Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Fabaceae’ Category

Scorpiurus muricatus  Αρχαία Θουρία, Μπουφόραχη 25 Απρίλη 2017

Το Scorpiurus muricatus είναι μία μονοετής πόα της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας που μπορει να φθάσει σε ύψοςι 30cm. Οι βλαστοί απλωμένοι ή ανερχόμενοι, ελαφρά τριχωτοί και γωνιώδεις, τρυφεροί και πράσινοι οι νεαροί, πορφυροί οι γηραιότεροι.  Τα φύλλα του ειναι κατ εναλλαγή, απλά, ακέραια, αντωειδή ή σπατουλοειδή που στενεύουν προς τη βάση, έμμισχα, ελαφρά τριχωτά, ιδίως στην περιφέρεια και στο μίσχο και με λογχοειδή και τριχωτά παράφυλλα. Τα άνθη του ειναι  μικρά, μασχαλιαία και ερμαφρόδιτα, σε ομπρελλοειδείς δέσμες με 2-4 άνθη. Η στεφάνη του  έχει μεγάλο και υποκυκλικό πέτασο με κίτρινο ( ή ρόδινο εξωτερικά) χρώμα και εμφανείς πορφυρές νευρώσεις. Οι πτέρυγες του έχουν  στρογγυλεμένες κορυφές  με κίτρινο χρώμα, στην αρχή ενωμένες στην κορυφή αλλά αργότερα διαχωρίζονται ώστε να περάσει ενδιάμεσα η κυρτή και με μυτερό ράμφος τρόπιδα. Ο κάλυκας του ειναι 5μερής ( όμως τα 2 από τα 5 σέπαλα συμφύονται εκτός από την κορυφή), πράσινος και τριχωτός με λογχοειδείς κορυφές. Οι στήμονες του είναι 10 ( 9 συμφυείς και 1 ελεύθερος). Οι ποδίσκοι των ανθέων πορφυροί και τριχωτοί. Ανθίζει  Φεβρουάριο – Ιούνιο. Ο καρπός ειναι  μακρύς με κατά μήκος ανάγλυφες ραβδώσεις, περιστρεφόμενος ή περιελιγμένος αδιάρρηκτος λοβός με κοκκινωπές αγκιστροειδείς άκανθες.

Μπορεί και δεσμεύει Άζωτο στο έδαφος. Ειναι κατάλληλο για: ελαφρά (αμμώδη), μεσαία (αργιλώδη) και βαριά (πηλό) εδάφη και προτιμά το καλά αποστραγγιζόμενο χώμα. Κατάλληλα pH: όξινα, ουδέτερα και βασικά (αλκαλικά) εδάφη. Μπορεί να αναπτυχθεί σε ημι-σκιά (ελαφρύ δάσος) ή χωρίς σκιά. Προτιμά το ξηρό ή υγρό χώμα.  Φύεται σε άγονες περιοχές.

Μεγάλες ποσότητες σπόρων του φυτού έχουν βρεθεί στα παλάτια και τα σπίτια της Αρχαίας Αιγύπτου και εικάζεται ότι το φυτό αποτελούσε βασική τροφή των κατοίκων.

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Εδώδιμο χόρτο. Στην αρχή της άνοιξης χρησιμοποιείται σε χορτόπιτες μαζί με άλλα χόρτα. Τα τρυφερά  σπόρια τρώγονται ωμά ή μαγειρεμένα .  Μολονότι έχουν αδιάφορη γεύση περιλαμβάνονται ως είδος τροφής κυρίως επειδή μοιάζουν  πολύ με μια κάμπιες και μπορεί ως εκ τούτου να εντυπωσιάσουν  στο τραπέζι.

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ: Σύμφωνα με σχετικές έρευνες του Πανεπιστημίου University of Tlemcen ,Algeria το φυτό μπορει να χρησιμοποιηθεί στα τσιμπίματα του σκορπιού

savvastryfonosplants

Kunkel. G. Plants for Human Consumption. Koeltz Scientific Books 1984 ISBN 3874292169

Hedrick. U. P. Sturtevant’s Edible Plants of the World. Dover Publications 1972 ISBN 0-486-20459-6

University of Tlemcen , University of Dr Tahar Moulay Saida, Algeria

Read Full Post »

ballota acetabulosa 00Το φυτό Ballota acetabulosa L., γνωστό ως βαλλωτή, είναι πολυετής πόα με ξυλώδη βάση, ύψους έως 60 cm.της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας – Μυκηναϊκής Άνθειας, και χαρακτηρίζεται ως αρωματικό φυτό. Τα φύλλα του είναι καρδιόσχημα, χνουδωτά, αντίθετα, απαλά, με χρώμα ανοιχτό πράσινο, όμοια με εκείνα των άλλων ειδών που ανήκουν στην ίδια οικογένεια.

wildfind_napfschwarznessel_img8161b

Τα άνθη του είναι κοκκινωπά με διάρκεια άνθισης από τον Ιούνιο έως τον Ιούλιο. Οι καρποί του είναι μαύροι, μικροσκοπικοί, κρυμμένοι στη βάση ενός κάλυκα που μοιάζει με χωνί. Ανήκει στην οικογένεια των Lamiaceae (ή κατ’ άλλους Labiatae) και άλλες ονομασίες του είναι: Φουφουλιά (Τήνος), Φάσσα (Αίγινα), Νεροβαμβακιά (Πελοπόννησος), Μαυρομάργο (Αττική), Μαυρομάρκος (Κύθνος), Αποπουλιά, Λυχναράκι, Οικονομία, Καντηλαναύτρα. Το φυτό παρουσιάζει αντισπασμωδικές ιδιότητες και χορηγείται, κυρίως, στις περιπτώσεις κοκκύτη των παιδιών και κατά των ψυχονευρώσεων. Φυτρώνει, κυρίως, σε σκιερά μέρη και μέσα σε βραχώδη εδάφη.

wildfind_napfschwarznessel_1img8841b

Τα φύλλα του φυτού καλύπτονται από ένα πλούσιο τρίχωμα που καλύπτει και τις δύο πλευρές των φύλλων και αποτελείται από πολυάριθμες αδενώδεις και μη αδενώδεις τρίχες. Ένας μεγάλος αριθμός μακριών πολυκύτταρων δενδρωδών μη αδενωδών τριχών συνιστούν ένα παχύ χνούδι που καλύπτει τα φύλλα, δημιουργεί ενιαίο φράγμα προστασίας και αποτελεί την εξωτερική στρώση, ενώ εκείνο που βρίσκεται κοντά στην επιφάνεια της επιδερμίδας και αποτελεί την εσωτερική στρώση σχηματίζεται από αδενώδη τριχίδια. Τα μη αδενώδη τριχώματα του φυτού ποικίλουν ως προς τη μορφολογία και την ανατομία τους και κατηγοριοποιούνται με βάση τα μορφολογικά χαρακτηριστικά τους σε πέντε τύπους. Τα αδενώδη τα οποία απαντώνται στα φύλλα του φυτού ανήκουν σε δύο κατηγορίες: τα ασπιδοειδή και τα κεφαλοειδή αδενώδη τριχώματα, που είναι κατανεμημένα στα φύλλα και τους βλαστούς. Οι ασπιδοειδείς αδένες συναντώνται στα φύλλα όλων των εποχών, όπου ανάλογα την εποχή και την επιφάνεια του φύλλου που βρίσκονται αλλάζει και η συχνότητα που συναντώνται. Οι κεφαλοειδείς αδένες οι οποίοι εντοπίστηκαν στα φύλλα του φυτού κατατάσσονται σε τρεις κατηγορίες κατά Werker (1985 a,b). Μοιάζουν όμως πολύ με τους τύπους των κεφαλοειδών τριχωμάτων, όπως περιγράφονται από τον Μποζαμπαλίδη (2008). Παρατηρούνται ακόμα και κάποιοι αδένες που δεν έχουν αναφερθεί σε αυτό ή σε άλλα συγγενικά φυτά. Η ανατομία των φύλλων του φυτού Β. αcetabulosa παρουσιάζει αρκετές εποχικές διαφορές. Αυτές οι διαφορές πιθανά αποτελούν ένα μέρος της αμυντικής αντίδρασης του φύλλου έναντι στο ξηρό, ζεστό και με υψηλή ακτινοβολία περιβάλλον της Μεσογείου.

Ballota_acetabulosa_1

Έτσι, τους ανοιξιάτικους και καλοκαιρινούς μήνες ενισχύονται χαρακτηριστικά που μπορούν να βοηθούν στον περιορισμό των απωλειών νερού. Τέτοια είναι η αύξηση του πάχους του ελάσματος των φύλλων, η αύξηση του πάχους των κυτταρικών τοιχωμάτων της εφυμενίδας, η μείωση της στρώσης του σπογγώδους παρεγχύματος. Οι εποχικές αυτές διαφορές συνοδεύονται και από αλλαγές της ανατομίας των κρυπτών ως προς το βάθος τους και τον αριθμό των τριχών στο εσωτερικό και το εξωτερικό τους. Επίσης, κατά τους ζεστούς μήνες παρατηρήθηκαν διαφορές όσον αφορά στο μέγεθος και το βάθος των κρυπτών καθώς και στο μέγεθος και το μήκος των μη αδενωδών και αδενωδών τριχωμάτων, εμποδίζοντας με αυτόν τον τρόπο την απώλεια νερού. Η αρχιτεκτονική του φύλλου με την ύπαρξη των κρυπτών συμβάλλει στη στήριξη του φύλλου υποκαθιστώντας την ανάγκη για την ανάπτυξη σκληρεγχυματικού ιστού. Τα κύτταρα του μεσόφυλλου φαίνεται να συσσωρεύουν ελαιοσταγονίδια των οποίων ο αριθμός αυξάνεται κατά τους θερινούς μήνες. Τα αποτελέσματα των ιστοχημικών μεθόδων έδειξαν ότι τα τερπένια και οι τανίνες παράγονται κυρίως στις αδενώδεις τρίχες, ενώ οι φλαβόνες και φλαβανόλες στα αδενώδη και μη αδενώδη τριχώματα. Η παραγωγή των ενώσεων αυτών φαίνεται ότι συμβάλλει στην άμυνα του φύλλου έναντι των καταπονήσεων που προκύπτουν λόγω του μεσογειακού οικοσυστήματος και εξηγεί και την ευρεία χρήση του φυτού για φαρμακευτικούς σκοπούς.

Ιστορικά Στοιχεία:

Είναι βότανο γνωστό από την αρχαιότητα και ο Διοσκουρίδης το αποκαλούσε «Γνωτέρα». Τόσο αυτός όσο και άλλοι γιατροί συνιστούσαν τα φύλλα του φυτού κοπανισμένα με αλάτι με μορφή καταπλάσματος ως αντίδοτο σε δαγκώματα σκύλων.  Τη χρησιμοποιούσαν ακόμα για την αντιμετώπιση των κονδυλωμάτων και των ελκών κάθε είδους και μορφής. Μετά τα μέσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, χρησιμοποιούσαν το βότανο στην εμπειρική ιατρική.

DSCN8793

Επίσης, θεωρείται άριστο ανθελμινθικό φάρμακο και ιδίως κατά των ασκαρίδων και των οξυούρων κατά των οποίων μάλιστα χρησιμοποιήθηκε και ο πυκνός χυμός του φυτού σε υπόθετα.
Στον μεσαίωνα το θεωρούσαν ακόμα ως ένα από τα καλύτερα φάρμακα για την επούλωση των πληγών. Ο Λεκλέρκ, ένας φυτοθεραπευτής, χρησιμοποίησε με επιτυχία το φυτό κατά των νευρώσεων, των νευρασθενειών και των ψυχώσεων (απαθικών καταστάσεων κ.α.) καθώς επίσης το χρησιμοποιούσαν και κατά της εμμηνοπαύσεως και κατά του κοκίτη. Η οσμή του φυτού είναι εξαιρετικά δυσάρεστη. Αυτός ήταν ο λόγος που ο μεγάλος βοτανολόγος Μπαουχίν το αποκαλούσε «foetidum» δηλαδή, δύσοσμο.

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Το φυτό παρουσιάζει αντισπασμωδικές ιδιότητες και χορηγείται κυρίως στις περιπτώσεις κοκίτη των παιδιών και κατά των ψυχονευρώσεων.Τα κυριότερα συστατικά του είναι φλαβονικά γλυκοσίδια, χλωρογενικό οξύ, ίχνη αιθέριου ελαίου και διτερπενλακτόνες και δρα ως αντιλυσσικό αντιβακτηριακό, τονωτικό, στυπτικό, διουρητικό, εμμηναγωγό, αποχρεμπτικό, αντιοξειδωτικό και αντισπασμωδικό. Χρησιμοποιείται στην κατάθλιψη, την ανησυχία και την υστερία ενώ είναι κατάλληλο ίαμα για την ναυτία και τον εμετό, όταν το αίτιο εντοπίζεται στο νευρικό σύστημα και όχι στο στομάχι. Ανακουφίζει ακόμα και τους εμετούς της εγκυμοσύνης.

ballota acetabulosa 06

Στην ομοιοπαθητική χρησιμοποιείται για βήχα, αϋπνία και διαταραχές του νευρικού συστήματος. Μειώνει και τα επίπεδα της χοληστερίνης και καθαρίζει το αίμα ενώ ταυτόχρονα ανακουφίζει τον κνησμό από τσιμπήματα κουνουπιών. Για θεραπευτικούς σκοπούς χρησιμοποιούνται συνήθως τα φύλλα και οι ανθισμένες κορυφές του φυτού και για τις αντισπασμωδικές ιδιότητες χορηγείται κυρίως στις περιπτώσεις κοκίτη των παιδιών και κατά των ψυχονευρώσεων.

Η αντιμικροβιακή δράση του φυτου τεκμηριώθηκε από το Πανεπιστήμιο :Çanakkale, Çanakkale, Turkey

Οι αντιμικροβιακές, αντιοξειδωτικές, αντι-ιικές, και κυτταροτοξικές ιδιότητες του φυτού μελετήθηκαν και τεκμηριώθηκαν από τα Πανεπιστήμια:
Université du Droit et de la Santé Lille της Γαλλίας  και Catholic University of Louvain, Wallonia, του Βελγίου.

Η μεγάλη περιεκτικότητα του φυτού σε φλαβονοειδή τεκμηριώθηκε από το Πανεπιστήμιο Near East University της Κύπρου . Τα φλαβονοειδή έχουν σπασμολυτικές, αντιαλλεργικές, διουρητικές και ανθελμινθικές δράσεις . Η συμβολή τους στην ανθρώπινη υγεία έχει αποδειχθεί σε πολλές περιπτώσεις ευεργετική, καθώς ενεργοποιούν ένζυμα τα οποία μειώνουν την πιθανότητα εμφάνισης συγκεκριμένων τύπων καρκίνου, καρδιακών παθήσεων και εκφυλιστικών παθήσεων που σχετίζονται με τη γήρανση.

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Οι αποξηραμένοι κάλυκες του φυτού, όπου έχουν σχήμα που μοιάζει με χωνάκι τοποθετούνται ανά δύο, αφού πρώτα αφαιρέσουμε το σπόρο από τον ένα, και τους τοποθετούσαν ανεστραμμένους μέσα σε λάδι και τους άναβαν. Η φλόγα κρατούσε αναμμένη όλη τη νύχτα και δεν δημιουργούσε κάπνα.

Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Διδακτορικό :  Ζαχάκη, Σοφία  Δ.

Université du Droit et de la Santé Lille ,Γαλλία  και Catholic University of Louvain,  Βέλγιο

Near East University , Cyprus

Çanakkale, Çanakkale, Turkey

wildfind

Αλεκάτη

robinsyard
Παντάκης Γιώργος

Read Full Post »

Δορύκνιο το χνουδωτό. Αρχαία Θουρία, Αρφαρά , 29 Απρίλη 2014

Δορύκνιο το χνουδωτό. Αρχαία Θουρία, Αρφαρά , 29 Απρίλη 2014

Το Dorycnium hirsutum είναι ένα αειθαλές πολυετές βότανο της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας. Είναι ένα χαμηλό σχετικά φυτό φτάνοντας κατά μέσο όρο 20-50 εκατοστά σε ύψος, πράσινο, τριχωτό και διακλαδισμένο. Τα ασημένια φύλλα είναι άμισχα σε εναλλακτικές θέσεις και αρκετά ασαφή. Τα άνθη είναι λευκά με ροζ-κόκκινες αποχρώσεις. Τα τερματικά σκιάδια αποτελούνται από τέσσερις έως δέκα λουλούδια. Η περίοδος ανθοφορίας εκτείνεται από το Μάιο έως τον Ιούλιο. Οι καρποί είναι κυλινδρικοί με καφεκόκκινους τους λοβούς των σπόρων.
Ευδοκιμεί σε ηλιόλουστες θέσεις και είναι πολύ ανθεκτικό στην ξηρασία.

Δορύκνιο το χνουδωτό. Αρχαία Θουρία, Αρφαρά , 29 Απρίλη 2014

Δορύκνιο το χνουδωτό. Αρχαία Θουρία, Αρφαρά , 29 Απρίλη 2014

Ευδοκιμεί σε αλκαλικά εδάφη και αντέχει χωρις να ρίξει τα φύλλα του μέχρι -15οC. Το όνομά του προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «δορύκνιον» που χρησιμοποιείται από τον Διοσκουρίδη για ένα άλλο παραθαλάσσιο φυτό, ίσως ένα είδος Convolvulus. Η έννοια της λέξης προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις «δόρυ» που σημαίνει «λόγχη» και «κνείον» που σημαίνει «επίχρισμα» σε σχέση με την εφαρμογή του δηλητηριώδους επιχρίσματος του εν λόγω φυτού στις λόγχες που χρησιμοποιούνται στη μάχη, αν και δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι η τα φυτά του γένους που χρησιμοποιούν το όνομα Dorycnium είναι δηλητηριώδη. Το συγκεκριμένο επίθετο προέρχεται από τη λατινική λέξη «hirsutus», που σημαίνει «δασύτριχος», «τριχωτός» ή «σκληρές» σε σχέση με τα φύλλα που καλύπτονται με την τρίχα.

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Επτά φλαβονοειδή απομονώθηκαν και ταυτοποιήθηκαν από ερευνητές του Πανεπιστημί της Pisa από τα εναέρια μέρη του φυτού, που τεκμηριώνουν την έντονη αντιοξειδωτική δράση του.

bΑνάμεσα στους γλυκοζίτες βρέθηκαν κατεχίνες που εμφανίζουν εντονες φαρμακευτικές ιδιότητες:
Κατεχίνη (C): μοριακή μορφή με πιθανές αντιβιοτικές ιδιότητες, για την οποία υπάρχουν ενδείξεις ότι έχει αντικαρκινική δράση.
Επικατεχίνη (EC), που  και δρα ευεργετικά για την υγεία της καρδιάς.
Επιγαλλοκατεχίνη (EGC), που  εμποδίζει την ανάπτυξη καρκινογόνων κυττάρων.

154224Επικατεχίνη γαλλικού εστέρα (ECG), συμβάλλει θετικά στην πρόληψη ασθενειών που σχετίζονται με τον προστάτη, καθώς εμποδίζει την ανάπτυξη όγκων
Επιγαλλοκατεχίνη γαλλικού εστέρα (EGCG), που συμβάλλει στην προστασία των κυττάρων από τις υπεριώδεις ακτίνες και στον έλεγχο του σωματικού βάρους.

San Marcos Growers

Readcube

Read Full Post »

Trifolium repens Αρχαία Θουρια, Αιθαία, 27 Απρίλη 2014

Trifolium repens Αρχαία Θουρια, Αιθαία, 27 Απρίλη 2014

Το έρπον ή λευκό τριφύλλι (Τριφύλλιον το έρπον, Trifolium repens) είναι φυτό ποώδες της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας, πολυετές, βραδείας ανάπτυξης που απλώνεται με έρποντες βλαστούς. Το λευκότριφύλλι θεωρείται ότι εξελίχθηκε στην περιοχή της Μεσογείου από πρωταρχικούς τύπους τριφυλλιού οι οποίοι κατάγονταν από τη Β. Αμερική και μετανάστευσαν μέσω της Ασίας στη Μεσόγειο. Στη χώρα μας απαντάται ως αυτοφυές, σχεδόν σε όλες τις περιοχές και αποτελεί αξιόλογο συνθετικό φυσικών βοσκοτόπων, δασολίβαδων, χέρσων αγρών, παρυφών δρόμων κ.λπ.
Βοτανικά_χαρακτηριστικά_έρποντος_τριφυλλιούΗ σημασία της καλλιέργειας του λευκού τριφυλλιού είναι μεγάλη. Είναι κατάλληλο για βοσκή, για την παραγωγή σανού ή ενσιρωμένης τροφής. Συμμετέχει στους μόνιμους λειμώνες μαζί με τα αγρωστώδη. Συνδυάζεται πολύ καλά με το πολυετές λόγιο. Έχει καλή θρεπτική αξία και είναι πολύ εύγευστο. Είναι χρήσιμο και στη μελισσοκομία. Κατάλληλο είναι επίσης και για χλοοτάπητες.
Το έρπον τριφύλλι είναι τετραπλοειδές είδος. Έχει πολλούς γενοτύπους, οι οποίοι διαφέρουν σημαντικά ως προς το μέγεθος. Το φύτρωμα είναι επίγειο. Η πασσαλώδης ρίζα των νεαρών φυταρίων διατηρείται τα πρώτα 1-2 έτη, ενώ αναπτύσσεται και πλάγιο ριζικό σύστημα. Ο κύριος όγκος του ριζικού συστήματος βρίσκεται σε βάθος μέχρι 30cm. Κατά τη διάρκεια των τεσσάρων πρώτων εβδομάδων τα φυτά αναπτύσσονται σαν μία μορφή ροζέτας και στη συνέχεια εκπτύσσονται βλαστοί (στόλωνες) από οφθαλμούς του κυρίως βλαστού, ο οποίος σταματά να αναπτύσσεται. Με τον τρόπο αυτό ανάπτυξης το έρπον τριφύλλι δεν έχει όρθιους βλαστούς. Οι στόλωνες παρουσιάζουν συνεχή ανάπτυξη, έχοντας ακραίο μερίστωμα, έρπουν και τα γόνατα (οφθαλμοί) που έρχονται σε επαφή με το έδαφος, εάν υπάρχει η κατάλληλη υγρασία, ριζοβολούν. Η ανάπτυξη και η επιβίωση του καθενός εξαρτάται από το δικό του ριζικό σύστημα.
Plate-19-WHITE-OR-DUTCH-CLOVER-TriFolium-repens-LΟι στόλωνες είναι γενετικά όμοιοι, δεν συνδέονται όμως μεταξύ τους. Κάθε στόλωνας μπορεί να σχηματίσει νέους στόλωνες και κατ’ αυτόν τον τρόπο θεωρητικά το έρπον τριφύλλι μπορεί να ζει συνέχεια. Η μορφολογία που παρουσιάζει το φυτό εξαρτάται εν μέρει από το γενότυπο. Επηρεάζεται σημαντικά και από τη συχνότητα κοπής ή βόσκησης.

Trifolium repens Αρχαία Θουρια, Αιθαία, 27 Απρίλη 2014

Trifolium repens Αρχαία Θουρια, Αιθαία, 27 Απρίλη 2014

Τα φύλλα αναπτύσσονται κατ’ εναλλαγή επάνω στους στόλωνες και είναι σύνθετα με τρία φυλλάρια. Κάθε φυλλάριο έχει ωοειδές σχήμα ή ελαφρά στρογγυλεμένο και συνήθως, όχι πάντα, φέρει χαρακτηριστική κηλίδα σε σχήμα V περισσότερο ή λιγότερο ευδιάκριτη. Ο μίσχος των φύλλων είναι μακρύς. Τα άνθη εκφύονται κατά κεφαλές στην άκρη μακρών αξόνων οι οποίοι βλαστάνουν από τους κόμβους των ερπόντων βλαστών. Από κάθε κόμβο μπορεί να εκπτυχθεί στόλωνας ή ανθοταξία όχι όμως και τα δύο. Τα άνθη είναι μικρού μεγέθους και έχουν χρώμα λευκό, αλλά και αποχρώσεις του ροζ στον άγριο τύπο. Γενικά θεωρείται φυτό μακράς φωτοπεριόδου. Είναι φυτό σταυρογονιμοποιούμενο και πρακτικά αυτόστειρο. Στη σταυρογονιμοποίηση οφείλεται η μεγάλη παραλλακτικότητα μεταξύ των γενοτύπων ως προς τα διάφορα χαρακτηριστικά.
5347389604_d9871ea635_zΟι λοβοί είναι μικροί και περιέχουν μέχρι 3-4 σπόρους. Οι σπόροι είναι πολύ μικροί (1.400-1.800 σπόροι/g) με σχήμα στρογγυλό ή ωοειδές και χρώμα αρχικά κίτρινο, στιλπνό, το οποίο με τον καιρό αλλάζει και γίνεται ερυθρό-καφέ. Το ποσοστό σκληρών σπόρων στο έρπον τριφύλλι είναι υψηλό, μέχρι 60%.
ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Τα φύλλα τρώγονται ωμά ή μαγειρεμένα όπως τα άλλα χόρτα. Τα νεαρά φύλλα που συγκομίζονται πριν έρθει το φυτό σε ανθοφορία χρησιμοποιούνται σε σαλάτες, σούπες κ.α. Μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν ως λαχανικό, μαγειρεμένα όπως το σπανάκι.

virágos saláta 2Τα λουλούδια και οι λοβοί του σπόρου αποξηραμένα και αλεσμένα σε σκόνη χρησιμοποιούνται ως αλεύρι ή επάληψη σε μαγειρευτά φαγητά, όπως το βρασμένο ρύζι. Τα τρυφερά λουλούδια μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν σε σαλάτες. Τα αποξηραμένα φύλλα προσδίδουν άρωμα βανίλιας στα κέικ κ.α. Οι αποξηραμένοι κάλυκες των λουλουδιών είναι ένα υποκατάστατο τσαγιού.

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Το φυτό είναι αντιρευματικό, δρα ενάντια στην λεμφαδενίτιδα, ειναι καθαρτικό, καθαρίζει και τονώνει τον οργανισμό. Μια έγχυση έχει χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία του βήχα, τα κρυολογήματα , πυρετούς και την Λευκόρροια. Ένα βάμμα των φύλλων εφαρμόζεται ως αλοιφή για την ουρική αρθρίτιδα . Μια έγχυση των λουλουδιών έχει χρησιμοποιηθεί ως καθαριστικό ματιών.
trifolium_repens10Σε σχετικές έρευνες του North-Eastern Hill University, Shillong, India αποδείχθηκε η δράση των υπέργειων μερων του φυτού κατά των παρασίτων σκουλικιών του ανθρώπινου οργανισμού .
North-Eastern Hill University, Shillong, India
 gaiapedia

Plants For A Future

Facciola. S. Cornucopia – A Source Book of Edible Plants

Launert. E. Edible and Medicinal Plants

Moerman. D. Native American Ethnobotany

Read Full Post »

Anthyllis tetraphylla αρχαια θουρια Αιθαία 24 Απρίλη 2013

Anthyllis tetraphylla αρχαια θουρια Αιθαία 24 Απρίλη 2013

Anthyllis tetraphylla αρχαια θουρια Αιθαία 24 Απρίλη 2013

Anthyllis tetraphylla αρχαια θουρια Αιθαία 24 Απρίλη 2013

Anthyllis tetraphylla11

Anthyllis tetraphylla αρχαια θουρια Αιθαία 24 Απρίλη 2013

Anthyllis tetraphylla αρχαια θουρια Αιθαία 24 Απρίλη 2013

Πρόκειται για ένα τριχωτό ετήσιο βότανο της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας που μπορεί και εξαπλώνεται..
Ονομάζεται και TRIPODION TETRAPHYLLUM διότι έχει τρία μικρά στελέχη (πόδια) και τα φύλλα του εμφανίζονται σε τετράδες.
Τα λουλούδια έχουν χρώμα ανοιχτό κίτρινο, συχνά με πιο σκούρα φτερά, 8-12mm μήκος, σε πυκνές πλευρικές συστάδες των 1-7. Οι άκρες του έχουν κοκκινωπό χρώμα.. Οι κάλυκες είναι μαλλιαροί με ασημί χρώμα , φουσκωμένοι σαν κύστη με χρώμα απαλό πράσινο, που συχνά κλίνει με κόκκινο ή μοβ. Οι σπόροι περιέχονται ανά 2 σε σκληρή θήκη.
Φύεται σε χέρσα εδάφη και στις άκρες των δρόμων. Ανθίζει από τον Απρίλη μέχρι τον Ιούνη.
ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ – ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Δεν αναφέρεται τίποτα σχετικό στην ελληνική και τη διεθνή βιβλιογραφία.

Read Full Post »

Spartium junceum, αρχαια θουρια, πεπελάδες, 18 απρίλη 2013

Spartium junceum, αρχαια θουρια, πεπελάδες, 18 απρίλη 2013

Spartium junceum, αρχαια θουρια, πεπελάδες, 18 απρίλη 2013

Spartium junceum, αρχαια θουρια, πεπελάδες, 18 απρίλη 2013

Spartium junceum, αρχαια θουρια, πεπελάδες, 18 απρίλη 2013

Spartium junceum, αρχαια θουρια, πεπελάδες, 18 απρίλη 2013

Το σπάρτο (Spartium junceum, Σπάρτιον το βουρλοειδές) είναι αγγειόσπερμο, δικοτυλήδονο φυτό, το οποίο ανήκει στην τάξη των Κυαμωδών και στην οικογένεια των Χεδρωπών ή Κυαμοειδών (Fabaceae).
Είναι θάμνος με καταγωγή από την περιοχή της Μεσογείου και φθάνει σε ύψος τα δύο μέτρα. Έχει μακριούς, λεπτούς, μυτερούς στην άκρη βλαστούς που είναι σχεδόν γυμνοί, χωρίς φύλλα. Τα άνθη του είναι κίτρινου χρώματος, αρωματικά και σχηματίζουν βότρυες. Ο καρπός του, όταν ωριμάσει, σκορπίζει τους σπόρους.
Τα σπάρτα καλλιεργούνται επίσης ως καλλωπιστικά και τοποθετούνται κατά μήκος των δρόμων αλλά και, λόγω του δυνατού ριζικού συστήματος τους, για την συγκράτηση των διαβρωμένων εδαφών. Οι βλαστοί τους χρησιμοποιούνται στην κατασκευή καλαθιών και ψάθινων καπέλων.

Βικιπαίδεια

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΗΤΕΣ:

Δραστικές ουσίες: Αλκαλοειδή την σπαρτεϊνη και απωματικές αμίνες.
Ιδιότητες, χρήσεις: Καρδιοτονωτικό, υπερτασικό, αγγειοσυσταλτικό και διουρητικό.
Εφαρμογή-παρασκευή: Σε έγχυμα, χρησιμεύει άλλοτε ως θεραπευτικό φυτό για τους καρδιακούς πόνους και άλλοτε ως καθαρτικό και εμετικό (ανθικοί ποδίσκοι σε μισό λίτρο νερό, 3 κουταλιές τη ημέρα). Σε έμβρεγμα, 20 γραμ. ξερά άνθη σε 500 γραμ. νερό χρησιμεύει ως καθαρτικό, διουρητικό, εμμηναγωγό, για τη λευκωματουρία και το σακχαρώδη διαβήτη όπου  η περιεκτικότητα του σακχάρου του αίματος πέφτει αμέσως.

Ανώτατο Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Κρήτης Σχολή Τεχνολογίας Γεωπονίας Τμήμα Φυτικής Παραγωγής ΣΑΜΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ

Το Σπάρτο θεωρείται κύριο φαρμακευτικό φυτό και σε σχετική πανεπιστημιακή έρευνα βρέθηκε να περιέχει 59 φαρμακευτικές ουσίες με κυριότερες:

14.27%    n-Hexadecanoic acid C16H32O2  δεκαεξανοϊκό οξύ ή παλμιτικό οξύ
13.07%    9, 12, 15-Octadecatrien-1-ol    οκταδεκατριενόλη
6.59%      Tetradecanoic acid   CH3(CH2)12COOH    Μυριστικό οξύ
3.68%      Octadecanoic acid   C18H36O2   στεατικό οξύ
3.67%      γ-Sitosterol    C31H52O2   γάμμα Σιτοστερόλη

Islamic Azad University

Τα μπουμπούκια και τα λουλούδια  μαζεύονται την άνοιξη και χρησιμοποιούνται φρέσκα ή αποξηραμένα σαν καρδιοτονωτικά, καθαρτικό, διουρητικά, εμετικά και καθαρτικά. Τις ίδιες ιδιότητες έχουν και οι σπόροι.

Grieve. A Modern Herbal, Chiej. R. Encyclopaedia of Medicinal Plants, Polunin. O. and Huxley. A. Flowers of the Mediterranean

Άλλες χρήσεις: Οι ίνες και τα κοτσάνια είναι ένα υποκατάστατα της κάνναβης . Επίσης χρησιμοποιείται για να φτιαχτούν νήματα, σχοινιά και χονδρά υφάσματα . Ακόμη χρησιμοποιείται για το παραγέμισμα των μαξιλαριών και για την κατασκευή χαρτιού . Τα σκληρά στελέχη  χρησιμοποιούνται στην καλαθοπλεκτική.

Τα κλαδιά του  συχνά γίνονται σε σκούπες. Από τα λουλούδια του παράγεται έντονη κίτρινη βαφή και αιθέριο έλαιο που χρησιμοποιείται στην αρωματοποιία .  1200gr των λουλουδιών αποδίδει 300 350gr αρωματικού ελαίου.

Usher. G. A Dictionary of Plants Used by Man,   Polunin. O. and Huxley. A. Flowers of the Mediterranean,     Natural Food Institute, Wonder Crops. 1987,     Buchanan. R. A Weavers Garden,     Uphof. J. C. Th. Dictionary of Economic Plants

Read Full Post »

Calycotome villosa ασπάλαθος  αρχαια θουρια 6 μάρτη 2013

Calycotome villosa ασπάλαθος αρχαια θουρια 6 μάρτη 2013

Calycotome villosa ασπάλαθος  αρχαια θουρια 6 μάρτη 2013

Calycotome villosa ασπάλαθος αρχαια θουρια 6 μάρτη 2013

Ο ασπάλαθος (επιστημονική ονομάσια: Calycotome villosa, Καλυκοτόμη η εριότριχος) είναι φυτό της μεσογειακής χλωρίδας που ανήκει στην οικογένεια των Χεδρωπών, στα ψυχανθή. Είναι ένας πολυετής αγκαθωτός θάμνος με ύψος μέχρι 1,5 με 2 μέτρα. Ανθίζει στις αρχές τις άνοιξης και τα άνθη του έχουν έντονο κίτρινο χρώμα και χαρακτηριστική οσμή. Αναπτύσσονται σε δέσμες ή βότρεις των 2 με 15 ανθών. Ο καρπός του είναι μικρός χεδρωπός και καλυμμένος γκριζόχρωμες τρίχες. Ο καρπός του τρώγεται από κατσίκες. Όταν οι βλαστοί ξεραθούν το καλοκαίρι μετατρέπονται σε σκληρά αγκάθια. Φύεται σε θαμνώνες σε ξηρές περιοχές με χαμηλό υψόμετρο.

Calycotome_villosa_ce

Ο ασπάλαθος είναι επίσης γνωστός με τα ονόματα σπαλάχτρι, σπαλάθρι και ασφάλαθος. Το όνομα ασπάλαθος είναι αρχαίο και με αυτό περιγράφεται το φυτό από το Διοσκουρίδη. Θεωρείται ότι το όνομα προέρχεται γλωσσολικά από κάποια άγνωστη προϊστορική γλώσσα της Μεσογείου. Οι Αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι με τους ασπαλάθους χτυπούσαν και τιμωρούσαν του τυράννους στον Άδη.

Βικιπαιδεια

«Επι Ασπαλάθων ..»
Το τελευταίο ποίημα του Σεφέρη (31/3/1971)βασίζεται σε μία περικοπή του Πλάτωνα που αναφέρεται στην τιμωρία του τυράννου Αρδιαίου . Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Το Βήμα», στις 23.9.71, τρεις μέρες δηλαδή μετά το θάνατο του ποιητή, και προκάλεσε μεγάλο πονοκέφαλο στην Χούντα, διότι , πέρα από τον προφανή συμβολισμό του για το αναπόδραστο τέλος όλων των δικτατορικών καθεστώτων, σηματοδοτούσε και μια ανοιχτή πρόκληση για αντίσταση εναντίον του καθεστώτος της δικτατορίας.

«-Ήταν ωραίο το Σούνιο τη μέρα εκείνη του Ευαγγελισμού πάλι με την άνοιξη.
Λιγοστά πράσινα φύλλα γύρω στις σκουριασμένες πέτρες το κόκκινο χώμα και οι
ασπάλαθοι,
δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια και τους κίτρινους ανθούς.
Απόμακρα οι αρχαίες κολόνες , χορδές άρπας αντηχούν ακόμη ..
Γαλήνη
– Τι μπορεί να μου θύμισε τον Αρδίαιο εκείνον;
Μια λέξη στου Πλάτωνα θαρρώ, χαμένη στου μυαλού μου τα αυλάκια,
το όνομα του κίτρινου θάμνου δεν άλλαξε από εκείνους τους καιρούς.
Το βράδυ βρήκα την περικοπή :
«τον έδεσαν χειροπόδαρα» μας λέει «τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν τον έσυραν
παράμερα τον κατεξέσκισαν απάνω στους αγκαθερούς ασπαλάθους και πήγαν και τον
πέταξαν στα Τάρταρα κουρέλι» .
Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του ο Παμφύλιος Αρδιαίος ο πανάθλιος Τύραννος .»

Άνυδρος τόπος

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Άγνωστη

143-vol07-tab673

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ:

Μολονότι πολύ πρόσφατα απεμονώθηκαν 2 νέα φλαβονοειδή από τα λουλούδια του φυτού (Dipartimento di Chimica Bioorganica e Biofarmacia, Università di Pisa)  δεν έχουν γίνει τα απαραίτητα πειράματα που να τεκμηριώνουν τις αντιοξειδωτικές  και αντικαρκινικές ιδιότητες του φυτού

Read Full Post »

Vicia dasycarpa, 26 Μάρτη 2010 Μπουφόραχη ΑΡΧΑΙΑ ΘΟΥΡΙΑ

Vicia villosa, 26 Μάρτη 2010 Μπουφόραχη ΑΡΧΑΙΑ ΘΟΥΡΙΑ

Μονοετής, διετής ή πολυετής πόα, μέτρια χνουδωτή, 0,30-1 μ., με βλαστό λεπτό, γωνιώδη, αναρριχώμενο. Φύλλα σχεδόν επιφυή με 5-10 ζεύγη ωοειδών – προμηκών ή λογχοειδών – γραμμοειδών φυλλαρίων. ΄Άνθη πολλά σε βότρεις μακρύτερους των αντίστοιχων φύλλων. Στεφάνη πορφυροϊώδης με στίγματα λευκά. ΄Άνθηση : Μάρτιο- Ιούλιο.

Vicia dasycarpa, 26 Μάρτη 2010 Μπουφόραχη ΑΡΧΑΙΑ ΘΟΥΡΙΑ

Vicia villosa, 26 Μάρτη 2010 Μπουφόραχη ΑΡΧΑΙΑ ΘΟΥΡΙΑ

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:

Το φυτό δεν είναι εδώδιμο.

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Σύμφωνα με σχετική Πανεπιστημιακή έρευνα το φυτό μπορει να χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία της νόσου του Crohn. Πρόκειται για μία πάθηση στην οποία το τοίχωμα ενός ή περισσοτέρων τμημάτων του πεπτικού συστήματος πρήζεται, ερεθίζεται και φουσκώνει. Αυτό το πρήξιμο μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα και την στένωση του πεπτικού σωλήνα σε αυτό το σημείο.

ViciaVillosa2

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Χρησιμοποιείται ως βοσκή ή διατηρημένη χορτονομή (σανό) . Το φυτό  θεωρείται γενικά ασφαλές για κατανάλωση από μηρυκαστικά, αλλά υπάρχουν πολλές αναφορές σε δηλητηρίαση σε βοοειδή, χοίρους και πουλερικά από την κατανάλωση σπόρων του . Οι σπόροι περιέχουν διάφορες τοξικές ουσίες, συμπεριλαμβανομένων των υψηλών ποσοτήτων (> 2,0 τοις εκατό) της καναβανίνης( canavanine), η οποία μπορεί να μειώσει την πρόσληψη τροφής από τους χοίρους. Τα συμπτώματα στα βοοειδή περιλαμβάνουν αδυνάτισμα, δερματίτιδα και διάρροια. Θνησιμότητα δεν έχει παρατηρηθεί σε βοοειδή που βοσκούν τα πράσινα φυτά, αυτό συμβαίνει κυρίως όταν βόσκουν μετά τον σχηματισμό των σπόρων. Παρόλα αυτά, το φυτός εξακολουθεί να είναι ευρέως βασική  ζωοτροφή για  τα μηρυκαστικά .
Παρακολουθήστε σχετικό video για την αζώτωση του εδάφους από το φυτό.


Βιολογική καλλιέργεια τομάτας. Οι John Teasdale και Aref Abdul-Baki από την Υπηρεσία Αγροτικής Υπηρεσίας του Τμήματος Αγροτικής Παραγωγής των ΗΠΑ, έχουν ένα αναπτύξει μία μέθοδο που αξιοποιεί το Βίκο τον άγριο (Hairy vetch – Vicia villosa). Χρησιμοποιούν αρχικά το κτηνοτροφικό φυτό Vicia villosa για να προετοιμάσουν το έδαφος που θα καλλιεργηθεί η τομάτα. Στη συνέχεια, αξιοποιούν το ίδιο φυτό για να δημιουργήσουν εδαφοκάλυψη γύρω από τις τομάτες. Ο Βίκος ο άγριος, καθώς αναπτύσσεται στο μέρος που στη συνέχεια σπέρνονται οι τομάτες, εμπλουτίζει το έδαφος με Άζωτο, Φώσφορο και Κάλιο, τα τρία βασικά στοιχεία που χρειάζονται τα φυτά. Ο Βίκος ο άγριος είναι ένα κτηνοτροφικό φυτό (χρησιμοποιείται για την παραγωγή ζωοτροφής). Άρα, μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε για να έχετε καλύτερη παραγωγή σε τομάτες και στη συνέχεια να ταΐσετε τα ζώα σας ή να φτιάξετε κομπόστ. Με ένα σπάρο, δύο τρυγόνια.

Vicia villosaUnited States Department of Agriculture
Wikipedia
US National Library of Medicine

EnasPolitis

Read Full Post »

25 Απρίλη 2009 Μπουφόραχη  ΑΡΧΑΙΑ ΘΟΥΡΙΑ

25 Απρίλη 2009 Μπουφόραχη ΑΡΧΑΙΑ ΘΟΥΡΙΑ

Το κίτρινο λούπινο έχει ύψος 20-40 εκατοστά αλλά μπορεί να φθάσει και το 1 μέτρο. Το στέλεχος του φυτού διακλαδίζεται πάρα πολύ και φέρει όρθια τριχίδια. Το κάθε φύλλο είναι σύνθετο, αποτελείται από 7-11 φυλλάρια που φέρουν τριχίδια και στις δύο επιφάνειες.  Τα άνθη του έχουν κίτρινο χρώμα και φέρονται στην άκρη του βλαστού σε βοτρυώδεις ταξιανθίες και είναι μυρωδάτα.  Έχει λοβούς τριχωτούς που φέρουν 4-6 σπέρματα. Τα σπέρματα είναι μικρά, κίτρινου χρώματος, διάστικτα με μαύρα σημάδια.

Τα κίτρινα λούπινα είναι αυτά που υποφέρουν περισσότερο από την υψηλή περιεκτικότητα του εδάφους στο ασβέστιο. Είναι το πλέον ασβεστόφοβο λούπινο. Το είδος αυτό μπορεί να αναπτυχθεί καλά σε αμμώδη εδάφη.  Επίσης είναι το λούπινο με την υψηλότερη περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες (35-48%).

25 Απρίλη 2009 Μπουφόραχη  ΑΡΧΑΙΑ ΘΟΥΡΙΑ

25 Απρίλη 2009 Μπουφόραχη ΑΡΧΑΙΑ ΘΟΥΡΙΑ

Υπάρχουν πολλές ποικιλίες, περισσότερες από 100 από αυτό το είδος λούπινου. Οι ποικιλίες αυτές περιέχουν μικρές ποσότητες αλκαλοειδών εκτός της Schwako.

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Είναι πολύ πικρά. Το άλευρό τους περιέχει λεγγουμίνη και αζωτούχο ουσία ανάλογη με την καζείνη του γάλακτος. Τα λούπινα περιέχουν πικρό έλαιο, φωσφορικό ασβέστιο, μαγνήσιο, ίχνη φωσφορικού καλίου και σιδήρου, λίγο άμυλο και δεν περιέχει καθόλου ζάχαρο (αυτή είναι η διαφορά του με τα άλλα ψυχανθή). Οι σπόροι τρώγονται  μαγειρεμένοι.

Lupinus luteus Αρχαία Θουρία , Μοιρούλι, Αριοχώρι 20 Μάη 2014

Lupinus luteus
Αρχαία Θουρία , Μοιρούλι, Αριοχώρι 20 Μάη 2014

Χρησιμοποιούνται σαν μια τροφή πλούσια σε πρωτεΐνη  μαζί με λαχανικά  ή σαν τα μαγιρεμένα φασόλια. Ο σπόρος μπορεί επίσης να γίνει αλεύρι και να αναμειχθεί με άλλα άλευρα δημητριακών για την παρασκευή ψωμιού κ.λπ. Η πικρή γεύση των σπόρων οφείλεται στην παρουσία των τοξικών αλκαλοειδών γι αυτό δεν πρέπει να καταναλώνονται πριν την απομάκρυνσή των αλκαλοειδών που με εμβάπτιση των σπόρων σε νεροό . (2 ή 3 αλλαγές ) . Ο καβουρδισμένος  σπόρος είναι ένα υποκατάστατο του καφέ .

Hedrick. U. P. Sturtevant’s Edible Plants of the World

Uphof. J. C. Th. Dictionary of Economic Plants

Tanaka. T. Tanaka’s Cyclopaedia of Edible Plants of the World

Άνθιση – συλλογή – χρησιμοποιούμενα μέρη:
Για θεραπευτικούς σκοπούς χρησιμοποιούνται τα σπέρματα στην ωρίμανσή τους.

Illustration_Lupinus_luteus1

Θεραπευτικές ιδιότητες και ενδείξεις:
Είναι ωφέλιμα για προβλήματα αρθριτικών. Δρα ως ανθελμινθικό και καθαρτικό. Σε καταπλάσματα κάνει καλό σε προβλήματα φλεγμονών και σπυριά. Εμποδίζουν τα αποστήματα και διαλύουν τους λευκούς όγκους όταν παρασκευάζονται με ξύδι. Είναι χρήσιμο σε προβλήματα υπερέντασης και διαβήτη.

Lupinus luteus

Παρασκευή και δοσολογία:
Σε προβλήματα αρθριτικών τα λούπινα καβουρδίζονται και στη συνέχεια τα κάνουμε σκόνη. Την σκόνη αυτή την ανακατεύουμε με νερό (μία κουταλιά του τσαγιού σε ένα φλιτζάνι νερό) και την πίνουμε νηστικοί.
Από το αφέψημα των σπόρων (ένα κουταλάκι του τσαγιού σε ένα φλιτζάνι νερό) πίνουμε ένα μικρό φλιτζάνι νηστικοί, όταν το χρειαζόμαστε ως ανθελμινθικό ή καθαρτικό.

Προφυλάξεις:
Όλα τα είδη λουπίνων περιέχουν μία τοξική ουσία, τη λουπινιδίνη που μπορεί αν ληφθεί σε ποσότητα, να προκαλέσει δηλητηρίαση ειδικού τύπου, τη θανατηφόρο νόσο λουπίνωση. Τη νόσο αυτή προκαλεί κύρια ένα κτηνοτροφικό είδος λούπινου, ο «κιτρινανθής θέρμος» που καλλιεργείται στη δυτική και μέση Ευρώπη, κυρίως στη Γερμανία και που χρησιμοποιείται για διατροφή προβάτων, στα οποία προκαλεί τον θάνατο αν τρέφονται αποκλειστικά με αυτό.

Οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν ότι τα λούπινα είναι, σαν τα ρεβίθια, μια τροφή για τους πεινασμένους. Ακόμη και στον 19ο αιώνα, οι κάτοικοι της Μάνης, που ξεχώριζαν για τη φτώχεια τους, ήταν γνωστοί σαν «λουπινοφάγοι». Τα λούπινα ήταν και η ειδική τροφή των επισκεπτών του Νεκρομαντείου στον Αχέρωντα, σαν προετοιμασία για την επικοινωνία τους με τους νεκρούς. Ορισμένα αλκαλοειδή, που περιέχουν τα λούπινα, προκαλούν έκσταση και ελάττωση των αισθήσεων, όπως το ήθελαν οι μάντεις για να επιτύχουν την επικοινωνία με τις ψυχές των πεθαμένων.
Το 1917, σ’ ένα βοτανικό συμπόσιο σχετικό με τα λούπινα, που έγινε στο Αμβούργο, ένας Γερμανός καθηγητής, ο Dr. Thoms, περιέγραψε τις πολυσχιδείς χρήσεις, που θα μπορούσαν να έχουν τα λούπινα. Σ’ ένα τραπέζι λοιπόν, που καλύφθηκε με τραπεζομάντιλο από ίνες λούπινων, προσφέρθηκε μια σούπα από λούπινα και μετά τη σούπα, μπριζόλα λούπινου, ψημένη σε λάδι λούπινου και καρυκευμένη με εκχύλισμα λούπινου. Έπειτα σέρβιραν ψωμί με περιεκτικότητα 20 τα εκατό σε λούπινο, μαργαρίνη λούπινου και τυρί από λούπινο και τέλος το λικέρ λούπινου και ο καφές φυσικά από λούπινα. Έπλυναν τα χέρια τους με σαπούνι επίσης από λούπινο, ενώ φύλλα χαρτιού από ίνες λούπινου και φάκελοι με κόλλα λούπινου ήταν διαθέσιμα για να γράφουν τις σημειώσεις τους.

Read Full Post »