοχή της Αρχαίας Θουρίας.

Έξω από τον εγγενή βιότοπό του  είναι ενα  επιθετικό φυτό ,  αντέχει στην ξηρασία και προσαρμόζεται σε πολλά εδάφη με διάφορα επίπεδα υγρασίας, που του επιτρέπουν να πολλαπλασιάζεται εύκολα σε υποβαθμισμένες περιοχές. Πήρε το όνομά  του (Κατάρα των Πάτερσον) από την Αυστραλιανή οικογένεια Patersons, που το φύτεψαν στον κήπο τους  το 1880 και παρακολουθούσαν ανήμποροι την μεταβολή του  τοπίου εξ αιτίας του έντονου πολλαπλασιασμού και της κυριαρχίας του φυτού. Δεν γνώριζαν τότε τις πλούσιες φαρμακευτικές χρήσεις του φυτού.  

Τα λουλούδια του έχουν πέντε πέταλα, είναι σε σχήμα τρομπέτας, και έχουν μήκος 1,2 εκατοστά.  Είναι πιό συχνά ροζ  , αλλά μπορεί να είναι μπλε-μοβ ή λευκό. Λουλούδια βρίσκονται  στην άκρη της κάθε  ταξιανθίας. Δύο από τους πέντε στήμονες προεξέχουν σημαντικά από τη στεφάνη. Κάθε λουλούδι παράγει τέσσερις καφέ ή γκρι κελυφωτούς” σπόρους, που περιβάλλεται από ένα σκληρό φλοιό. Μια αυστραλιανή έκθεση αναφέρει ότι ένα φυτό μπορεί να παράγει μέχρι και 10.000 σπόρουςαν και η παραγωγή σπόρων μειώνεται σε 15 με 250 σπόρους ανά φυτό, όταν γίνεται βόσκηση.  Από την ίδια έκθεση προκύπτει ότι οι σπόροι που ανακτώνται από το έδαφος είναι ακόμη βιώσιμα μετά από 11 χρόνια.

Oregon State University,  U.S. Department of Agriculture

ΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑ:

Επιπρόσθετα το φυτό παράγει Πυρρολιζιδινικά αλκαλοειδή  ( Pyrrolozidine)  που ανήκουν στις τοξίνες  και προκαλούν χρόνιες βλάβες στο συκώτι των ζώων που το βόσκουν και μερικές φορές θάνατο,  όταν τα ζώα, ειδικά άλογα και τα βοοειδή, βόσκουν τα φυτά συνεχώς. Ακόμη προκαλούν απώλεια βάρους και επίμονη διάρροια με τεινεσμό στα βοοειδή.

Τα πυρρολιζιδινικά αλκαλοειδή βρίσκονται επίσης στο νέκταρ του φυτού οπότε το μέλι που παρασκευάζεται από αυτό θα πρέπει να αναμιχθεί με άλλα μέλια για να αποφευχθούν οι τοξίνες που εισέρχονται στην ανθρώπινη τροφική αλυσίδα σε υψηλές συγκεντρώσεις. Τα επίπεδα σε αλκαλοειδεί σε ένα κουταλάκι του γλυκού μέλι που προέρχεται από το φυτό είναι γενικά πάνω από την  μέγιστη εβδομαδιαία επιτρεπόμενη δόση που ορίζουν οι κανονισμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

THE MERCK VETERINARY MANUAL

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Οι σπόροι του φυτού  βρέθηκαν σε μια μελέτη που χρηματοδοτήθηκε από το Εθνικό Κέντρο για τη συμπληρωματική και εναλλακτική ιατρική (τμήμα του National Institutes of Health) να μειώνουν τα τριγλυκερίδια. Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Wake Forest και του  Harvard Center for Botanical Lipids διαπίστωσαν ότι ποντίκια που τρέφονταν με δίαιτα που συμπληρώνονταν με λάδι Echium από το τους σπόρους του φυτού είχαν  επωφεληθεί παρόμοια με τα ιχθυέλαια στην μείωση των επιπέδων των τριγλυκεριδίων στο πλάσμα του αίματος και το συκώτι.

U.S.  Department of Health

Σε άλλη έρευνα του Πανεπιστημίου Hull της Αγγλίας (Professor Keith Coupland ) διαπιστώθηκε ότι όλα φυτά  Echium αλλά κυρίως το  συγκεκριμένο  είναι πλούσια σε Ωμέγα 3 αμινοξέα τα οποία μειώνουν δραστικά τα λιπίδια στις περιπτώσεις καρδιακών και άλλων προβλημάτων.

Stearidonic acid, Echium plantagineum

Σε σχετική έρευνα των Πανεπιστημίων Nottingham και Massachusetts διαπιστώθηκε οι σπόροι του Echium  plantagineum παρουσιάζουν αντιοξειδωτική δράση διότι περιέχουν ένα εξαιρετικά πολυακόρεστο  μείγμα έλαίων. Επιπρόσθετα το λάδι αυτό εμφανίζει μία χαρακτηριστική σταθερότητα σε αντίθεση με τα ιχθυέλαια που είναι πολύ ευάλωτα με αποτέλεσμα να υποβαθμίζονται με την πάροδο του χρόνου. Επιπρόσθετα το κόστος παραγωγής των ιχθυελαίων είναι πολύ υψηλό σε σύγκριση με το αντίστοιχο που παράγεται από το φυτό.

Oxidative stability of Echium plantagineum seed oil bodies

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:

Το ραφιναρισμένο λάδι που προέρχεται από τους σπόρους του φυτού χρησιμοποιείται στα φαγητά και τις σαλάτες σε αντικατάσταση των ιχθυελαίων , των φυτικών ελαίων  που είναι πλούσια σε Ω 3 λιπαρά οξέα. Από μόνο του μπορει να αντικαταστάσει όλα τα πολύτιμα έλαια που είναι απαραίτητα για τη συντήρηση και καλή λειτουργία του οργανισμού διότι περιέχει:

6%  Παλμιτικό οξύ  που  είναι το πιο ευρέως διαδεδομένο κορεσμένο λιπαρό οξύ και συναντάται στα περισσότερα εμπορικά έλαια. Βρίσκεται σε μεγάλες ποσότητες στα έλαια ψαριών (10 έως 30%) και τροπικά λίπη, όπως η καρύδα (6,9%), τον πυρήνα του φοινικέλαιου  (6,5 – 11%) και το φοινικέλαιο (32-59%).

3,5% στεατικό οξύ  που βρίσκεται σε αφθονία στο ζωϊκό λίπος (5 έως 30%), στο βούτυρο κακάο (30 έως 36%) και  στο βούτυρο που  παράγεται από τον καρπό του  Αφρικάνικου δένδρου Vitellaria paradoxa (44%) 

17,2% ελαϊκό οξύ   που βρίσκεται σε μεγάλες ποσότητες στο λάδι της ελιάς (43.7 σε 83%), στο αμυγδαλέλαιο  (65 έως
70%) και στο φιστικέλαιο  (37,9%). Το ελαϊκό οξύ  επίσης παράγεται και στο ανθρώπινο  σώμα.

18,6% λινελαϊκό οξύ (ΛΑ)  που βρίσκεται στο καρδαμέλαιο (75,3%),  ηλιανθέλαιο (68,5%), σογιέλαιο (53%) και σουσαμέλαιο (45%).

29,5Άλφα-λινολενικό οξύ (ΑΛΑ ) που είναι το κύριο λιπαρό οξύ που βρίσκεται στα φύλλα των φυτών,  στους βλαστούς , τις  ρίζες και στους άλλους φωτοσυνθετικούς  οργανισμούς.  Ο σπόρος του  λιναριού είναι η πλουσιότερη πηγή της ΑΛΑμε πάνω από 50% οι καρποί του ινδικού φυτού Aleurites moluccana περιέχουν περίπου 30%, και των σπόρων κάνναβης περίπου 20%.

10,2% γ-λινολενικό οξύ (ΓΛΑ) Η πλουσιότερη πηγή σε γ-λινολενικό οξύ  είναιτο φυτό Αγγουρίτσα ,Borago officinalis(20%), ακολουθούμενη από λάδι που παράγεται από μαύρο φραγκοστάφυλο(15%) και το έλαιο  του νυχτολούλουδου  (9%).

12,6% στεαριδονικό οξύ (ΣΤΑ) που  βρίσκεται σε έλαια ψαριών όπως το σκουμπρί (2,5%), ρέγγα (1.1 – 2.8%), σαρδέλα (2,9%) και Menhaden (0.8 σε 3,6%) . Η πιο γνωστή πηγή είναι το λάδι από φραγκοστάφυλο (3%).

Από τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι το ραφιναρισμένο (απομάκρυνση των αλκαλοειδών) λάδι του  Echium plantagineum μπορεί από μόνο του να αντικαταστάσει όλα τα λάδια στο πλαίσιο της διατροφικής αλυσίδας. Επιπρόσθετα επειδή συντηρείται εύκολα μπορει να λύσει προβλήματα διατροφής. Τέλος η συστηματική καλιέργεια του μπορει να αποφέρει ικανά ωφέλη.

The Food Standards Agency

Read Full Post »

Malcolmia graeca αρχαια θουρια Μπουφόραχη 27 Μάρτη 2013

Malcolmia graeca αρχαια θουρια Μπουφόραχη 27 Μάρτη 2013

Malcolmia graeca αρχαια θουρια Μπουφόραχη 27 Μάρτη 2013

Malcolmia graeca αρχαια θουρια Μπουφόραχη 27 Μάρτη 2013

Malcolmia graeca αρχαια θουρια Μπουφόραχη 27 Μάρτη 2013

Malcolmia graeca αρχαια θουρια Μπουφόραχη 27 Μάρτη 2013

Malcolmia graeca αρχαια θουρια Μπουφόραχη 27 Μάρτη 2013

Malcolmia graeca αρχαια θουρια Μπουφόραχη 27 Μάρτη 2013

Η μαλκόλμια είναι μονοετές ή εποχιακό ανθοφόρο φυτό που  προτιμά τις βραχώδεις περιοχές .
Είναι φυτό με ιδιότητες κάλυψης και σταθεροποίησης του εδάφους, το οποίο ανθίζει στα μέσα Φεβρουαρίου καθώς ανήκει στα ανθοφόρα φυτά που είναι προάγγελοι της άνοιξης, και αν το επιτρέπουν κάποιες μεμονωμένες τοπικές συνθήκες σχετική υγρασία και ίσκιος έχει παρατηρηθεί να ανθοφορεί μέχρι και αρχές Ιουνίου. Τα άνθη του είναι μικροσκοπικά και πυκνά ως προς τη σύστασητης ανθοφορίας, τα οποία φύονται πάνω σε ένα σχετικά μακρύ μίσχο ανά δυάδες ή τριάδες και αποτελούνται από 4 πέταλα χρώματος μοβ προς μπορντό με ελαφρώς λευκό στο μέσο, που καταλήγει σε κίτρινο στην καρδιά του άνθους. Όσον αφορά το φύλλωμά του, το θεωρούμενο ως υγιές φύλλωμα πρέπει να είναι συνήθως σκούρου πράσινου χρώματος.

eFloras.org

Βικιπαιδεια

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Σχετικές επιστημονικές έρευνες έδειξαν ότι η Malcolmia graeca έχει την υψηλότερη αντιοξειδωτική συμπεριφορά.

Οι αντιμικροβιακές δραστηριότητες των εκχυλισμάτων των  δειγμάτων από τα φύλλα και τις ρίζες του φυτού προσδιορίστηκαν κατά επτά Gram-θετικών και Gram-αρνητικών βακτηριδίων. Η βιοδοκιμασία έδειξε ότι οι σπόροι και τα εναέρια μέρη εμφανίζουν μέτρια αντιμικροβιακή δράση. Ως εκ τούτου, τα εκχυλίσματα θα μπορούσαν να είναι κατάλληλα ως αντιμικροβιακοί και αντιοξειδωτικοι παράγοντες στη βιομηχανία τροφίμων.

Zahedan University of Medical Sciences

Department of Chemical Engineering, Islamic Azad University, Tehran, Iran

Read Full Post »

κυκλάμινο (Cyclamen hederifolium)

Φωτογραφήθηκε στο Σουρεύλι ΑΡΧΑΙΑ ΘΟΥΡΙΑ 24 Νοέμβρη 2012

Δηλητηριώδες

Δηλητηριώδες

Είναι φυτό δικοτυλήδονο και ανήκει στην οικογένεια των Πριμουλιδών (Primulaceae) ή Myrsinaceae.

Το γένος Κυκλάμινον (Cyclamen) περιλαμβάνει μέχρι και 24 είδη τα οποία αναπτύσσονται κυρίως στις παραμεσόγειες περιοχές αλλά και σε αλπικά υψόμετρα.

Στην Ελλάδα θα τα συναντήσουμε και με άλλα κοινά ονόματα όπως σκυλάκι, τουρκάκι, λαγόψωμο, λαγουδάκια, κυκλαμιές, κοτταρίδες, κολλιτσίνια, τρικλαμίδες ακόμα και χοιρόψωμο επειδή τις ρίζες του τις τρώνε οι χοίροι.

Τα κυκλάμινα είναι ποώδη πολυετή φυτά,  κονδυλόριζα, με  μικρό ύψος και ωραία καρδιόσχημα ή νεφροειδή φύλλα, σκούρα πράσινα στο επάνω μέρος και  συνήθως κοκκινωπά στην κάτω επιφάνεια,  με μακριούς μίσχους. Τα άνθη είναι ρόδινα, λευκά, ιώδη ή πορφυρά  με  πολύ  μακρύ ποδίσκο και γέρνουν προς τα κάτω.

Πολλαπλασιάζονται με σπέρματα και ως τρόπος είναι προτιμότερος γιατί τα νέα φυτά έχουν πλουσιότερη ανθοφορία και  πολύ πιο έντονα χρώματα, ή με κονδύλους.

Ανθίζουν από το φθινόπωρο μέχρι την άνοιξη, ενώ  τα περισσότερα είδη περνούν μια περίοδο λήθαργου το καλοκαίρι. Υπάρχουν βέβαια και κάποιες ποικιλίες, που όμως δεν ευδοκιμούν στην Ελληνική ύπαιθρο, που ανθίζουν από την άνοιξη έως τις αρχές του καλοκαιριού.

Οι χλωροί βολβοί είναι πλούσιοι σε άμυλο και παρόλο που χρησιμοποιούνται για χοιροτροφή,  περιέχουν την τοξική ουσία κυκλαμίνη που εμφανίζεται όταν ξεραθούν. Η κυκλαμίνη είναι τοξική για τον άνθρωπο προκαλεί τοπικά ερεθιστικά φαινόμενα ενώ σε μεγαλύτερες δόσεις επιφέρει γαστρεντερικές διαταραχές, ζάλη, σπασμούς κλπ., ενώ οι χοίροι τρέφονται με κυκλάμινα χωρίς να παθαίνουν καμιά βλάβη.

Το φρέσκο ​​υποκείμενο είναι  δραστικό καθαρτικό. Θα πρέπει να χρησιμοποιείται με εξαιρετική προσοχή. Ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο φτιάχνεταιι από τη φρέσκια ​​ρίζα και εφαρμόζεται εξωτερικά στα έντερα για να προκαλέσει καθαρισμό.

Οι κυριότεροι εχθροί του κυκλάμινου είναι ένα κολεόπτερο του γένους Otiorynchus  που προσβάλλει τις ρίζες, ο μύκητας Thielariopsis που μαυρίζει τους κονδύλους και διάφορα νηματοειδή σκουληκάκια.

Γη και Υδωρ

Read Full Post »

Vicia dasycarpa, 26 Μάρτη 2010 Μπουφόραχη ΑΡΧΑΙΑ ΘΟΥΡΙΑ

Vicia villosa, 26 Μάρτη 2010 Μπουφόραχη ΑΡΧΑΙΑ ΘΟΥΡΙΑ

Μονοετής, διετής ή πολυετής πόα, μέτρια χνουδωτή, 0,30-1 μ., με βλαστό λεπτό, γωνιώδη, αναρριχώμενο. Φύλλα σχεδόν επιφυή με 5-10 ζεύγη ωοειδών – προμηκών ή λογχοειδών – γραμμοειδών φυλλαρίων. ΄Άνθη πολλά σε βότρεις μακρύτερους των αντίστοιχων φύλλων. Στεφάνη πορφυροϊώδης με στίγματα λευκά. ΄Άνθηση : Μάρτιο- Ιούλιο.

Vicia dasycarpa, 26 Μάρτη 2010 Μπουφόραχη ΑΡΧΑΙΑ ΘΟΥΡΙΑ

Vicia villosa, 26 Μάρτη 2010 Μπουφόραχη ΑΡΧΑΙΑ ΘΟΥΡΙΑ

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:

Το φυτό δεν είναι εδώδιμο.

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Σύμφωνα με σχετική Πανεπιστημιακή έρευνα το φυτό μπορει να χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία της νόσου του Crohn. Πρόκειται για μία πάθηση στην οποία το τοίχωμα ενός ή περισσοτέρων τμημάτων του πεπτικού συστήματος πρήζεται, ερεθίζεται και φουσκώνει. Αυτό το πρήξιμο μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα και την στένωση του πεπτικού σωλήνα σε αυτό το σημείο.

ViciaVillosa2

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Χρησιμοποιείται ως βοσκή ή διατηρημένη χορτονομή (σανό) . Το φυτό  θεωρείται γενικά ασφαλές για κατανάλωση από μηρυκαστικά, αλλά υπάρχουν πολλές αναφορές σε δηλητηρίαση σε βοοειδή, χοίρους και πουλερικά από την κατανάλωση σπόρων του . Οι σπόροι περιέχουν διάφορες τοξικές ουσίες, συμπεριλαμβανομένων των υψηλών ποσοτήτων (> 2,0 τοις εκατό) της καναβανίνης( canavanine), η οποία μπορεί να μειώσει την πρόσληψη τροφής από τους χοίρους. Τα συμπτώματα στα βοοειδή περιλαμβάνουν αδυνάτισμα, δερματίτιδα και διάρροια. Θνησιμότητα δεν έχει παρατηρηθεί σε βοοειδή που βοσκούν τα πράσινα φυτά, αυτό συμβαίνει κυρίως όταν βόσκουν μετά τον σχηματισμό των σπόρων. Παρόλα αυτά, το φυτός εξακολουθεί να είναι ευρέως βασική  ζωοτροφή για  τα μηρυκαστικά .
Παρακολουθήστε σχετικό video για την αζώτωση του εδάφους από το φυτό.

Βιολογική καλλιέργεια τομάτας. Οι John Teasdale και Aref Abdul-Baki από την Υπηρεσία Αγροτικής Υπηρεσίας του Τμήματος Αγροτικής Παραγωγής των ΗΠΑ, έχουν ένα αναπτύξει μία μέθοδο που αξιοποιεί το Βίκο τον άγριο (Hairy vetch – Vicia villosa). Χρησιμοποιούν αρχικά το κτηνοτροφικό φυτό Vicia villosa για να προετοιμάσουν το έδαφος που θα καλλιεργηθεί η τομάτα. Στη συνέχεια, αξιοποιούν το ίδιο φυτό για να δημιουργήσουν εδαφοκάλυψη γύρω από τις τομάτες. Ο Βίκος ο άγριος, καθώς αναπτύσσεται στο μέρος που στη συνέχεια σπέρνονται οι τομάτες, εμπλουτίζει το έδαφος με Άζωτο, Φώσφορο και Κάλιο, τα τρία βασικά στοιχεία που χρειάζονται τα φυτά. Ο Βίκος ο άγριος είναι ένα κτηνοτροφικό φυτό (χρησιμοποιείται για την παραγωγή ζωοτροφής). Άρα, μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε για να έχετε καλύτερη παραγωγή σε τομάτες και στη συνέχεια να ταΐσετε τα ζώα σας ή να φτιάξετε κομπόστ. Με ένα σπάρο, δύο τρυγόνια.

Vicia villosaUnited States Department of Agriculture
Wikipedia
US National Library of Medicine

EnasPolitis

Read Full Post »

Sinapis arvensis Φωτογραφήθηκε στις 19 Νοέμβρη 2012 στο ΑΡΙΟΧΩΡΙ περιοχή ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΟΥΡΙΑΣ

Sinapis arvensis Φωτογραφήθηκε στις 19 Νοέμβρη 2012 στο ΑΡΙΟΧΩΡΙ περιοχή ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΟΥΡΙΑΣ

Οι βρούβες (λαψάνα, αγριοσινάπι) ειναι από τα πιο κοινά και δημοφιλή άγρια χόρτα στην Ελλάδα. Ευδοκιμούν σε ηλιόλουστα, ασβεστώδη εδάφη και όπου βρέχει ελάχιστα. Η καταγωγή τους είναι από τη νοτιοανατολική Ασία. Βρίσκονται στις περιοχές της Μεσογείου ως αυτοφυή, ενώ έχουν εγκλιματιστεί και στη βόρεια Αμερική. Είναι μονοετή, ποώδη φυτά. Η βρούβα  ανήκει στην οικογένεια των Σταυρανθών ή Κραμβοειδών. Οι βρούβες έχουν ζωηρά κίτρινα άνθη, που σχηματίζουν ταξιανθίες και τα φύλλα είναι μετρίου μεγέθους που εναλλάσσονται. Ανθίζουν από το Μάρτιο μέχρι και τον Οκτώβριο.

Sinapis arvensis Φωτογραφήθηκε στις 19 Νοέμβρη 2012 στο ΑΡΙΟΧΩΡΙ περιοχή ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΟΥΡΙΑΣ

Sinapis arvensis Φωτογραφήθηκε στις 19 Νοέμβρη 2012 στο ΑΡΙΟΧΩΡΙ περιοχή ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΟΥΡΙΑΣ

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Οι βρούβες, τρώγονται τα φύλλα σε βραστή σαλάτα με ελαιόλαδο και λεμόνι. Πολύ νόστιμα και τρυφερά είναι τα ανθοφόρα βλαστάρια τους που κόβονται μαζί με τα μπουμπούκια νωρίς την άνοιξη. Ονομάζονται πορίχια ή τσιμπιτή βρούβα, από τον τρόπο που κόβονται, σαν να τσιμπάμε τους πολύ τρυφερούς βλαστούς. Στις γλυκές βρούβες τα ‘’τσιμπιτά’’ λέγονται και ‘’γλυκοβλάσταρα’’. Γίνονται βραστά, όπως και τα φύλλα, αλλά σε πολλά χωριά συνηθίζουν να τα βάζουν σε λαδερά φαγητά με κουκιά ή αρακά. Γενικά, οι βρούβες δίνουν μια κάπως βαριά μυρωδιά, παρόμοια με του μπρόκολου. Αποδίδουν μία ελαφρώς καυστική γεύση, πικρή, που παντρεύεται με την γεύση του λαδιού και πηγαίνει άριστα με τα ψάρια.
Η βρούβα ή σινάπι είναι γνωστό από την εποχή του Ιπποκράτη. Στο μεσαίωνα το χρησιμοποιούσαν ως συντηρητικό των τροφών, γιατί σταματά τη δράση των μικροοργανισμών. Χρησιμοποιούνται οι σπόροι (από τους οποίους γίνεται η μουστάρδα) και τα φρέσκα φύλλα του. Στην κουζίνα χρησιμοποιείται η άσπρη και η άγρια βρούβα, ενώ στη φαρμακοποιία η μαύρη βρούβα. Το άσπρο σινάπι έχει διεγερτική επίδραση σε όλες τις λειτουργίες του οργανισμού και δίνει μια αίσθηση ευεξίας ενώ με το μαύρο κάποιοι κάνουν “σιναπισμούς” (χτυπώντας σπόρους και τοποθετώντας τον πολτό εξωτερικά) για να δημιουργήσουν τοπική υπεραιμία.
Το σινάπι ή βρούβα, έχει πάρα πολλές θεραπευτικές ιδιότητες και εκτός από τη γνωστή μουστάρδα χρησιμοποιείται ως αφέψημα, ζωμός, αλεύρι, λάδι (σιναπόλαδο), έγχυμα, κατάπλασμα κ.ά. Πρέπει να αποφεύγεται η χρήση του σκέτου σιναπόσπορου γιατί είναι πολύ καυστικός, όπως και του αδιάλυτου σιναπόλαδου στο δέρμα γιατί προκαλεί εγκαύματα. Καλό θα είναι οι υπερτασικοί να αποφεύγουν το σινάπι.

Hedrick. U. P. Sturtevant’s Edible Plants of the World.

Mabey. R. Food for Free

Launert. E. Edible and Medicinal Plants

Uphof. J. C. Th. Dictionary of Economic Plants

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Όλες οι βρούβες έχουν φαρμακευτικές ιδιότητες και η βρώση τους θεωρείται καθαρτική, αποτοξινωτική, τονωτική με ευεργετικά αποτελέσματα στο κυκλοφοριακό και τη καρδιά. Από την αρχαιότητα οι σπόροι του σιναπιού πιστεύεται ότι έχουν διεγερτικές ικανότητες. Οι σπόροι της μαύρης βρούβας χρησιμοποιούνται για παραγωγή φαρμάκων.

Chancellor. P. M. Handbook of the Bach Flower Remedies

envifriends

Sinapis arvensis Φωτογραφήθηκε στις 19 Νοέμβρη 2012 στο ΑΡΙΟΧΩΡΙ περιοχή ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΟΥΡΙΑΣ

Sinapis arvensis Φωτογραφήθηκε στις 19 Νοέμβρη 2012 στο ΑΡΙΟΧΩΡΙ περιοχή ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΟΥΡΙΑΣ

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Ένα εδώδιμο λάδι λαμβάνεται από το σπόρο το οποίο χρησιμοποιείται στην παραγωγή σαπουνιού. Είναι καύσιμο οπότε μπορεί να χρησιμοποιηθεί για φωτισμό .

Grieve. A Modern Herbal

Komarov. V. L. Flora of the USSR

Read Full Post »

Οικογένεια: Solanaceae
Γένος: Solanum
Είδος: Solanum nigrum ή αγριοντομάτα ή στύφνος.

Είναι φυτό ετήσιο πολύ κοινό σε όλη την Ελλάδα. Ο Διοσκουρίδης το ονομάζει “Κηπαίος Σταρύχνος”. Ο βλαστός του δημιουργεί πολλά κλαδιά είναι λείος, τα φύλλα του είναι ωοειδή και έχουν χρώμα πράσινο βαθύ. Τα άνθη του είναι λευκά και μικρά και ο καρπός σφαιρικός και μαύρος. Διαθέτει φαρμακευτικές ιδιότητες εξ’ αιτίας της στρυχνίνης που περιέχει. Χρησιμοποιούνται όλα τα μέρη του φυτού σαν καταπραϋντικά και μαλακτικά αλλά μόνο με ιατρική συνταγή.

Δηλητηριώδες

Δηλητηριώδες

Υπάρχουν πολλές διαφωνίες για το αν ή όχι τα φύλλα ή οι καρποί του φυτού είναι δηλητηριώδη. Οι διαφωνίες ποικίλλουν από σχετικά δηλητηριώδες έως  απόλυτα ασφαλές για κατανάλωση. Το φυτό πάντως καλλιεργείται ως εδώδιμο, για τους καρπούς του  τα φύλλα του. Η τοξικότητα διαφέρει από μέρος σε μέρος διότι σχετίζεται με τη σύσταση του εδάφους. Στους άγουρους καρπούς υπάρχει υψηλότερη συγκέντρωση  τοξινών.

Grieve. A Modern Herbal

Frohne. D. and Pfänder. J. A Colour Atlas of Poisonous Plants

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Τρώγεται  μαγειρεμένο. Χρησιμοποιείται σε κονσέρβες μαρμελάδες, πίτες. Έχει ευχάριστη γεύση μοσχοβολιστή . Μόνο οι  πλήρως ώριμοι καρποί θα πρέπει να χρησιμοποιούνται διότι οι άγουρι περιέχουν την τοξίνη σολανίνη. Ο καρπός περιέχει περίπου 2,5% πρωτεΐνη, 0,6% λίπος, 5,6% υδατάνθρακες, 1,2% τέφρα και  είναι περίπου 9 mm σε διάμετρο .  Τα τρυφερά φύλλα και οι βλαστοί τρώγονται  ωμοί ή  μαγειρεμένα. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν γαρνιτούρα στις σαλάτες ή στις σούπες. Οι τρυφερές κορφές του μαζεύονται όλο το καλοκαίρι. Το χρησιμοποιούμε κυρίως μαζί με βραστά τσιγαριστά λαχανικά, όπως τα βλίτα, τα φασόλια και τα κολοκυθάκια.

Τα 100γραμμάρια φύλλων περιέχουν:

42 θερμίδες, νερό 86.4%, πρωτεϊνες 4 γραμμάρια, Λίπος  0.7 γραμμάριαg, Υδατάνθρακες  7.6 γραμμάρια , Φυτικές ίνες 1.6 γραμμάρια, Ασβέστιο, Φωσφόρο, Σίδηρο , Μαγνήσιο, Νάτριο, Κάλιο και Ψευδάργυρο.

Τα 100γραμμάρια φύλλων επιπρόσθετα περιέχουν Βιταμίνες: A 2000mg; Θυαμίνη (B1): 0.15mg,  Ριβοφλαβίνη (Β2): 0,15 mg, Νιασίνη: 1.2mg, C: 43mg.

Vilmorin. A. The Vegetable Garden

Reid. B. E. Famine Foods of the Chiu-Huang Pen-ts’ao.

Facciola. S. Cornucopia – A Source Book of Edible Plants

Harrington. H. D. Edible Native Plants of the Rocky Mountains

Facciola. S. Cornucopia – A Source Book of Edible Plants

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Ολόκληρο το φυτό  χρησιμοποιείται σαν  εμμηναγωγό, αντιφλεγμονώδες, εφιδρωτικό, διουρητικό, μαλακτικό, αντιπυρετικό, ναρκωτικά, καθαρτικό και τα κατασταλτικό. Συγκομίζεται το φθινόπωρο όταν συνυπάρχουν και τα λουλούδια και οι καρποί και ξηραίνεται για χρήση αργότερα . Πρέπει να χρησιμοποιείται  με προσοχή λόγω της  τοξικότητας. Τα φύλλα,  οι βλαστοί και οι ρίζες  χρησιμοποιούνται εξωτερικά ως κατάπλασμα, και ως ξέπλυμα πληγών. Τ φύλλα του φυτού δρουν αναλγητικά, αντισπασμωδικά, αντιφλεγμονώδη και αγγειοδιασταλτικά. Το φυτό έχει χρησιμοποιηθεί για την παρασκευή αναλγητικών αλοιφών και ο χυμός του καρπού έχει χρησιμοποιηθεί ως αναλγητικό για πονόδοντους.

Lust. J. The Herb Book

Emboden. W. Narcotic Plants

Duke. J. A. and Ayensu. E. S. Medicinal Plants of China

Moerman. D. Native American Ethnobotany

Plants For A Future

Χρησιμεύει: Φαγούρα (πλύσεις με αφέψημα φυτού), Λειχήνες προσώπου (επιθέματα φύλλων), Μητρίτιδα (με συνταγή ιατρού), Εγκαύματα (κατάπλασμα πολτού φύλλων), Έρπητας (με συνταγή ιατρού)

Περιέχει αλκαλοειδή, την σολανίνη, η οποία δηλητηριώδη για τον άνθρωπο και τα βοοειδή και η οποία συγκεντρώνεται κυρίως στους καρπούς (όταν γίνονται μαύροι). Είναι δυνατόν να αποτελέσει αιτία δηλητηρίασης αν καταναλωθεί σε μεγάλες ποσότητες και σε προχωρημένο στάδιο ωρίμανσης, αφού περιέχει τα αλκαλοειδή σολανίνη και σολανιδίνη. Στο παρελθόν έχουν αναφερθεί οξείες δηλητηριάσεις σε ζώα και ανθρώπους από αυτό το φυτό. Τα δηλητηριώδη μέρη του φυτού κατά φθίνουσα σειρά επικινδυνότητας είναι: πράσινα καρπίδια, κόκκινα καρπίδια, φύλλα, στελέχη και ρίζες. Επίσης όσο πιο ώριμο είναι το παραπάνω χόρτο τόσο μεγαλύτερη ποσότητα σολανίνης περιέχει και άρα πιο επικίνδυνο γίνεται. Τέλος η τοξικότητά του δεν μειώνεται με την αποξήρανσή του.
ΒΟΤΑΝΑ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ

Read Full Post »

Αγρια Μαργαρίτα (Anthemis chia)

Οι μαργαρίτες είναι από πολύ κοινά αγριολούλουδα της χώρας μας και σχεδόν σε όλη την Ευρώπη. Το ελληνικό τους όνομα είναι ‘’ανθέμιδες’’, ενώ η λέξη ‘’μαργαρίτα’’ έχει λατινογενή προέλευση. Μαργαρίτες ή ανθέμιδες, ονομάζονται συνήθως τα λουλούδια (ταξιανθίες) που είναι σε μορφή δίσκου, με κίτρινη κεντρική περιοχή που περιβάλλεται από λευκή ή ανοικτή κίτρινη στεφάνη. Ανήκουν στην οικογένεια των σύνθετων (compositae) ή αστεριδών (asteraceae) φυτών. Χαρακτηριστικό αυτής της οικογένειας είναι η σύνθετη μορφολογία των ταξιανθιών της. Τα “λουλούδια” τους δεν είναι πραγματικά άνθη, αλλά ‘’ψευδάνθια’’. Δηλαδή, τροποποιημένες ταξιανθίες που ονομάζονται ‘’κεφάλια’’ ή ‘’καλαθίδια’’. Ο κεντρικός βλαστός της ταξιανθίας είναι συμπυκνωμένος σε μια πλακοειδή δομή, πάνω στον οποίο βρίσκονται τα ανθίδια, το καθένα από τα οποία είναι μικροσκοπικά άνθη. Υπάρχουν δύο ειδών ανθίδια. Τα δισκοειδή -με πορτοκαλί-κίτρινο τμήμα του κεφαλιού της μαργαρίτας- και τα ακτινοειδή -τα λευκά πεταλοειδή στοιχεία στην περιφέρεια. Κάθε λευκή ακτίνα, αν την παρατηρήσετε καλά, αποτελείται από τα συνενωμένα πέταλα ενός άνθους. Αν την κόψετε τραβώντας την, αφαιρείτε όλο το ανθίδιο. Τέλος κάποιες μαργαρίτες μπορεί να μην έχουν καθόλου ακτινωτά ανθίδια. Οι ανθέμιδες ή μαργαρίτες φυτρώνουν σχεδόν παντού και ανθίζουν για μεγάλο διάστημα του χρόνου. Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν αφιερώσει την ανθέμιδα στη θεά Άρτεμη και τη θεωρούσαν θεραπευτικό μέσο για γυναικεία μικροπροβλήματα. Χρησιμοποιείται στη φαρμακευτική κατά των νευρικών διεγέρσεων και της βρογχικής καταρροής. Το αφέψημά της κάνει καλό στο στομάχι και στα εντερικά προβλήματα, ενώ τα φύλλα της αν μασηθούν καταπραΰνουν τον πονόδοντο. Επίσης, από φυτά αυτού του γένους παίρνονται και κάποιες ουσίες, οι πυρεθρίνες που χρησιμοποιούνται ως φυτικής προέλευσης εντομο-απωθητικά, καθώς έχουν μικρή τοξική δράση στα ζώα και στον άνθρωπο. Οι μαργαρίτες, ως χορταρικά –τα βλαστάρια τους-, είναι δημοφιλείς στην κινεζική, ιαπωνική και κορεατική παραδοσιακή κουζίνα σε σούπες και μαγειρευτά φαγητά. Στην Κρήτη, μια ποικιλία του είδους που ονομάζεται ‘’μαντιλίδα’’, τρώγεται από τους ντόπιους ωμή  ή τηγανίζεται μέχρι να ροδίσει σε καυτό ελαιόλαδο ή στον ατμό.
Άγρια μαργαρίτα (Anthemis chia). Είναι φυτό μονοετές, διετές ή πολυετές που φτάνει τα 5-40 εκ. σε ύψος και είναι αραιά χνουδωτό. Πρόκειται για διακοσμητικά, φαρμακευτικά φυτά ή ζιζάνια, με έντονη μυρωδιά. Τα φύλλα τους είναι κατ’ εναλλαγή, με βαθιές εγκοπές, πτεροσχιδή ή δις πτεροσχιδή, ενώ τα άνθη τους σχηματίζουν ταξιανθίες (κεφάλια). Συνήθως, έχουν λευκά περιφερειακά και κίτρινα δισκοειδή ανθίδια. Φέρουν πολλούς βλαστούς που είναι απλοί ή διακλαδιζόμενοι, όρθιοι ή ανερχόμενοι. Κεφάλια μέχρι 45 χιλ. με γλωσσοειδή ανθίδια λευκά και σωληνοειδή κίτρινα. Ανθίζει από Φεβρουάριο- Απρίλιο. Το γένος Anthemis περιλαμβάνει περισσότερα από 100 είδη, ιθαγενή των εύκρατων περιοχών της Ευρώπης και της Ασίας, που ευδοκιμούν σε ηλιόλουστες τοποθεσίες. Από αυτά, τα 22 συναντώνται στην ελληνική χλωρίδα, με 4 είδη να έχουν τη μεγαλύτερη εξάπλωση. Το Anthemis chia είναι διαδεδομένο είδος σε ολόκληρη την Ελλάδα και αποτελεί ενοχλητικό ζιζάνιο.

http://envifriends.blogspot.gr/2012/04/blog-post_11.html

Read Full Post »

 

Ονομασία

Το Σαρκοποτήριο το ακανθώδες συναντάται με διάφορες ονομασίες όπως: Μαζί(ν), Αστοίβη, Αστοιβιά, Αστοιβίδα, Αχυροστοιβάδα, Στεβάδα, Κοκκιναστουβιά, Αφάνα, Πίσουρο, Πίσσυρο, Αιματόχορτο.

Εξάπλωση – Ενδιαίτημα

Η Αφάνα εντοπίζεται στην περιοχή της ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΟΥΡΙΑΣ στους βιοτόπους με φρύγανα και θαμνώνες και ιδιαίτερα βιοτόπους με φρύγανα σε υποβαθμισμένα εδάφη. Τα φρύγανα βρίσκονται κυρίως σε χαμηλώματα, πεδινές λοφώδεις και ημιορεινές περιοχές ενώ η Αστοιβίδα αποτελεί ένα από τα κυρίαρχα φυτά του βιότοπου. Αυτός ο τύπος βλάστησης είναι χαρακτηριστικός των μεσογειακών οικοσυστημάτων και θεωρείται ότι είναι συνήθως αποτέλεσμα υποβάθμισης προϋπάρχουσας μακκίας και δάσους. Αναπτύσσεται κυρίως σε φτωχά, άγονα και βραχώδη, ασβεστολιθικά και πυριτικά εδάφη, σε υποβαθμισμένες από υπερβόσκηση εκτάσεις ή σε περιοχές που έχουν καεί από πυρκαγιές επανειλημμένως. Προσαρμόζεται εύκολα σε ξηρό και θερμό περιβάλλον, ενώ τα φυτά του έχουν την ιδιότητα να παρουσιάζουν εποχικό διμορφισμό, δηλαδή τα μεγάλα φύλλα του χειμώνα μετατρέπονται σε μικρά και χνουδωτά φύλλα το καλοκαίρι. Αυτό το χαρακτηριστικό τους επιτρέπει να εξοικονομούν νερό. Αποτελούν την άμυνα της φύσης ενάντια στην ερημοποίηση. Τέλος πρόκειται για σημαντικές διαπλάσεις, καθώς συνιστούν βιότοπο για πολλά είδη ερπετών και φιλοξενούν πολλά είδη φυτών.

Περιγραφή

Πρόκειται για αυτοφυές, πολυετές, χαμηλό, πολύκλαδο θάμνο, ύψους μέχρι 50cm, με αγκαθωτό, ξηρό φύλλωμα. Ο φλοιός του είναι αργυροκάστανος και απολεπίζεται σε ακανόνιστες λωρίδες. Οι κλαδίσκοι καταλήγουν σε αδύνατα, μυτερά αγκάθια. Τα φύλλα της Αφάνας είναι δικοτυλήδονα, κατ’ εναλλαγή, σύνθετα, πτερωτά, μήκους μέχρι 6cm. Τα άνθη της, αρσενικά και θηλυκά, βρίσκονται διαταγμένα κατά μήκος κοινού άξονα, σχηματίζοντας στενές ταξιανθίες, μήκους 2-6cm. Τα πέταλα είναι ελλείποντα με σέπαλα πρασινωπά ή με πορφυρές αποχρώσεις. Ο καρπός του φυτού είναι σφαιρικός, σπογγώδης, σαρκώδης, ερυθρός. Ανθίζει από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Απρίλιο. Το καλοκαίρι το φυτό ξηραίνεται, για να αντέξει τις υψηλές θερμοκρασίες. Πέφτει δηλαδή σε «καλοκαιρινή» νάρκη. Μαζί με το φυτό ξηραίνεται και ο καρπός του και σιγά σιγά προετοιμάζεται να διασκορπίσει σε φρέσκο έδαφος τους σπόρους του το φθινόπωρο έτσι ώστε να βγουν οι νέοι θάμνοι.

Μυθολογία

Αναφορικά με το λαμπροκόκκινο χρώμα των καρπών της Αστοιβίδας, ένας μύθος λέει το εξής.

Όταν ο Άρης κυνηγούσε τον Άδωνη και η θεά Αφροδίτη τον προστάτευε από τον θυμό του, πάτησε πάνω στον θάμνο, και το αίμα που έτρεξε από το πόδι της έβαψε τους καρπούς του φυτού κόκκινους!

Χρήσεις

Αρχικά να πούμε ότι η Αφάνα είναι αληθινή ευλογία για τις ξεροτοπιές, όπου δεν φυτρώνει τίποτε άλλο, γιατί συγκρατεί το λιγοστό χώμα και τρέφει μερικά ζώα, μιας και ο χυμός της είναι γαλακτώδης.

Παλιότερα χρησιμοποιούνταν κυρίως σαν προσάναμμα για το τζάκι ή γενικότερο προσάναμμα για φωτιές αλλά και για την κατασκευή σκουπών (σαρώθρων). Σήμερα, χρησιμοποιείται για αντιαλλεργικές – οικολογικές σκούπες. Ακόμα, αποτελεί πολύτιμο στοιχείο για τον σύγχρονο σχεδιασμό κήπων, μιας και η εμφάνισή του δίνει φυσικότητα στο τοπίο. Έχει ακόμα και τις τεχνικές προδιαγραφές για την σύγχρονη κηποτεχνία, αφού δεν απαιτεί ιδιαίτερη φροντίδα και πολύ νερό. Δένει εξαιρετικά μέσα σε βραχόκηπους.

Επιπλέον, θεωρείται φυτό με διουρητικές, τονωτικές και αφροδισιακές ιδιότητες. Το αφέψημα της ρίζας του θεωρείται ως ισχυρό αντιδιαβητικό. Στις φαρμακευτικές της ιδιότητες να προσθέσουμε επίσης ότι τα αφεψήματα από τις ρίζες της και τα φύλλα της είναι ιδανικά για το κρυολόγημα και τις για παθήσεις του ουροποιητικού συστήματος. Τέλος, σταματάει τις αιμορραγίες και βοηθάει στην έκκριση του μητρικού γάλακτος.

Κείμενο – Επιμέλεια: Μαρία Κασιώνη

Πηγές:

-       Τα ενδημικά φυτά της Κύπρου, Τράπεζα Κύπρου, Παγκύπρια Ένωση Δασολόγων, Λευκωσία 1995

-       Αρωματικά και Αρτυματικά Φυτά στην Κύπρο, Γεώργιος Ν. Χατζηκυριάκος, Εκδόσεις Πολιτιστικού Ιδρύματος Τράπεζας Κύπρου, 2007 Λευκωσία

-       Στην άκρη του δρόμου, Γεώργιος Ν. Χατζηκυριάκου, 2011 Πολιτιστικό Ίδρυμα Τράπεζας Κύπρου

-       Συστηματική Βοτανική, Δρ. Γεώργιος Π. Σαρλής, Εκδόσεις Αθ. Σταμούλης, 1999 Αθήνα

Read Full Post »

Μπουφόραχη ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΟΥΡΙΑΣ 21 Γενάρη 2009

Η Καλέντουλα είναι ένα όμορφο αγριολούλουδο, πολύ συνηθισμένο στην περιοχή της Αρχαίας Θουρίας. Ανήκει στην οικογένεια των σύνθετων που αποτελούν την μεγαλύτερη οικογένεια στο φυτικό βασίλειο. Είναι συγγενικό φυτό με τη μαργαρίτα . Η Καλέντουλα είναι μονοετές φυτό με άνθη έντονα κίτρινα ή πορτοκαλί. Η περίοδος ανθοφορίας της είναι πολύ μεγάλη και κρατάει από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Οκτώβριο. Η Καλέντουλα αναπτύσσεται κυρίως σε χαμηλότερα υψόμετρα και συναντάται σε χωράφια, πλαγιές και άκρες δρόμων.

Τα πέταλα λουλουδιών του φυτού , έχουν χρησιμοποιηθεί για ιατρικούς σκοπούς, τουλάχιστον από τον 12ο αιώνα. Η Καλέντουλα έχει υψηλές ποσότητες φλαβονοειδών καιφυτικά αντιοξειδωτικά που προστατεύουν τα κύτταρα από το να καταστραφούν  από ασταθή μόρια που ονομάζονται ελεύθερες ρίζες. Η Καλέντουλα μπορει  να καταπολεμήσει τη φλεγμονή  από ιούς και βακτήρια. Παραδοσιακά έχει χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία των στομαχικών διαταραχών  και τα έλκη, καθώς επίσης  και την ανακούφιση από τις κράμπες της περιόδου ​​αλλά δεν υπάρχει καμία επιστημονική μελέτη σχετικά. Σήμερα  συχνά χρησιμοποιείται τοπικά, που σημαίνει ότι  επενεργεί  στο δέρμα. Έχει αποδειχθεί ότι μπορει να βοηθήσει τις πληγές να επουλωθούν γρηγορότερα, ενδεχομένως με την αύξηση της ροής του αίματος και του  οξυγόνου στην πληγείσα περιοχή. Επίσης  βοηθά  να αναπτυχθούν νέοι ιστοί στο σώμα. Τα αποξηραμένα πέταλα του φυτού  χρησιμοποιούνται σε αλοιφές και βάμματα για πλύσεις στη θεραπεία εγκαυμάτων, μωλώπων και εκδορών, καθώς και στις δευτερεύουσες μολύνσεις που προκαλούνται.  Η Καλέντουλα, επίσης, έχει αποδειχθεί ότι μπορει να βοηθήσει στην πρόληψη δερματίτιδας ή την φλεγμονή του δέρματος σε ασθενείς με καρκίνο του μαστού κατά τη διάρκεια της θεραπείας με ακτινοβολία.

University of Maryland Medical Center

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:

Τα φύλλα  τρώγονται ωμά. Στην αρχή προσδίδουν μία γλυκόξινη γεύση, ακολουθούμενη από μία ισχυρή διεισδυτική γεύση ενός αλατούχου χαρακτήρα. Είναι πολύ πλούσια σε βιταμίνες και μέταλλα και είναι παρόμοια με το Ταραξάκο σε  θρεπτική αξία . Τα φρέσκα πέταλα ψιλοκομμένοα προστίθεται σε σαλάτες. Τα αποξηραμένα πέταλα έχουν μια πιο συμπυκνωμένη γεύση και χρησιμοποιούνται ως καρύκευμα σε σούπες, κέικ, κλπ. Όλα τα μέρη έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε βιταμίνες Α και C]. Μία εδώδιμη κίτρινη χρωστική ουσία λαμβάνεται από τα πέταλα . Ένα υποκατάστατο σαφράν, χρησιμοποιείται για το χρωματισμό  και τη γεύση του ρυζιού, σε σούπες κ.λπ.  Ένα τσάι γίνεται από τα πέταλα και τα λουλούδια. Αυτό που γίνεται μόνο  από τα πέταλα είναι λιγότερο πικρό. Δεν υπάρχει καμία καταγραφή για την εδωδιμότητα των σπόρων , αλλά περιέχουν  έως και 37% πρωτεΐνες και 46% έλαιο.

Grieve. A Modern Herbal

Lust. J. The Herb Book

Reid. B. E. Famine Foods of the Chiu-Huang Pen-ts’ao

Holtom. J. and Hylton. W. Complete Guide to Herbs

Vilmorin. A. The Vegetable Garden

Organ. J. Rare Vegetables for Garden and Table

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Χρησιμοποιείται για την  θεραπεία των προβλημάτων του δέρματος και εφαρμόζεται εξωτερικά για δαγκώματα και  τσιμπήματαδιαστρέμματα, τραύματα, πόνο στα μάτια, φλεβίτιδα κ.α. Συντελεί επίσης στον καθαρισμό και την αποτοξίνωση του οργανισμού όταν  λαμβάνεται εσωτερικά. Συντελεί στην  θεραπεία του πυρετού  και των χρονίων λοιμώξεων. Μόνο το βαθύ πορτοκαλί άνθος  θεωρείται ότι έχει έντονες  φαρμακευτικές ιδιότητες. Το σύνολο του  φυτού , αλλά κυρίως τα λουλούδια και τα φύλλα, είναι αντιφλεγμονώδη, αντισηπτικό, αντισπασμωδικό, καθαρτικό, στυπτικό, χολαγωγό, εφιδρωτικό, εμμηναγωγότονωτικό , επουλωτικό, προστατευτικό δέρματος. Τα φύλλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν φρέσκα ή αποξηραμένα. Μαζεύονται καλύτερα  το πρωί  αμέσως μετά αφού στεγνώσει η  δροσιά. Τα λουλούδια χρησιμοποιούνται επίσης νωπά ή ξερά, για αποξήρανση συγκομίζονται όταν ανοίξουν πλήρως και πρέπει να στεγνώσουν αμέσως στη σκιά. Ένα τσάι από τα πέταλα τονώνει την κυκλοφορία και ,όταν  λαμβάνεται τακτικά, μπορεί να διευκολύνει στην ανακούφιση από την φλεβίτιδα. Η εφαρμογή των  κοτσανιών που έχουν συνθλιβεί πάνω σε κάλους και κονδυλώματα βοηθά στην εύκολη αφαίρεσή τους. Τα φύλλα, τα άνθη και τα μπουμπούκια χρησιμοποιούνται για να φτιαχτεί  ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο που χρησιμοποιείται εσωτερικά προκειμένου να επιταχυνθεί η επούλωση των πληγών. Η Γερμανική Επιτροπή για την θεραπεία με βότανα, εγκρίνει την καλέντουλα για φλεγμονές του στόματος και του φάρυγγα ,  για  πληγές και εγκαύματα .

Όταν ενσωματωθεί σε ένα λάδι ή gel σχηματίζεται ένα αντιφλεγμονώδες παρασκεύασμα που χρησιμοποιείται για την πολύ γρήγορη θεραπεία των πληγών π.χ. για στα πόδια ενός διαβητικού όταν η ταχύτητα της θεραπείας είναι κρίσιμη.

Chiej. R. Encyclopaedia of Medicinal Plants

Launert. E. Edible and Medicinal Plants

Mills. S. Y. The Dictionary of Modern Herbalism

Duke. J. A. and Ayensu. E. S. Medicinal Plants of China

Karalliedde. L. and Gawarammana. I. Traditional Herbal Medicines

Plants For A Future

Εγκαύματα, κοψίματα και μώλωπες
Τα διαλύματα και οι αλοιφές της  Καλέντουλας 
εφαρμόζεται στο δέρμα για να βοηθήσουν τα εγκαύματα,  τους μώλωπες και τις πληγές προκειμένου επουλωθούν γρηγορότερα και για την καταπολέμηση των ήσσονος σημασίας λοιμώξεων που προκαλούνται.  Η κρέμα χρησιμοποιείται επίσης για τη θεραπεία των αιμορροΐδων. Ομοιοπαθητικοί γιατροί  συχνά συνιστούν τη χρήση αλοιφών με καλέντουλα για να θεραπεύσουν πρώτου βαθμού εγκαύματα και ηλιακά εγκαύματα.

Λοίμωξη του ωτός (μέση ωτίτιδα)
Σταγόνες για το αυτί που περιέχουν καλέντουλα μερικές φορές χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία λοιμώξεων του αυτιού στα παιδιά. Οι σχετικές επιστημονικές μελέτες δεν έχουν διαπιστώσει καμία παρενέργεια.

University of Maryland Medical Center

Η καλέντουλα χρησιμοποιείται ως εφιδρωτικό, για το καθαρισμό του αίματος, την μείωση του σακχάρου στο αίμα και επίσης ως αντιφλεγμονώδες του δέρματος.

Plant Physiology and Biochemistry vol. 42 issue 9 September, 2004. p. 695-701

Department of Biology, Teacher Training University Tehran, Iran

Dipartimento di Chimica e Biotecnologie Agrarie,Pisa, Italy

Επιπλέον, η καλέντουλα έχει βρεθεί σαν ένα από τα πιο αποτελεσματικά φάρμακα για τη θεραπεία στις ακραίες αιμορραγίες των αιμορροϊδων. Επίσης είναι κατάλληλη για να σταματήσει η αιμορραγία των ούλων διότι επενεργεί στα αγγεία τα οποία  συστέλλονται. Το φρέσκο ​​γάλα του φύλλου της σε μία ή δύο κουταλιές  είναι ικανό να θεραπεύσει την οισοφαγική παλινδρόμηση και άλλες πληγές του στομάχου. Στη Γαλλία συνήθως χρησιμοποιούν την πτώση της θερμοκρασίας του σώματος με την εφίδρωση που προκαλεί η Καλέντουλα  ως ένα αποτελεσματικό ηρεμιστικό.

Mir heydar (2003). Plant Dictionary, Islamic Culture Publication. Editorial. Tehran Iran.

Η Καλέντουλα χρησιμοποιείται στην θεραπεία της  αναιμίας,  των προβλημάτων  στα νεφρά, της παρωτίτιδας, της ανεμοβλογιάς, της ιλαράς, του έλκους,  του ίκτερου και  των νευρωτικών προβλημάτων. Επιπρόσθετα εξαφανίζει τα σπυράκια ακμής, τις ανωμαλίες του  δέρματος και τις χιονίστρες.

academic journals

Sharrif moghaddasi Mohammad and Hamed Haddad Kashani

Department of Agronomy and Plant Breeding, Saveh Branch, Islamic Azad University, Saveh, Iran

Anatomical Sciences Research Center, Kashan University of Medical Sciences, Kashan, Iran.

Οι ρητίνες που υπάρχουν στην Καλέντουλα έχουν αντιμυκητιασικές, αντιβακτήριακες   ιδιότητες.
Επιπλέον, αυτό το φυτό έχει χρησιμοποιηθεί για να θεραπεύσει τις φουσκάλες στα πόδια και για να ανακουφίσει το κάψιμο στις θηλές που προκαλείται από θηλασμό.

Zarezadeh A (2003). Medicinal plant dictionary

Ένα μείγμα Καλέντουλας πυκνότητας 5% μαζί με αντισηπτικό είναι αποτελεσματικό σε μεγάλο βαθμό στην τόνωση του δέρματος κατά τη διάρκεια χειρουργικών επεμβάσεων. Οι ερευνητές έχουν ανακαλύψει ότι η αλοιφή της καλέντουλα ενισχύει το μεταβολισμό της παραγωγής γλυκοπρωτεΐνης, νουκλεοπρωτεΐνης και κολλαγόνου στη θέση αυτή. Η διατροφική χρήση των πετάλων των λουλουδιών έχει αντιβακτηριακή δράση. Επιπρόσθετα προστατεύει από τους ιούς και την γαστρίτιδα. Στην παραδοσιακή ιατρική, χρησιμοποιείται ενάντια στους σπασμούς και σαν  διουρητικό.

Salehi-Sormaghi MH (2006) Medicinal and medical plant

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Το ανεπτυγμένο φυτό δρα ως ένα έντομοαπωθητικό και  μειώνει τον πληθυσμό των σκουληκιών  του εδάφους . Τα λουλούδια του χρησιμοποιούνται για των στολισμό. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν και σε λοσιόν για το δέρμα και όταν προστίθενται σε σαμπουάν μαλλιών ελαφρύνουν το χρώμα των μαλλιών. Τα λουλούδια δρουν και σαν εναλλακτικό συστατικό  ενεργοποιητή λιπάσματος. Ένα αποξηραμένο και κονιοποιημένο μίγμα από διάφορα μέρη του φυτού μπορούν να προστεθούν σε ένα σωρό λιπάσματος, προκειμένου να επιταχυνθεί η βακτηριακή δραστηριότητα και επομένως να μειωθεί ο χρόνος που απαιτείται για να γίνει το κομπόστ. Μία κίτρινη βαφή λαμβάνεται από τα  βρασμένα άνθη. Επίσης ένα αιθέριο έλαιο  λαμβάνεται από το φυτό το οποίο χρησιμοποιείται με φειδώ, λόγω της δυσκολίας στη λήψη του, σε αρώματα. Τα λουλούδια του φυτού κλείνουν  όταν πρόκειται να υπάρξουν υγρές καιρικές συνθήκες και ως εκ τούτου μπορει να χρησιμοποιηθεί ως ένα βραχυχρόνιο μέσο της πρόγνωσης του καιρού.

Read Full Post »

Φωτογραφήθηκε 25 Απρίλη 2009 στην Μπουφόραχη Αρχαίας Ανθειας

Λαδανιά , Αλάδανος, αληταριά, ήμερη κουνουκλιά, ήμερο κιστάρι, ακίσσαρος -το μύρο της Βίβλου

Όταν γυρίζει ο αλάδανος τ’αχτένιστο κεφάλι του Οδυσσέας Ελύτης, ‘ Ηλιος ο πρώτος.
Ν’ αρχίσει ο γάβρος σφέρδουκλας/ ν’ ανθεί κι ο λάδανος να ιδρώνει/ κι η πετροπέρδικα να φτερουγάει/ να κακαρίζει ο λόγγος!  Καζαντζάκης, Οδύσσεια

Η λαδανιά (κν. λαδανιά, αλαδανιά) είναι αρωματικό, φαρμακευτικό και μελισσοτροφικό φυτό, ενδημικό του ελληνικού χώρου που φύεται σε όλη την ημιορεινή περιοχή της Αρχαίας Θουρίας.
Η λαδανιά, από βοτανική άποψη, ανήκει στην οικογένεια των Cistaceae και περιλαμβάνει 7 γένη .  Η φυσική της  θέση είναι σε ξηρές, πετρώδεις χωράφια, σε φρύγανα και σε διάκενα δασών, όπου μπορεί να καλύπτει μεγάλες εκτάσεις που ονομάζονται κιστώνες. Ακόμη, ευδοκιμεί σε ξηρές ή και δροσερές ημιορεινές περιοχές, σε φτωχά ξηρικά και ασβεστώδη εδάφη και σχηματίζει αραιές ή πυκνές συστάδες.Οι λαδανιές είναι φυτά αειθαλή, θαμνώδη πάνω από ένα μέτρο ύψος, με πολύκλαδο βλαστό και παχιά, ρυτιδώδη φύλλα. Τα φύλλα του και οι τρυφεροί βλαστοί του εκκρίνουν την κομμεορητίνη που λέγεται αλάδανος. Τα φύλλα τους είναι συνήθως κυματοειδή, απλά αδιαίρετα, αντίθετα η κατ’ εναλλαγή με παράφυλλα, απλές τρίχες αστεροειδείς ή σε δέσμες. Αυτά παρουσιάζουν διαφορετικής μορφής φύλλα ανάλογα με την εποχή (εποχιακός διμορφισμός).  Μεγαλύτερη επιφάνεια φύλλων το χειμώνα-άνοιξη και μικρότερη το καλοκαίρι και το φθινόπωρο όπου υποτριπλασιάζεται (από 6 σε 2 mm2). Ωστόσο, κατά την ξηρή περίοδο έχουμε απόρριψη των φύλλων από τα φυτά που φθάνει ακόμη και το 100%. H αναβλάστηση των φυτών παρατηρείται ένα μήνα μετά τις πρώτες φθινοπωρινές βροχές. To άνθος είναι εφήμερο και φαίνεται ότι το μπουμπούκι διεγείρεται από το πρωινό φως. Τα πέταλα ανοίγουν και στη συνέχεια μέχρι το επόμενο πρωί τα σέπαλα κλείνουν απορρίπτοντας τα πέταλα και σχηματίζεται μια 5-χωρη κάψα που περιέχει 80-130 σπέρματα. Τα άνθη έχουν 5 πέταλα ροδίνου ερυθρού χρώματος και 5 σέπαλα, πολλούς στήμονες με κίτρινα στίγματα πλούσια σε γύρη.
Όλα τα είδη της λαδανιάς (Cistus) χαρακτηρίζονται ως πυρόφυτα, λόγω της ιδιότητας τους να διεγείρεται το φύτρωμα των σπερμάτων τους και να αναβλαστάνουν αμέσως μετά την πυρκαγιά. To φαινόμενο αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα σπέρματα τους καλύπτονται από μια αδιάβροχη μεμβράνη η οποία με την έκθεση τους σε υψηλές θερμοκρασίες της πυρκαγιάς, διαρρηγνύεται επιτρέποντας την απορρόφηση νερού και το φύτρωμα του σπόρου. Χωρίς τη φωτιά η καταστροφή της πιο πάνω μεμβράνης γίνεται με βραδύ ρυθμό με την επίδραση των μικροοργανισμών του εδάφους.
Στο υποείδος της λαδανιάς creticus, όλα τα μέρη του φυτού καλύπτονται από μονήρεις ή αστεροειδείς αδενώδεις τρίχες που παράγουν την κομμεορητίνη που λέγεται ‘’αλάδανος’’, ή ‘’Λάβδανο’’

t.cistius.creticus

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Τα φύλλα χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατο τσαγιού. Το ελαιο-ρητίνη που λαμβάνεται από τα φύλλα και τους μίσχους πωλείται στο εμπόριο προκειμένου να χρησιμοποιηθεί σαν  άρτυμα  στα μαγειρευμένα φαγητά, στα παγωτά,  στις τσίχλες κλπ.

Hedrick. U. P. Sturtevant’s Edible Plants of the World

Polunin. O. and Huxley. A. Flowers of the Mediterranean

Plants For A Future

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Το φυτό  είναι ένα αρωματικό, αποχρεμπτικό, διεγερτικό βότανο που ελέγχει την αιμορραγία και έχει αντιβιοτικά αποτελέσματα . Χρησιμοποιείται εσωτερικά για τη θεραπεία της καταρροής, της διάρροιας και ως εμμηναγωγό. Τα φύλλα συλλέγονται στο τέλος της άνοιξης και στις αρχές του καλοκαιριού και ξεραίνονται για μεταγενέστερη χρήση τους, ή  της  ρητίνης που προέρχονται από αυτά.

Bown. D. Encyclopaedia of Herbs and their Uses

Grieve. A Modern Herbal

Ο Ιπποκράτης χρησιμοποιούσε τον Κίσθο κατά της τριχόπτωσης.

Ο Διοσκουρίδης αναφέρει: Το λάδανον δύναμιν έχει θεραπευτικήν, μαλακτικήν, ανα-στομωτικήν, ίστησι δε τας ρέουσας τρίχας μιγέν οίνω και σμύρνη και μυρσινίω ελαίω, ουλάς τε ευπρεπεστέρας ποιεί μετ’ οίνου καταχριόμενον και ωταλγίας μεθ’ υδρομέλι-τος ή ροδίου εγχεομένου θεραπεύει, υποθυ-μιάται δε και προς δευτέρων εκβολάς και σκληρίας θεραπεύει τας εν μήτρα εν πεσσώ μιγέν, και ταις ανωδύνοις και βηχικάς και μαλάγμασι χρησίμως μείγνυται κοιλίαν τε ίστησι συν οίνω παλαιώ ποθέν, έστι δε και αρνητικόν»,Από την αρχαιότητα μέχρι και το τέλος του ιδού αιώνα το λάδανο το χρησιμοποιούσαν ως αντιλοιμώδες (κατά της πανώλους) και σαν τονωτικό.

Ο Celsus αναφέρει τη χρησιμοποίηση της ρητίνης του (Cistus ως έμπλαστρο σε κακοήθη σαρκώματα.

Ο Αέτιος ο Αμιδηνός αναφέρει ότι το λάδανον χρησιμοποιείται σαν πεσσός (υπόθετο) για σκληρούς όγκους στη μήτρα.

Ο Ορειβάσιος παρασκεύαζε αλοιφή με λάδανο κατά της τριχόπτωσης.

Ο Αβικέννας αναφέρει τη χρήση του λαδάνου για την αποσκλήρυνση του στομάχου και εντέρου και με τη μορφή αλοιφής για τη θεραπεία του σπλήνα

ladano

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Οι αδενικές τρίχες στα φύλλα παράγουν το «λάδανο» μία  ελαιορητίνη που χρησιμοποιήται για  θεραπευτικούς σκοπούς, στα σαπούνια, στα  είδη αρωματοποιίας, απολύμανσης κλπ . Το λάδανο είναι υποκατάστατο  του “ambergris”  κηρώδεις εκκρινόμενη ουσία   από το σπέρμα της φάλαινας και  είναι πολύ σημαντική στην κατασκευή αρωμάτων.  Το αλάδανο έχει χρώμα σκούρο καφετί, είναι αρωματικό και με πικρή γεύση και χρησιμοποιείται εκτός των άλλων για την παραγωγή αιθέριου ελαίου με διαπεραστικό άρωμα. Αυτή η αρωματική ρητίνη (gummi ladanum), με έντονες φαρμακευτικές ιδιότητες, χρησιμοποιείται από αρχαιοτάτων χρόνων, ενάντια στους λοιμούς της χολέρας, ως αρωματική ουσία για θυμιάσεις, αλλά και στην ταρίχευση των νεκρών. H μεγαλύτερη πυκνότητα των αδενωδών τριχών στο φυτό παρουσιάζεται κατά μήκος των νεύρων της κάτω επιφανείας των φύλλων καθώς και στα στελέχη. H παραγωγή της ρητίνης στην διάρκεια της ημέρας αυξάνει με την αύξηση της θερμοκρασίας. H ρητίνη που εκρέει από τις αδενώδεις τρίχες, καλύπτει την εξωτερική επιφάνεια της τρίχας, τη βάση της και την επιφάνεια του οργάνου στο οποίο φύεται.΄Ετσι, όσο μεγαλύτερη είναι η ηλικία του οργάνου (φύλλα, στελέχη κ.λ.π) τόσο και μεγαλύτερη είναι η ποσότητα της ρητίνης που έχει αποτεθεί πάνω του. H επικάλυψη των φύλλων από την ρητίνη φαίνεται ότι ελαττώνει την εξατμισοδιαπνοή, μειώνει την θερμοκρασία του φύλλου, λόγω της εξάτμισης του αιθερίου ελαίου που περιέχει, αλλά και προστατεύει από τις υπεριώδεις ακτίνες. To ποσό της ρητίνης το οποίο παράγεται στα φύλλα εκτός από την εποχιακή του διακύμανση ποικίλει και από περιοχή σε περιοχή, λόγω περιβαλλοντικών ή και γενετικών παραγόντων, και κυμαίνεται από 1.5-15% ξηρού βάρους φύλλων. Στο υποείδος eriocephalus το αντίστοιχο ποσοστό είναι πάντα μικρότερο του 1% και το ποσοστό των αδενωδών τριχών πάνω στην επιφάνεια των φυτών είναι πολύ μικρότερο από ότι στο υποείδος creticus.

H εκμετάλλευση της κομμεορητίνης (αλάδανου) του Cistus creticus αποτελεί σημαντική και παλαιότερα κύρια πηγή εισοδήματος για πολλούς κατοίκους της Ελλάδος ( Μυλοπόταμος  Ρεθύμνης κλπ).

H ρητίνη συλλέγεται από φυσικούς πληθυσμούς του Cistuis creticus κατά τις θερμές ώρες της ημέρας στην διάρκεια της θερινής περιόδου, με τον πατροπαράδοτο τρόπο του ‘’αργαστηριού’’ (ένα είδος τσουγκράνας που αντί για δόντια έχει μακριές δερμάτινες λουρίδες).

Joseph Pitton de Tournefort 1700-1702

Joseph Pitton de Tournefort 1700-1702

ladano.blogspot.gr

Αυτό το πατροπαράδοτο εργαλείο το σβαρνίζουν ανάμεσα από τις αλαδανιές, χαιδεύοντάς τες, χωρίς να τις πληγώνουν ή καταστρέφουν. Φαίνεται ότι η εκμετάλλευση του φυτού στη Κρήτη άρχισε την περίοδο της Αραβοκρατίας. H συλλογή απαιτεί επίπονη εργασία και η ημερήσια απόδοση κυμαίνεται από 0.5-1Kg. To ποσό της ρητίνης το οποίο παράγεται στα φύλλα εκτός από την εποχιακή του διακύμανση ποικίλει και από περιοχή σε περιοχή, λόγω περιβαλλοντικών ή και γενετικών παραγόντων, και κυμαίνεται από 1.5-15% ξηρού βάρους φύλλων. Oι ποσότητες που συλλέγονται εξάγονται στις Αραβικές κυρίως χώρες όπου χρησιμοποιούνται ως θυμίαμα, αλλά και για την απολύμανση των εσωτερικών χώρων, όπως πιστεύεται. Η συλλογή του αλάδανου γίνεται και στην Ισπανία αλλά με διαφορετικό τρόπο. Εκεί οι αλαδανιές κόβονται, βράζονται σε μεγάλα καζάνια και το λάδανο επιπλέει και συλλέγεται. Αυτό συνήθως εξάγεται στη γειτονική Γαλλία, όπου χρησιμοποιείται ως αιθέριο έλαιο για την παρασκευή αρωμάτων.

envifriends

Τα μωβ άνθη του φυτού είναι ο κύριος  παραγωγός της ρητίνης.

Uphof. J. C. Th. Dictionary of Economic Plants

Usher. G. A Dictionary of Plants Used by Man

Howes. F. N. Vegetable Gums and Resins

pfaf.org

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Η εμπορική του αξιοποίηση στηρίζεται στις φαρμακευτικές ιδιότητες της ρητίνης «λάδανο». Η ρητίνη αυτή εκκρίνεται από τις αδενώδεις τρίχες των φύλλων και παρουσιάζει ισχυρή αντιμικροβιακή δράση και κυρίως αντιλευχαιμική δράση, η οποία μπορεί να συγκριθεί με καθιερωμένα φάρμακα των κατηγοριών αυτών, όπως είναι η αμπικιλλίνη και η καμπτοθεκίνη. Η χρήση της ρητίνης στην αρωματοποιεία (κυρίως για το ambergris) καθιστά την καλλιέργεια του φυτού αποδοτική.

Cistus  Creticus

ΙΣΤΟΡΙΑ: To Cistus creticus (κν. λαδανιά, αλαδανιά, αγκίσαρος), είναι ο κίσθος ’ του Θεοφράστου. O Θεόφραστος διέκρινε δύο είδη  κίσθου , το αρσενικό και το θηλυκό. To άρσενικό το περιγράφει ως μείζον και σκληρώτερον και λιπαρώτερον και το άνθος επιπορφυρίζον, άμφω δε τα γένη όμοια τοις αγρίοις ρόδοις, πλην ελλάτω και άοσμα. Ετσι, λοιπόν η σημερινή αγγλική ονομασία ‘’Rock rose’’ για τα φυτά αυτά ίσως να έχει προέλθει από την παρατήρηση του Θεοφράστου, από την περιγραφή του οποίου συμπεραίνουμε ότι το ‘’αρσενικό γένος’’ αντιστοιχεί στο Cistus creticus και το ‘’θηλυκό’’ στο Cistus salviifolius.
Λέγεται ότι η ομορφιά των ανθών της αλαδανιάς προκάλεσαν την προσοχή των Μινωιτών καλλιτεχνών. Γι’ αυτό και τη βλέπουμε να εικονίζεται στην τοιχογραφία του παλατιού της Κνωσού «το γαλάζιο πουλί». Η ρητίνη της λαδανιάς, ο αλάδανος αναφέρεται από τον Ηρόδοτο . Αυτός περιγράφει τον τρόπο που μάζευαν το ρετσίνι, και απορεί γιατί, αν και μύριζε ωραία, προερχόταν από ένα βρωμερό μέρος, τα γένια του τράγου. Καθώς το ζώο έτρωγε τα φύλλα της αλαδανιάς το ρετσίνι κολλούσε στα γένια του και συλλεγόταν έπειτα από τους βοσκούς. Την ίδια αλλά πιο λεπτομερή αναφορά κάνει και ο Διοσκουρίδης. Στο Μεσαίωνα, η συλλογή του ρετσινιού γινόταν με ένα είδος τσουγκράνας εφοδιασμένης με δερμάτινες λουρίδες Στις λουρίδες αυτές κολλούσε το λάδανο και συλλεγόταν. Τον ίδιο τρόπο περιγράφει αναλυτικά και ο Γάλλος περιηγητής Μπελόν δίνοντας μας και εικόνα του εργαλείου που χρησιμοποιούνταν, του λεγόμενου ‘’αργαστηριού’’.  Επίσης, αυτός δίνει μια λεπτομερή περιγραφή του τρόπου συλλογής του λάβδανου, από τα γένια και τα πόδια των τράγων και των κατσικιών πάνω στα οποία κολλά, αλλά και με ένα εργαλείο με σχοινιά όπως γίνεται και σήμερα .  Ο Πέρσης ιατρός Αβικέννας, (η σημαντικότερη ίσως φυσιογνωμία της αραβικής ιατρικής που έζησε στην Περσία (980-1037 μ.χ.), ο οποίος ασχολήθηκε εκτεταμένα με την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, αναφέρει τη χρήση του λαδάνου για την αποσκλήρυνση του στομάχου και εντέρου και με τη μορφή αλοιφής για τη θεραπεία του σπλήνα. Περιηγητές και βοτανολόγοι, όπως ο Pierre Belon (1517-1564) και ο Joseph Pitton de Tournefort, που πέρασαν από την Κρήτη, ακολουθώντας τα χνάρια των αρχαίων βοτανολόγων (Διοσκουρίδη), αναφέρθηκαν στο φυτό αλαδανιά και στον τρόπο συλλογής του με αναλυτικό τρόπο.

envifriends

Read Full Post »

Μπουφόραχη 15 Μάρτη 2010

Ανήκει στην οικογένεια Umbelliferae  ή Apiaceae και είναι διετής πόα, ύψους έως 1,5 μ. με γραμμωτούς βλαστούς. Τα κατώτερα φύλλα διαιρούνται σε ωοειδείς, οδοντωτούς λοβούς. Τα ανώτερα είναι ακέραια, ωοειδή-κυκλικά και περίβλαστα. Τα μικρά κίτρινα άνθη διατάσσονται σε σφαιρικά σκιάδια με 5-12 ακτίνες, τα οποία εκφύονται πλευρικά του βλαστού. Ο καρπός (σχιζοκάρπιο) είναι σφαιρικός. Βρίσκεται σε λιβάδια και θαμνώνες, σε χαμηλά υψόμετρα.

Smyrnium olusatrum, Αρχαία Θουρία, Αρφαρά, 10 Μάρτη 2014

Smyrnium olusatrum, Αρχαία Θουρία, Αρφαρά, 10 Μάρτη 2014

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Τα φύλλα και τα τρυφερά βλαστάρια τρώγονται ωμά σε σαλάτες ή μαγειρεμένα σε σούπες, βραστά κλπ. Το φυτό έρχεται σε ανάπτυξη το φθινόπωρο και τα φύλλα του είναι συχνά διαθέσιμα σε όλη τη διάρκεια του χειμώνα. Τα βλαστάρια τρώγονται  ωμά ή μαγειρεμένα .  20130208-133513Η γεύση τους μοιάζει κάπως σαν το σέλινο, αλλά είναι πιο πικάντικη. Οι  σπόροι είναι πικάντικοι και χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατο πιπεριού. Οι ρίζες τρώγονται μαγειρεμένες . Βρασμένες  χρησιμοποιούνται σε σούπες και  η γεύση τους είναι κάπως σαν το σέλινο. Η ρίζες είναι πιο τρυφερές εάν έχουν διατηρηθει σε δροσερό μέρος όλο το χειμώνα .

Hedrick. U. P. Sturtevant’s Edible Plants of the World.
Mabey. R. 
Food for Free.

Συνταγή Columella ( Lucius Junius Moderatus Ρωμαίος συγγραφέας για τα φυτά) : Πριν το φυτό αναπτύξει τα βλαστάρια του  (τον Ιανουάριο ή τον Φεβρουάριο) το ξεκωλώνουμε και αφου τινάξουμε το χώμα το τοποθετούμε σε  ξύδι και αλάτι. Μετά από 30 ημέρες το βγάζουμε και αφού  το ξεφλουδίζουμε το ψιλοκόβουμε και το βάζουμε σε ένα βάζο. Στη συνέχεια προσθέτουμε ένα χυμό που παρασκευάζεται ως εξής: Παίρνουμε λίγο δυόσμο, σταφίδες και ένα μικρό ξερό κρεμμύδι και τα τρίβουμε μαζί με λίγο φρυγανισμένο σιτάρι και λίγο μέλι. Όταν ανακατευτούν καλά  στο μείγμα προσθέτουμε  ξύδι (διπλάσια ποσότητα από το μείγμα) . Το χυμό αυτό τον προσθέτουμε στο βάζο. Όταν θέλετε να το χρησιμοποιήσετε , αφαιρέστε τα κομμάτια της ρίζας με το ζουμί τους και προσθέστε λάδι σε αυτά. 

alexanders-pickle-1

Food and Agriculture Organization of the United Nation

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Όλα τα μέρη του φυτού είναι πικρά και χωνευτικά. Έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν για τη θεραπεία του άσθματος,  για τα προβλήματα εμμήνου ρύσεως και πληγές.

77949Ο Διοσκουρίδης το περιλαμβάνει επίσης στην medica Materia , σχολιάζοντας ότι οι ρίζες και τα φύλλα του ήταν βρώσιμα και οι σπόροι του, που λαμβάνονται με το κρασί, είναι εμμηναγωγοί. Τέλος σε πρόσφατη ερευνητική εργασία του University of Camerino, Italy διαπιστώθηκε ότι περιέχει πολύ μεγάλες ποσότητες ισοφουρανοδίνης που αγγίζουν το 48%  η οποία έχει έντονη αντικαρκινική δράση, όπως δημοσιεύθηκε πρόασφατα στο επιστημονικό περιοδικό “Food Chemistry”.

US National Library of Medicine

azcentral.com

Bown. D. Encyclopaedia of Herbs and their Uses

Read Full Post »

Φωτογραφήθηκε στη Μπουφόραχη της ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΟΥΡΙΑΣ στις 15/ Μάρτη 2010

Η Ophrys lutea είναι ένα αιωνόβιο φυτό που φθάνει τους 30 πόντους. Είναι εδημικό της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας. Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα (έχουν τόσο αρσενικά όσο και θηλυκά όργανα )  και γονιμοποιούνται από έντομα. Στην Ελλάδα απαντώνται πάνω από 100 είδη ορχιδεών αν εξαιρεθεί το γένος Ophrys που αριθμεί περίπου άλλα τόσα. Το άνθος τους αποτελείται από 3 σέπαλα, 2 πλευρικά και 1 ραχιαίο. Μπροστά στο τελευταίο 2 πέταλα καλύπτουν τα γεννητικά όργανα του άνθους, ενώ 1 τρίτο πέταλο, μεγαλύτερο και διαφορετικό απο τα άλλα, εκτείνεται εμπρός σχηματίζεται αυτό που ονομάζεται χείλος. Το χείλος προσδιορίζει την εικόνα του άνθους.

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Οι κόνδυλοι τρώγονται μαγειρεμένοι.  Μία λευκοκίτρινη άσπρη σκόνη που λαμβάνεται με ξήρανση του κονδύλου αποτελεί  το βασικό συστατικό για το σαλέπι . Το σαλέπι είναι πολύ θρεπτικό , προσφέρεται σαν δυναμωτικό ποτό και χρησιμοποιείται επιπλέον στην παρασκευή του ψωμιού για να του δώσει παραπάνω γεύση και θρεπτική ικανότητα. 2 γραμμάρια σαλέπι καλύπτουν ενεργειακά τον ανθρώπινο οργανισμό για μία ημέρα.

Huxley. A. The New RHS Dictionary of Gardening. 1992

Polunin. O. Flowers of Europe – A Field Guide

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Το Σαλέπι έχει πολύ μεγάλη θρεπτική και μαλακτική αξία. Έχει  χρησιμοποιηθεί ως διατροφή για τα παιδιά και τους αναρρωνύοντες. Βράζεται με νερό, αρωματίζεται και παρασκευάζονται με τον ίδιο τρόπο όπως το κουρκούτι. Πλούσιο σε πηκτίνη, σχηματίζει ένα χαλαρωτικό και μαλακτικό ζελέ που χρησιμοποιείται στη θεραπεία των ερεθισμών του γαστροεντερικού σωλήνα. Ένα μέρος του σαλεπιού σε πενήντα μέρη νερού είναι επαρκές για να κάνει ένα ζελέ. Ο κόνδυλος, από τον οποίο παρασκευάζεται το σαλέπι , θα πρέπει να συλλέγεται μετά την ανθοφορία του φυτού.

Grieve. A Modern Herbal

Plants For A Future

Σε σχετική χημική ανάλυση (Πανεπισήμιο Ουψάλας και Τεχνολογικό Ινστιτούτο Στοκχόλμης, Σουηδία) των ουσιών που περιέχονται στην Ophrys lutea διπιστώθηκαν 150 χημικές ενώσεις που χρησιμοποιούνται στην βιομηχανία φαρμάκων. Ανάμεσα  σε αυτές υπάρχουν πολλές ενώσεις με αντιοξειδωτικές ιδιότητες καθώς επίσης  αλυφατικές αλκοόλες  και τερπενόλες . Οι αλυφατικές αλκοόλες και οι τερπενόλες ανεβάζουν την  HDL  χοληστερόλη με ευεργετικές συνέπειες στον οργανισμό.

Institute of Technology Stockholm, Sweden

Uppsala University, Sweden

Read Full Post »

Ophrys lutea

Φωτογραφήθηκε στην περιοχή της ΑΡΧΑΙΑΣ ΑΝΘΕΙΑΣ (Μπουφόραχη) στις 15/03/2012

Ονομάζεται έτσι λόγω της μεγάλης κίτρινης περιοχής στις άκρες του χείλους (lutea=κίτρινη). Χείλος ευρύ με αναδιπλωμένες άκρες, ομοιάζον στο σχήμα με αυτό της Ophrys phryganae το οποίο όμως είναι μικρό σαν της Ophrys sicula . Ανθίζει Μάρτιο-Μάιο

Read Full Post »

Ophrys spruneri (mammosa group)

Φωτογραφήθηκε στις 26/3/2010 στη Μπουφόραχη της ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΟΥΡΙΑΣ

Ενδημικό στην περιοχή της ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΟΥΡΙΑΣ με χαρακτηριστικό γαλάζιο, γυαλιστερό θυρεό που αφορίζεται από λευκή γραμμή, τρίλοβο χείλος, ροδόχροα πέταλα και σέπαλα και μαύρους γυαλιστερούς ψευδο-οφθαλμούς. Το σχέδιο του θυρεού φτάνει πάντοτε προς τα πάνω ως την βάση του χείλους και αφορίζεται από την χαρακτηριστική λευκή γραμμή. Ανθίζει Φεβρουάριο-Μάιο.

mammosa group

Πολυποίκιλο είδος με ευρεία κατανομή στην ανατολική Μεσόγειο. Είναι το κεντρικό είδος μίας ομάδας με πολλά μέλη στη χώρα μας που αναμιγνύονται και δημιουργούν προβλήματα στην ταυτοποίησή τους. Το αδιαίρετο χείλος, ο σκούρος χρωματισμός των ψευδο-οφθαλμών και της στιγματικής κοιλότητας και το μήκος του χείλους (12-17mm) αποτελούν στοιχεία που βοηθούν στην διαφορική του διάγνωση από άλλα είδη της ομάδας. Ο Ophrys mammosa έχει μαύρους, γιαλιστερούς ψευδο-οφθαλμούς, γενικώς σκουρόχρωμη στιγματική κοιλότητα και ανθίζει σχετικά νωρίς (Απρίλιο- αρχές Μαΐου)

 

Read Full Post »

Ophrys speculum

Σ

Φωτογραφήθηκε 5/3/2010 στη Μπουφόραχη της ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΟΥΡΙΑΣ

Η Ophrys speculum είναι από τα πιο φαντασμαγορικά είδη του γένους Ophrys με έναν πολύ εντυπωσιακό θυρεό γαλάζιο, γυαλιστερό περιτριγυρισμένο από παχιές σκουροκόκκινες ή ιώδεις τρίχες.
Το όνομα Ophrys προέρχεται από την ελληνική λέξη οφρύς δηλ. φρύδια και αναφέρεται στις πλούσιες τρίχες που έχει γύρω από τα πέταλα.
Ανθίζουν την άνοιξη. Για να γονιμοποιηθούν χρησιμοποιούν την σεξουαλική μίμηση και εξαπάτηση.
Το γένος Ophrys , που ανήκει και η ορχιδέα της φωτογραφίας μας, το κάνει πιο εντυπωσιακά και πιο συστηματικά.
Έχουν μια πολύ ιδιάζουσα δομή στα άνθη τους, η οποία είναι προσαρμοσμένη στην επικονίαση αυτών από τα έντομα, αφού οι ορχιδέες δεν μπορούν να γονιμοποιηθούν από μόνες τους.Το κατώτερο πέταλο του άνθους των (ονομάζεται γλωσσάριο) είναι πολύ μεγαλύτερο από τα άλλα πέταλα και έχει στο πίσω μέρος του ένα μακρύ πλήκτρο.
Το γλωσσάριο αυτό χρησιμοποιείται ως διάδρομος προσγείωσης των εντόμων.
Οι ορχιδέες έχουν αναπτύξει ένα θαυμαστό μηχανισμό, όπου τα άνθη της και κυρίως το κατώτερο πέταλο –το γλωσσάριο, που λέγαμε- να ομοιάζει με έντομα και πιο συγκεκριμένα με την πλάτη κάποιων θηλυκών εντόμων (όπως μέλισσες , σφήκες κ.α.).
Στο χρώμα, στο σχήμα, στην υφή και στο άρωμα, εκκρίνοντας ειδικές φερομόνες προσέλκυσης των αντίστοιχων αρσενικών.
Φροντίζουν βέβαια πάντα να ανθίζουν την ίδια εποχή που εκκολάπτονται τα αρσενικά έντομα και είναι ενεργά για γονιμοποίηση, ΑΛΛΑ συγχρόνως τα θηλυκά δεν έχουν εμφανισθεί καλά ακόμη,

Read Full Post »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 509 other followers