Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Asteraceae’ Category

Το Crepis vesicaria είναι ένα διετές φυτό του κεντροδυτικού ταϋγέτου (Αρχαία Θουρία, Αριοχώρι) που φθάνει στα 0,8 μέτρα.


Crepis vesicaria , Αριοχώρι, Ουγγρέϊκα, 10 Ιούνη 2020


Crepis vesicaria , Αριοχώρι, Ουγγρέϊκα, 10 Ιούνη 2020

Ένα διετές φυτό είναι ένα ανθοφόρο φυτό που απαιτεί δύο χρόνια για να ολοκληρώσει τον βιολογικό του κύκλο ζωής. Τον πρώτο χρόνο, το φυτό υφίσταται πρωτογενή ανάπτυξη, στην οποία αναπτύσσονται τα φύλλα, οι μίσχοι και οι ρίζες του (φυτικές δομές). Συνήθως, το στέλεχος του φυτού παραμένει κοντό και τα φύλλα είναι χαμηλά στο έδαφος, σχηματίζοντας ροζέτα. Μετά το πρώτο έτος, το φυτό εισέρχεται σε περίοδο αδράνειας για τους ψυχρότερους μήνες.

Crepis vesicaria , Αριοχώρι, Ουγγρέϊκα, 3 Απρίλη 2019

Κατά την επόμενη άνοιξη ή καλοκαίρι, το στέλεχος του διετούς φυτού επιμηκύνεται πολύ και ανεβαίνει προς τα πάνω. Στη συνέχεια, το φυτό ανθίζει, παράγοντας καρπούς και σπόρους πριν τελικά ξεραθεί. Το Crepis vesicaria είναι ερμαφρόδιτο (έχει αρσενικά και θηλυκά όργανα) και επικονιάζεται από έντομα. Συναντάται σε ελαφρά (αμμώδη), μεσαία (αργιλώδη) και βαριά (πηλώδη) εδάφη. Κατάλληλο pH εδάφους: όξινο, ουδέτερο και βασικό (αλκαλικό).
Μπορεί ακόμη να αναπτυχθεί σε ημισκιερά εδάφη . Προτιμά ξηρό ή και υγρό έδαφος. Τα φύλλα του ειναι επιμήκη ολίγο οδοντωτά στη περιφέρεια, περίβλαστα και εναλλάξ φυούμενα . Συνήθως από τη μασχάλη των φύλλων αναδύεται διακλάδωση βλαστού.

Crepis vesicaria,  Galeria de Fotos Artisticas

Άνθη κίτρινα με πολλά φυλλάρια στη περιφέρεια.Επίσης ανά φυτό ,υπάρχουν πολλά άνθη στη κορυφή που μπορεί να φθάσουν έως είκοσι ανάλογα την ευρωστία του.


1616 print of Crepis vesicara by Fabio Colonna, in Descriptions of Lesser Known Plants (Ecphrasis minus cognitarum stirpium), then named Cichorium pratense vesicarium.

Πηγή:researchgate.net

 

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Τρώγεται ωμό στις σαλάτες αλλά και μαγειρεμένο.

 


The manuscript illustration of Crepis vesicaria taraxacifolia. The four flowers are depicted both as flowerbuds and in bloom on their sides, depicting the rising sun. The flowerbuds also point toward earth, air, sunlight and water. One leaf has been removed for chewing as described in line 5 of the text. The root is depicted as four braids of hair (and ears of wheat) to symbolise the gods and goddesses of earth, air, sunlight and water.

Πηγή:researchgate.net

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Το φυτό χρησιμοποιείται στον καθαρισμό του αίματος. Επιπλέον δρα αναζωογονητικά και διουρητικά σύμφωνα με έρευνα του Department of Biological, University of Bologna της Ιταλίας
Οι αντιοξειδωτικές ιδιότητες αποδείχθηκαν από συνδυασμένη έρευνα του Université de Béjaïa της Αλγερίας, και του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στις ίδιες έρευνες βρέθηκε μεγάλος αριθμός φαινολών στο φυτό

ΠΗΓΕΣ:
Nutritional Composition of Selected Wild Plants in the Diet of Crete, Sabrina Zeghichi 1 , Stamatina Kallithraka, Artemis P Simopoulos, Zaxarias Kypriotakis

Journal of Ethnobiology and Ethnomedicine volume 10, Article number: 69 (2014)

researchgate.net

Wild food plants traditionally consumed in the area of Bologna (Emilia Romagna region, Italy) Sabrina Sansanelli & Annalisa Tassoni

Read Full Post »

Το Αγριομάρουλο είναι ένα μονοετές ή διετές βότανο της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας – Μυκηναϊκής Άνθειας που μπορει να φθάσει τα  1,8 m. Το όνομα Lactuca προέρχεται από την λατινική λέξη για το γάλα  επειδή περιέχει ένα ισχυρό γαλακτώδες κόμμι το οποίο ονομάζεται συχνά «όπιο του μαρουλιού» και όχι τυχαία. Μοιάζει και μέχρι ενός σημείου δρα όπως το όπιο που αποστάζεται από την παπαρούνα.
Είναι ανθεκτικό στη ζώνη 6 δηλαδή παγώνει κάτω από τους 10 0C. Είναι σε άνθιση από τον Ιούλιο έως τον Σεπτέμβριο, και οι σπόροι του ωριμάζουν από τον Αύγουστο έως τον Σεπτέμβριο. Τα λουλούδια του είναι ερμαφρόδιτα (έχουν αρσενικά και θηλυκά όργανα) και είναι επικονιάζονται με τα έντομα. Φύεται σε ελαφρά (αμμώδη) και μεσαία (αργιλώδη) εδάφη και προτιμά τα καλά στραγγιζόμενα εδάφη. Ευδοκιμεί σε όλα τα  pH: όξινα, ουδέτερα και βασικά (αλκαλικά) εδάφη. Δεν μπορεί να αναπτυχθεί στη σκιά. Προτιμά το υγρό χώμα.

Το στέλεχος του ειναι άκαμπτο και φυλλώδες, καστανωπό, ενίοτε αγκαθωτό στη βάση. Περιέχει γαλακτώδη χυμό. Τα φύλλα του είναι  εναλλασσόμενα, λεία, πρασινοκίτρινα, επιμήκη, ενίοτε έλλοβα, ελαφρώς ακανθωτά στην κορυφή τους, πολύ αγκαθωτά στην κεντρική νεύρωση. Οι ανθοταξίες του είναι κεφάλια υποκίτρινα, στενά, πολυάριθμα, διαταγμένα σε φόβη.
Είναι ο πρόγονος του κηπευτικού μαρουλιού.
ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ:
Το βότανο ήταν γνωστό από την αρχαιότητα. Ο Θεόφραστος και ο Διοσκουρίδης αποκαλούσαν το μαρούλι Θριδακίνη και το αγριομάρουλο το ονόμαζαν Θρίδαξ η αγρία. Όταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αύγουστος αρρώστησε σοβαρά θεραπεύτηκε με το βότανο αυτό. Επειδή επέζησε χάρη στο φυτό έχτισε ένα ναό στον οποίον έστησε ένα άγαλμα που αναπαριστούσε το φυτό για να το τιμήσει.
Πριν την Βικτωριανή εποχή το θεωρούσαν παυσίπονο και ηρεμιστικό βότανο.
Τον 16ο αιώνα ο John Gerarde έγραφε στο The Herball or Generall Historie of Plantes (1597) ότι «το φυτό προκαλεί ύπνο, υποχωρεί τον πόνο, μειώνει γυναικεία προβλήματα και δρα κατά των δαγκωμάτων των σκορπιών και αραχνών».
Το κόμμι του μαρουλιού έχει χρησιμοποιηθεί σε αντιβηχικά μείγματα αντί του οπίου.Το συνέλεγαν σε μπάλες γνωστές ως Λακτικάριουμ και τις χρησιμοποιούσαν όπως το όπιο. Το βότανο χρησιμοποιήθηκε τον 19ο αιώνα από τους γιατρούς, όταν δεν μπορούσαν να προμηθευτούν το όπιο.Μελετήθηκε εκτενώς από το Συμβούλιο της Φαρμακευτικής Εταιρείας της Μεγάλης Βρετανίας το 1911. Τότε ανακάλυψαν δύο ουσίες στις οποίες απέδωσαν τις ιδιότητες του φυτού. Την Λακτουκοπικρίνη και την Λακτουκίνη.
Ο αποξηραμένος γαλακτώδης χυμός του βοτάνου πουλιόταν άλλοτε στα φαρμακεία με το όνομα Lactucarium.
Συστατικά-χαρακτήρας:
Στο φυτό βρίσκουμε την γαλακτώδης ουσία (που περιέχει λακτουκικό οξύ, λακτουκοπικρίνη, λακτουκίνη, σεκριτερπένια, λακτόνη, φλαβονοειδή που περιέχουν κερκετίνη, κουμαρίνες, κικχορίνη και εσκουλίνη, ν-μέθυλο –β- φενεθυλαμίνη και 60% ελαστική ουσία που χρησιμοποιήθηκε παλαιότερα ως εναλλακτική πηγή καουτσούκ) ίχνος αλκαλοειδούς, σίδηρο, βιταμίνες Α, Β1, Β2 και C. Το κόμμι έχει δριμεία οσμή, γεύση πικρή και ενέργεια προσόμοια με αυτή του οπίου.
Το φυτό αποτελείται από 94,93% νερό, 0,41% αζωτούχες ουσίες, 0,31% λιπαρές ουσίες, 2,19% κόμμι, άμυλο κλπ, 0,73% κυτταρίνη και 1,03% τέφρα.
Το αποτέλεσμα της κατάποσης του χυμού του φυτού είναι παρόμοιο με αυτό που προκαλεί το όπιο αν και δεν περιέχει οπιούχα συστατικά. Τα ενεργά συστατικά της ουσίας αυτής είναι η Λακτουκίνη είναι ένας υποδοχέας αδενοσίνης ενώ η Λακτουκοπικρίνη δρα ως αναστολέας της ακετυλοχολινεστεράσης. Τα συμπτώματα της χρήσης κρατούν από 30 λεπτά μέχρι λίγες ώρες.
ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Τα φύλλα τρώγονται  ωμά ή μαγειρεμένα . Συνιστάται προσοχή, διότι ειναι τοξικό σε πολύ μεγάλες ποσότητες. Ένα ελαφρύ αρωματικό έλαιο, που χρησιμοποιείται στο μαγείρεμα, λαμβάνεται από τους σπόρους
ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ:
Το σύνολο του φυτού είναι πλούσιο σε ένα γαλακτώδες χυμό που ρέει ελεύθερα από οποιαδήποτε πληγή. Αυτό σκληραίνει και στεγνώνει όταν έρχεται σε επαφή με τον αέρα. Ο γαλακτώδης χυμός περιέχει σεσκιτερπενικές λακτόνες: λακτουκοπικρίνη (5% του ξηρού οπού), η οποία ενζυματικά  δίνει λακτουκίνη (2% του ξηρού οπού)  και  παρα-υδροξυφαινυλο-οξικό οξύ,  λακτουκερίνη  (50-60%), μίγμα οξικών εστέρων των α-λακτουκερόλη (=ταραξαστερόλη), β-λακτουκερόλη. Φλαβονοειδή: 7-μονογλυκοσίδες  της  λουτεολίνης  και  απιγενίνης, καθώς και κερκετινο-3-γλυκοσίδη. Κουμαρίνες:κιχωρίνη. Άλλα συστατικά είναι η μαννιτόλη, β-αμυρίνη και ισοπουλεόλη.
 H λακτουκερίνη που περιέχεται στο φυτό  χρησιμοποιείται στην ιατρική για την ανυδρική, αντισπασμωδική, πεπτική, διουρητική, υπνωτική, ναρκωτική και κατασταλτική του ιδιότητα .   H λακτουκερίνη έχει τα αποτελέσματα ενός αδύνατου οπίου, αλλά χωρίς την τάση του να προκαλεί πεπτικές διαταραχές], ούτε είναι εθιστική . Λαμβάνεται εσωτερικά για τη θεραπεία της αϋπνίας, του άγχους, των νευρώνων,  του ξηρού βήχα, του μαύρου βήχα, του ρευματικού πόνου κ.λπ. >Οι συγκεντρώσεις της λακτουκερίνης είναι χαμηλές στα νεαρά φυτά και συγκεντρώνονται περισσότερο όταν το φυτό έρθει στο λουλούδι.Συλλέγεται εμπορικά με κοπή των κεφαλών των φυτών και απόξεση του χυμού σε δοχεία από πορσελάνη αρκετές φορές την ημέρα έως ότου εξαντληθεί το φυτό . Αυτός ο τρόπος είναι ίσως η πλουσιότερη προμήθεια γαλακτοκορίου.Το φυτό περιέχει επίσης υοσκυαμίνη που χρησιμοποιούνται ως συμπληρωματικά φάρμακα στην αντιμετώπιση: του πεπτικού έλκους και του συνδρόμου Zollinger-Ellison.>Το φυτό πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή και ποτέ χωρίς την επίβλεψη ενός ειδικευμένου ιατρού.Ακόμη και οι κανονικές δόσεις μπορεί να προκαλέσουν υπνηλία ενώ η περίσσεια προκαλεί ανησυχία  και υπερδοσολογία μπορεί να προκαλέσει θάνατο μέσω καρδιακής παράλυσης .  Ο χυμός του φυτού έχει επίσης εφαρμοστεί εξωτερικά στη θεραπεία των κονδυλωμάτων]. Ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο γίνεται από το φυτό που χρησιμοποιείται στη θεραπεία χρόνιου καταρράκτη, βήχα, πρησμένου ήπατος, μετεωρισμού και παθήσεων του ουροποιητικού συστήματος.
Ως αντισπασμωδικό μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν μέρος της ολιστικής θεραπείας του κοκκύτη και γενικά του ξηρού ερεθιστικού βήχα. Ανακουφίζει του κολικούς των εντέρων και της μήτρας και έτσι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για επώδυνη εμμηνόρροια. Ανακουφίζει τους μυϊκούς πόνους που έχουν σχέση με τους ρευματισμούς. Μειώνει τους πόνους στις αρθρώσεις και στους μυώνες, αλλά δεν συνιστά θεραπεία των αιτίων που τους προκαλούν.
Το University of Colorado Health Science Center, Denver, USA ανέδειξε το φυτό σαν το μοναδικό φάρμακο στη θεραπεία της δύσκολης και μεταδοτικής πάθησης Hooping-Cough (Pertussis) που προσβάλει τις αναπνευστικούς οδούς.Η Pertussis προκαλείται από ένα βακτήριο που ονομάζεται Bordetella pertussis. Αυτό είναι πολύ μικρό και μπορεί να εξαπλωθεί από άτομο σε άτομο μέσω κυστιδίων στον αέρα, τα οποία μεταδίδονται με τον βήχα ή το φτέρνισμα.
ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Σήμερα χρησιμοποιείται σε σαπούνια, σαμπουάν και άλατα μπάνιου.

University of Colorado Health Science Center, Denver, USA
Plants For A Future
John Gerarde, The Herball or Generall Historie of Plantes, Publisher, John Norton 1597 London
Δίανθος

Launert. E. Edible and Medicinal Plants. Hamlyn 1981 ISBN 0-600-37216-2

Lust. J. The Herb Book. Bantam books 1983 ISBN 0-553-23827-2

Emboden. W. Narcotic Plants Studio Vista 1979 ISBN 0-289-70864-8

Weiner. M. A. Earth Medicine, Earth Food. Ballantine Books 1980 ISBN 0-449-90589-6

Read Full Post »

Lactuca serriola , Πετρομάρουλο, Αρχαία Θουρία, Αριοχώρι, 25 Ιούνη 2017

Η Lactuca serriola είναι ετήσιο ή διετές φυτό της ευρύτερης περιοχής της Αρχαιας Θουρίας  – Μυκηναϊκής Άνθειας, που το ύψος του κυμαίνεται από 60 έως 180 εκατοστά. Έχει πλούσιο γαλακτώδη χυμό (λατέξ), ελαφρά πικρό και ιξώδη που όταν εκτεθεί στον αέρα πήζει παίρνοντας μια όψη κολλώδη. Το γαλακτώδες αυτό κόμμι ονομάζεται συχνά «όπιο του μαρουλιού» γιατί έχει τις ιδιότητες του οπίου σε μικρότερο όμως βαθμό και για τον λόγο αυτό δεν δρα αθροιστικά ούτε προκαλεί εθισμό.
Στη βάση, ρόδακας με φαρδιά φύλλα, γλαυκά, λοβωτά, καλυμμένα στο κάτω μέρος, πάνω και γύρω από την κεντρική νεύρωση, με σκληρές, αγκαθωτές τρίχες.
Τα άνθη βγαίνουν σε κεφαλωτές ταξιανθίες. Αυτά που χαρακτηρίζουμε άνθη στην πραγματικότητα είναι ταξιανθίες, με πολλά γλωσσοειδή ανθίδια, σε κίτρινο ανοικτό χρώμα, που ανοίγουν το βράδυ για να ξανακλείσουν το πρωί με την ανατολή του ήλιου. Οι ταξιανθίες αυτές φύονται σε μακριούς ανθοφόρους βλαστούς που διακλαδίζονται. Οι καρποί περιέχουν πολλούς μικρούς, επιμήκεις σπόρους, που έχουν στην κορυφή τους μία ίνα, που καταλήγει σε μια ακτινωτή δέσμη ινών, σχηματίζοντας ένα σκιάδιο, που παρασύρεται μαζί με τον σπόρο από τον άνεμο, διευκολύνοντας τη διασπορά και τον πολλαπλασιασμό του φυτού. Τα φύλλα έχουν την ιδιότητα να περιστρέφονται, όσο είναι δυνατό λοξά προς τον ήλιο κατά τη διάρκεια της ημέρας. Η ιδιότητα αυτή έδωσε στο φυτό τις ονομασίες «Μπούσουλας» ή «Πυξίδα».
Ανθίζει από Ιούνιο μέχρι Αύγουστο.
Ιστορικά στοιχεία:
Αναφέρεται από τον Θεόφραστο και τον Ιπποκράτη (ο οποίος γνώριζε πως οι ιδιότητες του χυμού του φυτού, μοιάζουν με αυτές του οπίου).
Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως ο πικάντικος χυμός του φυτού θεράπευε οφθαλμικά έλκη ενώ οι Πυθαγόριοι το ονόμασαν το «μαρούλι-ευνούχος» γιατί προκαλούσε διούρηση και μείωνε την σεξουαλική επιθυμία.
Στη ιερό της Ήρας στην Σάμο βρέθηκαν σπόροι του φυτού που χρονολογούνται από τον 7ο αιώνα π.Χ. Σύμφωνα με την μυθολογία η Αφροδίτη ξάπλωσε με τον Άδωνι σε κρεβάτι φτιαγμένο από το φυτό αυτό. Σύμφωνα με τον Διοσκουρίδη Πεδάνιο, (1ος αιώνας), το αγριομάρουλο διώχνει τις φιλήδονες εικόνες των ονείρων.
Ο Πλίνιος τον 2ο αιώνα αναφέρεται στην ιδιότητα του φυτού να αποθαρρύνει την σεξουαλική επιθυμία. Στη «Φυσική Ιστορία» αναφέρει συγκεκριμένα πως παγώνει την σεξουαλική επιθυμία όπως ο πυρετός. Καθαρίζει το στομάχι και αυξάνει τον όγκο του αίματος σε αυτό. Αναφέρει επίσης ότι κάποιος γιατρός θεράπευσε με το βότανο αυτό, τον αυτοκράτορα Αύγουστο από μια πάθηση του συκωτιού.
Οι αρχαίοι Έλληνες μπορεί να θεωρούσαν πως το φυτό κατευνάζει τις «ζωηρές» σκέψεις, αλλά ευρήματα δείχνουν πως οι Αιγύπτιοι αντίθετα το θεωρούσαν αφροδισιακό.
Τοιχογραφίες στην Αίγυπτο απεικονίζουν τον Μιν (θεό της γονιμότητας και της σεξουαλικότητας) να κρατά ένα μάτσο αγριομάρουλα. Για περισσότερο από ένα αιώνα οι αρχαιολόγοι αναρωτιόντουσαν γιατί ο Αιγύπτιος θεός κρατά το συγκεκριμένο φυτό που ηρεμεί και κατευνάζει την σεξουαλικότητα.
Ο ιταλός βοτανολόγος Τζιόρτζιο Σαμορίνι, συντάκτης του περιοδικού Έλευσις, του Μουσείου στο Ροβερέτο, έλυσε το αίνιγμα. Προσδιόρισε πως ο τύπος του φυτού, που κρατά ο θεός είναι το Lactuca serriola. Ο Σαμορίνι εξέτασε τα συστατικά του χυμού του φυτού και ανακάλυψε πως το αγριομάρουλο δρα με δύο τρόπους ανάλογα με τη δοσολογία. Οι έρευνές έδειξαν πως 1 γραμμάριο λακουκάριο έχει παυσίπονο και ηρεμιστική δράση. Σε υψηλότερη δόση όμως, 2 έως 3 γραμμαρίων, τα τονωτικά αποτελέσματα των αλκαλοειδών τροπανίου που περιέχει επικρατούν.
Τον Μεσαίωνα το συνιστούσαν σαν διευκολυντικό του ύπνου.
Το χρησιμοποιούσαν επίσης σε ασθένειες που εκδηλώνονται με σπασμούς, όπως το άσθμα, ο κοκίτης, το μόνιμο άγχος, η ταχυκαρδία και η υστερία. Το χυμό τον είχαν χρησιμοποιήσει και στη θεραπεία ακροχορδώνων.
ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Τα νεαρά φύλλα και οι τρυφεροί βλαστοί του φυτού τρώγονται σαλάτα ή μαγειρεμένα. Έχουν  πικρή γεύση . Τα νεαρά τρυφερά φύλλα είναι ήπια και κάνουν μια εξαιρετική σαλάτα, αλλά όλο το φυτό γίνεται πικρό καθώς γερνάει, ειδικά όταν βγαίνει το λουλούδι . Ως ορεκτικό χρειάζεται πολύ λίγο μαγείρεμα . Μεγάλες ποσότητες μπορεί να προκαλέσουν πεπτικές διαταραχές.  Χρησιμοποιείται ως υποκατάστατο του  σπαραγγιου. Ένα βρώσιμο έλαιο με πολύ ευχάριστη γεύση λαμβάνεται από τους σπόρους το οποίο πρέπει να καθαριστεί πριν να είναι βρώσιμο .
ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ:
Ο γαλακτώδης χυμός του φυτού περιέχει: Σεσκιτερπενικές λακτόνες (λακτουκοπικρίνη, λακτουκερίνη, μίγμα οξικών εστέρων των α-λακτουκερόλη, β-λακτουκερόλη), φλαβονοειδή (7-μονογλυκοσίδες της λουτεολίνης και απιγενίνης, καθώς και κερκετινο-3-γλυκοσίδη), κουμαρίνες (κιχωρίνη). Άλλα συστατικά είναι η μαννιτόλη, β-αμυρίνη, ισοπουλεόλη, ίχνος αλκαλοειδούς, τριτερπένια, σίδηρο, βιταμίνες Α, Β1 Β2 και C.
Το κύριο συστατικό του χυμού, το λακτουκάριο έχει ως ενεργό συστατικό τη λακτουκίνη από την οποία προέρχεται η λακτουκοπικρίνη. Η λακτουκοπικρίνη έχει χρησιμοποιηθεί στην ιατρική για τις ιδιότητές της. Η ουσία αυτή γλυκαίνει τον πόνο και δρα ως αντισπασμωδικό, χωνευτικό, διουρητικό, υπνωτικό, ναρκωτικό και καταπραϋντικό. Επιδρά όπως το όπιο, χωρίς όμως να προκαλεί πεπτικά προβλήματα ή εθισμό.
Εσωτερικά λαμβάνεται για θεραπεία αϋπνίας, ανησυχίας, νευρώσεων, υπερευαισθησία παιδιών, ξηρό βήχα, βήχα λόγω κοκίτη, ρευματικούς πόνους.
Η συγκέντρωση της ουσίας είναι μεγαλύτερη όταν το φυτό είναι ανθισμένο. Το λακτουκάριο το παρήγαγαν οι φαρμακοβιομηχανίες μέχρι την δεκαετία του ’40.

Η δυνατότητα του φυτού να βοηθά στις γαστρεντερικές, αναπνευστικές και αγγειακές παθήσεις τεκμηριώθηκε από  τα Πανεπιστήμια Bahauddin Zakariya και University of Karachi στο Pakistan, University of Salerno,  Italy
Ο χυμός του φυτού έχει χρησιμοποιηθεί σε αντιβηχικά μείγματα αντί του οπίου. Όλο το φυτό είναι ηρεμιστικό, βοηθά στον καλό ύπνο και γαληνεύει την ανησυχία και το άγχος. Δρα ηρεμιστικά στο αναπνευστικό και χρησιμοποιείται κατά του παροξυσμικού κοκίτη και κατά του νευρικού, ερεθιστικού, ξηρού βήχα.

Οι ευεργετικές επιδράσεις στους ασθενείς με καρδιολογικά προβήματα τεκμηριώθηκαν από το Πανεπιστήμιο Mashhad University of Medical Sciences,  Iran
Το Πετρομάρουλο, είναι ωφέλιμο σε βλεννόρροια, παθήσεις των ματιών και χρόνιες πληγές. Είναι διουρητικό και καθαρτικό. Δεδομένου ότι το φυτό έχει καταπραϋντικές, ηρεμιστικές και ελαφρά ναρκωτικές ιδιότητες, κατευνάζει ακόμα και τις σεξουαλικές ορέξεις.
Το έλαιο των σπόρων του φυτού, έχει αντιπυρετικές και υπνωτικές ιδιότητες.
Στην ομοιοπαθητική χρησιμοποιείται για την θεραπεία χρόνιου κατάρρου, βήχα, πρησμένου συκωτιού, φουσκώματα και ασθένειες ουροποιητικού συστήματος.

Bahauddin Zakariya και University of Karachi στο Pakistan, University of Salerno,  Italy

Δίανθος

Plants For A Future

Facciola. S. Cornucopia – A Source Book of Edible Plants. Kampong Publications 1990 ISBN 0-9628087-0-9

Faculty of Pharmacy, Bahauddin Zakariya University, Pakistan

Tanaka. T. Tanaka’s Cyclopaedia of Edible Plants of the World. Keigaku Publishing 1976

Read Full Post »

Ptilostemon gnaphaloides Αρχα'ια Θουρία Αμφεια Σουρεύλι 17 Μάη 2014

Ptilostemon gnaphaloides Αρχαία Θουρία Αμφεια Σουρεύλι 17 Μάη 2014

Το Ptilostemon gnaphaloides subsp. pseudofruticosus (Pamp.) Greuter 1969 είναι ένας θάμνος της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας – Μυκηναϊκής Άνθειας, που φτάνει από 30 έως 100 εκατοστά. Στους βλαστούς ανθοφορίας, τα φύλλα της βάσης είναι ελαφρώς διευρυμένα, μυτερά και μικρότερα από τα υπόλοιπα φύλλα. Έχουν και στις δύο πλευρές 1 έως 2 κρόσσια, που φθάνουν 1 έως 5 και πολύ σπάνια έως 9 χιλιοστά. Ο κορμός έχει διάμετρο 18-26 mm. Τα κεντρικά βράκτια φύλλα δεν είναι δεσμοί, έχουν μήκος 1-3 mm και είναι ακανθώδη.
Η περίοδος ανθοφορίας εκτείνεται από Απρίλιο έως Ιούνιο

Ptilostemon gnaphaloides Αρχα'ια Θουρία Αμφεια Σουρεύλι 17 Μάη 2014

Ptilostemon gnaphaloides Αρχαία Θουρία Αμφεια Σουρεύλι 17 Μάη 2014

Το φυτό προστατεύται από το Πρόγραμμα ARCHI-MED, Δράση2.1 «ΑΠΕΙΛΟΥΜΕΝΑ ΕΝΔΗΜΙΚΑ ΕΙΔΗ ΤΗΣ ΧΛΩΡΙΔΑΣ ΣΤΗ ΝΟΤΙΑ ΕΛΛΑΔΑ»
Το φυτό συναντάται και στον Ελικώνα: Ρέμα Κλεισούρας, απόκρημνα ασβεστολιθικά βράχια στην έξοδο φαραγγιού αλλά και εσωτερικό του, υψ. 100-200 μ, 22/4/1998, (Κοκμ. 5853). Πριν την παραλία
Προδρόμου, θέση Κοκκκινιές, προσήλια κάθετα ασβεστολιθικά βράχια, υψ. 200 μ,
21/5/1997, (Κοκμ. 2032).
Το Ptilostemon gnaphaloides μοιάζει μορφολογικά με το περισσότερο διαδεδομένο στον
Ελλαδικό χώρο P. chamaepeuce. Τοtaxon αυτό διακρίνεται από την παρουσία δύο
μικρών σε μέγεθος, βελονόμορφων αγκαθιών στη βάση των πάνω διακλαδώσεων του
βλαστού. Πέραν του μοναδικού αυτού μορφολογικού γνωρίσματος τα P. chamaepeuce και
P. gnaphaloidessubsp. speudofruticosus εμφανίζουν παρόμοιες οικολογικές απαιτήσεις
αφού τα δύο παραπάνω φύονται σε κάθετα βράχια. Το μεν πρώτο φαίνεται να
προτιμάει βραχώδεις θέσεις που βρίσκονται κοντά σε θάλασσα, ενώ το δεύτερο μπορεί να
αναπτυχθεί και σε ηπειρωτικότερες περιοχές. Σε αρκετές περιπτώσεις, τα δύο είδη
συνυπάρχουν στην ίδια θέση όπως τούτο παρατηρήθηκε στον Ελικώνα. Σε γενικές
γραμμές η διάκριση τους στο πεδίο παρουσιάζει πρακτικές δυσκολίες που έχουν να κάνουν
με τις μορφολογικές ομοιότητες τους αλλά και με τη δυσκολία προσεγγίσεως των θέσεων
που αυτά φύονται.Σύμφωνα με τον Greuter (1973) το υποείδος speudofruticosus εμφανίζεται
αποκλειστικά στην χώρα μας, ενώ το άλλο περιορίζεται στην κάτω Ιταλία, Λιβύη και Κέρκυρα.

Ptilostemon gnaphaloides Αρχα'ια Θουρία Αμφεια Σουρεύλι 17 Μάη 2014

Ptilostemon gnaphaloides Αρχαία Θουρία Αμφεια Σουρεύλι 17 Μάη 2014

Το φυτό σύμφωνα με την «Π 5.5. Έκθεση» του Τομέας 5: Παρακολούθηση της κατάστασης του φυσικού περιβάλλοντος στην Ελλάδα, του Προγράμματος Συνεργασίας ΥΠΕΧΩΔΕ – ΕΚΒΥ 1997-1998 καταγράφεται σαν προστατευόμενο ενδημικό.
ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ:
Υπάρχουν αρκετές ενδείεις για την αντιμικροβιακή και αντιβακτηριακή ιδιότητα του φυτού δεδομένου οτι οι Πανεπιστημιακές έρευνες ειναι σε εξέλιξη.
H σύνθεση του αιθέριου ελαίου του φυτού μελετήθηκε από το Πανεπιστημιο University of Belgrade ,Serbia

naturagraeca
University of Belgrade, Faculty for Veterinary Medicine, Serbia

Read Full Post »

Αρχαία Θουρία ,Μικρομάνη, 18 Μάη 2014

Urospermum picroides, Αρχαία Θουρία ,Μικρομάνη, 18 Μάη 2014

Ο αγριοζοχός ειναι φυτό της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας – Μυκηναϊκής Άνθειας και ανήκει στην ίδια οικογένεια με το ζοχό (Sonchus oleraceus). Είναι ετήσιο ποώδες φυτό που φτάνει τα 50 εκατοστά, έχει όρθιο βλαστό και χυμό σαν γάλα.
Τα φύλλα του συνήθως είναι ατρακτοειδή, χνουδωτά, οδοντωτά, επιμήκη, η επάνω επιφάνεια έχει σκούρο πράσινο γυαλιστερό χρώμα ενώ η κάτω πιο ανοιχτόχρωμο, πάντως το σχήμα και οι διαστάσεις των φύλων δεν είναι ποτέ το ίδιο.

Urospermum picroides, Αρχαία Θουρία ,Αρφαρά, Συκόμαρα,, 18 Μάη 2014

Urospermum picroides, Αρχαία Θουρία ,Αρφαρά, Συκόμαρα,, 18 Μάη 2014

Χαρακτηριστικό του είναι το κόκκινο χρώμα που έχει ο μίσχος, το κεντρικό νεύρο και τα κόκκινα στίγματα στα φύλλα.

Urospermum picroides, Αρχαία Θουρία , Πλατύ, Γκομούς, 18 Μάη 2014

Urospermum picroides, Αρχαία Θουρία , Πλατύ, Γκομούς, 18 Μάη 2014

Τα γλωσσοειδή κίτρινα άνθη του βγαίνουν από ανθοφόρους βλαστούς, σε καφαλωτές ταξιανθίες από το Μάρτιο έως και το Μάιο.
Ο καρπός είναι αχαίνιο πάνω από ένα εκατοστό σε μήκος που κλίνει με τον Πάππου των νηματιδίων.

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Η γεύση του είναι πικρή, απαλύνεται όμως με τη χρήση λεμονιού. Ο αγριοζοχός τρώγεται σε σαλάτες μαζί με άλλα χόρτα, βραστός με μπόλικο λεμονάκι, σε χορτόπιτες και φυσικά σε συνδυασμό με κατσίκι ή αρνί.
ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Το φυτό περιέχει μεγάλες ποσότητες σε βιταμίνη C, πολυφαινόλες, φλαβονοειδή, ω-3 λιπαρά οξέα και σε α-λινολενικό οξύ, συστατικά που συνεισφέρουν σημαντικά στην αντιοξειδωτική ικανότητα του οργανισμού.
79086Μετά από σχετικά πειράματα του Πανεπιστημίου Hiroshima University School of Medicine, Japan διαπιστώθηκε ότι το φυτό περιέχει Σεσκιτερπενικές λακτόνες και γλυκοζίτες. Οι ενώσεις αυτές παρουσιάζουν αντιμικροβιακή και κυτταροτοξική (κυρίως αντιλευχαιμική) δράση κυρίως μέσω επαγωγής της απόπτωσης.
Urospermum_picroides_12Η Αντιφλεγμονώδης δράση των εκχυλισμάτων του φυτού τεκμηριώθηκε από το Πανεπιστήμιο Jagiellonian University, Kraków, Poland
Η αντιβακτηριδιακή δράση του φυτού αποδείχθηκε από το Πανεπιστήμιο Institut für Pharmazeutische Biologie und Biotechnologie, Heinrich-Heine-Universität, Düsseldorf, Germany
Institut für Pharmazeutische Biologie und Biotechnologie, Düsseldorf, Germany
Department of Cell Biochemistry, Jagiellonian University, Kraków, Poland
Institute of Pharmaceutical Sciences, Hiroshima University School of Medicine, Japan
agriamanitaria

Read Full Post »

Crepis sancta, Αρχαία Θουρία, Άνθεια, Ψηλή Ράχη 20 Νοέμβρη 2015

Crepis sancta, Αρχαία Θουρία, Άνθεια, Ψηλή Ράχη 20 Νοέμβρη 2015

Η Κρηπίδα είναι ένα χειμερινό μονοετές βότανο της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας – Μυκηναϊκής Άνθειας που ανήκει στην οικογένεια Asteraceae. Το φυτό διαχειμάζει ως ροζέτα και αρχίζει να αναπαράγεται στις αρχές της άνοιξης (Μάρτιος) αλλά αν ο χειμώνας ειναι ήπιος μπορει να αρχίσει την αναπαραγωγή πιό νωρίς.

Nimes_Hawk's-beard_(Crepis_sancta)_close-up_(8558555320) Κατά την ανθοφορία τα φυτά μπορούν να αναπτύξουν έως 100 ιανθίες. Κάθε ταξιανθία (capitulum) αποτελείται από ερμαφρόδιτα ταινιόστενα πέταλα. Όπως και στα περισσότερα Asteraceae, τα μπουκετάκια που βρίσκονται στην περιφέρεια της ταξιανθίας παράγουν μεγάλα ανοιχτόχρωμα αχαίνια με ανθοφόρους σπόρους και ιστούς με επικάλυψη (0 · 27 ± 0 · 02 mg) χωρίς Πάππο, ενώ τα κεντρικά μπουκετάκια παράγουν μικρά καφέ χρώματος αχαίνια (0 · 10 ± 0 · 01 mg) με Πάππου.

F1.largeΟι ετερομορφικοί αυτοί σπόροι που παράγονται από το φυτό έχουν γίνει αντικείμενο πολλών μελετών από τα διεθνή Πανεπιστήμια.
Οι κοτυληδόνες είναι αντωοειδεις (όμοιοι με αυγό ανεστραμμένο με τη βάση προς τα άνω), άμισχοι.
Τα φύλλα εναλλάσσονται, το πρώτο ειναι ολόκληρο το επόμενο οδοντωτό, ακανθώδες.
ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Το φυτό είναι ιδιαίτερα εδώδιμο. Τα φύλλα τρώγονται και ωμά στις σαλάτες. Εχουν πικάντικη και ευχάριστη γεύση.

crepis_poll
ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ:
Δεν υπάρχουν επίσημες Πανεπιστημιακές μελέτες για τις φαρμακευτικές ιδιότητες του φυτού.

Crepis sancta, Αρχαία Θουρία, Άνθεια, Ψηλή Ράχη 20 Νοέμβρη 2015

Crepis sancta, Αρχαία Θουρία, Άνθεια, Ψηλή Ράχη 20 Νοέμβρη 2015

Competition/colonization syndrome mediated by early germination in non-dispersing achenes in the heteromorphic species Crepis sancta
Seed heteromorphism in Crepis sancta: Performance of two morphs in different environments
The effects of achene dimorphism on the dispersal in time and space in Crepis sancta
Rapid evolution of seed dispersal in an urban environment in the weed Crepis sancta
Effects of competition on lifetime estimates of inbreeding depression in the outcrossing plant Crepis sancta
Capitulum characters in a seed heteromorphic plant, Crepis sancta

Read Full Post »

33 2009 222Είναι πολυετής και αειθαλής πόα της περιοχής της Αρχαίας Θουρίας – Μυκηναϊκής Άνθειας με ρόδακα βάσης, που το ύψος της δεν ξεπερνά τα 10 εκατοστά. Όλο το φυτό φέρει τρίχες θηλυκοειδείς. Φύλλα πλατιά σαν σπάτουλα, το μήκος των οποίων φτάνει τα 4 εκατοστά. Ανθοταξίες σε μονήρη κεφάλια 15 έως 30 χιλιοστών. Άνθη του δίσκου κίτρινα, γλωσσίδια λευκά, ρόδινα που φέρουν κόκκινες αποχρώσεις στην κάτω επιφάνεια.
Bellis_perennis,I_MWS18743Οι κεφαλές είναι περίπου 2-3 εκ. σε διάμετρο, με λευκά ακτινοτά μπουκετάκια (συχνά η αιχμή είναι κόκκινη) και κίτρινο κεντρικό δίσκο.
Μολονότι το «λουλούδι» μπορεί να φαίνεται ότι αποτελείται από ένα κίτρινο κέντρο με λευκά πέταλα, αυτό δεν είναι η αλήθεια. Κάθε ξεχωριστό «πέταλο» είναι από μόνο του ένα ξεχωριστό λουλούδι, που ονομάζεται asterales . Στο κέντρο υπάρχουν επίσης πολλά μικρά κίτρινα λουλούδια. Τα διαφορετικά χρώματα και στυλ λουλουδιών δρουν από κοινού προκειμένου να προσελκύσουν τα έντομα. Αυτός ο τύπος λουλουδιού που είναι γνωστός και ως σύνθετο λουλούδι (composite flower). Αυτά παράγονται σε άφυλλους μίσχους περίπου 2-10 εκ και σπάνια 15 εκ σε ύψος
Ιστορικά στοιχεία:
Το βότανο λόγω των στυπτικών του ιδιοτήτων έχει χρησιμοποιηθεί από την αρχαιότητα.
Το φυτό το συσχέτιζαν με τις πολεμικές εχθροπραξίες. Οι Μαργαρίτες άνθιζαν στα χορταριασμένα πεδία των μαχών και χρησιμοποιούνταν για να σταματήσουν την αιμορραγία των τραυμάτων επειδή το φυτό έχει αντισηπτική ιδιότητα που βοηθά τα τραύματα να επουλωθούν.
Bellis Perennis L.  T 503Στην αρχαία Ρώμη οι χειρούργοι που συνόδευαν τις ρωμαϊκές λεγεώνες στη μάχη, διέταζαν τους σκλάβους τους να συλλέγουν σακιά με μαργαρίτες για να παίρνουν τον χυμό τους. Το χυμό τον μετέφεραν σε ασκούς για να το χρησιμοποιούν στη συνέχεια μουσκεύοντας τους επιδέσμους με τους οποίους επέδενα τα τραύματα από τα ξίφη και τις λόγχες.
Στη λαϊκή ιατρική οι χωρικοί εφάρμοζαν μερικές φορές τα αλεσμένα νωπά φύλλα πάνω στις πληγές.
ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Τα φύλλα τρώγονται ωμά ή μαγειρεμένα. Η γεύση τους είναι κάπως στυφή αλλά ευχάριστα ξινή. Χρησιμοποιούνται κυρίως σε σαλάτες και μερικές φορές χρησιμοποιείται ως ορεκτικό κυρίως τα μπουμπούκια και τα πέταλα. Τρώγεται σε σάντουιτς, σούπες και σαλάτες
ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ:
Τα κεφάλια είναι πλούσια σε σαπωνίνη. Περιέχουν επίσης αιθέριο έλαιο, τανίνη, φλαβόνες, πικρό στοιχείο, γλίσχρασμα.
Το κίτρινο κέντρο και τα λευκά πέταλα της μαργαρίτας ανθίζουν στο γρασίδι από τις αρχές της άνοιξης. Τα άνθη κλείνουν προς το βράδυ και η κάτω πλευρά των πετάλων είναι σχεδόν πάντα κόκκινη. Για θεραπευτικούς σκοπούς χρησιμοποιούνται τα κεφάλια των ανθέων τα οποία συλλέγουμε από Μάρτιο μέχρι Οκτώβριο.
Χάρη στις σαπουνώδεις, πτητικές, μαλακτικές, στυπτικές ουσίες και τα φλαβονοειδή που περιέχει, το βότανο δρα ως καταπραϋντικό, αποχρεμπτικό και μαλακτικό.
Είναι ένα από τα χρήσιμα φυτά για τον βήχα και την καταρροή. Για όλες τις καταστάσεις που εκδηλώνονται με αυτή τη μορφή η Μαργαρίτα μπορεί να χρησιμοποιηθεί με ασφάλεια.
Είναι φάρμακο εναντίον των παθήσεων του δέρματος (δοθιήνες, πυοδερμία), των παθήσεων του ήπατος και του ίκτερου. Βοηθά σε αρθρίτιδα και ρευματισμούς.
Είναι καλό αντισηπτικό για τα τραύματα και τις αμυχές και εξαιρετικό υγρό για την πλύση των γεννητικών οργάνων (λευκόρροια). Έχει διαλυτικές και απορρυπαντικές ιδιότητες.
180_Bellis_perennis_LΤο έγχυμα των λουλουδιών ή των φύλλων είναι καθαρτικό και διουρητικό και συνεπώς καλά για την αρθρίτιδα, την ποδάγρα, την ακμή και άλλα δερματικά προβλήματα. Λόγω της στυπτικότητάς της είναι χρήσιμη στη διάρροια.
Το έγχυμα των φύλλων λαμβανόμενο εσωτερικά δρα ως αντιφλογιστικό εσωτερικών πληγών και φλογώσεων.
Τέτοια εγχύματα διεγείρουν την λειτουργία της χοληδόχου κύστης και αυξάνουν την όρεξη.
Ως ομοιοπαθητικό φάρμακο χρησιμοποιείται σε τραυματισμούς μαλακών μορίων, όπως και η Arnica (το Bellis perinis αφορά περισσότερο βαθύτερους ιστούς, ανοιχτές πληγές, κοιλιακά τραύματα). Για μωλωπισμούς, διαστρέμματα, πρήξιμο, πληγές και χειρουργικές τομές. Επίσης χρησιμοποιείται για αποστήματα, δυσμηνόρροια, ρευματισμούς.
Οι αντιμικροβιακές ιδιότητες του φυτού τεκμηριώθηκαν από το Πανεπιστήμιο Facoltà di Farmacia, Università, Bari της Ιταλίας
Μετά από σχετικές μελέτες του Πανεπιστημίου του Βερολίνου Sektion Chemie, Humboldt-Universität zu Berlin διαπιστώθηκαν οι αντιμυκητιασικές ιδιότητες του φυτού.
Σε σχετικές έρευνες του Πανεπιστημίου Medical Academy of Białystok, Białystok, Poland διαπιστώθηκε ότι τα άνθη του φυτού περιέχουν τρία φλαβονοειδή: (isorhamnetin 3-O-beta-D-galactopyranoside, isorhamnetin 3-O-beta-D-(6″-acetyl)-galactopyranoside and kaempferol 3-O-beta-D-glucopyranoside) τα οποία μειώνουν δραστικά την πιθανότητα καρδιοπάθειας.

Sektion Chemie, Humboldt-Universität zu Berlin
Facoltà di Farmacia, Università, Bari
ΔίανθοςDepartment of Pharmacognosy, Medical Academy of Białystok, Poland

Read Full Post »

arioxori 024Η Αδραλίδα (Hymenonema graecum) είναι ένα πολύ σπάνιο πολυετές φυτό της περιοχής της Μυκηναϊκής Άνθειας – Αρχαίας Θουρίας.Ειναι φυτό Hemicryptophyte (Ημικρυπτόφυτο) που σημαίνει ότι οι πολυετείς οφθαλμοί βρίσκονται στην επιφάνεια του εδάφους , όπου προστατεύονται από το έδαφος και τα φύλλα.

Hymenonema graecum, Αδραλίδα, περιοχή Αρχαίας Θουρίας, Πεπελάδες , 11 Ιούνη  2015

Hymenonema graecum, Αδραλίδα, περιοχή Αρχαίας Θουρίας, Πεπελάδες , 11 Ιούνη 2015

Φθάνει σε ύψος από 20 έως 70 εκατοστά. Τα φύλλα είναι πτεροειδή και καταλήγουν μέχρι και 10 χιλιοστά πλάτος. Τα πέταλα είναι κίτρινα και έχουν μερικές φορές μια πορφυρή κηλίδα στη βάση. Ο Πάππος του είναι περισσότερο ή λιγότερο ομοιόμορφος και αποτελείται από λέπια λογχοειδή που τερματίζονται σε χνούδια.

Hymenonema graecum, Αδραλίδα, περιοχή Αρχαίας Θουρίας, Πεπελάδες , 11 Ιούνη  2015

Hymenonema graecum, Αδραλίδα, περιοχή Αρχαίας Θουρίας, Πεπελάδες , 11 Ιούνη 2015

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ:
Λόγω της εξαιρετικής σπανιότητας του φυτού δεν έχουν γίνει έρευνες για τις φαρμακευτικές του ιδιότητες. Στην Ελλάδα προστατεύεται με το(ΦΕΚ 23/τ.Α΄/30‐01‐1981)«Περί προστασίας της αυτοφυούς Χλωρίδος και Άγριας Πανίδος και καθορισμού διαδικασίας συντονισμού και Ελέγχου της Ερεύνης επ΄ αυτών»,όπως διορθώθηκε με το ΦΕΚ 43/τ.Α΄/18‐02‐1981 και τροποποιήθηκε με το Π.Δ. 256/1987
79718_origΣτον Ταΰγετο απαντάται εντός του ΤΚΣ GR2550006 και ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την επικαιροποιημένη βάση δεδομένων του Natura 2000 εκτιμάται σε 101-250 φυτά. Στην ευρύτερη περιοχή της Αρχαίας Θουρίας υπάρχουν 5 φυτά στην θέση: Πεπελάδες. Δεν περιλαμβάνεται στο Κόκκινο Βιβλίο, αλλά σύμφωνα με τον Κόκκινο Κατάλογο της IUCN του 2000 χαρακτηρίζεται ως Τρωτό (VU).
Οι κυριότερες απειλές που καταγράφονται για το απειλούμενο φυτό είναι η μικρή έκταση εξάπλωσης, η βόσκηση και υπερβόσκηση, η υπερσυλλογή, οι μικροί και απομονωμένοι πληθυσμοί, η κατακερματισμένη περιοχή εξάπλωσης, η τουριστική ανάπτυξη και οι διάφορες δραστηριότητες αναψυχής, η εισβολή ξενικών ειδών, οι αναπαραγωγικές δυσκολίες όπως για παράδειγμα λόγω του μικρού αριθμού των αναπαραγωγικά ώριμων ατόμων, οι σύγχρονες μέθοδοι καλλιέργειας με τη χρήση ζιζανιοκτόνων και φυτοφαρμάκων, η διάνοιξη δρόμων και κυρίως οι χορτοκοπτικές μηχανές.
Στην θέση «Πεπελάδες» υπολογίζεται ότι υπάρχουν «κρυμένα» μέσα στο έδαφος περισσότερα από 10 φυτά.

The Plant List
Global Compositae Checklist
Tropicos

Read Full Post »

Matricaria chamomilla, Χαμαίμηλον το κοινόν, Χαμομήλι

Matricaria chamomilla Χαμομήλι, Αρχαία Θουρία , Αριοχώρι, 10 Μάη 2015

Matricaria chamomilla Χαμομήλι, Αρχαία Θουρία , Αριοχώρι, 10 Μάη 2015

Το χαμομήλι είναι μονοετές φυτό ύψους μέχρι 35 εκατοστά της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας – Μυκηναϊκής Άνθειας, που ανήκει στην οικογένεια των Συνθέτων.Έχει βλαστό λείο, πολύκλαδο, όρθιο. Τα φύλλα δις ή τρις φτεροσχιδή. Τα άνθη είναι σε ακραία κεφάλια, ασπροκίτρινα. Αυτοφύεται σε χέρσα και καλλιεργημένα μέρη σε όλη σχεδόν την Ελλάδα. Το όνομα του σημαίνει μήλο που είναι κάτω στο έδαφος (χάμω – μήλο).

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Όλα τα μέρη του φυτού ειναι εδώδιμα. Μπορει να χρησιμοποιηθεί ωμό σε σαλάτες ή σε φαγητά. Μερικές συνταγές είναι:
Γλυκό ψωμί με Χαμομήλι & Λεμόνι
Cookies Χαμομηλιού
Cupcakes Χαμομηλιού με γλάσο μελιού
Σορμπέ Χαμομηλιού
Παγωτό Χαμομήλι
Smoothie Χαμομήλι-Μπανάνα

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ:
Κατά τον Γαληνό οι αρχαίοι Αιγύπτιοι το χρησιμοποιούσαν ως αντιπυρετικό και κυρίως κατά των διαλειπόντων πυρετών. Το είχαν δε αφιερώσει στον θεό Ήλιο, τον οποίο θεωρούσαν γιατρό των μολυσματικών νόσων. Ο Αέτιος αναφέρει ότι ο Αιγύπτιος Νηχέψων το μεταχειριζότανε στις θεραπείες των διαλειπόντων πυρετών, σε καθολικές επαλείψεις του σώματος με το λάδι του. Οι αρχαίοι Έλληνες το ονόμασαν «μήλο χαμαί» λόγω της μυρωδιάς του. Ο Αρίστων – ιατρός προγενέστερος του Ιπποκράτη – όπως αναφέρει ο Γαληνός, παρασκεύαζε με το χαμομήλι φάρμακο που ονόμαζε «κωλικήν» και το συνιστούσε κατά «παντός άλγους». Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποιούσε ως εμμηναγωγό, κατά της υστερίας, κατά της λευκόρροιας και στις γυναίκες που ήταν κακόχυμες και έπασχαν από μαρασμό. Ο Διοσκουρίδης και αργότερα ο Παύλος Αιγινίτης το συνιστούσαν ως αντιπυρετικό, διαλυτικό, παυσίπονο και εμμηναγωγό. Όπως αναφέρει ο Κέλσος (2ο αιώνα μ.Χ.) ένα φάρμακο που χρησιμοποιούσε για ποδάγρα περιείχε εκτός των άλλων –ίσως ναρκωτικών – βασικά χαμομήλι. Στη λαϊκή ιατρική αυτό ισχύει ακόμη και το χρησιμοποιούν για τον ίδιο σκοπό. Επίσης την ρίζα του Πυρέθρου την χρησιμοποιούσαν για να παρασκευάζουν οδοντικά ελιξίρια, λόγω της ισχυρής δράσης της ως σιελαγωγικό.
chamomileΓια θεραπευτικούς σκοπούς χρησιμοποιείται όλο το φυτό αλλά κυρίως οι ανθισμένες του κορυφές ή μόνο τα άνθη. Τα άνθη συλλέγονται όταν ανοίξουν καλά. Στη θεραπευτική χρησιμοποιείται επίσης η ρίζα του Πύρεθρου, η οποία έχει οσμή αρωματική αλλά δυσάρεστη και ερεθιστική, γεύση δηκτική και αν μασηθεί προκαλεί σιελόρροια. Το αποξηραμένο άνθος περιέχει πτητικό έλαιο, φλαβονοειδή, βαλεριανικό οξύ, κουμαρίνες, τανίνες, σαλικυλικά, κυανογόνα γλυκοσίδια. Επίσης περιέχει ασβέστιο, κάλιο, καθώς κι ένα σπάνιο ιχνοστοιχείο το κάδμιο. Η αξία των ανθέων του χαμομηλιού εξαρτάται από το βαθμό περιεκτικότητάς του σε αιθέριο έλαιο.
Το αιθέριο έλαιο του χαμομηλιού έχει ενέργεια ναρκωτική και καταπραϋντική, προκαλεί δε υπνηλία και μούδιασμα. Το γνήσιο έλαιο χαμομηλιού είναι πολύ ακριβό και είναι υγρό, ελαφρό, έχει χρώμα βαθύ κυανό που γίνεται γκρι στο φως, οσμή ισχυρή και χαρακτηριστική και γεύση πικρή.Το βαθύ μπλε χρώμα οφείλεται στο χαμαζουλένιο που περιέχει. Στο αιθέριο έλαιο του κυριαρχεί η χαμαιζουλίνη στην οποία οφείλεται η αντιφλεγμονώδης και αντιφλογιστική δράση του. Περιέχει επίσης αζουλίνη, φαρνεζίνη, καμφορά κ.α.
Δρα ως αντιφλεγμονώδες, σπασμολυτικό, ηρεμιστικό. Η χρήση του είναι εσωτερική και εξωτερική.
Έχει εξαιρετικά αποτελέσματα στην αντιμετώπιση καταστάσεων, όπως το άσθμα, το έκζεμα, η διάρροια, η ναυτία και ο εμετός, ο πυρετός και όλες σχεδόν οι νευρικές καταστάσεις και το στρες.
Matricaria recutita  Dommartin les Toul 1-6-12 001 (7)Είναι άριστο για τη σπαστική κολίτιδα και την επούλωση των ελκών του στομάχου και της στοματικής κοιλότητας. Δρα κατά της δυσκοιλιότητας και κατά της επιπεφυκίτιδας. Το πρώτο ρόφημα των νεογέννητων βρεφών για καθάρισμα και απολύμανση του πεπτικού τους συστήματος είναι το χαμομήλι. Συμμετέχει σε πολλά καλλυντικά που αφορούν το δέρμα και τα μαλλιά.
Ερευνητές του Imperial College του Λονδίνου διαπίστωσαν ότι η κατανάλωση πέντε φλιτζανιών χαμομηλιού ημερησίως, επί δεκαπέντε ημέρες, αρκούν για να προκαλέσουν αύξηση των συγκεντρώσεων κάποιων χημικών σε επίπεδα που επιτρέπουν την καταπολέμηση των μυϊκών σπασμών και των φλεγμονών.
Οι ερευνητές βρήκαν ακόμη ότι η κατανάλωση του τσαγιού συσχετίστηκε με μια σημαντική αύξηση του ιππουρικό οξύ, ένα προϊόν διάσπασης ορισμένων ενώσεων φυτικής προέλευσης γνωστών ως φαινολικά, μερικά από τα οποία έχουν συσχετιστεί με αυξημένη αντιβακτηριακή δράση. Αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει να εξηγήσει γιατί το τσάι φαίνεται να ενισχύσει το ανοσοποιητικό σύστημα και την καταπολέμηση των λοιμώξεων που συνδέονται με τα κρυολογήματα.Το ιππουρικό οξύ βρίσκεται στα ούρα των περισσότερων ζώων και του ανθρώπου, ενώ σχηματίζεται στο συκώτι. Ο ζωικός οργανισμός, με τον σχηματισμό ι.ο., μετατρέπει ορισμένες δηλητηριώδεις ουσίες σε αβλαβείς.
Η ίδια έρευνα βρήκε αύξημένα επίπεδα της γλυκίνης, ένα αμινοξύ που έχει αποδειχθεί μπορεί να να ανακουφίσει τους μυϊκούς σπασμούς. Αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί το τσάι φαίνεται να είναι χρήσιμο για την ανακούφιση εμμηνόρροιας, τις κράμπες στις γυναίκες, πιθανώς με τη χαλάρωση της μήτρας, λένε οι ερευνητές.
Η γλυκίνη είναι επίσης γνωστό ότι δρα στα νεύρα μυοχαλαρωτικά, γεγονός που μπορεί επίσης να εξηγήσει γιατί το χαμομήλι φαίνεται να δρα σαν ένα ήπιο ηρεμιστικό.
Το αιθέριο έλαιο του χαμομηλιού αποστάζεται από την εποχή του μεσαίωνα και χρησιμοποιείται σε ευρύ φάσμα παθήσεων όπως το έκζεμα και το άσθμα. Η αζουλίνη που έχει το λάδι του ασκεί τοπική αναισθητική δράση και αναπλάθει το δέρμα. Είναι ηρεμιστικό για τα μάτια. Είναι αντισηπτικό και κατευναστικό σε ερεθισμούς του δέρματος, ακμή, φαγούρα, αλλεργίες.
Από τα άνθη κάνουμε έγχυμα που το πίνουμε για το σύνδρομο του ευερέθιστου εντέρου, την ανορεξία και τη δυσπεψία.
Σε αλοιφή το χρησιμοποιούμε για δαγκώματα εντόμων, πληγές, έκζεμα με κνησμό και τον ερεθισμό ευαίσθητων περιοχών.
Ως έγχυμα τέλος, είναι ωφέλιμο για πλύσεις σε στοματικές φλεγμονές.
Ing-SL-ChamomileΣε έρευνα τριών πανεπιστημίων της Κορέας Howon University, Catholic University of Daegu, Keimyung University, Korea αποδείχθηκε η αποτελεσματική θεραπεία της Ατοπικής Δερματίτιδας με τη χρήση του χαμομηλιού λόγω των Κυτοκινών που περιέχονται σ αυτό.
Οι ερευνητές του Human Nutrition Research Center on Aging at Tufts University, USA έδειξαν ότι το χαμομήλι έχει αντιοξειδωτική και αντιμικροβιακή δραστηριότητα, και σημαντική αντιαιμοπεταλιακή δράση. Ακόμη έχει ισχυρή αντιφλεγμονώδη δράση, κάποια αντιμεταλλαξιγόνο και συντελεί στη μείωση της χοληστερόλης. Τέλος παρουσιάζει αντισπασμοδικές και και αγχολυτικές ιδιότητες.
Matricaria_recutita_Sturm13045Σε αναλυτικές έρευνες του Πανεπιστημίου Department of Urology & Nutrition, Case Western Reserve University, Cleveland, Ohio, USA τεκμηριώθηκαν οι φαρμακευτικές ιδιότητες του χαμομηλιού:
Αντιφλεγμονώδεις και αντιφλογιστικές ιδιότητες
Τα άνθη του χαμομηλιού περιέχουν 1-2% πτητικά έλαια, συμπεριλαμβανομένων άλφα-βισαβολόλης, α-βισαβολόλης οξείδια Α & Β, και matricin (συνήθως μετατρέπονται σε τσαμαζουλένιο και άλλα φλαβονοειδή που διαθέτουν αντιφλεγμονώδεις και αντιφλογιστικές ιδιότητες . Μια μελέτη σε ανθρώπους εθελοντές έδειξαν ότι τα φλαβονοειδή του χαμομηλιού και τα αιθέρια έλαια διεισδύουν κάτω από την επιφάνεια του δέρματος στα βαθύτερα στρώματα του δέρματος. Αυτό είναι σημαντικό για τη χρήση τους ως τοπικά αντιφλογιστικά (αντι-φλεγμονώδη).
Αντικαρκινική δράση
Η αναστολή της ανάπτυξης όγκου από χαμομήλι περιλαμβάνει μελέτες με απιγενίνη το οποίο είναι ένα από τα βιοενεργά συστατικά του χαμομηλιού. Μελέτες σε προκλινικά μοντέλα του δέρματος, του προστάτη, του μαστού και του καρκίνου των ωοθηκών έχουν δείξει ανασταλτικά αποτελέσματα.
Καρδιαγγειακές παθήσεις
Η μελέτη αξιολόγησε την πρόσληψη φλαβονοειδών σε 805 άνδρες ηλικίας 65 έως 84 ετών, οι οποίοι παρακολουθήθηκαν για 5 χρόνια. Η πρόσληψη φλαβονοειδών ήταν σημαντικά αντίστροφη με τη θνησιμότητα από στεφανιαία νόσο και έδειξε μια αντίστροφη σχέση σε επίπτωση του εμφράγματος του μυοκαρδίου.
Κολικοί Διάρροια
Το χαμομήλι μπορεί να βοηθήσει και να μειώσει την διάρκεια της διάρροιας, καθώς και την ανακούφιση των συμπτωμάτων που σχετίζονται με την κατάσταση. Δύο κλινικές μελέτες έχουν αξιολογήσει την αποτελεσματικότητα του χαμομηλιού για τη θεραπεία του κολικού.
Αιμορροΐδες
Οι σχετικές μελέτες δείχνουν ότι το χαμομήλι μπορεί να βοηθήσει στις αιμορροΐδες μειώνοντας υην φλεγμονή
Ανοσοποιητικό σύστημα
Η κατανάλωση του χαμομηλιού ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα και βοηθά στην καταπολέμηση των λοιμώξεων που συνδέονται με τα κρυολογήματα.
Φλεγμονές
Οι μελέτες σε προκλινικά μοντέλα έδειξαν ότι το χαμομήλι αναστέλλει το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού και τα βακτήρια που μπορούν να συμβάλουν στην έλκη του στομάχου .Το χαμομήλι βοηθάει σε πολλές γαστρεντερικές διαταραχές , όπως οισοφαγική παλινδρόμηση, εκκολπωματική νόσο, και η φλεγμονώδης νόσος.
Στοματίτιδα και Βλεννογονίτιδα
Σχετικές μελέτες έδειξαν την θεραπευτική δράση του χαμομηλιού στα στοματικά έλκη, την στοματίτιδα και τη βλεννογονίτιδα.
Οστεοπόρωση

Για την πρόληψη της οστικής απώλειας που συμβαίνει με την αύξηση της ηλικίας, αξιολογήθηκε εκχύλισμα χαμομηλιού για την ικανότητά του να διεγείρει την διαφοροποίηση και ανοργανοποίηση των οστεοβλαστικών κυττάρων. Εκχύλισμα χαμομηλιού δείχθηκε να διεγείρει οστεοβλαστική διαφοροποίηση των κυττάρων και να εμφανίζουν αντι-οιστρογονική δράση, προτείνοντας έναν υποδοχέα που σχετίζεται με τον οιστρογονικό μηχανισμό.
Ενίσχυση του ύπνου – Καταστολή

Μελέτες σε προκλινικά μοντέλα έχουν δείξει αντισπασμωδικές δράσεις του ΚΝΣ. Σε μια άλλη μελέτη, η εισπνοή των ατμών των ατμών του χαμομηλιού μειώνει το άγχος που προκαλείται από αύξηση της φλοιοεπινεφριδιοτρόπου ορμόνης.
Διαβήτης
Οι μελέτες έδειξαν ότι το χαμομήλι ανακουφίζει την υπεργλυκαιμία και τις επιπλοκές του διαβήτη με την καταστολή των επιπέδων του σακχάρου στο αίμα, την αύξηση της αποθήκευσης γλυκογόνου στο ήπαρ και την αναστολή της σορβιτόλης στα ανθρώπινα ερυθροκύτταρα. Η φαρμακολογική δράση του εκχυλίσματος χαμομηλιού έχει δείξει ότι είναι ανεξάρτητη της έκκρισης ινσουλίνης , καθώς οι μελέτες αποκαλύπτουν περαιτέρω προστατευτική δράση της στην βήτα κύτταρα του παγκρέατος στη μείωση της υπεργλυκαιμίας που σχετίζεται με το οξειδωτικό στρες.
Προφυλάξεις:
Μεγάλες δόσεις προκαλούν βάρος προκάρδιο, καρδιακούς παλμούς, ζάλη, κεφαλαλγία, ναυτίαση και δυσκοιλιότητα. Η κατάχρησή του βλάπτει τα πεπτικά όργανα. Επιπλέον προδιαθέτει τους ενήλικες σε ρευματαλγίες και τα παιδιά σε εγκεφαλικές υπεραιμίες. Επίσης βλάπτει τους πληθωρικούς, στις δε γυναίκες και μάλιστα τις ευαίσθητες, προκαλεί επίμονες κεφαλαλγίες, αϋπνίες και τρέμουλο των χεριών.
Department of Urology ; Nutrition, Case Western Reserve University, Cleveland, Ohio, USA
Οι ερευνητές του Human Nutrition Research Center on Aging at Tufts University, USA
Howon University, Catholic University of Daegu, Keimyung University, Korea
Δίανθος

Read Full Post »

sonchus oleraceus, ζοχός, Αρχαία Θουρία, Αρφαρά, 15 Γενάρη 2015

sonchus oleraceus, ζοχός, Αρχαία Θουρία, Αρφαρά, 15 Γενάρη 2015

Ο ζοχός ή ζοχιά (λέγεται σε πολλές περιοχές της Ελλάδας και τζοχός, ντζοχός ή σφογκός) είναι φυτό μονοετές, διετές ή πολυετές και έχει όρθιο βλαστό και χυμό σαν γάλα. Η επιστημονική του ονομασία είναι Sonchus oleraceus (Σόγχος ο λαχανώδης).
Γεννάδιος στο Φυτολογικόν Λεξικόν γράφει για τον Ζοχό: «είνε κοσμοπολίτης, απαντά πανταχού συμβιβαζόμενος και συμμορφούμενος με το έδαφος και το κλίμα πάσης γωνίας της Γής· ομοιάζει δ.δ. προς τους ανθρώπους εκείνους οι οποίοι δεν έχουσι πατρίδα, δεν πονούσι διά την γενέτειρα αυτών γήν δουλεύουσι πάν Σύστημα και εις πάσαν χώραν· αρκεί να παχύνωνται, να φυτοβιώσι κάπου».

https://kentromeletisarxaiasthourias.wordpress.com/
8-perennial-sow-thistle-aka-sonchus-arvensisΈχει μικρά και κίτρινα άνθη, συγκεντρωμένα σε κεφάλια που περιβάλλονται από επιμήκη βράκτια. Η ρίζα, οι βλαστοί και τα φύλλα του περιέχουν γαλακτώδη χυμό. Από την κορυφή της ρίζας βγαίνουν τα φύλλα του σε ρόδακα. Το σχήμα τους δεν είναι απόλυτα ίδιο, πάντως γενικά είναι επιμήκη, οδοντωτά, με λοβούς, μεγάλο, κόκκινο μίσχο και παχύ, κόκκινο κεντρικό νεύρο. Το χρώμα τους είναι σκουροπράσινο, γυαλιστερό στην πάνω επιφάνεια και ανοιχτότερο στην κάτω. Το γνωστότερο είδος είναι ο Ζοχός ο λαχανώδης ο οποίος έχει πτερόλοβα και οδοντωτά φύλλα. Το ύψος του φθάνει το 1 μ.

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Το χρησιμοποιούμε κυρίως το χειμώνα και την άνοιξη για να παρασκευάζουμε πεντανόστιμες σαλάτες. Επίσης χρησιμοποιείται μαζί με άλλα χόρτα ακόμη και για χορτόπιτες, καθώς και για φαγητό, όπως περίπου το σπανάκι, αρκεί να πετάξουμε το πρώτο νερό, για να μη πικρίζει.
post-3-126043877457Περιέχει ασβέστιο, κάλιο, σίδηρο καθώς και βιταμίνες C και Κ, θειαμίνη, νιασίνη κ.λ.π.
Ο γαλακτώδης χυμός του φυτού έχει χρησιμοποιηθεί ως τσίχλα από τους Μαορί της Νέας Ζηλανδίας.

https://kentromeletisarxaiasthourias.wordpress.com/

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ:
Είναι φυτό γνωστό από τα αρχαία χρόνια, με το όνομα σόγχος (σόγχος του Θεόφραστου). Αναγνωρίστηκε κυρίως η φαρμακευτική του αξία.
Περιέχει Πρωτείνες, ανόργανα στοιχεία (Ca, Fe), βιταμίνες (ασκορβικό οξύ, ριβοφλαβίνη, νιασίνη, θειαμίνη).
Περιέχει ακόμη σκοπολετίνη, μια ουσία με ισχυρή αντιφλεγμονώδη δράση.
Illustration_Sonchus_arvensis0Το φυτό είναι εμμηναγωγό και ηπατικό. Μια έγχυση έχει χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της διάρροιας . Το γάλα-λάτεξ στον μίσχο χρησιμοποιείται στη θεραπεία των κονδυλωμάτων.
Υπάρχουν ενδείξεις ότι έχει αντικαρκινική δράση. Ο χυμός στέλεχος είναι ένα ισχυρό καθαρτικό αφυδατώνει τα εντερικά τοιχώματα. Το γάλα του έχει χρησιμοποιηθεί για την απεξάρτηση από τη συνήθεια του οπίου. Τα φύλλα εφαρμόζονται ως κατάπλασμα σε φλεγμονώδει οιδήματα . Μια έγχυση των φύλλων και των ριζών είναι αντιπυρετικό και τονωτικό.

46_Sonchus_oleraceusΣε σχετική έρευνα του Federal University of Alfenas,Brazil τεκμηριώθηκε η αγχολυτική δράση του φυτού.
Ανάλογες μελέτες του Department of Pharmaceutical Sciences, University of Calabria, Italy απέδειξαν την έντονα αντιοξειδωτική δράση του φυτού.

https://kentromeletisarxaiasthourias.wordpress.com/

Η δυνατότητα των φυτικών εκχυλισμάτων του φυτού στη θεραπεία μικροβιακών λοιμώξεων μέσω της αναστολής της κυτταρικής ανάπτυξης τεκμηριώθηκε από τις έρευνες του Department of Biological Sciences, Faculty of Sciences, University of Jordan, Amman.
Οι αντιβακτηριακές και αντιοξειδωτικές ιδιότητες του φυτού αποδείχθηκαν από το Department of Botany, University of Fort Hare,South Africa.
Η κυτταροτοξική δραστικότητα έδειξε ότι εκχύλισμα του είχε την καλύτερη δραστικότητα έναντι της ανάπτυξης του καρκίνου του στομάχου σύμφωνα με το Kangwon National University, Chuncheon , Korea.
Η Αντιφλεγμονώδης και αντιπυρετική δράση του φυτού τεκμηριώθηκε από σχετικές μελέτες του Department of Biomedical Sciences of Federal University of Alfenas,Brazil
Η έντονα αναλγητική δράση του φυτού τεκμηριώθηκε με σχετικά πειράματα του Department of Biomedical Science, Federal University of Alfenas–MG,Brazil
Η αντιδιαβητική δράση και η χρήση του φυτού στην θεραπεία του Σακχάρου μελετήθηκε από 3 Πανεπιστήμια του Καμερούν

Sonchus_oleraceus_4Τέλος οι ιθαγενείς της Χιλής Μαπούτσε χρησιμοποιούσαν το ζοχό ως αντιπυρετικό και αιμοκαθαρτικό.

Biotechnology Unit, University of Buea, Cameroon
Biomedical Sciences of Federal University of Alfenas,Brazil
Kangwon National University, Chuncheon, Korea
Department of Botany, University of Fort Hare,South Africa
Department of Biological Sciences, University of Jordan
Department of Pharmaceutical Sciences, University of Calabria, Italy
Federal University of Alfenas, Brazil
Department of Biomedical Science, Federal University of Alfenas–MG,Brazil
G. Usher: A Dictionary of Plants Used by Man. 619 Seiten. Constable and Company Ltd., London 1974
Daniel E. Moerman, Native American Ethnobotany, Timber Press 1998
Duke, J. A. & Ayensu, E. S., Medicinal Plants of China. 2 Vols. 705 S., 1300 Strichzeichnungen. Reference Publ., Inc. Algonac. Michigan, 1985
Chopra. R. N., Nayar. S. L. and Chopra. I. C. Glossary of Indian Medicinal Plants, New Delhi : Council of Scientific & Industrial Research, 1956-92

Read Full Post »

P1150905-1_450Είναι ετήσιο φυτό της περιοχής της Αρχαίας Θουρίας – Μυκηναϊκής Άνθειας και αποτελείται, από τα πράσινα πτεροσχιδή φύλλα, όπως του ζοχού, με βλαστό που μπορεί να φέρει διακλαδώσεις και με τα κεφάλια στις απολήξεις του βλαστού.
Μορφή ζωής: Ειναι φυτό Hemicryptophyte (Ημικρυπτόφυτο) Αυτά είναι οι φυτικοί οργανισμοί των οποίων οι πολυετείς οφθαλμοί βρίσκονται στην επιφάνεια του εδάφους , όπου προστατεύονται από το έδαφος και τα φύλλα.
Τα στελέχη έχουν 40-60 cm ύψος και εναι όρθια. Περιστασιακά διακλαδίζονται και συχνά εχουν κοκκινωπή χροιά. Περιέχουν ένα γαλακτώδες λατέξ.
53410560Φύλλα: Αποτελούν μία εναλλακτική ροζέτα που τεμαχίζεται σε πτεροειδή μορφή και είναι τριχωτή.
Ταξιανθία: Αποτελείται από σχιστοειδή διακλάδωση, σαν φούντα και είναι λεία και πρασινωπά.
Λουλούδια: Αποτελούνται από μία ή περισσότερες σπείρες από βράκτια που βρίσκονται κάτω και κοντά σε ένα λουλούδι ή δέσμη λουλουδιών, καρπών μήκους έως 40mm. Τα λουλούδια έχουν χρώμα ανοιχτό κίτρινο, γκρι ή μοβ απόχρωση. Συχνά υπάρχει μία λεπτή απόφυση στη διασταύρωση των φύλλων. Έχουν 2.4-2.8 cm μήκος.
53410560Καρποί/ λοβοί: Αχαίνια συμπιεσμένα, ελλειπτικά, από 1 έως 3 ραβδώσεις, καταλεπτώς τριχωτά. Το ράμφος χλωμό, πολύ μακρύ, λεπτό 1-3 φορές όσο το σώμα.
Περίοδος ανθοφορίας: Απρίλιος, Μάιος

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΤο φυτό είναι εδώδιμο με σπάνια γεύση και ποιοτική διατροφική ικανότητα.

 

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ:

Από τους κονδύλους του φυτού εννέα φαινολικές ενώσεις απομονώθηκαν στις οποίες  συμπεριλαμβάνονται δύο νέοι γλυκοζίτες , λιγνάνες. Οι λιγνάνες θεωρείται ότι απομακρύνουν την πιθανότητα της εμφάνισης του καρκίνου. Steptorhamphus tuberosus_jpgΠαράλληλα, οι λιγνάνες, λειτουργώντας ως φυτοοιστρογόνα, αποτελούν μια εναλλακτική θεραπεία για τα συμπτώματα της κλιμακτηρίου και της εμμηνόπαυσης.

Us National Library of Madizin

Η χλωρίδα μας

Azalas

Plantarium

Read Full Post »

xanthium strumarium, Αρχαία Θουρία, Αριοχώρι, 30 Αυγούστου 2014

xanthium strumarium, Αρχαία Θουρία, Αριοχώρι, 30 Αυγούστου 2014

Ετήσιο ζιζάνιο (πλατύφυλλο) της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας. Απαντάται συχνά στους καλλιεργούμενους αγρούς, σε λαχανόκηπους, αλλά και σε χέρσες περιοχές. Φυτρώνει την άνοιξη. Ο βλαστός του και τα φύλλα του είναι χνουδωτά και μοιάζουν πολύ με της μελιτζάνας. Ανθίζει το καλοκαίρι. Το είδος είναι μόνοικο, με τα άνθη σε ξεχωριστά μονογενή κεφάλια. Οι στήμονες (αρσενικά) που βρίσκονται πάνω από του Ύπερους (θηλυκά) στην ταξιανθία. Τα επικεφαλής θηλυκά αποτελούνται από δύο θηλυκά άνθη που περιβάλλονται από μια ακανθώδη αχαίνια.Μετά την καρποφορία, αυτά τα δύο λουλούδια ωριμάζουν σε δύο καφέ έως μαύρο αχαίνια τα οποία περιβάλλονται από το περίβλημα καρπού, την φρέζα.Ο καρπός έχει ωοειδές σχήμα, είναι δερματώδης και φέρει αγκάθια στην επιφάνειά του. Η φρέζα, είναι ζωηρή, εύκολα διαλύεται στο νερό. Έχει την ιδιότητα να κολλά στα ρούχα ή στο τρίχωμα των ζώων και να μεταφέρεται. Τα νεαρά φυτά αγριομελιτζάνας (μέχρι το στάδιο των 3-4 φύλλων) είναι δηλητηριώδη.

xanthium strumarium, Αρχαία Θουρία, Αριοχώρι, 30 Αυγούστου 2014

xanthium strumarium, Αρχαία Θουρία, Αριοχώρι, 30 Αυγούστου 2014

Η αξιοθαύμαστη εφεύρεση του Velcro
Μια ημέρα το 1948, ένας ερασιτέχνης Ελβετός ορειβάτης και φυσιοδίφης, ο George de Mestral, πήγε έναν περίπατο στη φύση με το σκυλί του σε ένα λιβάδι γεμάτο αγριόχορτα. Γυρνώντας στο σπίτι του πρόσεξε ότι αυτός και ο σκύλος του είχαν γεμίσει κολλιτσίδες. Γεμάτος περιέργεια, ο Mestral πήγε στο μικροσκόπιό του και επιθεώρησε μία από τις πολλές κολλιτσίδες που κολλήθηκαν στα ρούχα του. Είδε τους πολυάριθμους μικρούς γάντζους που επέτρεψαν στους σποροφόρους καρπούς να προσκολληθούν τόσο σταθερά στις μικροσκοπικές θηλιές στο ύφασμα των ρούχων του. Στον Mestral γεννήθηκε μια θαυμάσια ιδέα. Αποφάσισε να σχεδιάσει ένα νέο συνδετήρα ρούχων δύο πλευρών που θα εφάπτονταν η μία με την άλλη. Η υφή της μίας πλευράς θα ήταν τσιγκελωτή όπως στις κολλιτσίδες και η άλλη πλευρά θα ήταν ύφασμα με μαλακίες θηλιές όπως τα ρούχα που φορούσε. Θα ήταν μια διαφορετική εκδοχή του φερμουάρ. Από τις δύο λέξεις velour (μαλακό ύφασμα) και crochet (τσιγκελάκι) γεννήθηκε και το όνομα της νέας εφεύρεσης «Velcro» Η εφεύρεση μετά από πολλές δοκιμές κατοχυρώθηκε σαν ευρεσιτεχνία το 1955 και σήμερα η βιομηχανία Velcro αξίζει δισεκατομμύρια.

13Ζημιές:
Η αγριομελιτζάνα είναι διεθνώς από τα πιο δύσκολα στην αντιμετώπιση ζιζάνια της σόγιας και από τα πιο επιζήμια στο βαμβάκι. Ανταγωνίζεται τα καλλιεργούμενα φυτά και μειώνει την απόδοση και την ποιότητα των παραγόμενων προϊόντων. Τα νεαρά φυτά της αγριομελιτζάνας, από το φύτρωμα μέχρι την εμφάνιση των 3 – 4 πρώτων πραγματικών φύλλων, είναι δηλητηριώδη για όλα τα ζώα.
ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Τα φύλλα και τα νεαρά βλαστάρια τρώγονται μαγειρεμένα. Πρέπει να βράσουν καλά και το νερό να χύνεται προκειμένου να απομακρυνθούν τα δηλητηριώδη συστατικά. Οι σπόρος τρώγονται ωμοί σε μικρές ποσότητες ή μαγειρεμένοι.

Xanthium_strumarium_MHNT.BOT.2004.0.213Οι σπόροι μπορεί να αλέθονται σε σκόνη και να αναμιγνύεονται με το αλεύρι για την παρασκευή ψωμιού, κέικ κ.α. Ο σπόρος περιέχει περίπου 36,7% πρωτεΐνη, 38,6% λίπος, 5,2% τέφρα [179]. Περιέχει επίσης ένα γλυκοσίδιο που δηλητηριώδες σε μεγάλες ποσότητες.

Σχετικό video μπορειτε να δείτε εδω:

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ

Σύμφωνα με την Αγιουρβέδα το φυτό ειναι δροσιστικό, καθαρτικό, βοηθά στο αδυνάτισμα, ανθελμινθικό, αντίδοτο για πολλά δηλητήρια, τονωτικό, χωνευτικό, αντιπυρετικό. Βελτιώνει την όρεξη, τη φωνή, τη χροιά, και τη μνήμη. Θεραπεύει το λευκόδερμα, την χολέρα, τα δηλητηριώδη τσιμπήματα των εντόμων, την επιληψία, την σιελόρροια και τον πυρετό.
Πειράματα αλληλοπάθειας έδειξαν ότι φυτικά υπολείμματα του ζιζανίου αυτού, όταν αποσυντεθούν στο έδαφος, αφήνουν ουσίες με αντιβακτηριακή και αντιμυκητολογική δράση. Η αγριομελιτζάνα, όπως και πολλά ζιζάνια, είναι ξενιστές νηματωδών Meloidogyne, Heteroptera και μυκήτων Alternaria.
Xanthium_strumarium_—_Flora_Batava_—_Volume_v18Ωστόσο, ενώ οι μικρές ποσότητες των τμημάτων των ώριμων φυτών μπορουν να καταναλωθούν, οι σπόροι και τα φυτά δεν θα πρέπει να καταναλώνονται σε μεγάλες ποσότητες επειδή περιέχουν σημαντικές συγκεντρώσεις των εξαιρετικά τοξικών χημικών carboxyatratyloside. Το ώριμο φυτό περιέχει επίσης τουλάχιστον τέσσερις άλλες τοξίνες που μπορουν να προκαλέσουν βλάβες στο συκώτι και τα νεφρα των ζώων και του ανθρώπου. Ακόμη στα συμπτώματα περιλαμβάνεται έμετος και μεταβολές της ψυχικής κατάστασης, που ακολουθείται από την απώλεια των αισθήσεων.
washington_the_brazos-staminate_flowers_cocklebur_xanthium_strumariumΟι άνθρωποι της φυλής Zuni χρησιμοποιούν το φυτό για πολλαπλούς σκοπούς. Οι σπόροι αφού μασηθούν τρίβονται πάνω στο σώμα πριν από την τελετή που περιλαμβάνει τσιμπήματα από κάκτους, για να προστατεύσειαυτόν που πέρνει μέρος στην τελετουργία από τα αγκάθια. Μία ένωση κατάπλασμα σπόρων εφαρμόζεται σε πληγές ή χρησιμοποιούνται για την αφαίρεση θραυσμάτων.
Τα φύλλα και η ρίζα απαλύνουν τους πόνους και λειτουργούν ως αντιρευματικά, ορεκτικά, εφιδρωτικά, διουρητικά, μαλακτικά, καθαρτικά και ηρεμιστικά.Το φυτό θεωρείται ότι είναι χρήσιμο στη θεραπεία μακροχρόνιας ελονοσίας και χρησιμοποιείται σαν υποκατάστατο της Datura stramonium . Μια έγχυση του φυτού έχει χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία των ρευματισμών, των παθήσεων των νεφρών και της φυματίωσης. Έχει επίσης χρησιμοποιηθεί ως αλοιφή για τις μασχάλες για τη μείωση της εφίδρωσης. Τα φρούτα περιέχουν μια σειρά από ιατρικά δραστικών ενώσεων, συμπεριλαμβανομένων των γλυκοζιτών και των φυτοστερολών που θεωρούνται, αντιβακτηριακές, αντιμυκητιακές, ανθελονοσιακές, αντιρευματικές, αντισπασμωδικές, αντιβηχικές, υπογλυκαιμικές. Επιπλέον βοηθούν στην θεραπεία των παθήσεων του στομάχου .

x_strumarium

Το φυτό βοηθά εσωτερικά στην θεραπεία της αλλεργικής ρινίτιδας, ιγμορίτιδας, καταρροής, ρευματισμών, ρευματοειδους αρθρίτιδας, δυσκοιλιότητας, διάρροιας, οσφυαλγίας, λέπρας και κνησμού. Χρησιμοποιούνται επίσης εξωτερικά για τη θεραπεία του κνησμού . Οι καρποί συλλέγονται όταν είναι ώριμα και ξηραίνονται για μετέπειτα χρήση . Η ρίζα είναι ένα πικρό τονωτικό και αντιπυρετικό. Είναι ιστορικά έχει χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία των παθήσεων των ματιών (scrofulous tumours). Ένα αφέψημα των σπόρων έχει χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία των προβλημάτων της ουροδόχου κύστης . Ένα κατάπλασμα από τη σκόνη των σπόρων έχει εφαρμοστεί ως αλοιφή για ανοιχτές πληγές.
Σε σχετικές μελέτες δύο Πανεπιστημίων της Ινδίας Department of Pharmaceutical Chemistry, Yamuna και Vallabh Vidhyanagar India το φυτό εμφανίζει πλούσια φαρμακευτική δράση.Εκχυλίσματα ολόκληρου του φυτού, ιδιαίτερα τα φύλλα, οι ρίζες, οι καρποί και οι σπόροι έχουν εφαρμοστεί στην παραδοσιακή ιατρική για τη θεραπεία της λευκοδερμίας, τα δηλητηριώδη δαγκώματα εντόμων, την επιληψία, την σιελόρροια, την μακρόχρονη ελονοσία, τους ρευματισμούς, την φυματίωση, την αλλεργική ρινίτιδα, ,την κνίδωση, την ρευματοειδή αρθρίτιδα, την δυσκοιλιότητα, τη διάρροια, τη λέπρα, την οσφυαλγία, τον κνησμό και τις βακτηριακές και μυκητιακές λοιμώξεις. Επιπλέον τα ίδια Πανεπιστήμια κάνουν αναφορά στις φαρμακολογικές δραστηριότητες , εστιάζοντας στις αντιβακτηριακές, αντικαρκινικές, αντιβηχικές, αντιμυκητιασικές, αντιφλεγμονώδης, και αντιοξειδωτικές επιδράσεις. Οι περισσότερες από τις φαρμακολογικές επιδράσεις μπορεί να εξηγηθεί από τα συστατικά, όπως σεσκιτερπενικές λακτόνες, γλυκοσίδια, φαινόλες,, πολυστερόλες που υπάρχουν σε όλα τα μέρη του φυτού.
Σε ανάλογα αποτελέσματα κατέληξαν και οι ερυνητές του State University of Campinas της Βραζιλίας εστιάζοντας κυρίως στην αντιμικροβιακή δράση του φυτού.

State University of Campinas
Guru Gobind Singh University, India
WIKIPEDIA
Plants For A Future
toxicologycentre
valentine

Read Full Post »

Helichrysum stoechas Αρχαια Θουρια, Ελληνικα, 18 Μάη 2014

Helichrysum stoechas Αρχαια Θουρια, Ελληνικα, 18 Μάη 2014

Το Helichrysum stoechas (Αμάραντο, Ανθονοίδα, Ελίχρυσος ο πολύτιμος) ανήκει στην οικογένεια Asteraceae. Είναι ένα φρυγανώδες φυτό της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας,  με λευκό, πυκνό χνούδι. Τα φύλλα του είναι κατ” εναλλαγή, γραμμοειδή ή γραμμοειδή-σπατουλοειδή. Έχει πολλούς βλαστούς, οι οποίοι φτάνουν τα 50 cm ύψος. Η ανθοταξία του λέγεται κεφάλιο έχει κίτρινο χρώμα και σφαιρικό σχήμα.  Συνήθως παρατηρούνται πολλά κεφάλια, τα οποία είναι μαζεμένα σε πυκνούς κόρυμβους.

Helichrysum stoechas Αρχαια Θουρια, Ελληνικα, 18 Μάη 2014

Helichrysum stoechas Αρχαια Θουρια, Ελληνικα, 18 Μάη 2014

Η προέλευση της ονομασίας του φυτού  Ελίχρυσος ο πολύτιμος πιθανόν πηγάζει από τις ελληνικές λέξεις ελίσσω -χρυσός ή ήλιος – χρυσός. Είναι γνωστό και ως καλομοιθιά(Θήρα) ,ανθονοίδα(Κρήτη) ,αμάραντος(Λακωνία) ,αθάνατος(Κύθηρα).

Helichrysum stoechas Αρχαια Θουρια, Ελληνικα, 18 Μάη 2014

Helichrysum stoechas Αρχαια Θουρια, Ελληνικα, 18 Μάη 2014

Έχει δυνατή, ανθώδη οσμή σαν του μελιού λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς του σε νερόλη. Η χημική σύσταση της νερόλης: υδροκαρβονικά τερπένια 30%, τερπένια αλκοόλης 40% και εστέρες 10-20%. Αναμειγνύεται πολύ καλά με χαμομήλι, λεβάντα, ροδέλαιο, ιεροβότανο,λάβδανο,γαρύφαλλο και όλα τα κιτροειδή.
Θεωρείται κι από τους αρωματοθεραπευτές, ένα από τα κορυφαία αιθέρια έλαια. Όσοι ασχολούνται με τη θεωρία των τσάκρα και την ενεργειακή αρωματοθεραπεία, το κατατάσσουν στις πρώτες θέσεις.

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Οι βλαστοί οι κορυφές και τα λουλούδια είναι αποφρακτικά και αποχρεμπτικά. Έχουν ακόμη χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία του κρυολογήματος. Τα λουλούδια έχουν χρησιμοποιηθεί ως εφιδρωτικά και καθαρτικά.

Illustration_Helichrysum_arenarium0Το αιθέριο έλαιο περιέχει υδρογονάνθρακες, φλαβονοειδή, σεσκιτερπένια, καμφερόλη, κερκετίνη, λουτεολίνη, οξικό εστέρα νερόλης.
Έτσι ο ελίχρυσος έχει άριστες επουλωτκές ιδιότητες, επαναφέρει το δέρμα σε πιο υγιή κατάσταση και καθυστερεί τη γήρανση χάρη στην ισχυρότατη κυταρρο-αναπλαστική του δράση.Είναι αντιφλεγμονώδης, αντιλοιμώδης,  αιμοστατικός,  επουλωτικός,  ευστόμαχος, λιπολυτικός.
Κατά των δερματικών παθήσεων, επιταχύνει τη θεραπεία δερματίτιδας, εγκαυμάτων, ακμής, έρπητα, πληγών, μωλώπων, εκζεμάτων και φιλτράρει τις υπεριώδεις ακτίνες.
Σε σχετικές έρευνες του Polytechnic Institute of Bragança,αποδείχθηκαν οι αντιοξειδωτικές ιδιότητες του φυτού. Η έρευνα ταυτοποίησε δεκαοκτώ διαφορετικές φαινολικές ενώσεις στα ανθισμένα υπέργεια μέρη του φυτού με κυριαρχούσες τις : 3,5-O-dicaffeoylquinic οξύ και μυρικετίνη O-acetylhexoside. Η μυρικετίνη έχει ισχυρή αντιοξειδωτική και καρκινοκατασταλτική δράση.

Helichchrysum_Stoechas_Esse
Άλλη έρευνα του Faculty of Pharmacy, Aljabal Algharby University έδειξε ότι το αιθανολικό εκχύλισμα του φυτού παρουσιάζει σημαντική αναλγητική δράση που μπορεί να επενεργει κεντρικά και περιφερικά.
Μία ακόμη έρευνα του Departament de Farmacologia, Universitat de València ταυτοποίησε επτά οργανικές ενώσεις στα υπέργεια μέρη του φυτού, οι οποίες εμφανίζουν έντονες αντιμικροβιακές δράσεις Gram-θετικών βακτηρίων.

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Τα κεφάλια των λουλουδιών έχουν την ικανότητα να διατηρούνται μετά την ξήρανση και γι αυτό και χρησιμοποιούνται για διακοσμητικούς σκοπούς. Χρησιμοποιειούνται ακόμη  σε συνθέσεις αποξηραμένων φυτών .

Faculty of Pharmacy, Aljabal Algharby University
Plants For A Future
aromacooking
Jung SK, Lee KW, Byun S, Kang NJ, Lim SH, Heo YS, Bode AM, Bowden GT, Lee HJ, Dong Z. Myricetin suppresses UVB-induced skin cancer by targeting Fyn. Cancer Res. 2008 Jul 15;68(14):6021-9
taosherb
Departament de Farmacologia, Universitat de València

Read Full Post »

Scorzonera crocifolia Αρχαία Θουρία,  'Ανθεια 25 Μάη 2014

Scorzonera crocifolia Αρχαία Θουρία, ‘Ανθεια 25 Μάη 2014

Η σκορτσονέρα είναι ένα πολυετές φυτό της περιοχής της Αρχαίας Θουρίας που μπορει να φθάσει στα 0,5 m . Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα (έχουν δύο αρσενικά και θηλυκά όργανα) και γονιμοποιούνται από έντομα.

Scorzonera crocifolia Αρχαία Θουρία, Αρφαρά 25 Μάη 2014

Scorzonera crocifolia Αρχαία Θουρία, Αρφαρά 25 Μάη 2014

Ευδοκιμεί σε: φωτεινά (αμμώδη), μεσαία (αργιλώδη) και βαριά (άργιλος) εδάφη και προτιμά καλά στραγγιζόμενα εδάφη. Κατάλληλο pH εδάφους : όξινο, ουδέτερο και βασικό. Δεν μπορεί να αναπτυχθεί στη σκιά.

f.139: Scorzonera crocifolia nov. sp.ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ:
Δεν υπάρχει πρόσβαση στις σχετικές μελέτες για τις φαρμακευτικές ιδιότητες του φυτού. Εικάζεται όμως ότι είναι παρόμοιες με εκείνες των άλλων φυτών της οικογενείας του (Asteraceae). Όλα τα φυτά αυτής της οικογένειας διακρίνονται για τις πλούσιες φαρμακευτικές χρήσεις τους.

Scorzonera crocifolia Αρχαία Θουρία,  Πλατύ 15 Μάη 2014

Scorzonera crocifolia Αρχαία Θουρία, Πλατύ 15 Μάη 2014

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Θεωρείται ιδιαίτερα εδώδιμο φυτό μαγειρευτό ή σε σαλάτες.

Encyclopedia of Life

Read Full Post »

Hypochaeris radicata Αρχαία Θουρία Αρφαρά 25 Μάη  2014

Hypochaeris radicata Αρχαία Θουρία Αρφαρά 25 Μάη 2014

Το Hypochaeris radicata επίσης γνωστό ως ψευδοπικραλίδα ή αυτί της γάτας, είναι ένα πολυετές, χαμηλού υψομέτρου βρώσιμο βότανο της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας.
Τα φύλλα, τα οποία μπορεί να αυξηθούν μέχρι και 20 εκατοστά, ειναι λοβοειδή και καλύπτονται με λεπτές τρίχες, σχηματίζοντας μία χαμηλή ροζέτα γύρω από ένα κεντρικό πυρήνα. Τα στελέχη Διακλαδίζονται και βγάζουν φωτεινά κίτρινα λουλούδια στην κορυφή, και όταν ωριμάσουν οι σπόροι φέρουν «αλεξίπτωτα». Όλα τα μέρη του φυτού αποπνέουν ένας γαλακτώδης χυμός όταν κοπούν.

Hypochaeris radicata Αρχαία Θουρία Αρφαρά 25 Μάη  2014

Hypochaeris radicata Αρχαία Θουρία Αρφαρά 25 Μάη 2014

Το φυτό επίσης είναι γνωστό ως ψευδοπικραλίδα επειδή μοιάζι με την αληθινή πικραλίδα. Και τα δύο φυτά φέρουν παρόμοια άνθη που σχηματίζουν αεροσκορπούμενους σπόρους. Ωστόσο, στην ψευτοπικραλίδα οι ανθοφόροι βλαστοί είναι διχαλωτοί και συμπαγείς, ενώ οι πικραλίδες έχουν μη διχαλωτά στελέχη που είναι κούφια. Και τα δύο φυτά έχουν ένα ρόδακα των φύλλων και μια κεντρική ρίζα που φυτρώνει προς τα κάτω βαθιά και από την οποία ξεκινούν πλευρικές ρίζες. Τα φύλλα στις πικραλίδες είναι ακανόνιστα στην εμφάνιση, ενώ εκείνες της ψευδοπικραλίδας έχουν λοβωειδές σχήμα και είναι τριχωτά. Και τα δύο φυτά έχουν παρόμοιες χρήσεις.
Hypochaeris_radicata_nshΤα είδη Hypochaeris χρησιμοποιούνται ως τροφή από τις προνύμφες μερικών ειδών λεπιδόπτερων, συμπεριλαμβανομένων και των Σκώρων (Cucullia umbratica).

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Όλα τα μέρη του φυτού είναι βρώσιμα. Ωστόσο, τα φύλλα και οι ρίζες είναι εκείνες που συχνότερα συγκομίζονται. Τα φύλλα έχουν μειλίχια γεύση, και μπορούν να καταναλωθούν ωμά σε σαλάτες, βραστά, ή να μαγειρευτούν με πατάτες. Τα παλαιότερα φύλλα μπορεί να ειναι σκληρά και ινώδη, αλλά όπως τα νεότερα φύλλα είναι κατάλληλα για κατανάλωση. Σε αντίθεση με τα βρώσιμα φύλλα της πικραλίδας, αφήνουν μόνο σπάνια κάποια πικρή γεύση. Τα λουλούδια τρώγονται και ωμά με λεμόνι ή ξύδι ή σαν βρώσιμα διακοσμητικά στις σαλάτες.:

Η ρίζα μπορεί να ψηθεί και να αποτελέσει την βάση για ένα υποκατάστατο του καφέ.
ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Υπάρχουν σημαντικές επιστημονικές εκθέσεις σε σχέση με τις βιοδραστικές ενώσεις  και τις θεραπευτικές του ιδιότητες,  που σχετίζονται με τους δευτερογενεις μεταβολίτες που υπάρχουν στο φυτό. Αυτό το καθιστά βασική πρώτη ύλη για τις βιομηχανίες των φαρμάκων.
Página Hypochaeris radicataΣε άλλη έρευνα η ποσοτική φυτοχημική ανάλυση του φυτού παρουσίασε την παρουσία αλκαλοειδών και ολικών φαινολικών, συνολικά φλαβονοειδή, τανίνες, σαπωνίνες και ασκορβικού οξέος σε σημαντική ποσότητα.  Η in vitro αντιοξειδωτική δράση του είδους, Hypochaeris Radicata αποδεικνύεται σαφώς ότι τόσο τα φύλλα και τα μέρη της ρίζας έχουν εξέχουσες αντιοξειδωτικές ιδιότητες.

Σε άλλη έρευνα που δημοσιεύεται στο International Journal of Pharmacy & Pharmaceutical Sciences διαπιστώθηκαν οι αντι βακτηριακές και αντιμικροβιακές ιδιότητες του φυτού.

Τέλος παρουσιάζει τις ίδιες θεραπευτικές ιδιότητες με το Taraxacum officinale, Πικραλίδα, Ταραξάκο  δηλαδή
Μειώνει το ουρικό οξύ και καταπολεμά τη κατακράτηση υγρών στο προεμμηνορροϊκό σύνδρομο. Ακόμη καταπολεμά την υπέρταση και καταπολεμά το σκορβούτο. Τονώνει ευχάριστα τον οργανισμό και καταπολεμά τις φλεγμονές ειδικά για παθήσεις του στήθους. Είναι αντιβηχικό και μειώνει τη χοληστερίνη και τα τριγλυκερίδα.
Είναι λιποδυαλιτικό και φέρνει σε ισορροπία τη χολή.Taraxacum-officinale-tinctuur-NLΛιπαίνει τον εντερικό σωλήνα και αντιμετωπίζει τη χολολιθίαση.
Illustration_Hypochoeris_radicata0Καθαρίζει το αίμα και διεγείρει τη λειτουργία των νεφρών.
Βοηθάει στον έλεγχο του σακχάρου στα άτομα με διαβήτη και απομακρύνει τις τοξίνες που συσσωρεύονται στη σπλήνα.
Αποτρέπει από τα αδενικά οιδήματα καθώς ρυθμίζει τους αδένες και στηρίζει τη σωστή τους λειτουργία.
Είναι αντιρευματικό και άριστο θεραπευτικό της αρθρίτιδας.Αντιμετωπίζει τις χρόνιες ρευματοπάθειες και ενισχύει την πρόσληψη ασβεστίου. Αντιμετωπίζει το έκζεμα και εντυπωσικά τις χρόνιες δερματίτιδες.

academia.edu
International Journal of Pharmacy & Pharmaceutical Sciences
US National Library of Medicine
WIKIPEDIA
Asian Journal of Biomedical and Pharmaceutical Sciences

Read Full Post »

Crupina crupinastrum Αρχαία Θουρία, Αρφαρά, 28 Μάη 2014

Crupina crupinastrum Αρχαία Θουρία, Αρφαρά, 28 Μάη 2014

Η Crupina crupinastrum είναι ένα φυτό μονοετέςτης ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας.  Ο βλαστός της είναι λεπτός, αραιά διακλαδισμένος. Τα φύλλα είναι συγκεντρωμένα στο κάτω μέρος του φυτού, πτεροειδή με λοβούς οδοντωτούς και τριχωτά. Τα άνθη είναι κεφάλια μονήρη στις κορυφές των βλαστών. Τα κεφάλια περιέχουν 9 – 15 άνθη που είναι τοποθετημένα σε ένα σταφύλι θωράκισης.Τα ανθίδια ρόδινα, σε υπάνθιο ωοειδές με μαυροκόκκινα βράκτια.  Είναι φυτό Θερόφυτο που φθάνει τα 20 έως 80 εκατοστά.  Ο μίσχος είναι φυλλώδης μόνο στο χαμηλότερο τρίτο ή το κάτω μισό.

Crupina crupinastrum Αρχαία Θουρία, Πλατύ, 20 Μάη 2014

Crupina crupinastrum Αρχαία Θουρία, Πλατύ, 20 Μάη 2014

Ανθίζει μέσα Μαρτίου έως τέλη Μαίου.  Καλό μελισσοκομικό φυτό. Δίνει νέκταρ και γύρη.

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Σε σχετική μελέτη ερευνητών των Πανεπιστημίων King Fahd University of Petroleum and Minerals,της Σαοθδικής Αραβίας και l-Balq’a Applied University, της Ιορδανίας τεκμηριώθηκαν οι έντονες αντιμικροβιακές και αντιβακτηριακές ιδιότητεςτου φυτού.
Crupina_crupinastrum_01-flΣε ανάλογη έρευνα του Department of Botany, University of Granada, Spain τεκμηριώθηκε η δυνατότητα του φυτού να θεραπεύει πολλές αρρώστειες των οφθαλμών (Conjunctivitis).

crupina crupinastrum4Σε άλλη έρευνα του Razi University, Kermanshah, Iran διαπιστώθηκαν οι αντιμυκητιακές ιδιότητες του φυτού.

world-food.net
Journal of Ethnopharmacology
scholarsresearchlibrary

Read Full Post »

 

Pallenis spinosa,  Αρχαία Θουρία, Αρφαρά, 25 Μάη 2014

Pallenis spinosa, Αρχαία Θουρία, Αρφαρά, 25 Μάη 2014

Διετής πόα 10-50 εκ., με βλαστό όρθιο, διακλαδισμένο χνουδωτό. Φύλλα ακέραια, χνουδωτά ή τριχωτά στη κάτω επιφάνεια. Τα κατώτερα ωοειδή προμήκη, τα ανώτερα επιφυή, ημιπερίβλαστα, λογχοειδή οξέα. Περιφερειακά ανθίδια γλωσσοειδή, κίτρινα, με αχαίνια λεία.

Pallenis spinosa,  Αρχαία Θουρία, Αρφαρά, 25 Μάη 2014

Pallenis spinosa, Αρχαία Θουρία, Αρφαρά, 25 Μάη 2014

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Το αιθέριο έλαιο του Pallenisspinosa ελήφθη με υδροαπόσταξη και ταυτοποιήθηκαν συνολικά 38 συστατικά . Τα οξυγονωμένα sesquiterpenoids ανήλθαν σε ποσοστό 60,2% του ελαίου.  Τα sesquiterpenes είναι μια κατηγορία των τερπενίων που αποτελούνται από τρεις μονάδες ισοπρενίου και έχουν τον τύπο μοριακό C15H24  και θεωρούνται ιδιαίτερα αντιοξειδωτικές ενώσεις.

792px-P._spinosa_frutos-1Σε σχετική έρευνα του τμήματος χημείας του Πανεπιστημίου El-Minia της Αιγύπτου βρέθηκαν στο φυτό τέσσερις μεθοξυλιωμένες φλαβονόλες.
Οι φλαβονόλες προστατεύουν τα κύτταρα του σώματος και την ενίσχυση της συνολικής υγείας τους οργανισμού. Δρουν:
1)ως αντισταμινικά, στην αντιμετώπιση αλλεργιών
2) ως αντιφλεγμονώδη, σε περιπτώσεις μολύνσεων, τραυματισμών, ερεθισμών, κλπ.
3) ως αντιοξειδωτικά. Βοηθούν στην προστασία των κυττάρων του οργανισμού από τις ελεύθερες ρίζες, επικίνδυνες ουσίες που απελευθερώνονται ως υποπροϊόν των αντιδράσεων που σχετίζονται με οξυγόνο. Οι ελεύθερες ρίζες έχουν συνδεθεί με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου, διαβήτη και με ένα αδύναμο ανοσοποιητικό σύστημα
4) ως φυτοοιστρογόνα, δηλαδή ουσίες που ρυθμίζουν τα επίπεδα οιστρογόνων στο σώμα και βοηθούν στην πρόληψη καρκίνου, καρδιακών παθήσεων, οστεοπόρωσης και στα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης
5) ενισχύουν την υγεία του αίματος, καθώς βελτιώνουν την κυκλοφορία, την ενίσχυση των τριχοειδών αγγείων, προλαμβάνουν την αρτηριοσκλήρωση, την αιμορροφιλία, μειώνουν τα επίπεδα χοληστερόλης, κλπ.
6) ενισχύουν την ψυχική υγεία, καθώς δρουν ως ισχυρό αντικαταθλιπτικό
7) ενισχύουν το μεταβολισμό
8) ενισχύουν την υγεία του δέρματος, καθώς προστατεύουν το κολλαγόνο, που είναι υπεύθυνο για την σύσφιξη του δέρματος και την πρόληψη των ρυτίδων
9) δρουν ενάντια στην ανάπτυξη καρκίνου
10) προλαμβάνουν τις καρδιακές παθήσεις
11) προστατεύουν τα μάτια από παθήσεις όπως ο καταρράκτης και το γλαύκωμα
12) ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα
13) βοηθούν στη θεραπεία του διαβήτη, καθώς αυξάνουν τα επίπεδα της ινσουλίνης και μειώνει τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα.
Στην ίδια έρευνα βρέθηκαν δύο μονο-και διγλυκοζίτες patuletin, ένας μονογλυκοζίτης quercetin, και δύο Tricin μονογλυκοζίτες.

c1129
Άλλη έρευνα του Amedeo Avogadro University of Eastern Piedmont διαπίστωσε ότι τα υπέργεια μέρη του Pallenis spinosa περιέχουν αποοξυγονωμένη germacrane την κετάλη isodaucane και τα μονοοξικά της dihydroxypallenone και της 3β-hydroxyoplopanone, πολύ ενδιαφέρουσες φαρμακευτικές ενώσεις.
sciencedirect.com
Wiley Online Library
researchgate.net
symmetria.gr
aquariusflowerremedies

Read Full Post »

silybum marianum περιοχή Αρχαίας Θουρίας, Αριοχώρι, Άμμοι, 22 Απρίλη 2014

silybum marianum περιοχή Αρχαίας Θουρίας, Αριοχώρι, Άμμοι, 22 Απρίλη 2014

silybum marianum:  γαϊδουράγκαθο ,κουφάγκαθο, σίλλυβο ,Milk thistle,Mary’s thistle, holy thistle.
Το γαϊδουράγκαθο , το οποίο το τρώνε τα γαϊδούρια χωρίς να πληγώνονται από τα αγκάθια του, είναι μιά μονοετής ή διετής αγκαθωτή πόα, ύψους έως 1,5 μέτρα και ανήκει στην οικογένεια Asteraceae. Το ώριμο βότανο έχει μεγάλα έντονα μωβ λουλούδια και μία πληθώρα από αγκάθια.

Milk_Thistle_Seeds_Silybum_marianum_Οι καρποί -οι οποίοι αποτελούν και τη δρόγη του φυτού-έχουν σκληρό περίβλημα και είναι 6- 8mm σε μήκος γυαλιστεροί μαύροι με γκρίζες κηλίδες. Η κεφαλή τους αποτελείται από μικρά άσπρα τριχίδια τα οποία είναι ενωμένα χαμηλά σε ένα δαχτυλίδι. Το φυτό έχει φύλλα όλο το χρόνο και ανθίζει συνήθως από τον Ιούλιο μέχρι τον Αύγουστο ενώ οι καρποί ωριμάζουν από τον Αύγουστο μέχρι τον Οκτώβριο και η Silybum_marianum_fruitsσυλλογή τους γίνεται την περίοδο μετά την ωρίμανσή τους. Του αρέσει ο ήλιος. Δεν αγαπάει καθόλου τη σκιά και απαιτεί ξηρό έδαφος. Μπορεί να αντέξει δυνατούς ανέμους αλλά όχι έκθεση σε θαλασσινό νερό. Το γαϊδουράγκαθο είναι φυτό που βρίσκεται κυρίως στις άκρες των δρόμων
σε μέρη ακαλλιέργητα αλλά μπορεί να το συναντήσουμε και σε καλλιεργημένα εδάφη. Απαντάται  στην ευρύτερη περιοχή  της Αρχαίας Θουρίας.  Καλλιεργείται ως καλλωπιστικό φυτό και φαρμακευτικό φυτό.
Στη Γερμανία είναι προστατευόμενο είδος. Με τις χαρακτηριστικές άσπρες λωρίδες κατά μήκος των νεύρων των φύλλων του που του έδωσαν το όνομα «Milk thistle» στη Γερμανία  περιγράφεται ως θρησκευτικό σύμβολο και οι άσπρες κηλίδες αναφέρονται ως σταγόνες του γάλακτος της Παρθένου Μαρίας οι οποίες στάλαξαν εκεί όταν η Παναγία -σύμφωνα με την παράδοση-στην περιπλάνησή της στην έρημο έψαχνε ένα μέρος να θηλάσει το Χριστό και το μόνο καταφύγιο που βρήκε ήταν ένα μέρος γεμάτο με γαϊδουράγκαθα. ‘Αλλωστε και το όνομα “marianum” δείχνει την συμβολική σχέση του φυτού με την Παναγία Τέλος η ονομασία “Silybum” δόθηκε από τον Διοσκουρίδη για να περιγράψει έναν αριθμό βρώσιμων φυτών με αγκαθωτά φύλλα αλλά σήμερα έχει επικρατήσει το Silybum marianume ωςτο φαρμακευτικό του όνομα.

Silybum_marianum_0003
ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
H ρίζα και τα φρέσκα νέα φύλλα του τρώγονται ωμά ή μαγειρεμένα αλλά πρέπει πρώτα να αφαιρεθούν οι αιχμηρές άκρες τους. Τα φύλλα είναι αρκετά παχιά και έχουν ήπια γεύση όταν είναι νέα, αλλά γίνονται πιο πικρά το καλοκαίρι με τη ζέστη. Μαγειρεμένα έχουν γεύση σπανακιού.
Τα κεφάλια του μπορούν να φαγωθούν όπως οι αγκινάρες πριν ανθίσουν, αλλά είναι πολύ πιο μικρά. Οι ξεφλουδισμένοι μίσχοι του τρώγονται ωμοί ή μαγειρεμένοι, είναι εύγευστοι και θρεπτικοί και μπορούν να χρησιμοποιηθούν όπως το σπαράγγι ή το ρεβέντι ή να προστεθούν σε σαλάτες. Τρώγονται καλύτερα την άνοιξη όταν είναι νέοι πριν σκληρύνουν. Οι ψημένοι σπόροι του είναι υποκατάστατο του καφέ.

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ  ΧΡΗΣΕΙΣ

Είναι γνωστό από την αρχαιότητα για τη θεραπευτική του δράση
σε ηπατικές παθήσεις, σε παθήσεις της χολής, σε δαγκώματα φιδιών, σε τσιμπήματα εντόμων, σε δηλητηρίαση από δηλητηριώδη μανιτάρια.
Σήμερα είναι το πιο μελετημένο φυτό για τη θεραπεία ηπατοπαθειών με πάρα πολλές δημοσιεύσεις. Πρόσβατα αποτελεί το βασικό φυτό στην Ογκολογία για την αντιμετώσπιση του καρκίνου και όχι μόνο.
Το πρωτοσυναντάμε στο Θεόφραστο κατά τον 4ο αιώνας π.Χ ο οποίος περίγραψε το φυτό με το όνομα «Πτέρνιξ» ενώ η επόμενη αναφορά είναι από το Διοσκουρίδη στο σύγγραμά του «Περί Ύλης Ιατρικής»ενώ ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος έγραψε ότι η ανάμιξη του χυμού του φυτού με μέλι είναι ευεργετική για τη χολή. Το ξανασυναντάμε κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα όπου η χρήση του αναφέρεται συστηματικά σε όλες τις σημαντικές ιατρικές αναφορές βοτάνων. Στο τέλος δε του 16ου αιώνα, ο Άγγλος βοτανολόγος Nicholas Culpeper ανέφερε ότι είναι ένα εξαιρετικό φάρμακο για αποφράξεις της χολής και του σπλήνα, καθώς και ότι το έγχυμα από τη φρέσκια ρίζα και τα σπέρματα του είναι θεραπευτικό για τον ίκτερο και για την αποβολή της πέτρας από τη χολή.
Στο πέρασμα του χρόνου το ξαναβρίσκουμε στις αρχές του 20 ου αιώνα να χρησιμοποιείται το εκχύλισμα του φυτού για την «ηπατική συμφόρηση», για τους κιρσούς, για διαταραχές της εμμήνου ρύσεως καθώς και  για ανωμαλίες του σπλήνα και των νεφρών.
Ερευνητικές μελέτες -κυρίως στη Γερμανία – μελετούν τη δράση του φυτού στην αντιμετώπιση της οξείας και χρόνιας ηπατικής ασθένειας και γενικότερα σαν ηπατοπροστατευτικό για την πρόληψη τοξικού τραύματος στο ήπαρ έτσι οι ώριμοι καρποί του Silybum marianum σήμερα χορηγούνται ως συμπληρωματική θεραπεία σε περιπτώσεις, χρόνιας φλεγμονώδους ηπατικής ασθένειας, ηπατικής κίρρωσης, ηπατίτιδας χρονίας, ηπατίτιδας οξείας, ιογενούς ηπατίτιδας, σε φαρμακογενή/τοξικογενή ηπατοτοξικότητα.
Το γαϊδουράγκαθο είναι το ισχυρότερο αντίδοτο σε δηλητηριάσεις από το δηλητηριώδες μανιτάρι Amanita muscaria και άλλες τοξίνες του περιβάλλοντος,  σε περιπτώσεις βλαβών του ήπατος που προήλθαν από χρόνια χρήση κάποιων φαρμάκων, στην υψηλή χοληστερόλη, στον ινσουλινο-εξαρτώμενο σακχαρώδη διαβήτη, στις παθήσεις της χολής, ως διεγερτικό της παραγωγής γάλακτος, ως χολαγωγό, ως αντικαταθλιπτικό, στις περιπτώσεις ψωρίασης, σε περιπτώσεις προβλημάτων δυσπεψίας.
Silybum-marianium-tinctuur-NLΣύμφωνα με  έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε Ηπατολογική Κλινική της
Αμερικής -το 1998-το πιο συχνά χρησιμοποιούμενο μη συνταγογραφούμενο «εναλλακτικό» φάρμακο για τη θεραπεία των ηπατικών ασθενειών ήταν το Silybum marianum. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη Γερμανία η αγορά της σιλυμαρίνης -του σκευάσματος από το εκχύλισμα του φυτού Silybum marianum -βρίσκεται σε πολύ υψηλά επίπεδα ενώ το επονομαζόμενο milk thistle είναι ένα από τα πιο διαδομένα φυτοθεραπευτικά σκευάσματα που πωλούνται στην αγορά των Η.Π.Α.
Οι φρεσκοκομμένοι καρποί του φυτού έχουν οσμή που μοιάζει με κακάο και ελαιώδη γεύση. Περιέχουν σε ποσοστό 15-30% λιπαρά έλαια και περίπου 20-30% πρωτεϊνών. Το ενεργό συστατικό του φυτού είναι η σιλυμαρίνη η οποία είναι η πιο ισχυρή προστατευτική ουσία που γνωρίζουμε για το συκώτι και η οποία βρίσκεται στο σύνολο του φυτού αλλά κυρίως συγκεντρώνεται στους καρπούς και τα σπέρματα του βοτάνου.  Η σιλυμαρίνη είναι  ένα μείγμα φλαβονολιγνανών:της σιλυβίνης, της σιλυδιανίνης, της σιλυχριστίνης, της ισοσιλυβίνης, της δεϋδροσιλυβίνης, της σιλυχριστίνης και μερικών φλαβονοειδών, κυρίως ταξιφολίνης. Οι άσπρες ποικιλίες του φυτού επιπρόσθετα περιέχουν σιλανδρίνη, σιλυμονίνη,σιλυχερμίνη και νεοσιλυχερμίνη Α και Β.
Αλλες ουσίες που περιέχει το γαϊδουράγκαθο είναι: τυραμίνη, ισταμίνη, αιθέρια έλαια, λιπίδια, σάκχαρα, αλκαλοειδή, σαπωνίνες, κολλώδεις ουσίες, οργανικά οξέα, τις βιταμίνες C, E και K,  φλαβονοειδή όπως κερκετίνη, ταξιφολίνη και δεϋδροκεμφερόλη.
Τα σπέρματα του γαϊδουράγκαθου περιέχουν την ουσία μπεταϊνη, η οποία έχει αποδεδειγμένα ηπατοπροστατευτική δράση
λιπαρά οξέα, που πιθανόν συμβάλλουν στις αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες της σιλυμαρίνης. Η σιλυμαρίνη έχει αναφερθεί ως προστατευτικό των ηπατικών κυττάρων από ένα πλήθος τοξικών ουσιών όπως η ακεταμινοφαίνη, η αιθανόλη και η D-γαλακτοζαμίνη.
Επίσης έχει βρεθεί η ηπατοπροστατευτική της δράση από
διάφορες αιτίες οι μελέτες έχουν επίσης φανερώσει ότι η σιλυμαρίνη
1) αυξάνει την πρωτεϊνοσύνθεση των ηπατοκυττάρων
2) μειώνει τη δράση των διεγερτών των όγκων
3) σταθεροποιεί τα μαστοκύτταρα
4) ρυθμίζει τις λειτουργίες του ανοσοποιητικού και
5) έχει αντιφλεγμονώδεις και αντιιικές ιδιότητες
σε πρόσφατη έρευνα η σιλυβίνη, έδειξε εκτός από
αντιφλεγμονώδη και αντιοξειδωτική δράση και
άμεση αντιική δράση σε περίπτωση ηπατίτιδας C
Τα τελευταία χρόνια η σιλυμαρίνη και ειδικότερα η σιλυβίνη, απέσπασαν την προσοχή λόγω και άλλων θετικών ενεργειών τους εκτός των ηπατοπροστατευτικών και αντιοξειδωτικών τους -π.χ κατά των ελευθέρων ριζών- και αυτές είναι κυρίως:
α) αντικαρκινικές λόγω της αναγεννητικής της δράσης ενώ
σύμφωνα με κάποια νέα στοιχεία δείχνουν ότι μπορεί ίσως
να βοηθήσει σε μείωση του κινδύνου του καρκίνου του μαστού
β) χημειοπροστατευτικές
γ) καρδιοπροστατευτικές
δ) νευροπροστατευτικές
ε) αντιδιαβητικές
Όπως επίσης βρέθηκε ότι συμβάλει στη μείωση της χοληστερίνης λόγω αυτών των ιδιοτήτων τους η χρήση τους έχει αρχίσει να επεκτείνεται και σε άλλα όργανα εκτός από το ήπαρ και το γαστρεντερικό σύστημα η σιλυβίνη φαίνεται να είναι ευεργετική
1) στη θεραπεία προβλημάτων του παγκρέατος
2) στην εξισορρόπηση της υπεργλυκαιμίας
3) σε θεραπεία προβλημάτων των πνευμόνων
4) των νεφρών
5) διαφόρων προβλημάτων του προστάτη όπως το αδενοκαρκίνωμα και τέλος
6) σε στομαχικές διαταραχές
7) στη δερματολογία και στα καλλυντικά
όλα αυτά συνδέονται με την ανακάλυψη πληθώρας καινούριων δράσεων της σιλυβίνης και των παραγώγων της σε μοριακό και κυτταρικό επίπεδο, όπως π.χ. οιστρογονική δράση
Ετσι οι βασικές δράσεις το γαϊδουράγκαθου είναι:
α) αντιτοξική δράση. Η κυριότερη ένδειξη της σιλυμαρίνης είναι για τη θεραπεία της δηλητηρίασης από το μανιτάρι Amanita phalloides
η σιλυμαρίνη αποτελεί τη βάση για το μοναδικό αντίδοτο που υπάρχει για τη δηλητηρίαση από Amanita εκτός από την ηπατοτοξικότητα από τους μύκητες του γένους Amanita η σιλυμαρίνη έχει δείξει ευεργετική δράση, απέναντι σε διάφορες άλλες ηπατοτοξίνεςπαρεμποδίζοντας την τοξικότητα της παρακεταμόλης τέλος η σιλυμαρίνη έχει δείξει θετικές δράσεις σε δηλητηρίαση από αιθανόλη
β) αναγεννητική δράση. Tο γαιδουράγκαθο με τα συστατικά του έχει την ικανότητα να διεγείρει την αναγέννηση των ηπατικών κυττάρων. Το γαϊδουράγκαθο δεν προστατεύει το συκώτι μόνο όταν χορηγείται προφυλακτικά αλλά δρα και  θεραπευτικά προάγοντας την αναγέννηση των κυττάρων που είναι ήδη τραυματισμένα
γ) δράση κατά της ίνωσης. Η ίνωση παίζει ένα σημαντικό ρόλο στην παθογένεση της ηπατικής κίρρωσης. Ένας αριθμός από καλά σχεδιασμένες πειραματικές μελέτες προτείνουν ότι η σιλυμαρίνη μπορεί να ασκεί τις ευεργετικές της ιδιότητες στις χρόνιες ηπατικές παθήσεις λόγω της δράσης της κατά της ίνωσης.

Clinical Cancer Reasearch

Plants For A Future

Clinical applications of Silybum marianum in oncology

sciencedaily

Wikipedia

Botanical

U.S. National Institutes of Health

Φτιάχνω μόνος μου

The American Journal of Gastroenterology

ΒΟΤΑΝΑ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ

onlinelibrary.wiley

MedicineNet

US National Library of Medicine

University of North Carolina

Evidence-Based Complementary and Alternative Medicine

 

Read Full Post »

Glebionis coronaria Αρχαία Θουρία, 'Ανθεια, 28 Γενάρη 2014

Glebionis coronaria Αρχαία Θουρία, ‘Ανθεια, 28 Γενάρη 2014

Η λατινική ονομασία του βοτάνου είναι Chrysanthemum coronarium (Χρυσάνθεμο το στεφανωματικό) και είναι γνωστό με τα ονόματα: Τζιτζιμπόλα, Τσιτσιμίδα, Μαντηλίδα, Μαργαρίτα κιτρίνη. Ανήκει στην οικογένεια των Αστερίδων (Σύνθετα) η οποία περιλαμβάνει περίπου 20 ποικιλίες που υπάρχουν σε Ευρώπη, κεντρική και ανατολική Ασία. Κάποια από τα είδη καλλιεργούνται εδώ και 2000 χρόνια στην Κίνα και την Ιαπωνία. Στη περιοχή της Αρχαίας Θουρίας συναντάμε εκτός από αυτό άλλα 12 είδη.
Προφανώς την ονομασία coronarium την οφείλει στο γεγονός ότι τα άνθη του φυτού είναι τόσο όμορφα που τα κάνανε σε όλο τον κόσμο στεφάνια και γιρλάντες.
Η μαντηλίδα είναι φυτό ετήσιο και φτάνει σε ύψος τα 1,20μ. Πολυκλαδισμένο με πολλά φύλλα δις-πτερωτά. Οι βλαστοί είναι λείοι και τα κεφάλια φτάνουν σε διάμετρο τα 5 με 6 εκατοστά. Τα άνθη είναι κίτρινα ή λευκά με κίτρινα στη βάση. Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα και επικονιάζονται από μέλισσες, μύγες, κάνθαρους και λεπιδόπτερα (σκώροι και πεταλούδες). Προτιμά εδάφη που στραγγίζονται καλά και απαιτεί υγρό χώμα.
Τη μαντηλίδα την συναντούμε σε χέρσους αγρούς, σε άκρες δρόμων, χαντάκια, αμπελώνες και καλλιεργημένα χωράφια ορεινής και ημιορεινής ζώνης και συχνά καλύπτει μεγάλες επιφάνειες εδάφους. Κάνουν καλό στα φυτά που βρίσκονται δίπλα τους γιατί απωθούν τις κάμπιες.

Glebionis coronaria Αρχαία Θουρία, 'Ανθεια, 28 Γενάρη 2014

Glebionis coronaria Αρχαία Θουρία, ‘Ανθεια, 28 Γενάρη 2014

Συστατικά-χαρακτήρας:
Το βότανο περιέχει πρωτεΐνες 27,7%, λίπος 4,6%, υδατάνθρακες 50,8%, ίνες 13,8% και τέφρα 16,9%. Έχει άφθονα μεταλλικά στοιχεία όπως ασβέστιο, φωσφόρο, σίδηρο, μαγνήσιο, νάτριο, κάλιο ψευδάργυρο. Περιέχει επίσης βιταμίνη Α, Β1 (θειαμίνη) , Β2 (ριβοφλαβίνη) , Νιασίνη και βιταμίνη C. Ανθίζει από Ιούλιο έως Σεπτέμβριο και οι σπόροι του ωριμάζουν από Αύγουστο μέχρι τον Οκτώβριο. Συλλέγεται την εποχή της ανθοφορίας. Για θεραπευτικούς σκοπούς χρησιμοποιούνται τα φύλλα και τα άνθη. Χρησιμοποιείται ως υποκατάστατο του χαμομηλιού.

006704PB120321_00010 2 web (Featured)

Ιστορικά στοιχεία:
Εξ αιτίας του χρυσού χρώματος των ανθέων οι αρχαίοι αποκαλούσαν το φυτό «Διός Όφρυς». Πιθανώς πρόκειται για το «χάλκινον άνθος» του Νίκανδρου. Ένα μαγικό και ιαματικό φυτό της Μήδειας, κόρης της Εκάτης, ο έρωτας της οποίας για τον Ιάσονα είναι γνωστός σε όλους μας.
Ο Διοσκουρίδης το αποκαλεί χρυσάνθεμον και αναφέρει ότι στεφάνια φτιαγμένα από μαργαρίτες κοσμούσαν τα ιερά αγάλματα των θεών.
Με αυτό το φυτό οι γιατροί της αρχαιότητας έφτιαχναν αλοιφή που την χρησιμοποιούσαν για τη διάλυση των ογκιδίων και για τα έλκη. Τα άνθη της χρησίμευαν για τον ίκτερο και χρησιμοποιήθηκε ως συστατικό στη θεραπεία της γονόρροιας και της σύφιλης.

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:

Τα άνθη και τα φύλλα του φυτού είναι εδώδιμα. Οι νέοι βλαστοί και οι μίσχοι τρώγονται ωμοί σε σαλάτα ή μαγειρεμένοι. Είναι έντονα αρωματικά. Τα ζεματίζουμε σε νερό για λίγα λεπτά και τα προσθέτουμε στη σαλάτα. Το κέντρο της μαργαρίτας είναι πικρό και έτσι χρησιμοποιούνται μόνο τα πέταλα. Τα 100 γραμμάρια από το φυτό περιέχουν 292 θερμίδες. Στην ασιατική κουζίνα χρησιμοποιείται μαζί με άλλα χόρτα τα οποία τηγανίζουν. Το έγχυμα των φύλλων και των ανθέων το πίνουν ως τσάι.

P1000391 copy

Τα νεαρά φύλλα συνοδεύουν ως διακοσμητικά τις μπριζόλες ενώ χρησιμοποιείται στις σάλτσες για χρώμα και γεύση, σε πιάτα ρυζιού και σαλάτες.
Στην Αθήνα, τα νεαρά βλαστάρια ήταν μια λιχουδιά στις αρχές του 11ου αιώνα. Παραδοσιακά στην Κρήτη την Μεγάλη Σαρακοστή μάζευαν τους τρυφερούς βλαστούς του φυτού και αφού αφαιρούσαν τα φύλλα την έτρωγαν με λαδόξιδο.

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ:

Το βότανο δρα ως αρωματικό,  πικρό, αποχρεμπτικό,  καθαρτικό και στομαχικό.  Τα φύλλα είναι αποχρεμπτικά και ευστόμαχα και τα άνθη είναι αρωματικά, πικρά και ευστόμαχα. Ο φλοιός είναι καθαρτικός και τον χρησιμοποιούσαν από παλιά στη θεραπεία της σύφιλης. Πλούσιο σε αμινοξέα και βιταμίνες Α,D και Ε θεωρείται ότι τονώνει τον οργανισμό. Η ύπαρξη σε υψηλό ποσοστό ασκορβικού οξέως και καρωτινοειδών και το γεγονός ότι περιέχει σημαντικές ποσότητες σιδήρου, ασβεστίου, καλίου και διαιτητικών ινών αυξάνουν τη χρησιμότητα του στην αντιμετώπιση καρδιαγγειακών ασθενειών και τονίζουν την αντιοξειδωτική του δράση. Συνίσταται σε στηθάγχη, κρυολόγημα, πυρετό και υπέρταση.

93202_0

Σε συνδυασμό με μαύρο πιπέρι χρησιμοποιείται στη θεραπεία της γονόρροιας. Καθαρίζει το σώμα από τοξίνες μετά από πλούσια και πικάντικα φαγητά. Το έγχυμα των φύλλων του φυτού χρησιμοποιείται για ξέβγαλμα σε λιπαρά δέρματα και το αφέψημα χρησιμοποιείται για σπυριά ακμής και πληγές δέρματος. Χρησιμοποιείται επίσης για προβλήματα  του ήπατος.

Glebionis coronaria Αρχαία Θουρία, 'Ανθεια, 28 Γενάρη 2014

Glebionis coronaria Αρχαία Θουρία, ‘Ανθεια, 28 Γενάρη 2014

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Σε πολλά μέρη βάζουν το φυτό και άνθη κάτω από το κρεβάτι για να μην πηγαίνουν οι ψύλλοι. Με τους στήμονες της μαντηλίδας βγάζουν ένα ωραίο κίτρινο χρώμα για βαμβακερά νήματα και πανιά.

Plants For A Future
Science Alert
Antimicrobial activities of Chrysanthemum species
Journal of Applied Pharmaceutical Science
Role of Calcium in Yield and Medicinal Quality of Chrysanthemum University Korea
ΔΙΑΝΘΟΣ
maltawildplants

Read Full Post »

Urospermum picroides αρχαια θουρια, Χρυσορρόης ποταμός 2 Γενάρη 2014

Urospermum picroides
αρχαια θουρια, Χρυσορρόης ποταμός 2 Γενάρη 2014

Πολυετής πόα της ευρύτερης περιοχής της αρχαίας Θουρίας, που φυτρώνει σε γόνιμα αλλά και άγονα βραχώδη εδάφη. Ανήκει στην πολυποίκιλη οικογένεια των αστεροειδών- Asteraceae. Συναντάται κυρίως στη Μεσόγειο και σε εύκρατα κλίματα. Το ώριμο φυτό δημιουργεί ξυλώδη ρίζα που επάνω της αναπτύσσονται νέα φυτά.
Όλο το φυτό περιέχει γαλακτώδη, μυρωδάτο χυμό.Τα φύλλα της είναι μακρόστενα, με διαφοροποιούμενα σχήματα, ελαφρά σαρκώδη.Ανθίζει την Άνοιξη, με κίτρινα άνθη που αναπτύσσονται πάνω σε μακρείς μίσχους και φθάνει τα 20-40 cm.

normal_reichardia-picroides388

Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα (έχει τόσο αρσενικά όσο και θηλυκά όργανα) και γονιμοποιούνται από έντομα. Oι σπόροι διαθέτουν πτητικά όργανα που διευκολύνουν τη διασπορά του φυτού.

 

 

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Οι γαλατσίδες πριν ανθίσουν είναι δροσερές και ζουμερές κι έτσι τρώγονται ωμές, δίνοντας τη χαρακτηριστική μυρωδιά τους στα άλλα σαλατικά.

Urospermum picroides αρχαια θουρια, Χρυσορρόης ποταμός 2 Γενάρη 2014

Urospermum picroides
αρχαια θουρια, Χρυσορρόης ποταμός 2 Γενάρη 2014

Τα μεγάλα φύλλα φαίνεται να είναι ακόμη καλύτερα, ακόμη και όταν το φυτό είναι σε άνθηση. Μαγειρεύονται φρικασέ, γιαχνί, τσιγαριαστές και συνδυάζονται με πικρά χόρτα για να μαλακώνουν τη γεύση. Οι ρίζες τρώγονται ωμές ή μαγειρεμένες.

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Με πολλές πανεπιστημιακές μελέτες έχει τεκμηριωθεί η αποτοξινωτική αλλά κυρίως η καρδιοκινητική δράση του φυτού.  Επιπρόσθετα με τις ίδιες μελέτες αποδείχθηκε η αντιοξειδωτική του  δράση. Ακόμη δρα προληπτικά κατά των προβλημάτων της καρδιάς εξ αιτίας των πολυφαινολών που περιέχει.

75074

Τελευταίες μελέτες, δείχνουν ότι βοηθά στη θεραπεία ελαφρών μορφών καρκίνου του δέρματος (όχι του μελανώματος). Τα φύλλα της χρησιμοποιούνται σαν επίθεμα και έχουν αναλγητικές ιδιότητες.

openarchives

greenchef

discovery

Universita Di Padova

Read Full Post »

flat,550x550,075,fΤο Ταράξακο (Taraxacum officinale- Ταράξακο το φαρμακευτικό), γνωστό στην Ελλάδα ως άγριο ραδίκι, πικραλίδα ή αγριομάρουλο κ.α., του γένους των δικοτυλήδονων της οικογενείας των συνθέτων ή αστερίδων περιλαμβάνει αρκετά είδη πολυετών ποωδών φυτών τα οποία είναι ιθαγενή της ευρύτερης περιοχής της αρχαίας Άνθειας – Θουρίας. Ανήκει επίσης στην υποοικογένεια των κιχωριοειδών που χαρακτηρίζεται από είδη που έχουν γαλακτώδη χυμό και κεφάλια με γλωσσοειδή μόνο ανθίδια. Ο συνολικός αριθμός των ειδών είναι αβέβαιος διότι η συστηματική τους κατάταξη παρουσιάζει προβλήματα.

Taraxacum officinale, Ταραξάκο , αρχαία Θουρία, Αγιος Φλώρος, 17 Νοέμβρη 2013

Taraxacum officinale, Ταραξάκο , αρχαία Θουρία, Αγιος Φλώρος, 17 Νοέμβρη 2013

Πρόκειται για πόες χωρίς βλαστό, με πασσαλώδη ρίζα και με απλά, ακέραια ή λοβωτά φύλλα, μήκους 5-25 εκ., τα οποία διατάσσονται σε ρόδακα. Τα άνθη τους είναι συνήθως κίτρινα ερμαφρόδυτα  και σχηματίζουν ταξιανθίες κεφάλια, οι οποίες βρίσκονται στην κορυφή ενός κοίλου (κούφιου) στελέχους, ύψους 4-30 εκ.

Taraxacum officinale πάππος

Taraxacum officinale πάππος

Οι καρποί του είναι αχαίνια με φτερωτό έμμισχο πάππο σχηματίζουν λεπτές σφαιρικές ταξικαρπίες, οι οποίες διαλύονται με την παραμικρή πνοή του ανέμου. Χαρακτηριστικό γνώρισμα του γένους είναι ότι σχηματίζονται σπέρματα χωρίς γονιμοποίηση.
Το ταραξάκο αναφέρεται και ως πικραλίδα εξαιτίας της λακτοπικρίνης (lactupircin) που είναι υπεύθυνη για την πικρή του γεύση.

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:

Τα φύλλα τρώγονται ωμά ή μαγειρεμένα. Όταν χρησιμοποιείται σε σαλάτες, είναι μάλλον πικρό αλλά σε μικρότερο βαθμό το χειμώνα. Τα νεαρά φύλλα είναι πολύ λιγότερο πικρά από τα παλαιότερα φύλλα. Τα φύλλα συχνά ζεματίζονται πριν από τη χρήση. Αυτό τα κάνει λιγότερο πικρά, αλλά περιέχουν επίσης λιγότερες βιταμίνες και μέταλλα.

πικραλίδα με ακατέργαστο ρύζι

πικραλίδα με ακατέργαστο ρύζι

Τα 100g των φύλλων περιέχουν περίπου 2.7g πρωτεΐνης , 9.2g  υδατάνθρακες , ασβέστιο 187mg , 66mg φωσφόρου , 3.1mg σίδηρο , νάτριο 76 mg , 397 mg κάλιο, 36 mg μαγνησίου , 14000iu βιταμίνη Α , βιταμίνη Β1 0.19mg , 0.26mg βιταμίνη Β2 , 35 mg βιταμίνης C  .  Οι ρίζες τρώγονται  ωμές  ή μαγειρεμένες.  Η γεύση τους είναι σαν το γογγύλι.

Τα λουλούδια τρώγονται  ωμά σε σαλάτες ή μαγειρεμένα. Τα μπουμπούκια έχουν μια μάλλον πικρή γεύση και χρησιμοποιούνται σε τηγανίτες. Μπορούν επίσης να συντηρηθούν σε ξύδι και να χρησιμοποιηθούν σαν κάπαρη. Τόσο τα φύλλα και οι ρίζες χρησιμοποιούνται για τη φυτική γεύση σε μπύρες και αναψυκτικά, όπως η «πικραλίδα και η κολλιτσίδα». Από τα άνθη του φυτού παρασκευάζεται περιζήτητο κρασί . Από το φυτό παρασκευάζεται στο Βέλγιο ένα εύγεστο είδος μπύρας με το όνομα Pissenlit από την Brasserie Fantôme . Μια άλλη συνταγή χρησιμοποιεί το φυτό πικραλίδα για την παρασκευή μαρμελάδας από τα λουλούδια του. Στη Σιλεσία, αλλά και σε άλλα μέρη της Πολωνίας και τον κόσμο, τα λουλούδια της πικραλίδας χρησιμοποιούνται για να φτιαχτεί ένα σιρόπι υποκατάστατο του μελιού με την προσθήκη λεμονιού . Αυτό το «μέλι» πιστεύεται ότι έχει ιατρική αξία, ιδίως για τα ηπατικά προβλήματα.

Ρίζες του φυτού

Ρίζες του φυτού

Οι διετείς ρίζες του φυτού που συγκομίζονται το φθινόπωρο, ξηραίνονται και ψήνονται για να γίνει ένα πολύ καλό υποκατάστατο του καφέ χωρίς καφεΐνη. Ένα ευχάριστο τσάι γίνεται από τα λουλούδια.Τα φύλλα και οι ρίζες χρησιμοποιούνται για να γίνει ένα εύγεστο τσάι.

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ:
θεωρείται το τελειότερο διουρητικό διότι περιέχει Κάλιο. Ως γνωστόν, τα άλλα διουρητικά, απoβάλλουν το Κάλιο από τον οργανισμό στερώντας από το σώμα μας το πολύτιμο αυτό μέταλλο. Το ταραξάκο όχι μόνο δε στερεί Κάλιο από τον οργανισμό, αλλά δίνει κι επιπλέον καθώς το ταραξάκο, θεωρείται μια από τις καλύτερες φυσικές πηγές Καλίου, το οποίο μάλιστα και συντηρείται σε πολύ υψηλά επίπεδα.

Μειώνει το ουρικό οξύ και καταπολεμά τη κατακράτηση υγρών στο προεμμηνορροϊκό σύνδρομο. Ακόμη καταπολεμά την υπέρταση και καταπολεμά το σκορβούτο. Τονώνει ευχάριστα τον οργανισμό και καταπολεμά τις φλεγμονές ειδικά για παθήσεις του στήθους. Είναι αντιβηχικό και μειώνει τη χοληστερίνη και τα τριγλυκερίδα.
Είναι εκπληκτικά αποτελεσματικό ανακουφιστικό και τονωτικό του στομάχου και επιπλέον έχει αποτοξινωτική δράση και δυναμώνει το σώμα. Βοηθάει στην αποτοξίνωση και λειτουργία του ήπατος και της χοληδόχου κύστης. Είναι λιποδυαλιτικό και φέρνει σε ισορροπία τη χολή.Λιπαίνει τον εντερικό σωλήνα και αντιμετωπίζει τη χολολιθίαση.
Καθαρίζει το αίμα και διεγείρει τη λειτουργία των νεφρών.
Βοηθάει στον έλεγχο του σακχάρου στα άτομα με διαβήτη και απομακρύνει τις τοξίνες που συσσωρεύονται στη σπλήνα.
Αποτρέπει από τα αδενικά οιδήματα καθώς ρυθμίζει τους αδένες και στηρίζει τη σωστή τους λειτουργία.
Είναι αντιρευματικό και άριστο θεραπευτικό της αρθρίτιδας.Αντιμετωπίζει τις χρόνιες ρευματοπάθειες και ενισχύει την πρόσληψη ασβεστίου. Αντιμετωπίζει το έκζεμα και εντυπωσικά τις χρόνιες δερματίτιδες.
Καταπολεμά την αυπνία και ενισχύει την καθαρότητα και τη λειτουργικότητα του νου.  Σχετικές μελέτες υδατικών εκχυλισμάτων του φυτού τεκμηρίωσαν την επιβράνδυση ανάπτυξης των καρκινικών κυτάρων του προστάτη και του στήθους.
Έγχυμα:μία κουταλιά της σούπας αποξηραμένα φύλλα ή και άνθη του βοτάνου για ένα μεγάλο φλιτζάνι βραστό νερό.Πίνεται πριν το φαγητό μας ή πριν τον βραδινό ύπνο. Ακόμη πίνετε και σαν αναψυκτικό το καλοκαίρι με την προσθήκη λεμονιού
Αφέψημα: 2-3 μικρές κουταλιές από ρίζα ταραξάκο σε ένα φλιτζάνι νερό, το σιγοβράζουμε για 10-15 λεπτά και πίνουμε 3 φορές τη μέρα ή κάθε βράδυ πριν πέσουμε για ύπνο.

The University of Reading,  Berks, U.K

Natural  History Museum

Further sesquiterpenoids and phenolics from Taraxacum officinale

Hepatocurative potential of sesquiterpene lactones of Taraxacum officinale

ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Taraxacum officinale protects against cholecystokinin-induced acute pancreatitis

Plants For A Future

Mabey. R. Food For Free (Collins Gem)$(KGrHqN,!rkFHo!5S3IuBSC(sT)b4g~~60_35

Μυστικά Βότανα

WIKIPEDIA

Anti-Inflammatory Effect of Taraxacum officinale Leaves

Evidence-Based Systematic Review of Dandelion (Taraxacum officinale)

Evaluation of aqueous extracts of Taraxacum officinale on growth and invasion of breast and prostate cancer cells

The Diuretic Effect in Human Subjects of an Extract of Taraxacum officinale

Taraxacum officinale induces cytotoxicity through TNF-α

Anti-inflammatory activity of Taraxacum officinale

 

Read Full Post »

Pulicaria dysenterica αρχαια Ανθεια - Θουρια Αρφαρά  29 Σεπτέμβρη 20013

Pulicaria dysenterica αρχαια Ανθεια – Θουρια Άρις 29 Σεπτέμβρη 20013

PulicariaDysentericaΠολυετές φυτό κοινό στην ευρύτερη περιοχή της αρχαίας Άνθειας – Θουρίας. Tα τελευταία χρόνια οι πληθυσμοί του ελλατώνονται σε αρκετά μέρη της Ευρώπης και περιλαμβάνεται στους καταλόγους απειλουμένων ειδών. Αγαπά τα υγρά, σκιερά μέρη και μπορεί να φτάσει ένα μέτρο σε μήκος. Σε πιο ξηρά μέρη το φυτό είναι καλός δείκτης ότι υπάρχει νερό κοντά στην επιφάνεια του εδάφους.Τα κατώτερα φύλλα του είναι μεγάλα χνουδωτά ενώ τα ανώτερα μικρότερα και κοντά στο βλαστό. Τα κίτρινα λουλούδια του έχουν μεγάλο εντυπωσιακό δίσκο πρασινοκίτρινο που αναπτύσεται πριν τα πολλά λεπτά πέταλα.  Ανθίζει από τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο, και οι σπόροι ωριμάζουν από Σεπτέμβριο – Οκτώβριο. Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα (έχει τόσο αρσενικά όσο και θηλυκά όργανα) και γονιμοποιούνται από τις μέλισσες, μύγες και μόνα τους. Μπορεί να σχηματίζει πυκνές συστάδες φυτών και μπορεί να εξαπλώνεται με τις ρίζες του.  Ανθίζει στο μέγιστο ύψος του περίπου 60 εκατοστά. Τα φύλλα διατάσσονται εναλλάξ γύρω από το στέλεχος, το οποίο περιέχει ένα αλμυρό-στυπτικό υγρό.

Pulicaria dysenterica αρχαια Ανθεια - Θουρια Αρφαρά  29 Σεπτέμβρη 20013

Pulicaria dysenterica  αρχαία  Άνθεια – Θουρία,  Άρις  29 Σεπτέμβρη 20013

Το όνομα από το λατινικό pulex-pulicis = ψείρα, αφού το φυτό θεωρείται ότι απομακρύνει το συγκεκριμένο ζωύφιο.Ίσως η ομοιότητα των σπόρων του με τη ψείρα οδήγησε στο συσχετισμό. Παλιότερα έκαιγαν το φυτό και με τον καπνό απομάκρυναν ενοχλητικά έντομα. Η κοινή ονομασία ψυλλόχορτο και η αγγλική fleabane παραπέμπουν στις εντομοαπωθητικές του ιδιότητες.
To επίθετο dysenterica από το ελληνικό δυσεντερία  δόθηκε από το Λινναίο αφού κάποιος φίλος του ρώσος στρατηγός τον πληροφόρησε ότι το φυτό χρησιμοποιήθηκε για την καταπολέμηση μιας επιδημίας δυσεντερίας του ρωσικού στρατεύματος, με επιτυχία.

Το επίθετο odora από το λατινικό odor-odoris =οσμή, δόθηκε στο είδος προφανώς λόγω της χαρακτηριστικής ευχάριστης οσμής σαπουνιού που αναδίδουν τα φύλλα όταν τα τρίψουμε.

floracytherea

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Χρησιμοποιήθηκε με την επωνυμία Arnica suedensis γιά μεγάλο χρονικό διάστημα στη θεραπεία της δυσεντερίας. Λόγω της στυπτικής δράσης του χρησιμοποιείται σήμερα ως εφαρμογή των φαρμακευτικών φυτών στους μώλωπες, κρυολογήματα, πυρετό, ουρική αρθρίτιδα, πονοκεφάλους, έλκος στομάχου, πονόδοντους και ναυτία.Το ρίζωμα του φυτού έχει απολυμαντικές ιδιότητες.
Νεώτερες έρευνες επιβεβαιώνουν ότι το φυτό περιέχει ουσίες εντομοαπωθητικές, μυκητοκτόνες, αντιμικροβιακές.

Οι αντιβακτηριακές ιδιότητες του φυτού τεκμηριώθηκαν μετά από σχετικές έρευνες του Πανεπιστημίου Shaheed Beheshti University , Tehran, Iran σε εκχυλίσματα μεθανόλης των εναερίων μερών του φυτού. Το ίδιο Πανεπιστήμιο απέδειξε με διαφορετικά πειράματα τις αντιμικροβιακές ιδιότητες της Πουλικάριας.

Σε σχετικά πειράματα των ερευνητών : A. Basta, O. Tzakou, M. Couladis & M. Pavlović βρέθηκαν πενήντα τέσσερα συστατικά στοιχεία που αντιπροσωπεύουν 80,5%  του συνόλου των ελαίων που προέρχονται από τα εναέρια μέρη του φυτού. Τα κύρια συστατικά του δείγματος  ήταν (Ζ)-νερολιδόλη (11,2%), καρυοφυλλένιο οξείδιο (9.1%) και (Ε)-νερολιδόλη (6,6%)
Τα φλαβονοειδή που υπάρχουν στο φυτό διαπιστώθηκαν σε σχετικές έρευνες του The University of Reading,UK  όπου και αποδείχθηκε οτι η διαφορετικότητα του φυτού σε φλαβονοειδή ποικίλει σε διαφορετικές περιοχές. Η κυριότερη αιτία που καθιστά τα φλαβονοειδή ευεργετικά για την υγεία είναι οι αντιοξειδωτικές τους ιδιότητες, παρόμοιες με αυτές των βιταμινών C και Ε.  Οι οξειδωτικές ουσίες είναι ενώσεις με ασταθή άτομα οξυγόνου, που προκαλούν βλάβες στο γενετικό υλικό των κυττάρων. Τα αντιοξειδωτικά αντιδρούν χημικά με τις ρίζες οξυγόνου και τις καθιστούν αδρανείς και αβλαβείς για το κύτταρο και τον οργανισμό γενικότερα.
Διάφορες εργαστηριακές αναλύσεις και μελέτες σε πειραματόζωα έχουν δώσει ενδείξεις για μια σειρά θετικών επιδράσεων των φλαβονοειδών στην υγεία, όπως η καταπολέμηση φλεγμονών και η ανακοπή της ανάπτυξης καρκινικών κυττάρων.

href=»http://de.wikipedia.org/wiki/Gro%C3%9Fes_Flohkraut»>de.wikipedia.org
Manandhar. N. P. Plants and People of Nepal
Chopra. R. N., Nayar. S. L. and Chopra. I. C. Glossary of Indian Medicinal Plants

Read Full Post »

Dittrichia viscosa αρχαια Άνθεια - Θουρία  Μικρομάνη 29 Σεπτεμβρη 2013

Dittrichia viscosa αρχαια Άνθεια – Θουρία Μικρομάνη 29 Σεπτεμβρη 2013

Ακονιζέα, Διττριχία η ιξώδης, Dittrichia viscosa Inula viscosa
Πολυετές φυτό της ευρύτρης περιοχής της αρχαίας Άνθειας – Θουρίας με βλαστό όρθιο, κολλώδη (ιξώδη), με βαριά μυρωδιά, ύψους 40-100 εκ. Φύλλα λογχοειδή, ακέραια, οδοντωτά, ημιπερίβλαστα και κολλώδη.  Άνθη κίτρινα σε ακραία κεφάλια και πολλές ταξιανθίες, ερμαφρόδυτα που γονιμοποιούνται από τα έντομα.
Άνθηση: Αύγουστος- Οκτώβριος.

Τα φύλλα αυτά και ο κορμός παράγουν μία κολλώδη ουσία, και εκκρίνουν μία πολύ έντονη βαριά μεθυστική μυρουδιά.  Η βαριά, έντονη μεθυστική μυρουδιά πάντα συνδυάζεται με τον τρύγο των αμπελώνων, και με την μυρουδιά του μούστου.

Το φυτό αυτό συνεισφέρει πάρα πολλά αυτή την εποχή και στην μελισσοκομία, διότι δεν υπάρχουν άλλα λουλούδια με γύρη. Επίσης οι μελισσουργοί το χρησιμοποιούν για να καταπολεμούν τα παράσιτα των μελισσών. Θεωρείται πολύ εντομοκτόνο φυτό και για τα κουνούπια.

Το φυτό εμφανίζει το φαινόμενοτης Αλληλοπάθειας.
Ο όρος της αλληλοπάθειας αναφέρεται στην απελευθέρωση χημικών ουσιών από ένα φυτό οι οποίες επιδρούν με κάποιο τρόπο σ’ ένα άλλο.  Αυτές οι χημικές ουσίες συντίθενται είτε από διαφορετικά μέρη ενός φυτού, είτε απελευθερώνονται μέσω διαδικασιών φυσικής αποσύνθεσης.  Η αλληλοπάθεια αποτελεί έναν μηχανισμό επιβίωσης που επιτρέπει σε πολλά φυτά να ανταγωνιστούν γειτονικά για θρεπτικά στοιχεία. Εκτός από τα φυτά και άλλοι οργανισμοί όπως τα βακτήρια, οι ιοί και οι μύκητες έχουν αλληλοπαθητικές ιδιότητες.
Συνήθως οι αναφορές σε αλληλοπαθητικά φαινόμενα σχετίζονται με αρνητικές επιδράσεις, αλλά αυτό δεν είναι απόλυτα σωστό. Πολλές φορές η αρνητική επίδραση σε ένα φυτό σημαίνει ωφέλεια για ένα άλλο. Για παράδειγμα οι αλληλοπαθητικές ιδιότητες πολλών φυτών κάλυψης ή χλοοταπήτων συμβάλλουν στην καταπολέμηση των ανεπιθύμητων ζιζανίων.
Το πιο γνωστό παράδειγμα αλληλοπαθητικής δράσης είναι εκείνο της καρυδιάς. Σε όλα τα μέρη του δένδρου παράγεται η ουσία υδροζουγκλόνη η οποία μετατρέπεται σε αλληλοτοξίνη όταν εκτεθεί στο οξυγόνο. Οι ρίζες, τα φύλλα και τα κλαδιά που αποσυντίθενται απελευθερώνουν την ζουγκλόνη στο έδαφος αναχαιτίζοντας την ανάπτυξη πολλών φυτών και ιδιαίτερα της οικογένειας Solanaceae (τομάτες, πιπεριές, κτλ).
Τα φλαβονοειδή που υπάρχουν στο φυτό καθώς και άλλες ενώσεις του εξιδρώματος στις αδενικές τρίχες είναι υπεύθυνα για την ισχυρή αντιμικροβιακή και αλληλοπαθητική δράση του φυτού.
ΓΕΩΠΟΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ  ΚΑΡΑΜΠΟΥΡΝΙΩΤΗΣ

Agronomist

Dittrichia viscosa αρχαια Άνθεια - Θουρία  Μικρομάνη 29 Σεπτεμβρη 2013

Dittrichia viscosa αρχαια Άνθεια – Θουρία Μικρομάνη 29 Σεπτεμβρη 2013

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Η Ακονιζέα είναι ένα κατεξοχήν φαρμακευτικό φυτό,το οποίο ήταν γνωστό και στους αρχαίους Έλληνες. Ο Διοσκουρίδης μας αναφέρει τις χρήσεις του: Τα φύλλα γίνονται αποτελεσματικό κατάπλασμα στα δαγκώματα από φίδια στις νεοπλασίες και στα τραύματα.

Μαζί με κρασί πίνεται το άνθος και τα φύλλα για την πρόκληση της έμμηνου ρύσεως, την αποβολή των εμβρύων, τη στραγγουρία, τους κολικούς και τον ίκτερο, ενώ όταν πίνονται μαζί με ξύδι βοηθάνε τους επιληπτικούς και το αφέψημά τους με ατμόλουτρα θεραπεύει τις παθήσεις της μήτρας. Το φυτό εάν επαλείφεται μαζί με λάδι κάνει καλό στα ρίγη. Η λεπτή θεραπεύει και τους πονοκεφάλους εάν γίνει κατάπλασμα.
Επίσης είναι διουρητικό, εμμηναγωγό και αποχρεμπτικό.
Σε σχετική έρευνα του Universidade do Algarve, Portugal τεκμηριώθηκε η αντιμικροβιακή , η αντιβακτηριακή δράση του φυτού και η αποτελεσματικότητά του στη θεραπεία του Ελικοβακτηρίδιου του πυλωρού.

Το φυτό είναι φυτοπροστατευτικό και αντιμικροβιακό σύμφωνα με σχετική έρευνα του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών.

ftiaxno.gr

Dittrichia viscosa αρχαια Άνθεια - Θουρία  Μικρομάνη 29 Σεπτεμβρη 2013

Dittrichia viscosa αρχαια Άνθεια – Θουρία Μικρομάνη 29 Σεπτεμβρη 2013

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Μελισσοκομικό φυτό. Επιπλέον σαν βαφικό δίνει ωραίες πράσινες αποχρώσεις για τις βαφές των ρούχων. Τέλος ο θάμνος μαζί με τα φύλλα έχει τη δυνατότητα, όταν μπαίνει σαν στρώμα να γίνεται θυμίαμα, να διώχνει τα φίδια, να απομακρύνει τα κουνούπια και να σκοτώνει και τους ψύλλους.

Read Full Post »

Conyza canadensis Αρχαία άνθεια- Θουρία  Αρφαρα 20 Αυγούστου 2013

Conyza sumatrensis  Αρχαία  Άνθεια- Θουρία Αρφαρά  20 Αυγούστου 2013

Πρόκειται για ένα όρθιο ποώδες φυτό της περιοχής της αρχαίας Άνθειας – Θουρίας ,που μπορεί να φτάσει έως και δύο μέτρα σε ύψος και που διακλαδίζεται στα ανώτερα τμήματα. Ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα φυτά που αναπτύσσονται κατά μήκος των δρόμων και τα καλλιεργημένα χωράφια λόγω του μεγάλου μεγέθους του, καθώς και για τη μεγάλη ταξιανθία του πάνω μέρους του φυτού που μπορεί να αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό ώστε ανατραπείτο φυτό από το βάρος της! Ξεκινάει με μια ροζέτα της οποίας τα βασικά φύλλα, σε μεγάλο βαθμό είναι οδοντωτά, ο δε ρόδακας παραμένει σε τέτοια μορφή μέχρι την άνθηση. Τα ώριμα φύλλα είναι επιμήκη και συχνά ελαφρώς οδοντωτά. Τα λουλούδια του είναι μικρά και χνουδωτά όπως το υπόλοιπο φυτό.
Η Conyza sumatrensis πολλές φορές ταυτοποιείται δύσκολα γιατί μοιάζει με τις άλλες δύο : Την Conyza bonariensis και την Conyza canadensis.

Conyza bonariensis αριστερά Conyza sumatrensis δεξιά

Conyza bonariensis αριστερά Conyza sumatrensis δεξιά

Οι συνολικές διαφορές τους περιγράφονται παρακάτω:
Conyza sumatrensis έχει επίσης τριχωτά βράκτια, αλλά δεν υπάρχουν μακριές τρίχες κοντά στην κορυφή των βράκτια. Είναι η πιο τριχωτή. Τα λουλούδια μαζεμένα όλα μαζί και πιο μικρά από την bonariensis. Είναι άτονα κίτρινα αλλά από μέσα τους πετάγονται κίτρινα μικρά λουλουδάκια. Τα φύλλα πριονωτά και μεγαλύτερα από τα άλλα είδη και είναι σκουροπράσινα. Επίσης, η εσωτερική επιφάνεια των ώριμων κλαδιών έχει χρώμα κοκκινωπό καφέ . Αυξάνεται σε 2μ.
Conyza canadensis διακρίνεται από άτριχα ή σχεδόν άτριχα βράκτια. Τα φύλλα πιο ανοιχτόχρωμα πλησιάζουν το φωτεινό πράσινο. Τα λουλούδια μικρά σε σχέση με τις άλλες, αραιά και  παρουσιάζονται και πιο κάτω από την κορυφή του φυτού ενώ στα άλλα δύο είναι στο πάνω μέρος . Διακρίνεται από βράκτια που έχουν ένα καφετί χρώμα στην εσωτερική επιφάνεια και καμία κόκκινη κουκίδα στην άκρη, και είναι σχεδόν απαλλαγμένα από τις τρίχες όπως τα βράκτια των άλλων ειδών.  Αυξάνεται σε 1.5m .

Conyza bonariensis έχει πυκνά τριχωτά βράκτια, είναι ιδιαίτερα τριχωτό στους μίσχους και γύρω από τις μασχάλες των φύλλων. Τα λουλούδια είναι μεγαλύτερα από τα άλλα είδη και ξεχωρίζουν στην κορυφή του φυτού.  Μεγαλώνει έως 1m.

Conyza sumatrensis Λουλούδια

Conyza sumatrensis
Λουλούδια

Και τα τρία είδη Κόνυζας δεν έχουν φυσικούς εχθρούς και επιπρόσθετα είναι ανθεκτικά στα ζιζανιοκτόνα. Αυτό δημιουργεί πολλές φορές πρόβλημα στις καλιέργειες.

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ:
Σε σχετκές έρευνες του Hazara University,Pakistan διαπιστώθηκαν στην Conyza Sumatrensis κυτταροτοξικές και εντομοκτόνες δράσεις.
Το φυτό εμφανίζει ανθελονοσιακή δράση σύμφωνα με μελέτες του University of Dschang,  Cameroon και χρησιμοποιείται στη θεραπεία της ελονοσίας.
Σε σχετική ανάλυση του ελαίου των φύλλων καιτων λουλουδιών του φυτού βρέθηκαν να κυριαρχούν τα:
λιμονένιο (13,0 – 25,5%), (Ε)-β-φαρνεσένιο (7,8 – 17,5%), γερμακρένιο D (3,6 – 13,6%), (Ε)-β-καρυοφυλλένιο (9,1 έως 15,8%) και στο λάδι από το φλοιό της ρίζας το(Ζ)-lachnophyllum οξύ και μεθυλεστέρας (75,0%).
Το φυτό παρουσιάζει έντονες αντιβακτηριακές και αντιμυκητιασικές ιδιότητες.

University of Dschang,  Cameroon
Hazara University,Pakistan
onlinelibrary.wiley
Chemistry & Biodiversity

Read Full Post »

Conyza canadensis Αρχαία άνθεια- Θουρία  Αριοχώρι Ουγγρέϊκα 13Αυγούστου 2013

Conyza canadensis Αρχαία Άνθεια- Θουρία Αριοχώρι Ουγγρέϊκα 13Αυγούστου 2013

Η Conyza canadensis είναι ένα μονοετές φαρμακευτικό φυτό της περιοχής της αρχαίας Άνθειας – Θουρίας που φθάνει σε ύψος 1m. Αντέχει στην κλιματική ζώνη 7 δηλαδή μέχρι -17 βαθμούς Κελσίου. Ανθίζει από τον Ιούνιο – Οκτώβριο, και οι σπόροι ωριμάζουν από Ιούλιο-Οκτώβριο. Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα (έχει τόσο αρσενικά όσο και θηλυκά όργανα) και γονιμοποιούνται από μύγες και μέλισσες. http://youtu.be/Ko26RRFTzR4 Ευδοκιμεί σε φωτεινά (αμμώδη) και μέσο (αργιλώδη) εδάφη και προτιμά καλά στραγγιζόμενα μέρη. Κατάλληλο pH: ουδέτερο έως βασικό (αλκαλικό) έδαφος. Μπορεί να μεγαλώσει σε ημι-σκιά (αραιά δάση) ή χωρίς σκιά. Προτιμά ξηρό ή υγρό έδαφος και μπορεί να ανεχθεί την ξηρασία. Τα φυτοφάγα θηλαστικά συνήθως δεν προτιμούν το φυτό επειδή το φύλλωμα του είναι πικρό. Τα κουνέλια μπορούν να τρώνε τις κορυφές των νεαρών φυτών περιστασιακά.

Conyza canadensis Αρχαία άνθεια- Θουρία  Αριοχώρι Ουγγρέϊκα 13Αυγούστου 2013

Conyza canadensis Αρχαία άνθεια- Θουρία Αριοχώρι Ουγγρέϊκα 13Αυγούστου 2013

Ενώ η φαρμακευτική αξία του φυτού είναι πολύ μεγάλη η οικολογική αξία του στην άγρια ​​φύση είναι χαμηλή, με εξαίρεση το νέκταρ των λουλουδιών του, που καταναλώνεται από τις μέλισσες γιαυτό θεωρείται μελισσοκομικό φυτό. ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Τα νεαρά φύλλα και φυτά τρώγονται μαγειρεμένα ή αποξηραμένα μπορούν να φαγωθούν αργότερα βραστά, ή μαγειρεμένα με ρύζι . Από το φυτό παράγεται ένα αιθέριο ελαίο που χρησιμοποιείται εμπορικά στα γλυκίσματα , τα καρυκεύματα και τα αναψυκτικά σαν αρωματικό. Τα φρέσκα φύλλα περιέχουν 0,2 έως 0,66% αιθέριο έλαιο. Τα συστατικά των αποξηραμένων φύλλων του φυτού αναφέρονται παρακάτω: 0 Θερμίδες ανά 100g Νερό : 0% Πρωτείνες: 14.9g; Λίπος: 1.8g; Υδατάνθρακες: 75.1g; Ίνες: 26.1g; Μέταλλα – Ασβέστιο: 1010mg; Φώσφορος: 280mg; Σίδηρος: 0mg; Μαγνήσιο: 0mg; Sodium: 0mg; Κάλιο: 2610mg Plants Of A Future ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Στην παραδοσιακή ιατρική θεωρείται πολύτιμο φυτικό φάρμακο. Το βράσιμο της κόνυζας παράγει ατμό που προκαλεί εφίδρωση. Το κάπνισμα των φύλλων σαν ταμπάκο χρησιμοποιείται για την τόνωση του φτερνίσματος κατά τη διάρκεια του κρυολογήματος. Το κάψιμο του φυτού δημιουργεί καπνό που απομακρύνει τα έντομα. Σημαντική θεωρείται η στυπτικότητα του φυτού για αυτό χρησιμοποιείται στη θεραπεία των γαστρο-εντερικών προβλημάτων, την διάρροια καιτη δυσεντερία. Ακόμη χρησιμοποιείται σε μια πολύ αποτελεσματική θεραπεία για αιμορραγία των αιμορροΐδων. Το σύνολο του φυτού έχει αντιρευματικές, στυπτικές, βαλσάμικές, διουρητικές, εμμηναγωγές, στυπτικές, τονωτικές και ανθελμινθικές ιδιότητες. Τα μέρη του φυτού μπορεί να συλλέγονται ανά πάσα στιγμή και είναι καλύτερα να χρησιμοποιούνται όταν είναι φρέσκα. Τα αποξηραμένα βότανα δεν πρέπει να αποθηκεύονται για περισσότερο από ένα χρόνο. Ένα εκχύλισμα του φυτού χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της διάρροιας και των εσωτερικών αιμορραγιών ή εφαρμόζεται εξωτερικά για τη θεραπεία της γονόρροιας και η αιμορραγία των αιμορροϊδων. Τα φύλλα σε αρκετές έρευνες παρουσιάζουν υπογλυκαιμικές ιδιότητες. Το αιθέριο έλαιο που βρίσκεται στα φύλλα χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της διάρροιας, δυσεντερίας και στις εσωτερικές αιμορραγίες. Επιπρόσθετα το έλαιο είναι πολύτιμο για τη θεραπεία των της φλεγμονής των αμυγδαλών στο πρήξιμο και τη φλεγμονή του λαιμού. Ένα τσάι από τις βραστές ρίζες χρησιμοποιείται για τη θεραπεία των ανωμαλιών της εμμηνόρροιας. Σε σχετική μελέτη του University of Lodz, Poland αποδείχθηκε ότι το φυσικό εκχύλισμα πολυσακχαρίτη από canadensis Conyza έχει αντισυγκολλητική και αντιοξειδωτική δραστηριότητα, και ως εκ τούτου είναι ευεργετική στην πρόληψη ασθενειών, όπως οι καρδιαγγειακές ή οι φλεγμονώδεις νόσοι. Σε ανάλογες έρευνες του Pakistan Research Repository στο φυτό ανιχνεύθηκαν μεγάλες ποσότητες σφιγγολιπιδίων. Τα σφιγγολιπίδια (sphingolipids) είναι φωσφογλυκερίδια που αντί της γλυκερόλης περιέχουν την σφιγγοσίνη ή κάποια συγγενική της δι-υδροξυ-αμίνη. H αμινομάδα είναι συνδεδεμένη σε ένα λιπαρό οξύ με αμιδικό δεσμό. Τα σφιγγολιπίδια υπάρχουν στις μεμβράνες των κυττάρων και αφθονούν στον εγκέφαλο και στους νευρικούς ιστούς, όπου ενώσεις που ονομάζονται σφιγγομυελίνες αποτελούν τα κύρια συστατικά του περιβλήματος των νευρικών ινών. Αυτές οι ιδιότητες τα κάνουν απαραίτητα για την ανασυγκρότηση των ιστών γι αυτό αποτελούν βασικό συστατικό των κρεμών του δέρματος. Σε σχετικές έρευνες του University of Szeged, Hungary τεκμηριώθηκε η αντιμυκητιακή και η αντιβακτηριακή δράση των αιθέριων ελαίων που προέρχονται από το εναέριο μέρος  και τις ρίζες του φυτού. Στη σχετική μελέτη των βοτάνων της Αμερικής που συνδέονται με εκείνα της Κίνας αναφέρεται οτι στην κινεζική λαϊκή ιατρική, το εκχύλισμα της Κόνυζας εφαρμόζεται για τη θεραπεία των πληγών , των οιδημάτων και τους πόνους που προκαλούνται από την αρθρίτιδα. Επιπλέον, σύμφωνα με το λεξικό των φαρμακευτικών φυτών, το πτητικό έλαιο του φυτού έχει εφαρμοστεί για την θεραπεία της βρογχίτιδας και της κυστίτιδας. Η αντι-ιική δράση των εκχυλισμάτων μεθανόλης και βουτανόλης του φυτού μελετήθηκε και αποδείχθηκε σε σχετικές μελέτες του Laboratoire de Microbiologie ,Monastir, Tunisie. Laboratoire de Microbiologie Monastir, Tunisie C. P. Khare, Ed., Indian Medicinal Plants—An Illustrated Dictionary, Springer, Berlin, Germany, 2007 T. S. C. Li, Chinese and Related North American Herbs—Phytopharmacology and Therapeutic Values, CRC Press, New York, NY, USA, 2002 University of Szeged,Hungary Pakistan Research Repository University of Lodz, Banacha , Poland Chiej. R. Encyclopaedia of Medicinal Plants Foster. S. & Duke. J. A. A Field Guide to Medicinal Plants Weiner. M. A. Earth Medicine, Earth Food ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Σαν φυτό βαφικό δίνει ωραίες πράσινες αποχρώσεις. Το φυτό περιέχει μικρές ποσότητες από αιθέριο έλαιο. Δεδομένου ότι το φυτό συλλέγεται εύκολα, ή εκχύλιση του ελαίου είναι εφικτή. Το έλαιο έχει μια ιδιαίτερη ποιότητα που το καθιστά κατάλληλο για την κατασκευή των αρωμάτων με ασυνήθιστες αποχρώσεις. Μια άλλη χρήση του, είναι το άναμμα φωτιάς με την μέθοδο του «τόξου φωτιάς»: Το τοξο φωτιας, βασιζετε στον πολυ απλο κανονα της φυσικης οτι η τριβη παραγει θερμοτητα. Ετσι τριβοντας δυο ξυλα μεταξυ τους, παραγετε αρκετη θερμοτητα ωστε να αρχισει να καιει το ξυλο και να παραγετε μια λεπτη σκονη καρβουνου. Αυτην την σκονη καρβουνου, η οποια σιγο-καιει, την μεταφερετε σε ενα ευφλεκτο προσαναμα από χαρτί ηή ξερά φύλλα και ετσι αναβει η φωτια. Μην περιμενετε τριβοντας τα ξυλα να δειτε φλογες. Η διαδικασια αυτη απλως παραγει το καρβουνο. Για να φτιαξετε ενα τοξο φωτιας θα χρειαστειτε: Ενα ξυλο που θα χρησιμοποιηθει ως βαση. Η βαση αυτη θα πρεπει να ειναι λιγο πιο φαρδια απο το κλαδι της Κόνυζας που θα χρησιμοποιησουμε ως αξονα περιστροφης και καλο ειναι να ειναι και απο πιο μαλακο ξυλο πχ πευκο, απο οτι ο αξονας. Ενα κλαδι Κόνυζας που θα χρησιμοποιηθει ως αξονας περιστροφης. Στην μια ακρη του φτιαξτε μια μυτερη μυτη ενω στην αλλη μια πιο χοντρη. Η χοντρη μυτη ειναι αυτη που θα βαλουμε στην βαση μας, για να παραγουμε το καρβουνο. Θελουμε να ειναι χοντρη, για να εχει πιο πολυ επαφη με το ξυλο, να εχει μεγαλυτερη τριβη με αποτελεσμα να παραγει περισσοτερη θερμοτητα. Λιγο σχοινι. Αν δεν εχετε μπορειτε να χρησιμοποιησετε κορδονι παπουτσιων, μια λωριδα υφασματος απο τα ρουχα σας ή να φτιαξετε σχοινι απο ριζες φυτων και φλοιο. Ενα μαχαιρι ή μια κοφτερη πετρα.

fugazigr

Παρακολουθείστε to σχετικό Video:

Άναμα φωτιάς . Η ράβδος είναι από αποξηραμένη Κόνυζα:

Read Full Post »

Conyza canadensis Αρχαία άνθεια- Θουρία  Ουγγρέϊκα 13Αυγούστου 2013

conyza bonariensis Αρχαία άνθεια- Θουρία Ουγγρέϊκα 13 Αυγούστου 2013

Το όνομα Κόνυζα αναφέρεται σε 3 συγγενικά φυτά της οικογένειας Asteraceae που φύονται στην ευρύτερη περιοχή της Αρχαίας Άνθειας-Θουρίας:
conyza bonariensis
Conyza sumatrensis
Conyza canadensis
Τα δύο πρώτα μοιάζουν πολύ και συνήθως συνυπάρχουν. Και τα τρία είναι πολύτιμα φαρμακευτικά φυτά με το Conyza canadensis να υπερέχει.
Εδώ αναφερόμαστε στο Conyza bonariensis
Πρόκειται για πολυετές φυτό με βλαστό όρθιο ελαφρά ξυλώδη. Φθάνει σε ύψος 40-100 εκ. Φυτρώνει σε άκρες δρόμων και χαντάκια και ανάμεσα στις καλλιέργειες. Τα φύλλα είναι λογχοειδή, ακέραια, οδοντωτά, ημιπερίβλαστα και κολλώδη. Άνθη άσπρα σε ακραία κεφάλια και πολλές ταξιανθίες. Πρόκειται για ένα τριχωτό και θαμπό πράσινο φυτό. Κάθε φυτό μπορεί να παράγει 110.000 σπόρους. Περίπου το 80% των σπόρων αυτών είναι πολύ πιθανό να χαθεί. Οι σπόροι που κάθεται στην επιφάνεια ή θάβονται σε βάθος 2 cm είναι πιο πιθανό να βλαστήσουν όταν υπάρχει καλή υγρασία του εδάφους και θερμοκρασίες κάτω από 35 βαθμούς Κελσίου.

Conyza canadensis Αρχαία άνθεια- Θουρία  Ουγγρέϊκα 13Αυγούστου 2013

conyza bonariensis Αρχαία άνθεια- Θουρία Ουγγρέϊκα 13Αυγούστου 2013

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Το φυτό περιέχει μεγάλες ποσότητες υπερισίνης η οποία χρησιμοποιείται στα ηρεμιστικά φάρμακα. Επιπρόσθετα χρησιμοποείται στα στυπτικά και αιμοστατικά φέρμακα διότι προκαλεί συρρίκνωση των μαλακών οργανικών ιστών, και έτσι σταματά το αίμα και την  βλέννα.
Η χρήση του φυτού είναι αποτελεσματική στη διάρροια, την πέτρα στα νεφρά, στον διαβήτη , στα έλκη του στομάχου και στα σπυράκια.

maltawildplants

Σε ανάλογες έρευνες του Πανεπιστημίου της Zimbabwe αποδείχθηκε ότι το έλαιο που προέρχεται από το φυτό έχει αντιβακτηριδιακές και αντιμυκητιασικές ιδιότητες και χρησιμοποιείται στην θεραπεία δερματικών παθήσεων.
Στα ίδια συμπεράσματα κατέληξαν και οι μελέτες του Πανεπιστημίου Bahauddin Zakariya του Πακιστάν.
Bahauddin Zakariya University, Multan, Pakistan
uzweb

Σε σχετική έρευνα του Πανεπιστημίου King Saud της Σαουδικής Αραβίας διαπιστώθηκε ότι το ακάθαρτο εκχύλισμα του φυτού περιέχει σπασμογόνα και σπασμολυτικά συστατικά, τα οποία εξηγούν χρήση του στα φάρμακα για την δυσκοιλιότητα και την διάρροια.
King Saud University, Riyadh, Saudi Arabia

Conyza canadensis Αρχαία άνθεια- Θουρία  Ουγγρέϊκα 13Αυγούστου 2013

conyza bonariensis  Αρχαία άνθεια- Θουρία Ουγγρέϊκα 13Αυγούστου 2013

ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΕΣ:
Το φυτό θεωρείται επικίνδυνο ζιζάνιο διότι ανθίσταται στα ζιζανιοκτόνα. Για την εξήγηση αυτής της ιδιαιτερότητας έχουν γίνει πολλές μελέτες και διδακτορικές διατριβές χωρίς να έχει δοθεί μέχρι τώρα ικανοποιητική απάντηση.

Conyza canadensis Αρχαία άνθεια- Θουρία  Ουγγρέϊκα 13Αυγούστου 2013

conyza bonariensis  Αρχαία άνθεια- Θουρία Ουγγρέϊκα 13Αυγούστου 2013

Read Full Post »

Cichorium intybus αρχαια Θουρια Κόλυμπος 10 Ιούνη 2013

Cichorium intybus αρχαια Θουρια Κόλυμπος 10 Ιούνη 2013

Το Cichorium intybus είναι ένα πολυετές φυτό της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας που μπορει να φθάσει  1,5 m ύψος.  Αντέχει στον πάγο. Ανθίζει  από τον Ιούνιο – Οκτώβριο, και οι σπόροι ωριμάζουν από τον Οκτ- Νοεμ. Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα (έχει τόσο αρσενικά όσο και θηλυκά όργανα) και γονιμοποιούνται από τις μέλισσες, με τη δική του γύρη. Το φυτό είναι αυτογονιμοποιούμενο. Πρέπει να σημειωθεί ότι έλκη τα άγρια φυτοφάγα ζώα.  Κατάλληλο για:  φωτεινά (αμμώδη), μεσαία (αργιλώδη) και βαριά (άργιλος) εδάφη  στραγγιζόμενα  καλά. Αναπτύσσεται σε μέτρια όξινα ή βασικά εδάφη αλλά δεν μπορει να αναπτυχθεί στη σκιά. Προτιμά υγρό χώμα.

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Τα φύλλα  τρώγονται  ωμά ή μαγειρεμένα . Είναι μάλλον πικρά, ειδικά όταν τα φυτά βρίσκονται στο στάδιο της ανθοφορίας. Τα φύλλα συχνά ξεπικρίζονται  αποκλείοντας το φως από το φυτό καλύπτοντας αυτό για λίγο καιρό με ένα κάδο ή κάτι παρόμοιο. Έτσι  μειώνεται η  πικρίλα αλλά υπάρχει επίσης μια αντίστοιχη απώλεια των βιταμινών και ανόργανων αλάτων. Τα ξεπικρισμένα  φύλλα χρησιμοποιούνται συχνά σε σαλάτες χειμώνα (που είναι γνωστά ως Chicons) και μαγειρεύονται επίσης. Τα  φύλλα είναι πολύ λιγότερο πικρά το χειμώνα και μπορούν να χρησιμοποιηθούν χωρίς ξέπικρισμα σε σαλάτες. Τα λουλούδια τρώγονται ωμά στις σαλάτες. Πρόκειται για μια ελκυστική προσθήκη στο μπολ της σαλάτας λίγο  πικρή . Οι ρίζες τρώγονται μαγειρεμένες με διάφορες συνταγές. Οι  βραστές τρυφερές ρίζες αποτελούν ένα πολύ εύγευστο κηπευτικό.

Cichorium intybus αρχαια Θουρια Κόλυμπος  2013

Cichorium intybus αρχαια Θουρια Κόλυμπος 2013

Η ρίζα είναι ιδανική τροφή για διαβητικούς, λόγω της περιεκτικότητας σε ινουλίνη. Ινουλίνη είναι ένα άμυλο που δεν μπορεί να αφομοιωθεί από τον άνθρωπο, τείνει να περάσει κατευθείαν μέσα από το πεπτικό σύστημα και είναι επομένως χρήσιμη για έναν διαβητικό. Ακόμη  η ινουλίνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν  γλυκαντική ουσία κατάλληλη για διαβητικούς. Τέλος συντελεί στην απορρόφηση του ασβεστίου, του μαγνησίου και του σιδήρου, ενώ βοηθά και στην ανάπτυξη φυσικών βακτηρίων του εντέρου , βελτιώνοντας κατά αυτόν τον τρόπο τη λειτουργία του.

Η ρίζα του φυτού είναι  απαλλαγμένη από επιβλαβή συστατικά  και είναι ουσιαστικά ένα πυκνός συνδυασμός τριών σακχάρων (πεντόζη, λεβουλόζη και δεξτρόζη), μαζί με taraxarcin που είναι ιδιαίτερα σημαντικό ως πηγή λεβουλόζης .Οι ρίζες του φυτού χρησιμοποιούνται ως καρυκεύματα σε σούπες, σάλτσες και  ζωμούς, και προσδίδουν  ένα πλούσιο βαθύ χρώμα . Η ψημένη ρίζα χρησιμοποιείται ως ένας χωρίς καφεΐνη καφές ή ως υποκατάστατο νόθευσης. Οι τρυφερές ρίζες έχουν μια ελαφρώς πικρή γεύση καραμέλας, όταν ψήνονται ενώ ρίζες άνω των 2 ετών είναι πολύ πιο πικρές.

Grieve. A Modern Herbal

Mabey. R. Food for Free

Launert. E. Edible and Medicinal Plants

Plants For A Future

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Το φυτό έχει μια μακρά ιστορία θεραπευτικών χρήσεων και έχει ιδιαίτερα μεγάλη αξία για τις τονωτικές του ιδιότητες πάνω στο ήπαρ και το πεπτικό σύστημα.. Η ρίζα και τα φύλλα του είναι ορεκτικά, χολαγωγά, καθαριστικά, πεπτικά, διουρητικά, υπογλυκαιμικά, καθαρτικά και τονωτικά . Οι ρίζες είναι πιο ενεργές ιατρικά. Ένα αφέψημα της ρίζας έχει αποδειχθεί ότι είναι επωφελές στην αγωγή του ίκτερου, της διόγκωσης του ήπατος, της ουρικής αρθρίτιδας και τους ρευματισμούς. Ένα αφέψημα του προσφάτως συγκομίζομενου φυτού χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της πέτρας στα νεφρά. Οι ρίζες μπορούν να χρησιμοποιηθούν φρέσκες ή αποξηραμένες και είναι καλύτερο να συγκομίζονται το φθινόπωρο . Τα φύλλα συλλέγονται όταν το φυτό είναι σε ανθοφορία και μπορούν να ξηραίνονται για χρήση αργότερα. Τα εκχυλίσματα ρίζας προκαλούν βραδύτερους και ασθενέστερους καρδιακούς παλμούς. Το λάτεξ στους μίσχους εφαρμόζεται σε κονδυλώματα, προκειμένου να τα καταστρέψει .

cichorium_intybus

Στην Ινδία το φυτό χρησιμοποιείται συστηματικά για την θεραπεία του διαβήτη . Αυτό έγινε αφορμή να γίνουν συστηματικά πειράματα από το National University of Singapore τα οποία τεκμηρίωσαν τις σχετικές ιδιότητες του φυτού στη μείωση των τιμών του σακχάρου.

Το 2004 από τέσσερεις Σέρβους ερευνητές αποδείχθηκε η έντονη αντιβακτηριακή δράση του φυτού.

Καθαρισμός ήπατος: Μετά από συνεργασία δύο Πανεπιστημίων (Ινδίας και Σαουδικής Αραβίας) αποδείχθηκεη η αντιηπατοτοξική δράση του φυτού στο πλαίσιο καθαρισμού του σικωτιού από τοξικές ουσίες.

Καρδιολογικά: Σε σχετική έρευνα της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών πιστοποιήθηκε μία καινούργια κουμαρίνη στα φύλλα του φυτού. Οι κουμαρίνες είναι φυσικά φυτικά συστατικά που  έχουν ισχυρές αντιπηκτικές ιδιότητες οπότε διευκολύνουν την κυκλοφορία του αίματος και αποτρέπουν τις θρομβώσεις.

Ελονοσία: Οι λαογραφικές διηγήσεις στο Αφγανιστάν ότι θεράπευαν την ελονοσία πριν το πόλεμο με χρήση υδατικών εκχυλισμάτων της ρίζας του φυτού Cichorium intybus οδήγησαν 3  πανεπιστήμια  της Αμερικής σε σχετική έρευνα.  Οι μελέτες διαπίστωσαν την ύπαρξη λακτονών στην ρίζα οι οποίες είναι έντονα ανθελονοσιακές.

Αντιοξειδωτικές ιδιότητες:  Σε σχετική έρευνα του Πανεπιστημίου της Πάβιας στην Ιταλία τεκμηριώθηκαν οι αντιοξειδωτικές και προοξειδωτικές ιδιότητες των υδατοδιαλυτών ουσιών του φυτού.

Antihepatotoxic Research Laboratory, New Delhi , India

University, Riyadh, Saudi Arabia

Department of  Medicine, National University of Singapore

Antibacterial activity of Cichorium intybus

Institute of Pharmacology, Polish Academy of Sciences, Poland

Department of Pharmacy, Massachusetts General Hospital, Boston, USA

University of PAVIA, Via Taramelli  Pavia, Italy

Chevallier. A. The Encyclopedia of Medicinal Plants

Foster. S. & Duke. J. A. A Field Guide to Medicinal Plants

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Οι ρίζες έχουν τη δυνατότητα να χρησιμοποιηθούν για την παραγωγή βιομάζας για βιομηχανική χρήση επειδή είναι  πλούσια σε ινουλίνη (άμυλο)  η οποία μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε αλκοόλη. Ακόμη μία μπλε χρωστική ουσία έχει ληφθεί από τα φύλλα που χρησιμοποιείται στον χρωματισμό εδώδιμων προϊόντων. Τα λουλούδια αποτελούν ένα εναλλακτικό συστατικό της «QR» που είναι φυτικό λίπασμα και ενεργοποιητής (είναι ένα αποξηραμένο και κονιοποιημένο μίγμα από διάφορα βότανα που μπορούν να προστεθούν σε ένα σωρό λιπάσματος, προκειμένου να επιταχυνθεί η βακτηριακή δραστηριότητα και επομένως να μειωθεί ο χρόνος που απαιτείται για να κάνει το κομπόστ).

Read Full Post »

σκόλυμος, ασκόλυμπρος αρχαία θουρία πλατύ 27 Ιούνη 2013

σκόλυμος, ασκόλυμπρος
αρχαία θουρία πλατύ 27 Ιούνη 2013

σκόλυμος, ασκόλυμπρος αρχαία θουρία πλατύ 27 Ιούνη 2013

σκόλυμος, ασκόλυμπρος
αρχαία θουρία πλατύ 27 Ιούνη 2013

σκόλυμος, ασκόλυμπρος αρχαία θουρία πλατύ 27 Ιούνη 2013

σκόλυμος, ασκόλυμπρος
αρχαία θουρία πλατύ 27 Ιούνη 2013

σκόλυμος, ασκόλυμπρος αρχαία θουρία 2013

σκόλυμος, ασκόλυμπρος
αρχαία θουρία 2013

Ο ασκόλυμπρος είναι ένα διετές ή πολυετές φυτό, που φθάνει το ύψος του 1 μέτρου  και είναι πολύ αγκαθωτό. Οι μίσχοι είναι μεταξύ 5 και 250 mm διακλαδισμένoi στην κορυφή, με ασυνεχή ακανθώδη, οδοντωτά πτερύγια. Τα βασικά φύλλα είναι επιμήκη λογχοειδή, λεία, με λίγα αγκάθια και ένα μακρύ μίσχο. Ανθίζει από το Μάιο μέχρι τον Ιούλιο. Το φυτό πολλαπλασιάζεται με σπόρια τα οποία έχουν πολύ καλή βλαστική ικανότητα για αρκετά χρόνια.

ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ:

Ο ασκόλυμπρος  είναι ένα πολύ ανθεκτικό φυτό,  δεν κινδυνεύει από πάγο και ευδοκιμεί σε όλα τα εδάφη, αν και προτιμά φωτεινά  και  εδάφη που είναι πλούσια σε οργανική ύλη. Η καλλιέργειά του απαιτεί πολύ λίγη φροντίδα. Η σπορά είναι άμεση και πραγματοποιείται στα τέλη του χειμώνα ή την άνοιξη. Πρέπει να χρησιμοποιείται ένα ελαφρύ, καλά στραγγιζόμενο, λιπασμένο έδαφος.. Μπορεί να σπαρθεί σε αυλάκια 30 cm μεταξύ τους με μια απόσταση 30 cm μεταξύ των φυτών μετά την αραίωση. Οι νεαροί βλαστοί του φυτού κόβονται για το εμπόριο όταν  φτάσουν τα 20 εκατοστά σε ύψος. Τα σαρκώδη μέρη των φύλλων κόβονται όταν σχηματιστεί ο  ρόδακας. Οι ρίζες συλλέγονται συνήθως γύρω από τα τέλη Οκτωβρίου ή κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Αν το φυτό έχει απομείνει μέχρι το επόμενο έτος, βγάζει  λουλούδια και αναπτύσσει ένα ανθεκτικό στέλεχος, ενώ τα βασικά φύλλα χάνουν την ποιότητά τους, λόγω της σκλήρυνσης. Ως εκ τούτου, παρόλο που το φυτό μπορεί να διατηρηθεί για πολλά χρόνια, θα πρέπει να καλλιεργείται ως ετήσιο. Δεν υπάρχουν σοβαρά προβλήματα από φυτοπαθολογικούς οργανισμούς.

Food and Agriculture Organization of United Nations

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:

Όλα τα μέρη του φυτού έχουν μια αρκετά λεπτή γεύση. Τα μικρά φύλλα της βάσης τρώγονται ως λαχανικό σε σαλάτες, σε σούπες, βραστά, ομελέτες, κλπ. Το πιο ευχάριστο μέρος του φύλλου είναι η κεντρική νεύρωση, ένα λευκό σαρκώδες μέρος το οποίο λαμβάνεται με αποφλοίωση του φύλλου. Παρακολουθήστε το σχετικό Video:

Οι νεαροί βλαστοί που χρησιμοποιούνται με παρόμοιο τρόπο. Στην σούπα, οι ρίζες της παρασκευάζονται με γάλα, βούτυρο και αλεύρι.Μία ενδιαφέρουσα συνταγή: ασκόλυμπροι λαδολέμονο μπορείτε να  διαβάσετε  εδώ:  Η μάνα του…λόχου   

και ασκόλυμπροι με αρνάκι εδώ:  My Kriti

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Ο ασκόλυμπρος έχει αναγνωριστεί ως αντι εφιδρωτικό και διουρητικό. Οι Έλληνες το γνώριζαν και αναφέρεται από το Θεόφραστο. Ο Πλίνιος κάνει αναφορά σε αυτό και θεωρεί ότι είναι ένα ισχυρό αντιιδρωτικό. Ο μεταφραστής ενός ανώνυμου Ισπανι-αραβικού εγγράφου του ενδέκατου και δωδέκατου αιώνα ερμηνεύει ότι τα αγκαθωτά θεραπευτικά φυτά που οι άνθρωποι συλλέγουν μαζί με τα άγρια ​​λαχανικά, είναι πράγματι οι ασκόλυμπροι.

Σε σχετική Πανεπιστημιακή μελέτη διαπιστώθηκε ότι το φυτό μπορει να μειώσει θεαματικά τις παρενέρειες που προκαλεί ο σακχαρώδης διαβήτης.

Σε αλλη πανεπιστημιακή έρευνα διαπιστώθηκε ότι το τριτερπενοειδές (αιθυλεστέρας) που περιέχεται στον φλοιό της ρίζας του φυτού έχει έντονες αντισπασμωδικές και σπασμογόνες ιδιότητες.

Anadolu University, Medicinal and Aromatic Plant and Drug

Department of Medical Biology, Yuzuncu University, Harran University

Food and Agriculture Organization of United Nations

Read Full Post »

Cynara cardunculus αρχαια θουρια Γκομούς 27 Ιούνη 2013

Cynara cardunculus αρχαια θουρια Γκομούς 27 Ιούνη 2013

Cynara cardunculus αρχαια θουρια Γκομούς 27 Ιούνη 2013

Cynara cardunculus αρχαια θουρια Γκομούς 27 Ιούνη 2013

Cynara cardunculus αρχαια θουρια Γκομούς 27 Ιούνη 2013

Cynara cardunculus αρχαια θουρια Γκομούς 27 Ιούνη 2013

Cynara cardunculus αρχαια θουρια Γκομούς 27 Ιούνη 2013

Cynara cardunculus αρχαια θουρια Γκομούς 27 Ιούνη 2013

Ανήκει στην οικογένεια Asteraceae. Άλλες ονομασίες της είναι αγριαντζινάρα ή τρουμπελίνα. Η αγριαγκινάρα ήταν από τα αγαπημένα εδέσματα των Αρχαίων Ελλήνων και των Ρωμαίων.

Είναι πολυετής θάμνος, που μπορεί να φτάσει τα 2 μέτρα ύψος. Η ρίζα της είναι εύρωστη και βαθιά, τα στελέχη όρθια, χοντρά με αυλακώσεις. Τα φύλλα έχουν λευκο-πράσινο χρώμα, είναι αντίθετα, λογχοειδή, σύνθετα, με ισχυρό κεντρικό νεύρο, βαθιά διαιρεμένα, με αγκάθια. Οι ανθοφόροι βλαστοί βγαίνουν από τις μασχάλες των φύλλων και καταλήγουν σε ωοειδείς ταξιανθίες, που η βάση τους καλύπτεται από λεία, βράκτια φύλλα, που επικαλύπτονται, σχηματίζοντας μια σαρκώδη ανθοδόχη τα εξωτερικά και τα μεσαία καταλήγουν σε αγκάθι. Τα βράκτια φύλλα της είναι μικρά, σε αντίθεση με τα βράκτια της καλλιεργούμενης αγκινάρας, που είναι μεγαλύτερα και χωρίς αγκάθια. Τα ανθίδια είναι πολλά (300-400), σωληνοειδή, ερμαφρόδιτα, με πέταλα πορφυρά ή μοβ. Τα άνθη της αγκινάρας είναι από τα αγαπημένα των μελισσών Η γονιμοποίηση γίνεται μόνον από τα έντομα. Οι καρποί περιέχουν πολλούς σπόρους, που έχουν στην κορυφή τους αρκετά μακριά τριχίδια, που διευκολύνουν τη διασπορά τους με τον αέρα και τη διάδοση έτσι του φυτού. Οι ανθοκεφαλές εμφανίζονται νωρίς την άνοιξη, αλλά το φυτό ανθίζει όψιμα, από το Μάιο.

 ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ

Τα μπουμπούκια των λουλουδιών τρώγονται  ωμά ή μαγειρεμένα.. Τα μπουμπούκια είναι λίγο μικρότερα από της αγκινάρας και είναι πιο εύκολα στον χειρισμό τους. Η γεύση τους είναι ήπια και ευχάριστη και  είναι πιο απαλή από εκείνη της αγκινάρας. Οι βλαστοί  μαγειρεύονται και χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατο του σέλινου. Οι μίσχοι μαζεύονται πριν  μεγαλώσουν και πρέπει να ζεματιστούν για να  μειωθεί η  πικρία του. Στη συνέχεια  μπορούν  να καταναλωθούν μαγειρευμένοι   σε σαλάτες ή να γίνουν τουρσί. Τα νεαρά φύλλα  τρώγονται  ωμά ή μαγειρεμένα. Οι ρίζες τρώγονται μαγειρεμένες, όπως οι παστινάκες .

Το στέλεχος  της  τρώγεται ωμό κι έχει γλυκιά γεύση. Οι τρυφεροί βλαστοί, τα κοτσάνια των φύλλων και τα φύλλα της τρώγονται, αφού καθαριστούν από τ’ αγκάθια και βραστούν. Τα φύλλα της μαγειρεύονται με κατσικίσιο κρέας ή μόνα τους, «αλά πολίτα», όπως ακριβώς και οι ανθοκεφαλές της, πριν όμως ανθίσουν. Οι ανθοκεφαλές της ψήνονται ακόμα και στα κάρβουνα, με χοντροκομμένο αλάτι και λάδι. Η στυφή τους γεύση ταιριάζει με κόκκινο κρασί. Μπορούν επίσης να προστεθούν σε ομελέτα, ενώ οι μικρές ανθοκεφαλές γίνονται τουρσί.

 mani.org

Organ. J. Rare Vegetables for Garden and Table

Tanaka. T. Tanaka’s Cyclopaedia of Edible Plants of the World

Facciola. S. Cornucopia – A Source Book of Edible Plants

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: 

Η αγριαγκινάρα έχει γίνει σημαντική σαν φαρμακευτικό βότανο κατά τα τελευταία χρόνια, μετά την ανακάλυψη των ιδιοτήτων της Κυναρίνης που περιέχεται σε μεγάλο βαθμό στο φυτό. Η Κυναρίνη έχει η πικρή γεύση ,  βρίσκεται κυρίως στα φύλλα, και βελτιώνει την λειτουργία του ήπατος και της χοληδόχου κύστης , διεγείρει την έκκριση των πεπτικών υγρών, ιδιαίτερα χολής, και μειώνει τα επίπεδα χοληστερόλης στο αίμα . Τα φύλλα είναι αντιχοληστεριναιμικά, αντιρευματικά, χολαγωγά, πεπτικά, διουρητικά, υπογλυκαιμικά και λιθο-διαλυτικά. . Χρησιμοποιούνται εσωτερικά για τη θεραπεία των χρόνιων ηπατικών παθήσεων και της χοληδόχου κύστης, τον ίκτερο, την ηπατίτιδα, την αρτηριοσκλήρωση και τα πρώτα στάδια της όψιμης έναρξης διαβήτη . Τα φύλλα συλλέγονται καλύτερα ακριβώς πριν από την ανθοφορία των φυτών, και μπορούν να χρησιμοποιηθούν φρέσκα ή αποξηραμένα .

Σε σχετική μελέτη του Universidade do Porto της Πορτογαλίας τεκμηριώθηκε ή πλούσια αντιοξειδωτική και αντιμικροβιακή δράση της αγριαγκινάρας. Συγκεκριμένα πιστοποιήθηκαν στα φύλλα της διάφορα φλαβονοειδή και φαινολικά οξέα τα οποία παρουσιάζουν έντονες αντιοξειδωτικές και αντιμικροβιακές δράσεις. Η αντιοξειδωτική δράση του εκχυλίσματος όλων των μερών του φυτού τεκμηριώθηκε και από σχετική έρευνα δύο Πανεπιστημίων της Σλοβακίας.

Universidade do Porto, R. Aníbal Cunha, 4050-047 Porto, Portugal.

Slovak Academy of Sciences, Comenius University, Bratislava, Slovakia

Chevallier. A. The Encyclopedia of Medicinal Plants

Chiej. R. Encyclopaedia of Medicinal Plants

Mills. S. Y. The Dictionary of Modern Herbalism

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ:

Η αγριαγκινάρα μετατρέπεται σε πέλετ και ηλεκτρικό ρεύμα.

 Ένα πολλά υποσχόμενο φυτό για την ελληνική αλλά και παγκόσμια γεωργία είναι το Cynara cardunculus. Η διαδικασία της καλλιέργειας της αγριαγκινάρας είναι εύκολη και γίνεται ακόμη και στο πιο ακατάλληλο και ξερό χωράφι. Ως πολυετές φυτό, η σπορά γίνεται μία φορά κάθε δώδεκα χρόνια. Φυτεύεται στη καρδιά του φθινοπώρου τον Οκτώβριο, μεγαλώνει με τις βροχές του χειμώνα και μαζεύεται από τα μέσα του καλοκαιριού μέχρι και τις αρχές φθινοπώρου, δηλαδή από τον Ιούλιο μέχρι το Σεπτέμβριο. Το σημαντικότατο πλεονέκτημα είναι ότι δε χρειάζεται καθόλου λίπασμα και νερό, και, φυσικά, ως ανθεκτικότατο και επικρατέστερο ζιζάνιο επιβιώνει χωρίς να χρειάζονται ζιζανιοκτόνα.

Η αγριαγκινάρα σαν βιοκαύσιμο

Η απόδοση του χωραφιού κυμαίνεται γύρω στα 1400 κιλά σε ξηρή ουσία ανά στρέμμα, ενώ φτάνει περίπου και τα 2800 κιλά με 2 – 3 αρδεύσεις τους μήνες της άνοιξης. Η καλλιέργεια δεν είναι μόνο απλή, αλλά δίνει και πολλά έσοδα

Τα στερεά καύσιμα πέλετς χρησιμοποιούνται στην Ελλάδα αντί για το πετρέλαιο θέρμανσης τόσο σε σπίτια όσο και σε βιομηχανίες, ενώ στο κοντινό μέλλον θα ξεκινήσει και η παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος σε μονάδες μικρής εγκατεστημένης ισχύος κάτω των 5MW. Επιπλέον, η καλλιέργεια αγριαγκινάρας μπορεί να αναπτύξει τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας έως 20% μέχρι το 2020 ακόμη και στα νησιά. Συνολικά η αγριαγκινάρα είναι σε θέση να προσφέρει νέες θέσεις εργασίας και διάδοση της παραγωγικής μεθόδου της σε χώρες εκτός Ελλάδος, μείωση του διοξειδίου του άνθρακα, κέρδος το λιγότερο 50 ευρώ ανά στρέμμα για το καλλιεργητή που παρήγαγε βαμβάκι ή σιτάρι, και μείωση στο 25% των εξόδων πετρελαίου με την αντικατάστασή του από καύσιμα πέλετς.

ecotimes.gr

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Πέρα από τη χρήση της ως βιοκαυσίμου, η αγριαγκινάρα θεωρείται διεθνώς μια από τις καλύτερες ζωοτροφές, τόσο από την άποψη ότι κάνει καλό στην υγεία του ζώου όσο και από τα πλεονεκτήματα που έχει ως καλλιέργεια, αφού είναι ένα πολυετές φυτό που δεν χρειάζεται συχνά πότισμα.. Σαν κτηνοτροφή είναι καλύτερη από ό,τι σαν βιοκαύσιμο. Το πρώτο και το πιο φυσικό εργοστάσιο είναι το… στομάχι του ζώου το οποίο εκμεταλλεύεται άριστα τις ενεργειακές ιδιότητές της.

Από την αγριαγκινάρα παράγεται τυροποιητική πυτιά. Η απόδοσή της είναι πολύ ανώτερη από τη ζωική. Από 3 λίτρα γάλακτος, χρησιμοποιώντας ζωικής προέλευσης ένζυμα παράγεται περίπου 700 γρ. λευκό τυρί ενώ με τα φυτικής προέλευσης, από την αγριαγκινάρα, περίπου τη διπλάσια ποσότητα.

ΤΟ ΒΗΜΑ

The University of Reading, UK

Instituto Nacional de Engenharia e Tecnologia Industrial, Portugal

Read Full Post »

Bellis sylvestris αρχαια θουρια Σουρεύλι 11 Γενάρη 2013

Bellis sylvestris αρχαια θουρια Σουρεύλι 11 Γενάρη 2013

Bellis sylvestris αρχαια θουρια Σουρεύλι 11 Γενάρη 2013

Bellis sylvestris αρχαια θουρια Σουρεύλι 11 Γενάρη 2013

Bellis sylvestris αρχαια θουρια Σουρεύλι 11 Γενάρη 2013

Bellis sylvestris αρχαια θουρια Σουρεύλι 11 Γενάρη 2013

Συναντάται στην αρχαία θουρία με βλαστό χωρίς διακλαδώσεις, μήκους 17-25(-30) cm, πλευρικά πεπιεσμένο, με λευκό τρίχωμα. Φύλλα σε μορφή ροζέτας αντίλογχοειδή, μήκους 3,5-11cm και πλάτους 0,5-2 cm  κυματοειδή, χνοώδη και στις δύο επιφάνειες, κορυφή οξύληκτη ή μερικές φορές αποστρογγυλωμένη. περιθώρια κυματοειδή, βάση που καταλήγει σταδιακά σε μη εμφανή μίσχο, ή εμφανώς άμισχα.  Κεφάλιο μεγάλο.  Βράκτια μακρόστενα, μήκους 5-12mm και πλάτους 2- 3 mm, βαθύ πράσινα, ελαφρώς τριχωτά. Άνθη γλωσσοειδή λευκού χρώματος ή με ερυθρά ή ρόδινο χρώμα στην κάτω επιφάνεια τους, μήκους 10-17 mm, πλάτους 2-2,5mm, με 2-3 ακανόνιστες οδοντώσεις στην άκρη και με 3-4 εμφανείς νευρώσεις. Άνθη σωληνοειδή κίτρινου χρώματος, περίπου 3 mm μήκους και 1  πλάτους, με 5 ωοειδείς – δελτοειδείς όρθιους λοβούς μήκους 0,5 mm. Ανθοδόχη κωνική, και λεία ή με πυκνό τρίχωμα. Αχαίνια πεπιεσμένα, μακρόστενα, καστανού χρώματος, μήκους 2mm και πλάτους 1-1,5mm.

Περίοδος ανθοφορίας: Οκτώβριος – Μάρτιος.

Πανεπιστήμιο Πάτρας, Βιοσυστηματική μελέτη…

Bellis

Bellis

Wikimedia commons

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Είναι φαγώσιμα τα λουλούδια και τα φύλλα.  Τα φύλλα τρώγονται ωμά ή μαγειρεμένα. Η γεύση τους όταν χρησιμοποιούνται στις σαλάτες είναι ευχάριστη, πιπεράτη και  καυστική σαν το ραπανάκι. Τα λουλούδια χρησιμοποιούνται ωμά σαν ορεκτικό καρύκευμα.  Τα μπουμπούκια και τα πέταλα τρώγονται σε σάντουιτς, σούπες και σαλάτες.

Hedrick. U. P. Sturtevant’s Edible Plants of the World

Chiej. R. Encyclopaedia of Medicinal Plants

Larkcom. J. Salads all the Year Round

Les Ecologistes de l’Euzière Les Salades Sauvages

Facciola. S. Cornucopia – A Source Book of Edible Plants

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Η Bellis sylvestris όπως και η «αδελφή»  της Bellis perennis αποτελούν  μια δημοφιλή φαρμακευτική χρήση σε ένα ευρύ φάσμα εφαρμογώνΠρόκειται για ένα παραδοσιακό βότανο τραύματος το οποίο  είναι κατάλληλο και στην επούλωση παιδικών τραυμάτων. 

Το βότανο χρησιμοποιείται σαν  ήπιο αναλγητικό, αντισπασμωδικό, αντιβηχικό, μαλακτικό, χωνευτικό, αποχρεμπτικό, οφθαλμολογικό, καθαρτικό και τονωτικό.  Μαζεύονται τα  νωπά ή ξερά λουλούδια όπως το χαμομήλι. Ακόμη με ειδική  έγχυση χρησιμοποιείται στη θεραπεία της καταρροής, ρευματισμούς, αρθρίτιδα, το ήπαρ και νεφρικές διαταραχές και ως καθαριστής αίματος κ.λ.π.

Το βότανο εθεωρείτο ιδανικό στη  θεραπεία των νωπών τραυμάτων. Μια αλοιφή που παρασκευάζεται από τα φύλλα εφαρμόζεται στα εξωτερικά τραύματα, μώλωπες κλπ, ενώ βρασμένο σε αποσταγμένο νερό χρησιμοποιείται εσωτερικά για τη θεραπεία φλεγμονωδών διαταραχών του ήπατος . Μασώντας τα φρέσκα φύλλα επουλώνονται  τα έλκη στο στόμα .

Τα λουλούδια και τα φύλλα χρησιμοποιούνται συνήθως φρέσκα ​​σε αλοιφές, αφεψήματα και καταπλάσματα . Ένα ισχυρό αφέψημα των ριζών έχει προταθεί για τη θεραπεία του σκορβουτικού εκζεματος, αν και πρέπει να ληφθεί για κάποιο χρονικό διάστημα πριν να φανούν τα συμπτώματα.

Ένα ήπιο αφέψημα μπορεί να διευκολύνει την απόφραξη του αναπνευστικού συστήματος,  τους ρευματικούς πόνους και την επώδυνη ή βαριά εμμηνόρροια . Τα άνθη, που συγκομίζονται κατά την ανθοφορία, χρησιμοποιούνται ως ομοιοπαθητικό φάρμακο.

Οι φαρμακευτικές χρήσεις της Bellis sylvestris οφείλοντααι κυρίως στις οργανικέ ενώσεις «σαπωνίνες» που εντοπίστηκαν στο φυτό.Τέσσερις σαπωνίνες έχουν απομονωθεί από τα φυτικά μέρη της και τρεις περαιτέρω ενώσεις, από τα υπόγεια μέρη.

US National Library Of Medicine

Plants For A Future

Launert. E. Edible and Medicinal Plants

Castro. M. The Complete Homeopathy Handbook

Bown. D. Encyclopaedia of Herbs and their Uses

Read Full Post »

Older Posts »