Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Boraginaceae’ Category

Το Όνοσμα το θαμνώδες (Onosma frutescens) είναι ενδημικό φυτό της ανατολικής μεσόγειου και στην Ελλάδα θα το βρούμε στην Νότια Ελλάδα στα νησιά του Αιγαίου και στην περιοχή της Αρχαίας Θουρίας – Μυκηναϊκής Άνθειας.Το όνομα του γένους Onosma προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις όνος και οσμή.

Onosma frutescens, Αρχαία Θουρία, Σουρεύλι 26 Μάρτη 2017

Είναι ένα πολυετές φρύγανο με πολύ όμορφα κίτρινα (και ερμαφρόδιτα) άνθη, γονιμοποιούμενα από έντομα, τα οποία αργότερα φέρνουν κόκκινες αποχρώσεις. Καλύπτεται με πολύ πυκνό λευκό τρίχωμα και οι βλαστοί του έχουν ένα κοκκινωπό χρώμα. Το ύψος του μπορεί να φτάσει τα 25-30 cm.
Τα άνθη διατάσσονται σε βοστριχοειδή κύματα.Ο κάλυκας διαιρείται ως τη βάση σε πέντε γραμμοειδείς λοβούς. Η στεφάνη είναι σχεδόν κυλινδρική, με πέντε πολύ μικρούς λοβούς και έντονα χρωματισμένη, κίτρινη στο κάτω μέρος, πορτοκαλί ή κόκκινη στην κορυφή. Η άνθησή του κρατάει περίπου έως τα μέσα Μάη, οπότε σιγά σιγά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού το φυτό μαζεύεται στη βάση του με τα πολύ σκληρά και χνουδωτά φύλλα για να περάση τις αντίξοες καιρικές συνθήκες με τις υψηλές θερμοκρασίες που αναπτύσσονται.
ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Μολονότι οι χνουδωτοί βλαστοί και τα φύλλα μπορεί να προκαλέσουν ερεθισμό στο δέρμα, το φυτό δεν ειναι δηλητηριώδες.

Onosma frutescens, Αρχαία Θουρία, Σουρεύλι 26 Μάρτη 2017

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Μολονότι όλα τα φυτά εμπεριέχουν φαρακευτικές ενωσεις και ιδιαίτερα αυτά που ανήκουν στην οικογένεια Onosma, στην οποία ανήκει και το φυτό, δεν έχουν γίνει σχετικές Πανεπιστημιακές μελέτες ακόμη
ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Μια κόκκινη χρωστική λαμβάνεται από τη ρίζα του φυτού η οποία είναι ένα υποκατάστατο της Αλκάνας της βαφικής.

Onosma frutescens, Αρχαία Θουρία, Σουρεύλι 26 Μάρτη 2017

Λάσπη στ’ αστέρια
Plants For A Future
alpinegardensociety.net
Φωτογραφικοί περίπατοι

Κράτα το

Advertisements

Read Full Post »

Cynoglossum creticum Mill.Φυτό της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας – Μυκηναϊκής Άνθειας που στη χώρα μας το συναντούμε με τις ονομασίες κυνόγλωσσο, σκυλόγλωσσο, κυνόγλωσσα, γουργουγιάννης, γοργόγιαννι. Στην περιοχή της Ελλάδος υπάρχουν πέντε είδη του φυτού. Πρόκειται για τα: Cynoglossum officinale L. (Κυνόγλωσσο το φαρμακευτικό)(Cynoglossum columnae Ten (Κυνόγλωσσο) , το Cynoglossum creticum Miller (Κυνόγλωσσο το κρητικό), το Cynoglossum lithospermifolium (Κυνόγλωσσο το ασιατικό) και το Cynoglossum sphacioticum.
Ανήκει στην οικογένεια των Βοραγινοειδών.

Cynoglossum creticum, Αρχαία Θουρία, Αρφαρά, 5 Απρίλη 2014

Cynoglossum creticum, Αρχαία Θουρία, Αρφαρά, 5 Απρίλη 2014

Είναι φυτό διετές, με ρίζα κάθετη και φτάνει σε ύψος τα 80 εκατοστά. Τα φύλλα του είναι μαλακά, χνουδωτά, πλατιά, λογχοειδή, με σταχτί χρώμα, τα οποία αναδύουν μία δυνατή μυρωδιά όταν τα τρίψουμε. Η μυρουδιά τους θυμίζει ποντικό. Άλλοι αναφέρουν ότι η μυρωδιά του φυτού θυμίζει τράγο ή σκύλο. Τα άνθη του είναι μικρά, καστανοκόκκινα και σχηματίζουν ταξιανθία βόστρυχο. Το φυτό ανθίζει από τον Μάιο μέχρι τον Αύγουστο. Τα άνθη του περιέχουν πλούσιο νέκταρ και προσελκύουν τις μέλισσες.
ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:Η γεύση του βοτάνου είναι στυφή και προκαλεί ναυτία.
235644ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ:
Η ρίζα και οι σπόροι του βοτάνου περιέχουν ένα αιθέριο έλαιο, ταννίνη και τα αλκαλοειδή κυνογλωσσίνη, και κονσολιδίνη τα οποία ανακουφίζουν από τον πόνο, επηρεάζουν όμως το κεντρικό νευρικό σύστημα.
Η ρίζα περιέχει επίσης λιπαρή χρωστική ουσία, ρητινώδη ουσία, ινουλίνη, κομμιώδη ύλη, πιμελικό οξύ, υποξαλικό κάλιο, οξεϊκό ασβέστιο και ξυλώδεις ίνες.
Τα φύλλα του περιέχουν αλλαντοίνη, η οποία αποτελεί σημαντικό παράγοντα που επιταχύνει την θεραπευτική διαδικασία στο σώμα μας. Η αλλαντοΐνη χρησιμοποιείται ευρέως στα προϊόντα στοματικής υγιεινής (οδοντόπαστα, στοματικά διαλύματα), αλλά πλέον και στα καλλυντικά προϊόντα λόγω της κερατολυτικής της σύστασης (της ιδιότητάς της δηλαδή να μαλακώνει την κερατίνη και ως εκ τούτου να ενυδατώνει και να μαλακώνει το δέρμα).

Cynoglossum creticum, Αρχαία Θουρία, Αρφαρά, 5 Απρίλη 2014

Cynoglossum creticum, Αρχαία Θουρία, Αρφαρά, 5 Απρίλη 2014

Η κυνόγλωσσα έχει χρησιμοποιηθεί από την αρχαιότητα ως θεραπευτικό βότανο. Την θεωρούσαν παράλληλα ναρκωτικό και δηλητηριώδες φυτό. Γνώριζαν όμως, πως όταν το βότανο αποξηρανθεί δεν ήταν πλέον επικίνδυνο και το χρησιμοποιούσαν ως αντιβηχικό, μαλακτικό, για διάρροιες και κολικούς.
Τα φύλλα συλλέγονται την άνοιξη του πρώτου χρόνου του φυτού. Την ρίζα την μαζεύουμε την άνοιξη του δεύτερου χρόνου. Για θεραπευτικούς σκοπούς χρησιμοποιούνται τα αέρια μέρη του φυτού και η ρίζα του (ιδιαίτερα η καρδιά της ρίζας).
Το φρέσκο φυτό περιέχει την κυνογλωσσίνη η οποία είναι τοξική για τα ψυχρόαιμα ζώα, ενώ αντίθετα είναι λίγο τοξική για τα θηλαστικά και τον άνθρωπο. Σήμερα στην ομοιοπαθητική χρησιμοποιείται η ρίζα του βοτάνου.
Τα φύλλα χρησιμοποιούνται εξωτερικώς ως κατάπλασμα και σε πυκνό βραστάρι ως κομπρέσες πάνω σε εγκαύματα.
Με σχετικές μελέτες του University of Malta και του Universita’ degli Studi di Perugia τεκμηριώθηκε η αναλγητική δράση του καταπλάσματος της ρίζας του φυτού στον πόνο των αρθρώσεων.
3462729615_929703669bΟι αντιοξειδωτικές ιδιότητες του φυτού τεκμηριώθηκαν με συνδυασμένες έρευνες του Πανεπιστημίου Κρήτης και του Πανεπιστημίου της Βιέννης. Στις ίδιες έρευνες διαπιστώθηκε ότι στο φυτό περιέχονται μεγάλες ποσότητες φυλλοκινόνης. Ειναι λιποδιαλυτή βιταμίνη, η οποία συχνά αποκαλείται βιταμίνη της πήξης του αίματος ή αντιαιμορραγική.
University of Crete, University of Vienna
University of Malta, Universita’ degli Studi di Perugia
Plants for A Future
Journal of Natural Products, Volume 1 (2008)
jstor.org
uni-heidelberg

Read Full Post »

 Άγχουσα η ποικιλόχρωμη, Αρχαία Θουρία, Ελληνικά , 12 Γενάρη 2015

Άγχουσα η ποικιλόχρωμη, Αρχαία Θουρία, Ελληνικά , 12 Γενάρη 2015

Πρόκειται για Δικοτυλήδονο φυτό της περιοχής της ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΟΥΡΙΑΣ – ΜΥΚΗΝΑΪΚΗΣ ΑΝΘΕΙΑΣ που ανήκει στην Οικογένεια BORAGINACEAE. Η Variegata όπως δηλώνει και το όνομά της, είναι φυτό με ποικιλία χρωμάτων στα άνθη του.
Τα άνθη της, όπως σε όλες τις άγχουσες, είναι μικρά σωληνοειδή, με πέντε άνισα μικρά λευκά πέταλα, με ρόδινες, γαλάζιες, ή ιώδεις στιγμές.
290208111xΕίναι πολυετές έρπον φυτό με φύλλα που φέρουν λευκά στίγματα, 4λογχοειδή, οδοντωτά, και αδρότριχα στα χείλη. Είναι μελισσοκομικό φυτό, και ανθίζει από το χειμώνα και μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού.
Το ύψος του μπορεί να φθάσει τα 30 εκατοστά, και θα το βρούμε σε πετρώδεις τοποθεσίες, πρανή και χαντάκια.
Το ριζικό του σύστημα βρίσκεται σε ρωγμές βράχων , τροφοδοτώντας το υπέργειο τμήμα με χυμούς στα σαρκώδη τμήμα του, αποθήκες, για τις πιο δύσκολες επόμενες θερμές περιόδους.
Οι τρυφεροί χνουδωτοί σωληνωτοί βλαστοί του, με χρώμα άσπρο ή βυσσινή φέρουν εναλλάξ τα ιδιαίτερα πράσινα σαρκώδη φύλλα, με διασκορπισμένα άσπρα στίγματα και μικρές διογκωμένες προεξοχές.
Anchusa variegata-45-2 (1)ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Τα φύλλα τρώγονται μαγειρεμένα όπως όλα τα χόρτα. Μπορεί να μαγειρευτεί όπως το σπανάκι με ρύζι κλπ. Τα άνθη τρώγονται μαγειρεμένα ή ωμά σαν γαρνιτούρα στις σαλάτες.

 Άγχουσα η ποικιλόχρωμη

Άγχουσα η ποικιλόχρωμη

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Όλα τα μέρη του φυτού είναι μαλακτικά και αποχρεμπτικά. Έχουν χρησιμοποιηθεί εξωτερικά για τη θεραπεία πληγων, μωλώπων και φλεβίτιδας. Εσωτερικά για τη θεραπεία του βήχα και του βρογχικού άσθματος. Ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο παρασκευάζεται από το φυτό . Χρησιμοποιείται για τη θεραπεία των ελκών του δωδεκαδακτύλου και του στομάχου.

Η χλωρίδα μας

TA BATIKA

The Cretan Vista

Panoramio

 

Read Full Post »

Αγγουρίτσα ,περιοχή Μυκηναϊκής Άνθειας ,κήπος Δημήτρη Ζέρβα

Αγγουρίτσα ,περιοχή Μυκηναϊκής Άνθειας ,κήπος Δημήτρη Ζέρβα

Η αγγουρίτσα ή μπουράντζα αναπτύσσεται σε ύψος από 60 έως 100 cm.Ο μίσχος και τα φύλλα του καλύπτονται από τριχίδια. Τα φύλλα του είναι απλά και έχουν μήκος από 5 έως 15 cm. Τα άνθη της είναι τέλεια και έχουν πέντε τριγωνικού σχήματος πέταλα. Τα άνθη της είναι κυρίως μπλε χρώματος αν και έχουν παρατηρηθεί και ροζ, επίσης υπάρχουν ποικιλίες με λευκά άνθη.

34257794 Σχηματίζει μεγάλες ταξιανθίες με πολλά άνθη να ανθίζουν ταυτόχρονα, αυτό προκαλεί τη μπουράντζα να έχει μεγάλο ποσοστό γειτονογαμίας (επικονίαση από άνθη του ίδιου φυτού). Η αγγουρίτσα έχει σχετικά μεγάλη περίοδο ανθοφορίας, σε ήπια κλίματα μπορεί να ανθίζει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου. Φυτρώνει από μόνη της στην ευρύτερη περιοχή της Αρχαίας Θουρίας.

Ιστορικά στοιχεία:
Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι θεωρούσαν ότι το βότανο ανακούφιζε αλλά και έδινε κουράγιο. Πίστευαν ακόμη ότι το φυτό είχε τη δύναμη να μετριάζει την μελαγχολία μερικών υποχονδριακών. Η θεραπεία τέτοιων ασθενών γινόταν με εντυπωσιακό και υποβλητικό τρόπο. Τους έδιναν πρώτα ένα δυνατό καθάρσιο και ύστερα τους τοποθετούσαν μερικές βδέλλες στον πρωκτό, ελαττώνοντας έτσι κατά ένα τρόπο τις αιμορροϊδικές υπεραιμίες. Στη συνέχεια τους έδιναν να πίνουν κάθε πρωί μερικά κύπελλα αφεψήματος Μποράγκο με μέλι.
Ο Διοσκουρίδης και ο Πλίνιος αναφέρουν ότι τα φύλλα του φυτού «τοποθετημένα στο κρασί κάνουν άνδρες και γυναίκες ευτυχισμένους και χαρούμενους και διώχνουν σκοτούρες, στεναχώρια και μελαγχολίες. Τα σιρόπια που φτιάχνονται από τα άνθη του φυτού ανακουφίζουν την καρδιά και ηρεμούν τους σχιζοφρενείς και ψυχασθενείς ανθρώπους».
Borago_officinalis_Sturm11007Το Μποράγκο είχε γοητεύσει με την ομορφιά του και τον Λουδοβίκο τον 14ο ο οποίος είχε διατάξει να φυτέψουν το βότανο στις Βερσαλλίες. Στην Ουαλία το ονομάζουν το «βότανο της χαράς» και στα αραβικά «πατέρα του ιδρώτα» προφανώς λόγω της δράσης του ως εφιδρωτικό.
Χαρακτηριστικό είναι ότι στο ποτό των σταυροφόρων όταν έφευγαν για τους Άγιους Τόπους, έριχναν άνθη Μποράγκο για να αποκτήσουν θάρρος.

nDSC_0347Ο γνωστός βοτανολόγος Τζον Γκέραντ έγραψε το 1597 για το βότανο. « Εγώ το Βοράγκο, δίνω πάντα κουράγιο» Η σύγχρονη έρευνα έχει δώσει καινούρια έννοια στο ρητό αυτό αποκαλύπτοντας ότι το βότανο διεγείρει τους αδένες των επινεφριδίων προωθώντας την παραγωγή αδρεναλίνης, της ορμόνης που εκκρίνεται όταν επίκειται μάχη ή φυγή και εξοπλίζει το σώμα για δράση σε πιεστικές καταστάσεις.Στη λαϊκή ιατρική εδώ και εκατονταετίες το Μποράγκο χρησιμοποιήθηκε από τον λαό σαν φάρμακο μαλακτικό, διουρητικό και εφιδρωτικό. Το χρησιμοποιούσαν κατά των πυρετών, των παθήσεων της χολής, των πνευμονικών κατάρρων, της πνευμονίας, των οξέων ρευματισμών, της ιλαράς, της οστρακιάς και της ευλογιάς και μάλιστα κατά ειδικό τρόπο. Έβραζαν το φυτό και το σούρωναν με ένα κομμάτι λεπτό βαμβακερό ύφασμα. Πρόσθεταν μέλι και έπιναν τρία κύπελλα την ημέρα.

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:

Η μπουράντζα καλλιεργείται κυρίως για μαγειρικούς και φαρμακευτικούς σκοπούς. Σήμερα η μόνη εμπορική καλλιέργεια μπουράντζας είναι για το έλαιο των σπόρων του. Το έλαιο αυτό είναι πηγή γ-λινολενικού οξέος για το οποίο η μπουράντζα είναι η μεγαλύτερη γνωστή φυτική πηγή (17-28%). Η περιεκτικότητα του σπόρου σε έλαιο είναι 26-38%. Επίσης περιέχει λιπαρά οξέα όπως παλμιτικό οξύ (10-11%), Στεατικό οξύ (3,5-4,5%), ελαικό οξύ (16-20%), εικοσενοϊκό οξύ (3,5-5,5%),΄ερουκικό οξύ (1,5-3,5%) και Νερβονικό οξύ (1,5%). Το έλαιο χρησιμοποιείται σαν συμπλήρωμα γ-λινολενικού οξέος.

Η μπουράντζα τρώγεται φρέσκια σαν λαχανικό ή αποξηραμένη σαν βότανο. Η μπουράντζα έχει γεύση σαν αγγούρι και τρώγεται μέσα σε σαλάτες ή σαν γαρνιτούρα.Τα άνθη του που περιέχουν το μη τοξικό αλκαλοειδές θεσινίνη, έχουν γλυκιά γεύση και είναι από τα ελάχιστα βρώσιμα άνθη μπλε χρώματος.
Μερικές φορές χρησιμοποιούνται για εδώδιμη διακόσμηση σε διάφορα πιάτα. Έχει βρεθεί ότι τα φύλλα του περιέχουν πολύ μικρή ποσότητα (10 Ppm) από τα υπατοτοξικά αλκαλοειδή ιντερμεδίνη, λυκοψαμίνη, αμαβιλίνη και σουπινίνη. Αυτά τα αλκαλοειδή υπάρχουν σε εξαιρετικά χαμηλό ποσοστό και δεν αποτελούν κίνδυνο για την υγεία.
saata_augotaraxoΗ μπουράντζα χρησιμοποιείται στην γερμανική, Ισπανική, Ελληνική και Ιταλική κουζίνα. Στην Ελλάδα μπαίνει σε λαδερά όπως γεμιστά και ντολμάδες.

Στην Γερμανία και στην Ισπανία φτιάχνεται μια πράσινη σάλτσα με βάση η μπουράντζα.

Στην Ιταλία χρησιμοποιείται στον χρωματισμό ζυμαρικών όπως ραβιόλια. Στην Πολωνία χρησιμοποιείται για να αρωματίζει τουρσί.

Στο Ιράν βράζεται και πίνεται σαν τσάι.

 

Συνταγές:
Πράσινη σαλάτα με μποράντζα και αυγοτάραχο

Oven baked pollock with radishes, borage flowers and lardo

Red mullet, seared cucumber, borage and beurre blanc

Σαλάτα λουλουδιών μποράγκο

 

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
file_feb01c6426e9633288bf84ce1e186ae3_LΗ αγγουρίτσα χρησιμοποιείται σαν θεραπεία σε καρδιαγγειακές διαταραχές. Χρησιμοποιέιται επίσης και σε γαστρεντερικές παθήσεις (διάρροια, κράμπες και κολικό του εντέρου), αναπνευστικές διαταραχές (άσθμα, βρογχίτιδα) και ουροποιητικές διαταραχές.
Οι φυσικοπαθητικοί ιατροί χρησιμοποιούν τη μπουράντζα για την ρύθμιση του μεταβολισμού και του ορμονικού συστήματος και θεωρούν ότι είναι καλή θεραπεία για το ροεμμηνορροϊκό σύνδρομο και τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης, όπως η έξαψη.
Δρα ως εφιδρωτικό, αποχρεμπτικό, τονωτικό, αντιφλεγμονώδες, γαλακταγωγό. Το Μποράγκο δρα σαν αποκαταστατικός παράγοντας στον φλοιό των επινεφριδίων, πράγμα που σημαίνει ότι αναζωογονεί και ανανεώνει τα επινεφρίδια μετά από ιατρική αγωγή με κορτιζόνη ή στεροειδή. Το Μποράγκο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως τονωτικό των επινεφριδίων για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μπορεί ακόμη να χορηγηθεί στη διάρκεια πυρετών και ιδιαίτερα κατά την ανάρρωση. Έχει τη φήμη αντιφλεγμονώδους βοτάνου για καταστάσεις όπως η πλευρίτιδα.
VLUU L100, M100  / Samsung L100, M100Τα φύλλα και οι σπόροι ενισχύουν τη ροή του γάλακτος κατά τον θηλασμό.

Ο χυμός τοΤα φύλλα και οι σπόροι ενισχύουν τη ροή του γάλακτος κατά τον θηλασμό.υ βοτάνου, που παρασκευάζεται από τα νωπά φύλλα, θεωρείται χρήσιμος στη νευρική κατάθλιψη ή την ψυχική οδύνη. Από αυτόν παρασκευάζεται και μία μαλακτική λοσιόν για ξηροδερμία με φαγούρα.

Το έλαιο που εξάγεται από τους σπόρους του φυτού χρησιμοποιείται και ως εναλλακτικό αντί του ελαίου της οινοθήρας για τους ρευματισμούς ή τις διαταραχές περιόδου και μπορεί να χρησιμοποιηθεί εξωτερικά για το έκζεμα.

 

 

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Θεωρείται  ιδιαίτερα μελισσοκομικό φυτό.

721959467_c8c7fd542d

Με βάση το λάδι του φυτού παρασκευάζεταιμεγάλος αριθμός καλυντικών:
Κρεμα Νυκτος με Μποραγκο:διαθέτει υψηλή συγκέντρωση σε λάδι borage . Το Borage Oil έχει τη μεγαλύτερη συγκέντρωση σε γάμμα λινολενικό οξύ (GLA)ν από οποιοδήποτε φυτικό έλαιο. Το GLA είναι ωμέγα-6 λιπαρό οξύ απαραίτητο για τη λειτουργία του εγκεφάλου, τη ρύθμιση του μεταβολισμού, καθώς και την ανάπτυξη και υγεία των οστών, των μαλλιών και του δέρματος.
Το Λαδι Μποραντζας ή Μποραγκο (Borage Oil) προέρχεται από την έκθλιψη των σπόρων του όμορφου φυτού Borage (Borago officinalis). Το Borage Oil έχει τη μεγαλύτερη συγκέντρωση σε γάμμα λινολενικό οξύ (GLA)ν από οποιοδήποτε φυτικό έλαιο. Το GLA είναι ωμέγα-6 λιπαρό οξύ απαραίτητο για τη λειτουργία του εγκεφάλου,τη ρύθμιση του μεταβολισμού, καθώς και την ανάπτυξη και υγεία των οστών, των μαλλιών και του δέρματος. Το λαδι μποραγκο έχει αποδειχθεί οτι έχει την ικανότητά να ηρεμήσει και να μειώσει μια φλεγμονή και έχει χρησιμοποιηθεί επιτυχώς για να ανακουφίσει τον πόνο, πρήξιμο και δυσκαμψία των αρθρώσεων εξαιτίας ρευματοειδούς αρθρίτιδας. Το Λαδι Borage έχει χρησιμοποιηθεί επίσης με θετικά αποτελέσματα για πολλές διαφορετικές δερματικές διαταραχές, όπως ψωρίαση, έκζεμα, ακμή και πρόωρα γερασμένο δέρμα. Το λαδι μποραντζας είναι τόσο σημαντική πηγή γάμμα λινολενικού οξέως που μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμο για πολλές διαφορετικές ασθένειες. Ωστόσο, είναι αναμφισβήτητα ευεργετικό για την υγεία ολόκληρου του σώματος και την ευεξία του.

 

US National Library of Medicine

EurekaMag

International Journal of Pharmaceutical Sciences Review & Research

ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Δίανθος

sensities

Read Full Post »

 Anchusa officinalis άγχουσα Αρχαία Θουρία Ασπροπουλιά 15 Ιούνη 2013

Anchusa officinalis άγχουσα Αρχαία Θουρία Ασπροπουλιά 15 Ιούνη 2013

Anchusa officinalis L., άγχουσα η φαρμακευτική, βοϊδόγλωσσα, σκυλόγλωσσα Είναι διετής πόα. Έχει βλαστό πολύκλαδο, όρθιο, χνουδωτό, ύψους 50-70 εκατ., φύλλα προμήκη, λογχοειδή, χνουδωτά και άνθη κυανά ή ιώδη, σε αραιούς βόστρυχους.  Αυτοφύεται σε λιβάδια και χέρσα μέρη της περιοχής της Αρχαίας Θουρίας. Ευδοκιμεί σε ημιορεινές, αλλά και πεδινές περιοχές και σε χωράφια προσηλιακά, μέτριας γονιμότητατας, ξηρικά. Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα (έχουν τόσο αρσενικά όσο και θηλυκά όργανα) και γονιμοποιούνται από μέλισσες.

Anchusa officinalis  σπόροι

Anchusa officinalis σπόροι

Πολλαπλασιάζεται με σπόρο που σπέρνεται σε σπορείο ή απ’ ευθείας στο χωράφι και με παραφυάδες. Η σπορά και η μεταφύτευση γίνεται το φθινόπωρο ή την άνοιξη σε αποστάσεις 40-50 επί 60-70 εκατ. Άνθηση : Ιούνιος – Σεπτέμβριος. Είναι φυτό φαρμακευτικό, εδώδιμο, βαφικό και μελισσοτροφικό.  Η πλούσια μελισσοτροφική δράση του φυτού τεκμηριώθηκε από το  Agricultural University,  Lublin, Poland .  Στην ίδια μελέτη καταγράφηκε η διατροφική αξία του νέκταρος για τις μέλλισσες. ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ: Το όνομα του φυτού προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη αγχουσίζομαι που σημαίνει χρησιμοποιώ άγχουσα, βάφω, χρωματίζω (κυρίως το πρόσωπο). Ο Διοσκουρίδης αναφέρει ότι η προσθήκη του φυτού στο κρασί το έκανε «ευφρόσυνο». Αναφέρει επίσης ότι αν σε δαγκώσει δηλητηριώδες ζώο μπορεί να γίνεις καλά αν πάρεις το φυτό αυτό εσωτερικά ή βάλεις σαν πολτό το μασημένο φυτό πάνω στην πληγή. Λέει ακόμη ότι αν φτύσεις τον πολτό αυτό μέσα στο στόμα ενός φιδιού, αυτό θα πεθάνει αμέσως, ενώ σκοτώνει και τα σκουλήκια στο έντερο. Συνιστούσε επίσης το φυτό σε προβλήματα πόνου της πλάτης, μώλωπες από πτώσεις, ευλογιά, ιλαρά και τσιμπήματα εντόμων. Στην αρχαιότητα μαζί με άλλα παρεμφερή είδη θεωρούσαν την άγχουσα ως ένα από τα καλύτερα καλλυντικά. Ο Πλίνιος αναφέρει ότι την χρησιμοποιούσαν στη βαφική, ενώ ο Γαληνός τη γνώριζε σαν καλλυντικό. Κατά περίεργο τρόπο, στη λαϊκή ιατρική η αγχούσα χρησιμοποιείται κατά της διάρροιας. Το χρησιμοποιούσαν επίσης για να θεραπεύει δοθιήνες, φλεγμονές και ευαίσθητα δέρματα.. Δινόταν επίσης από το στόμα ως καθαρτικό, για τον βήχα και το έλκος στομάχου. Τα φύλλα του που είναι τραχιά και με χνουδωτά εξογκώματα τα μάζευαν μεταξύ Ιανουαρίου και Μαρτίου και θεωρούσαν ότι δίνουν μια εξαιρετική γεύση στο χαρμάνι των χόρτων που χρησιμοποιούνται για πίτες. Δίανθος

Anchusa officinalis άγχουσα Αρχαία Θουρία Ασπροπουλιά 15 Ιούνη 2013

Anchusa officinalis άγχουσα Αρχαία Θουρία Ασπροπουλιά 15 Ιούνη 2013

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Τα φύλλα και νεαρά βλαστάρια τρώγονται μαγειρεμένα ή ωμά. Χρησιμοποιείται όπως το σπανάκι. Τα λουλούδια τρώγονται ψημένα ή χρησιμοποιούνται ως γαρνιτούρα στις σαλάτες. Η κόκκινη χρωστική ουσία που λαμβάνεται από τις ρίζες μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον χρωματισμό ελαίων, λίπων και σιροπιών. Hedrick. U. P. Sturtevant’s Edible Plants of the World Tanaka. T. Tanaka’s Cyclopaedia of Edible Plants of the World Plants For A Future Anchusaofficinalis ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Το υπέργειο τμήμα του θεωρείται διουρητικό, επουλωτικό, αποχρεμπτικό και μαλακτικό. Παλαιότερα το χρησιμοποιούσαν για τη θεραπεία του στομαχικού έλκους, της νευρικής υπερεντάσεως και της μελαγχολίας. Βοηθά στην επούλωση χρόνιων ελκών, έντονων φλεγμονών και εγκαυμάτων. Βοηθά σε προβλήματα σπλήνας και άμμου στα νεφρά. Σήμερα παρασκευάζεται φάρμακο για την θεραπεία του έλκους στομάχου και δωδεκαδακτύλου το οποίο χρησιμοποιούν στην ομοιοπαθητική. Εσωτερικά λαμβάνεται υπό μορφή εγχύματος ως μαλακτικό και για τη θεραπεία του βήχα και του συναχιού. Ακόμη μια αλοιφή του μπορει να χρησιμοποιηθεί τοπικά για πληγές, μώλωπες, ή κοψίματα. Από το φυτό παρασκευάζονται χάπια και σταγόνες για την θεραπεία των ανάλογων ασθενειών από τις εταιρείας Boiron και Homeocan Apothecary Δίανθος Launert. E. Edible and Medicinal Plants

Anchusa officinalis  Ρίζες

Anchusa officinalis   Ρίζες

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Από τη ρίζα παράγεται ένα κόκκινο χρώμα που μπορει να χρησιμοποιhθεί στα γλυκά και τα φαγητά δεδομένου ότι δεν είναι επιβλαβής για τον οργανισμό. Όταν εγχύεται σε λάδι, του προσδίδει ένα όμορφο κόκκινο χρώμα. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο κραγιόν για τα χείλη, σε διάφορα βάλσαμα, έλαια και αλοιφές. Μερικές φορές προστίθενται σε χέννα. Anchusa+officinalis ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ: To μυριόκαλο της Σαντορίνης της Νίκης Τσέκου Στη Σαντορίνη υπάρχει ένα φυτό που θεωρείται ζιζάνιο . Το λένε: ‘Μυριόκαλο’ Για έναν ανεξήγητο λόγο, αυτό το φυτό εγώ από μικρή το συμπαθούσα. Μου άρεσαν τα όμορφα μπλε λουλουδάκια του που το καλοκαίρι, μέσα στα ξερόχορτα, αυτά έδιναν χρώμα στο άνυδρο τοπίο της Σαντορίνης και οι μέλισσες μέσα στην ξεραϊλα έβρισκαν σ’ αυτό καταφύγιο. Που να ήξερα τότε, ότι αυτό το φυτό μπορεί να είναι αγχολυτικό ! Από μικρή απορούσα γιατί να λένε Μυριόκαλο (Μύρια καλά) ένα φυτό που αν το πιάσει κανείς με το χέρι, θα γεμίσει η χούφτα του με μύρια αγκαθάκια . Το Μυριόκαλο, όπως μου είπε η μαμά μου το έβραζαν παλιά μαζί με Απήγανο και το έδιναν στις λεχώνες. Έψαξα να βρω το επιστημονικό όνομα του Μυριόκαλου και η απορία μου για το σαντορινιό του όνομα λύθηκε όταν έμαθα πως το λέγανε οι αρχαίοι Έλληνες. Το λέγανε Άγχουσα και το ζιζάνιο αυτό κάνει μύρια καλά…

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Τα 25gr ρίζας του φυτού πωλούνται στην διεθνή αγορά 5Eu περίπου και οι 10 σπόροι 2Eu. http://www.bristolbotanicals.co.uk/pr-2367

Read Full Post »

Cerinthe major αρχαια θουρια Αρφαρά 27 Μάρτη 2013

Cerinthe major αρχαια θουρια Αρφαρά 27 Μάρτη 2013

Cerinthe major αρχαια θουρια Αρφαρά 27 Μάρτη 2013

Cerinthe major αρχαια θουρια Αρφαρά 27 Μάρτη 2013

Ασυνήθιστο , υπό την έννοια ότι δεν έχει τριχωτό φύλωμα όπως  τα άλλα μέλη της οικογένειας, φυτό της ευρύτερης περιοχής της αρχαίας θουρίας της οικογένειας των Boraginaceae . Η ονομασία του Cerinthe major προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις κερί + άνθος. Συνεπώς σημαίνει κέρινο άνθος από τα χρώματα και το σχήμα των λουλουδιών του. Επειδή είναι Μελισσοκομικό φυτό το κέρινο άνθος μπορει να θεωρηθεί ότι τροφοδοτει τις μέλισσες για όλο το διάστημα της ανθοφορίας του. Το φυτό θεωρείται σαν μονοετές αλλά σε θερμά κλίματα μπορει να θεωρηθει πολυετές, ή βραχύβιο, ημιανθεκτικό πολυετές ή διετές. Ως φυτό της Αρχαίας Θουρίας η κανονική συνήθεια του είναι να μεγαλώνει το χειμώνα, να ανθίζει την άνοιξη, οι σπόροι να ξεραίνονται και στη συνέχεια να βλαστάνουν το φθινόπωρο. Σε άλλα μέρη συνήθως καλλιεργείται ως ετήσιο το καλοκαίρι.
Tο φυτό έχει όμορφο φύλλωμα και πολύχρωμα βράκτρια πάνω στα οποία στηρίζονται τα μικρά όμορφα λουλούδια. Τα στρογγυλεμένα, εν μέρει φύλλα περικυκλώνουν το στέλεχος, και είναι κάπως σαρκώδη, γλαυκά (λεία, μη τριχωτά), με ανοιχτό πράσινο-γκρι μέχρι μπλε χρώμα. Μπορούν να προκύψουν σε σπείρες μαζί σε διακλάδωση μίσχους. Τα νέα φύλλα είναι διάστικτα με  λευκό χρώμα. Οι ραβδώσεις εξασθενίζουν με την ωρίμανση. Τα φύλλα παίρνουν μια βαθύτερη μπλε απόχρωση καθώς οι θερμοκρασίες νύχτας χαμηλώνουν κατά την διάρκεια του χειμώνα. Τα φυτά διαφέρουν σημαντικά ως προς το μέγεθος και τη μορφή ανάλογα με τις συνθήκες που αναπτύσσονται και τη φύση του εδάφους. Σε πλήρη ήλιο και πλούσια εδάφη μπορούν να αναπτυχθούν αρκετά ψηλά 0,60 μέχρι 1 μέτρο οπότε απαιτείται πρόσθετη στήριξη για να κρατηθούν σε όρθια θέση. Σε πιο ξηρό και λιγότερο γόνιμο έδαφος, ή στη σκιά, τα φυτά έχουν την τάση να είναι πιο συμπαγή, φθάνοντας μόλις περίπου 0,5 μέτρα. Το φύλλωμα παραμένει σε καλή κατάσταση ακόμη και όταν πέσει πάγος.

Σπόροι cerinthe

Σπόροι cerinthe

Τα σωληνοειδή άνθη δημιουργούνται σε ομάδες των δύο ή τριών που περιβάλλονται από μεγάλα, σχεδόν σε σχήμα καρδιάς, κινητά βράκτια. Τα μακριά (2,5 εκατοστά) λουλούδια παράγουν μέλι με γεύση νέκταρ, που οδηγεί πιθανώς στην κοινή του ονομασία. Καθώς το φυτό ωριμάζει, γίνεται αλλαγή των κλαδιών από πράσινο σε μωβ ή μπλε. Τα λουλούδια είναι ελκυστικά για πολλούς τύπους μελισσών και κολίβρια. Το κλάδεμα ενθαρρύνει τη συνεχή άνθιση.
Τα λουλούδια τελικά παράγουν μεγάλους στρογγυλούς μαύρους σπόρους με μια επίπεδη άκρη. Οι σπόροι σε ένα φυτό δεν ωριμάζουν όλοι με τη μία, αλλά εξακολουθούν να ωριμάζουν σε όλη τη σεζόν, όπως αυτά παράγονται. Οι σπόροι είναι διασκορπισμένα σε μεγάλη απόσταση από το μητρικό φυτό από ένα θαυμαστό εκρηκτικό μηχανισμό απελευθέρωσης.

Susan Mahr, University of Wisconsin – Madison

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:

Σε σχετική εθνοβοτανολογική έρευνα του Université Mouloud Mammeri, Algérie αναφέρεται ότι οι καρποί του φυτού είναι εδώδιμοι (καταναλώνονται από τα παιδιά) μολονότι σε άλλο σημείο της έρευνας αναφέρεται τοξικότητα των βλαστών και κυρίως των φύλλων.

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Σε σχετική έρευνα του Institute of Nutrition, University Jena, Germany βρέθηκαν σημαντικές ποσότητες λιπαρών αμινοξέων (SDA και GLA ) στο φυτό τα οποία παρουσιάζουν έντονες αντιοξειδωτικές ιδιότητες.

Πολλές έρευνες Γερμανικών Πανεπιστημίων (maltawildplants) καταλήγουν ότι το φυτό έχει διουρητικές ιδιότητες, μπορει να χρησιμοποιειθεί στην θεραπεία της αναιμίας και του σκορβούτου.

Επιπρόσθετα το φυτό περιέχει ( Islamic Azad University, Iran ) μικρές ποσότητες (0,7%) σε γ-λινολενικό οξύ . Πρόκειται για ένα λιπαρό οξύ της σειράς ωμέγα-6 με μεγάλη θεραπευτική αξία, αφού είναι πρόδρομος ουσία της προσταγλαδίνης Ε1 (PGE1) που το σώμα μας χρησιμοποιεί για την αντιμετώπιση των φλεγμονών και για την άμυνα του έναντι παθήσεων, όπως ο καρκίνος, οι καρδιοπάθειες, οι αλλεργίες, το άσθμα, η αρθρίτιδα και οι αυτοάνοσες ασθένειες, καθώς και για την αποφυγή της πρόωρης γήρανσης.

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Χρησιμοποιείται σαν καλλωπιστικό φυτό και οι σπόροι του στην διεθνή αγορά eBay κ.λ.π κοστίζουν 1Eu (οι πέντε).
Επιπρόσθετα καλλιεργείται σαν μελισσοκομικό φυτό.

Read Full Post »

heliotropium europaeum αρχαια θουρια Γκομούς  19 Ιούλη 2013

heliotropium europaeum αρχαια θουρια Γκομούς 19 Ιούλη 2013

heliotropium europaeum αρχαια θουρια Γκομούς  19 Ιούλη 2013

heliotropium europaeum αρχαια θουρια Γκομούς 19 Ιούλη 2013

heliotropium europaeum αρχαια θουρια Γκομούς  19 Ιούλη 2013

heliotropium europaeum αρχαια θουρια Γκομούς 19 Ιούλη 2013

heliotropium europaeum αρχαια θουρια Γκομούς  19 Ιούλη 2013

heliotropium europaeum αρχαια θουρια Γκομούς 19 Ιούλη 2013

Το heliotropium europaeum κ. ηλιοτρόπιο, βρωμόχορτο, λιτρόπι, λιοτρόπι, λιοστρόφι, λιόδρομο, ισκιόχορτο, βότανο, μαυρόχορτο πρόκειται για μία απαλώς τριχωτή, ετήσια πόα ύψους 4-40 εκ. της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας. Έχει βλαστό πλαγιόκλαδο και πολύκλαδο, χνουδωτό, αυγοειδή ή ελλειψοειδή, ασπροπράσινα και άνθη άσπρα ή ασπροϊώδη με κίτρινη απόχρωση στο κέντρο ή ελαφρώς ιώδη σε πυκνούς βοστρύχους   (διάμετρος 2-4 χιλ.  Ο κάλυκας βαθιά σχισμένος, σχεδόν έως τη βάση του. Φύλλα ωοειδή. Ο καρπός με τέσσερα σπέρματα.
ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:

Δηλητηριώδες

Το φυτό περιέχει φυσικά αλκαλοειδή πυρρολιζιδίνης (PA) που  προκαλούν σοβαρή βλάβη του ήπατος. Οι παραπάνω ενώσεις διασπώνται μερικώς με το βράσιμο.

medicine

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Το κυρτό σχήμα των ταξικαρπιών, που ομοιάζει της ουράς του σκορπιού, συνέβαλε στο να θεωρείται  στην αρχαιότητα ως αντίδοτο στα τσιμπήματα των σκορπιών. Επίσης, ο Διοσκουρίδης αναφέρει πως το φυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως υπακτικό, αντίδοτο, επί διαλειπόντων πυρετών, επί δερματικών παθήσεων, επί ποδάγρας, επί υπερθεμίας/επί παίδων και ως εμμηναγωγό. Το υπέργειο τμήμα και οι σπόροι θεωρούνται χολαγωγοί,  αντιπυρετκοί και αντιαρθριτικοί.
Επιπρόσθετα χρησιμοποιείται για τη θεραπεία κονδυλωμάτων, την διέγερση της έκκρισης χολής, προκαλεί και ρυθμίζει την έμμηνο ρύση, απαλύνει τα τσιμπήματα εντόμων, την ουρική αρθρίτιδα και την φλεγμονή στις αρθρώσεις. Το φυτό περιέχει ορισμένες τοξικές ουσίες, γι αυτό δεν πρέπει να καταναλώνεται από το στόμα διότι μπορεί να βλάψει το συκώτι. Η δόση και η διάρκεια της θεραπείας θα πρέπει να συνταγογραφείται από τον γιατρό για να αποφευχθούν οι αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία.

Σε σχετικό αναλυτικό άρθρο του Academic Journal, Chemistry of Natural Compounds;Jan2009, Vol. 45 Issue 1, p98 επιβεβαιώνονται οι παραπάνω ιδιότητες και επιπλέον γίνεται αναφορά στις καρδιοτονωτικές και ανθελμινθικές ιδιότητες του φυτού.

Το φυτό είναι πλούσιο σε Retronecine μία κρυσταλική ακετόνη που χρησιμοποιείται στην θεραπεία του καρκίνου.  Πρόκειται για πολύ δημοφιλή μέθοδο θεραπείας για αυτό το φυτό αποκαλείται στην Ευρώπη   Herbe Du Cancer  (Βότανο του καρκίνου).

Pharmacognosy

Your Medicinal Plants

Medicare in the U.S.

Χλωρίδα της Σύρου

Read Full Post »

Older Posts »