Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Καθαρτικά’ Category

 Μάραθον το κοινόν, Αρχαία Θουρία, Αριοχώρι, Άμμοι, 20 Ιούνη 2015

Μάραθον το κοινόν, Αρχαία Θουρία, Αριοχώρι, Άμμοι, 20 Ιούνη 2015

Το Μάραθον το κοινόν ή Φοινίκουλον το κοινόν (Foeniculum vulgare) είναι πόα διετής ή πολυετής της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας – Μυκηναϊκής Άνθειας, που ανήκει στην Οικογένεια των Σκιαδοφόρων (Apiaceae ή Umbelliferae), αγγειοσπέρμων, δικοτυληδόνων φυτών. Στην ίδια Οικογένεια ανήκουν επίσης : ο Μαϊντανός, ο ΄Ανηθος, το Καρότο, το Κύμινο, κλπ.
Το μάραθο απαντά ως αυτοφυές στις άκρες αγρών, κήπων, αμπελώνων, γηπέδων, οικοπέδων, δρόμων κλπ. Αγαπά εδάφη εύφορα και υγρά. Επίσης καλλιεργείται στους κήπους ως λαχανικό.
Το μάραθο έχει φύλλα λεία, τρις ή πολλαπλά πτεροσχιδή, με νηματοειδείς καταλήξεις. Από την ρίζα του φυτού φύονται περισσότεροι βλαστοί ( ύψους 1,50-2,00 μ. περίπου).

Foeniculum_vulgare1Τα άνθη αυτού είναι μικρού σχήματος, χρώματος κιτρίνου και είναι διατεταγμένα κατά τρόπον, ώστε να σχηματίζουν σκιάδια.

 Μάραθον το κοινόν, Αρχαία Θουρία, Πλατύ, Ανεμόμυλος, Λυγιές, 20 Ιούνη 2015

Μάραθον το κοινόν, Αρχαία Θουρία, Πλατύ, Ανεμόμυλος, Λυγιές, 20 Ιούνη 2015

Υπάρχει επίσης η ποικιλία: Μάραθον το κοινόν, ποικιλία αζορικόν ( Foeniculum vulgare, var. Azoricum , var. Dulce), το οποίον είναι γνωστό με το ιταλικόν όνομα «Φοινόκιον». Αυτό διαφέρει από το γνωστό μάραθο, διότι έχει χονδροτέρους και χαμηλοτέρους, σαρκώδεις, σωληνοειδείς βλαστούς, με βάσεις διατεταγμένες η μία επάνω στην άλλη, οι οποίες σχηματίζουν ένα είδος χονδρού βολβού, που αποτελεί το εδώδιμο τμήμα του φυτού. Οι σαρκώδεις αυτοί βλαστοί του φυτού τρώγονται ωμοί ή μαγειρευτοί.
ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Από το μάραθο χρησιμοποιούνται κυρίως τα τρυφερά φύλλα ως μυριστικά ή λαχανικά και τα σπέρματα αυτού, για τον αρωματισμό φαγητών ή για την παρασκευή αιθερίου ελαίου. Επίσης χρησιμοποιούνται οι βλαστοί, οι οποίοι αναμειγνύονται με τα στρέμφυλα ή τσίκουδα, κατά την απόσταξη αυτών και τον αρωματισμό της ρακής. Από τους σπόρουςτου μαράθου εξάγεται το μαραθέλαιον. Τα φύλλα ή οι σπόροι μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να κάνουν μια ευχάριστη γεύση τσαγιού βοτάνων. Οι καρποί έχουν γεύση ευχάριστη, αρωματική, καυστική, μισογλυκεία, που ομοιάζει με εκείνην του ανήθου.
Fennel_seed_1Επαφή του δέρματος με τους χυμούς ή το αιθέριο έλαιο του φυτού μπορεί να προκαλέσει φωτοευαισθησία ή και δερματίτιδα σε μερικούς ανθρώπους . Κατάποση του ελαίου μπορεί να προκαλέσει εμετό, σπασμούς και πνευμονικό οίδημα.
ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ:
Ο άνθρωπος από πολύ ενωρίς εγνώριζε το μάραθο και πιθανώς η ονομασία του φυτού είναι προελληνική, όπως συμβαίνει με τις ονομασίες και πολλών άλλων φυτών. Ενδεικτικά αναφέρονται τα επόμενα παραδείγματα φυτών, η ονομασία των οποίων θεωρείται προελληνική : άμπελος, άνηθος, άνθος, ασπάλανθος, ασπάραγγος, δίανθος, κάππαρις, κορίαννον, κύμινον, κυπάρισσος, νάρκισσος, ρόδον κλπ.
Ο άνθρωπος εχρησιμοποιούσε το μάραθον και εξακολουθεί να το χρησιμοποιεί μέχρι σήμερα, ως λαχανικό, ως καρύκευμα και ως φάρμακο.
Illustration_Foeniculum_vulgare0Ο Θεόφραστος ο Ερέσιος (372-287 π. Χ.), αναφέρει συχνά το μάραθον, ήτοι :
1) « Γυμνοσπέρματα δε των τε λαχάνων πολλά, καθάπερ άνηθον, κορίαννον, άνησον, κύμινον, μάραθον και έτερα πλείω». (Θεόφραστος, Περί φυτών ιστορίας 1, 11, 2 ).
2) «΄Εχει δε και η των δένδρων αυτών υγρότης, ώσπερ ελέχθη, διάφορα είδη και των λαχανωδών δε, αι δε και ευωδίαν, ώσπερ αι του σελήνου, ανήθου, μαράθου και των τοιούτων».(Θεόφραστος, Περί φυτών ιστορίας 1, 12, 2 ).
3) « Εν δε τοις ανακάνθοις ουκ έστιν ούτως διαλαβείν τοις γένεσιν προς τούτοις έτι τα ναρθηκώδη και εννυρόκαυλα, καθάπερ μάραθον, ιππομάραθον, ναρθηκία, νάρθηξ».(Θεόφραστος, Περί φυτών ιστορίας 6, 1, 4 ) Ο Διοσκουρίδης ο Πεδάνιος ή Αναζαρβεύς ( περίπου 9-79 μ. Χ.), αναφερόμενος στο μάραθο, σημειώνει τα ακόλουθα :
«Μάραθον. Τούτου εσθιομένη η πόα δύναται γάλα κατασπάν και το σπέρμα δε πινόμενον ή συνεψόμενον πτισάνη. Το δε αφέψημα της κόμης ποθέν νεφριτικοίς και τοις περί κύστιν πάθεσιν αρμόζει, διουρητικόν υπάρχον, ερπετοδήκτοις δε δίδοται συν οίνω και κασταμήνια άγει, εν πυρετοίς τε ναυσίαν και καύσον στομάχου παραιτείται μετά ψυχρού ύδατος πινόμενον.
Αι δε ρίζαι λείαι συν μέλιτι καταπλασθείσαι κυνοδήκτοις θεραπεύουσιν. Ο δε χυλός εκθλιβέντων των καυλών και των φύλλων εν ηλίω ξηρανθείς εις τα οφθαλμικά, όσα προς οξυδερκίαν, σκευάζεται χρησίμως. Χυλίζεται δε προς τα αυτά και το σπέρμα χλωρόν έτι ον συν τοις φύλλοις και τοις ακρεμόσι και η ρίζα κατά την πρώτην εκβλάστησιν.
Εν δε τη προς εσπέραν Ιβηρία και οπόν ανίησιν όμοιον κόμμει, αποθεριζόντων εν τη ανθήσει μέσον τον καυλόν των επιχωρίων και πυρί παρατιθέντων, ίνα υπό της θερμασίας οίον αφιδρώσαν εξιπώση το κόμμι. ΄Εστι δε ενεργέστερον του χυλού προς τα οφθαλμικά τούτο».Διοσκουρίδης, Περί ύλης ιατρικής 3, 70).
Ο αυτός συγγραφέας αναφέρεται και στο Ιππομάραθον, γράφων τα ακόλουθα :
«Ιππομάραθον. Μάραθόν εστιν άγριον μέγα. Φέρει δε το σπέρμα καχρυί όμοιον, ρίζα δε ύπεστιν ευώδης, ήτις πινομένη στραγγουρίαν ιάται και έμμηνα άγει προστιθεμένη. Το δε σπέρμα και η ρίζα κοιλίαν ίστησι πινόμενα, θηριοδήκτοις τε βοηθεί και λίθους θρύπτει και ίκτερον αποκαθαίρει. Των δε φύλλων το αφέψημα πινόμενον γάλα άγει και τας εκ τοκετών γυναίκας αποκαθαίρει.
Καλείται και έτερον ιππομάραθον, φύλλα έχον μικρά, στενά, προμήκη, καρπόν δε στρογγύλον προς τον του κορίου, δριμύν, θερμαντικόν. Αναλογεί δε αυτού η δύναμις τω προειρημένω, ασθενέστερον ενεργούσα».
(Διοσκουρίδης, Περί ύλης ιατρικής 3, 71).
Ο αυτός συγγραφέας αναφέρει και τον «μαραθίτην οίνον», γράφων τα εξής :
«Και μαραθίτης δε (οίνος) και ανήθινος και πετροσελινίτης ομοίως σκευάζονται, προς τα αυτά ποιούντες».(Διοσκουρίδης, Περί ύλης ιατρικής 5, 65).
Συνιστάται δε ο μαραθίτης οίνος στις επόμενες περιπτώσεις:
«ποιεί δε όρεξιν και στομαχικοίς δε αρμόζει και δυσουρούσιν. ΄Εστι δε και εύπνους».(Διοσκουρίδης, Περί ύλης ιατρικής 5, 64).
Ο Μέγας Βασίλειος, Αρχιεπίσκοπος Καισαρείας της Καππαδοκίας (329/330-379 μ.Χ.) αναφερόμενος στις φαρμακευτικές ιδιότητες του μαράθου και στις θραπευτικές αυτού χρήσεις, γράφει τα επόμενα :
«Και όφις την εν τοις οφθαλμοίς βλάβην εξιάται βοσκηθείς μάραθρον».
Είναι αξιοσημείωτον, ότι και σήμερα, οι ακολουθούντες την Λαϊκή Ιατρική, θεωρούν το μάραθον ως κατάλληλον φάρμακον για την αντιμετώπιση των οφθαλμολογικών παθήσεων γενικώς. Λέγεται δε, ότι οι όφεις τρίβουν το κεφάλι των και ειδικότερα τους οφθαλμούς των στα μάραθα, για να θεραπεύσουν οφθαλμικές παθήσεις και να είναι σε θέση να βλέπουν καλύτερα, γεγονός, το οποίον ήδη, ως προανεφέρθη, σημειώνει και ο Μέγας Βασίλειος.
Σε Κρητικόν Ιατροσόφιον του 19ου αι. αναφέρονται τα επόμενα σχετικά με την χρήση του μαράθου:
1) «Εις το κοινήσαι την κοιλίαν ανόδυνος ( αντιμετώπιση δυσκοιλιότητας). Ει δε και θέλεις πλεάν θερμότερον.(Λάβε και βράσε ) Μάραθα, τίλην κρασίου, απιστίαν, φλισκούνι, άνιθον, χαμόμιλα, αγριαγούρας ρίζαν, ορνιθόξιγκον, χινόξυγκον, κάμε ως άνωθεν».
2) « Εις άνθρωπον οπού ξερνά (κάνει έμετον) πολλά. Μαραθόσπορον και πλατί κίμινον ας τρώγι ( και ιαθήσεται)».
3) « Εις σπλήνας πόνον.Μαράθου ρίζες και περισύμπουλου (πετροσέλινου, ήτοι μαϊντανού) και αγριοελέας και ετέας και σελίνου, βάλε διό λαίνια νερό να ψυθούν έως να φυράσει το μισόν και να είναι με το ζύγι ήσια όλλα και κατέβασέ τζι, σούροσον και όταν διψά, δίδε του να πίνει».
4) « ΄Οταν πονεί το υπογάστριον, πίνε του μαράθου το ζουμί με ζάχαριν».
Σημειωτέον, ότι το μάραθον ως θερμαντικόν χρησιμοποιείται σε πολλές περιπτώσεις. ( Βλ. και. Παύλου Αιγινήτου, Επιτομαί ιατρικαί, 7, 3, 12, 9).
ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Ο Μάραθος έχει μια μακρά ιστορία στη θεραπεία μιας ποικιλίας προβλημάτων, ειδικά εκείνων του πεπτικού συστήματος. Οι σπόροι, τα φύλλα και οι ρίζες μπορούν να χρησιμοποιηθούν, αλλά οι σπόροι είναι πιο ενεργές ιατρικά και είναι το τμήμα που χρησιμοποιείται κανονικά. Το φυτό είναι αναλγητικό, αντιφλεγμονώδες, αντισπασμωδικό, αρωματικό, άφυσο, διουρητικό, εμμηναγωγό, αποχρεμπτικό, παραισθησιογόνο, καθαρτικό, τονωτικό και δραστικό στην θεραπεία της στοματίτιδας. Μια έγχυση χρησιμοποιείται στη θεραπεία της δυσπεψίας, την κοιλιακή διάταση, πόνους στο στομάχι κλπ.

foeniculum-vulgare-fenouil-teinture-mere-bioverΒοηθά στην αντιμετώπιση των λίθων των νεφρών και, όταν συνδυάζεται με ένα απολυμαντικό του ουροποιητικού κάνει μια αποτελεσματική θεραπεία για την κυστίτιδα. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί ως γαργάρα για τον πονόλαιμο και ως πλύσιμο των ματιών, για πόνο στα μάτια και επιπεφυκίτιδα. Μια έγχυση της ρίζας χρησιμοποιείται για τη θεραπεία προβλημάτων του ουροποιητικού συστήματος. Η German Commission E Monographs, ενας θεραπευτικός οδηγός για φυτικά φάρμακα, εγκρίνει το Foeniculum vulgare για το βήχα, βρογχίτιδα, δυσπεψία.
Οι αντιοξειδωτικές ιδιότητες του φυτού τεκμηριώθηκαν μετά από σχετικές έρευνες του Πανεπιστημίου :Atatürk University, Turkey
Οι ηπατοπροστατευτικές ιδιότητες του φυτού τεκμηριώθηκαν μετά από σχετικά πειράματα του Πανεπιστημίου Yüzüncü Yıl University, Turkey
Η αντιμικροβιακή δράση του φυτού τεκμηριώθηκε με σχετικά πειράματα δύο Ιταλικών Πανεπιστημίων:Università degli Studi della Basilicata, Potenza και Università di Napoli “Federico II”,Italy
Η η αντιοξειδωτική και αντιμικροβιακή δράση του φυτού τεκμηριώθηκε με σχετικά πειράματα του Πανεπιστημίου Universidade do Algarve, Portugal.
80988Οι αντιμυκητιακές ιδιοτητες του φυτού τεκμηριώθηκαν μετά από σχετικές έρευνες του Πανεπιστημίου: DMIMS University, Sawangi, India
ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Οι σπόροι περιέχουν μέχρι 5% αιθέριο έλαιο. Αυτό χρησιμοποιείται για θεραπευτικούς σκοπούς, ως αρωματική ύλη τροφίμων, σε οδοντόκρεμες, σαπούνια, αρώματα, αποσμητικά χώρου, κλπ . Η γεύση του ελαίου μάραθου εξαρτάται από δύο κύρια συστατικά του: «Φενχόνη» που είναι πικρή , ενώ η «ανηθόλη» ειναι γλυκιά. Οι αναλογίες αυτών των δύο συστατικών ποικίλει ανάλογα με το μέρος του φυτού και την περιοχή. Η ποιότητα του λαδιού εξαρτάται επίσης από το πόσο καλά έχει ξηρανθεί ο σπόρος. Το λάδι από την ατελή ωρίμανση και αποξηραμένους σπόρου είναι πολύ γλυκό και πιο αρωματικό. Το αποξηραμένο φυτό δρα εντομοαπωθητικά. Τα θρυμματισμένα φύλλα είναι αποτελεσματικά για τη διατήρηση των σκύλων χωρίς ψύλλους. Κίτρινες και καφέ χρωστικές ουσίες παράγονται από το φυτό.
Department of Chemistry Education, Atatürk University,Turkey
Università degli Studi della Basilicata, Potenza και Università di Napoli “Federico II”,Italy
Duke. J. A. and Ayensu. E. S. Medicinal Plants of China
Foster. S. & Duke. J. A. A Field Guide to Medicinal Plants
Ν. Ε. Παπαδογιαννάκης Κρητικό ιατροσόφιον του 19ου αιώνα
Universidade do Algarve, Faculdade de Engenharia, Portugal.
Yüzüncü Yıl University, Faculty of Medicine, Turkey
plantsystematics
DMIMS University, Sawangi , India

Read Full Post »

Fumaria Officinalis, Αρχαια Θουρία, Μπουφόραχη , 22 Φλεβάρη 2014

Fumaria Officinalis, Αρχαια Θουρία, Μπουφόραχη , 22 Φλεβάρη 2014

Η λατινική ονομασία του βοτάνου είναι Fumaria officinalis (Καπνία η φαρμακευτική) και ανήκει στην οικογένεια των Καπνοειδών (Φουμαροειδών). Το όνομα του φυτού οφείλεται στο ότι μοιάζει και φυτό καπνού, όταν το βλέπει κανείς από μακριά. Το συναντούμε με τις ονομασίες Καπνόχορτο, Καπνιά, Καπνίτης, Στάχτερη, Χιονίστρα, Αγριοκουφίτης, Μαγιασιλόχορτο (Κύθνο), Καπνογόργιον ή Καρυδάλιον του Διοσκουρίδου.
Είναι φυτό ποώδες, ετήσιο, ιθαγενές σε Ευρώπη και Βόρειο Αφρική και φύεται σε Ασία, Βόρειο Αμερική και Αυστραλία. Το συναντούμε σε όλα τα μέρη της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας – Μυκηαϊκής Άνθειας. Φυτρώνει εύκολα και σε σχισμές, ανάμεσα σε πλακόστρωτα και κενά των τοίχων.
Τα φύλλα του είναι σχισμένα σε βάθος με τμήματα γραμμοειδή, μακρουλά, ρυτιδωμένα, αυγοειδή, χνουδωτά.
Έχει βλαστό όρθιο, τριχωτό και περίπου ξυλώδη.
Fumaria_officinalis_WΆνθη μέτρια, ερυθρά, σε βοτρώδεις ταξιανθίες (με 10-30 άνθη), μάλλον πυκνές, αυγοειδή, σουβλερά. Τα άνθη είναι με πλήκτρο, δεν ξεπερνούν τα 10-14 χιλιοστά και αποτελούνται από 2 σέπαλα και 4 πέταλα εκ των οποίων τα δύο πλαϊνά και το ανώτερο φέρουν σκουροκόκκινες ανταύγειες. Έχει καρπό καρδιοειδή και κολοβό στην κορυφή, εγκάρσια πλατύ. Υπάρχει και ποικιλία και λευκορόδινα άνθη. Φτάνει σε ύψος τα 40 έως 100 εκατοστά.
ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Το φρέσκο ή αποξηραμένο βότανο μπορεί να προστεθεί στα ξινά φυτικά γάλατα. Μερικές σταγόνες προστίθενται σε κάθε λίτρο υγρού λίγο λίγο μέχρι το υγρό ξινίσει αρκετά. Οι σταγόνες στη συνέχεια απομακρύνονται. Δίνει μια πικάντικη γεύση στο γάλα, δρα ως συντηρητικό και αποτρέπει την ταγκή γεύση που μπορεί να συνοδεύει το ξινόγαλα.

officinalis-1x

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ:
Το φυτό αναδίδει χορτώδη οσμή όταν τριφτεί. Έχει γεύση πικρή και δυσάρεστη, όταν είναι πρόσφατο. Όταν αποξηρανθεί η γεύση είναι ακόμη περισσότερο πικρή και δυσάρεστη. Περιέχει επτά αλκαλοειδή (μεταξύ των οποίων φουμαρίνη και προτοπίνη), πικρό στοιχείο, γλίσχρασμα, φουμαρικό οξύ, τανικό οξύ, κάλιο, μηλικό ασβέστιο, αμινοξέα και ρητίνη. Το φυτό ήταν γνωστό από τον Πλίνιο και τον Διοσκουρίδη και αναφέρεται στα βιβλία βοτανοθεραπευτικής του Μεσαίωνα (Αβικέννιος). Σε έγγραφα μεγάλων Αράβων γιατρών και φιλοσόφων του 9ο αιώνα αναφέρεται πως όλα τα είδη του φυτού έχουν θεραπευτικές ιδιότητες. Ακόμη και σήμερα το βότανο έχει ευρεία χρήση στην Μέση Ανατολή.
Illustration_Fumaria_officinalis0Από την εποχή του Διοσκουρίδη είχε γίνει γνωστή η ιδιότητα του βοτάνου να καθαρίζει εσωτερικά τον οργανισμό.
Στην Ευρώπη ο Gilibert και ο Hoffmann το θεωρούσαν καλό αντισκορβουτικό φάρμακο. Ο Hoffmann το έδινε απίσης κατά των εντερικών παθήσεων, της υποχονδρίας και των χοιράδων, κυρίως δε κατά των χρόνιων δερματικών παθήσεων.
Ο Δρ. Γκούλεν αναφερόμενος στην αποτελεσματικότητα του βοτάνου σε δερματικές διαταραχές αναφέρει – «υπάρχει μια δερματική διαταραχή η οποία αν και δεν παρουσιάζει ανησυχητικά συμπτώματα για την ζωή του ασθενούς, θέτει σε κίνδυνο την ομορφιά του. Είναι οι έντονες φακίδες οι οποίες επεκτείνονται και πέρα από το πρόσωπο, στο σώμα του ασθενούς. Πρέπει τώρα να μάθουν όλοι όσοι ενδιαφέρονται ότι το έγχυμα των φύλλων του φυτού είναι εξαιρετικό για την απομάκρυνση αυτών των φακίδων από το σώμα».
Γάλλοι και Γερμανοί γιατροί το προτιμούσαν από άλλα φάρμακα που υπήρχαν για τον καθαρισμό του αίματος.
Παλαιότερα κατασκεύαζαν δισκία (Cargalin) τα οποία περιείχαν Καπνόχορτο, Καλενδούλη και Ονόπορδον ακάνθηνον τα οποία συνιστούσαν κατά των γαστραλγιών, της γαστρίτιδας, της οξείας και χρόνιας εντερίτιδας, των ελκών του στομάχου και του δωδεκαδακτύλου και της υπερχλωρυδρίας.
Στη λαϊκή ιατρική κάπνιζαν τα φύλλα του φυτού για να αντιμετωπίσουν προβλήματα στην περιοχή του κεφαλιού. Το θεωρούσαν πολύτιμο σε όλες τις σπλαχνικές παθήσεις, ιδιαίτερα του ήπατος. Γνώριζαν ότι δρα θετικά σε σκορβούτο και σε σοβαρές ασθένειες όπως η λέπρα.
Οι χωρικοί γνώριζαν επίσης ότι η χρήση του σαν ζωοτροφή έκανε πολύ καλό στα ζώα τους.
Στην Κρήτη το Καπνόχορτο το ονόμαζαν Ερηνάκι ή Σπυρτάκι. Τα φύλλα τα κοπανούσαν και τα επέθεταν στα μάτια, όταν ήταν φλογισμένα από το απύριασμα (θειάφισμα). Επίσης το ίδιο έκαναν και στη λεπίαση των βλεφάρων. Αφθονούσε το φυτό στην περιφέρεια του χωριού Κυθαρίδα και στους λιθόχτιστους φράχτες της Ι.Μ. Αγκαράθου.
Επιπρόσθετα το βότανο δρα ως διουρητικό, υπακτικό και εξομαλυντικό. Μπορεί να δράση και ως ήπιο υπνωτικό.
Fumitory-tinc-_-png-image-url-autoxautoΕίναι πικρό τονωτικό, το οποίο δρα στους εσωτερικούς λείους μυς, αυξάνοντας την περισταλτικότητα των εντέρων, τη διούρηση και την έκκριση της χολής, δρώντας παράλληλα ως αντιφλεγμονώδες και ελαφρώς ηρεμιστικό. Βοηθά στον μεταβολισμό τους πληθωρισμούς και παχύσαρκους και βελτιώνει την στομαχοεντερική λειτουργία.
Το Καπνόχορτο έχει μεγάλη ιστορία στη θεραπεία δερματικών προβλημάτων, όπως το έκζεμα και η ακμή. Η δράση του μάλλον οφείλεται σε γενικό καθαρισμό του οργανισμού και γίνεται δια μέσου των νεφρών και του ήπατος.
Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για πλύσεις ματιών στην επιπεφυκίτιδα. Βοηθά στην ατονία των πεπτικών οργάνων και δρα κατά του ίκτερου, των σπλαχνικών εμφράξεων, σκορβούτου, χοιραδώσεως, ελεφαντιάσεως.
Σε φλεγμονές των γυναικείων οργάνων λαμβάνεται εσωτερικά και γίνονται πλύσεις με το έγχυμα του φυτού.
Το έγχυμα των φύλλων είναι κατάλληλο για την πλύση της κρούστας που δημιουργείται στο κρανίων των νηπίων.
Συνδυάζεται καλά με το Άρκτιο, το Γάλιο και τη Σκροφουλάρια.

Αφέψημα: Για την Παρασκευή του χρησιμοποιούνται συνήθως οι ρίζες και οι σπόροι των φυτών. Βάζουμε το βότανο μαζί με νερό να βράσει σε σιγανή φωτιά για λιγότερο από δέκα λεπτά και σουρώνουμε.
Εγχυμα: Για την Παρασκευή του χρησιμοποιούνται νωπά ή αποξηραμένα τμήματα φυτών. Συνήθως ένα γεμάτο κουταλάκι του γλυκού από το βότανο αρκεί για ένα φλιτζάνι. Το αφήνουμε για λίγα λεπτά (όχι περισσότερα από δέκα) σε βραστό νερό και στη συνέχεια το σουρώνουμε.
Εμβρεγμα: Βότανα στα οποία οι ιδιότητες εξασθενούν από τη θερμότητα, τα μουλιάζουμε σε κρύο νερό για οκτώ ή δέκα ώρες. Μπορούμε στη συνέχεια να το ζεστάνουμε, αλλά όχι σε μεγαλύτερη θερμοκρασία από αυτή που αντέχουμε να το πιούμε.
Κατάπλασμα: Επάνω από μια κατσαρόλα που βράζει με νερό, τοποθετούμε ένα σουρωτήρι με τα βότανα. Αφού μαλακώσουν τα βάζουμε σε ένα τούλι και το επιθέτουμε επάνω στην πάσχουσα περιοχή.
Κομπρέσα: Μουλιάζουμε ένα πανί ή μια μικρή πετσέτα σε ζεστό ή κρύο έγχυμα και αφέψημα και στη συνέχεια το επιθέτουμε στην πάσχουσα περιοχή
Πολτός: Σε ένα γουδί πολτοποιούμε το φυτό, το τοποθετούμε σε ένα λινό ύφασμα και ενώ είναι ζεστό το τοποθετούμε στην πάσχουσα περιοχή.
Σκόνη: Σε ένα γουδί κοπανούμε αποξηραμένα τα βότανα, έως ότου γίνουν σκόνη. Στη συνέχεια τη διαλύουμε σε νερό ή την επιθέτουμε όπως είναι στην πάσχουσα περιοχή.
ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Μία κίτρινη βαφή λαμβάνεται από τα άνθη. Από το αφέψημα του μπορει να φταιχτεί μια θεραπευτική λοσιόν για την κρούστα που σχηματίζεται από το γάλα πάνω στα σαγόνια των μωρών.
Σύμφωνα με αναλυτικές μελέτες του European Medicines Agency το φυτό χρησιμοποιειται στην Ευρώπη στην θεραπεία δυσκινησίας του χοληφόρου πόρου και του πόνου στην περίπτωση της χολολιθίασης. Επιπρόσθετα χρησιμοποιείται για την θεραπεία των προβλημάτων του ουροποιητικού και πεπτικού συστήματος.
Οι υπνωτικές ιδιότητες του φυτού τεκμηριώθηκαν με σχετικές έρευνες του Aligarh Muslim University, India.
Οι αναλγητικές ιδιότητες του φυτού μελετήθηκαν από το Department of Pharmacology, Acharya University, Bangalore, India

Department of Pharmacology, Acharya University, Bangalore, India
Aligarh Muslim University, India
European Medicines Agency
Plants For A Future
Δίανθος

Read Full Post »

Consolida regalis, Αρχαία Θουρία, Μπουφόραχη 15 Απρίλη 2015

Consolida regalis, Αρχαία Θουρία, Μπουφόραχη 15 Απρίλη 2015

Μονοετές φυτό της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας – Μυκηναϊκής Άνθειας , αραιά χνουδωτό, με λεπτές διακλαδώσεις από τη βάση του. Τα άνθη είναι κυανά-ιώδη με μακρύ πλήκτρο. Το φυτό αναπτύσσεται σε αμμώδη ή αλευρώδη εδάφη της περιοχής και μπορει να συναντηθεί μέχρι 1200 μέτρα υψόμετρο. Συναντάται συχνά σε ξηρούς χορταριασμένους χώρους , στις άκρες των δρόμων, σε τάφρους, καθώς και στις περιοχές που καλλιεργούνται δημητριακά.Το φυτό αποτελεί δείκτη εδάφους για τα ελαφρά εδάφη. Τέτοια χαρακτηρίζονται τα εδάφη με τη μεγάλη διαπερατότητα τον καλό αερισμό, ευκολία στη καλλιέργεια. Το φυτό έχει γίνει αρκετά σπάνιο στην κεντρική και νότια Ευρώπη, λόγω της αυξημένης χρήσης των ζιζανιοκτόνων και η εντατική καλλιέργεια του εδάφους. Ακόμη καλλιεργείται και ως καλλωπιστικό φυτό.
Consolida_regalis(3)Η ταξιανθία είναι ένα σύμπλεγμα με οκτώ έως πέντε ερμαφρόδιτα άνθη. Είναι σκούρα μπλε ή μοβ, με πέντε σέπαλα. Το άνω σέπαλο παρατείνεται σε ένα κέντρισμα 15-18 χιλιοστά (0,59 έως 0,71 in), και αναδιπλούται προς τα πίσω. Υπάρχουν οκτώ έως δέκα στήμονες. Η περίοδος ανθοφορίας εκτείνεται από το Μάιο μέχρι τον Αύγουστο.
Τα λουλούδια επικονιάζονται από υμενόπτερα και λεπιδοπτέρα. Οι σπόροι ωριμάζουν από τον Ιούνιο μέχρι το Σεπτέμβριο.

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Όλα τα μέρη του φυτού είναι δηλητηριώδη σε μεγάλες δόσεις, ειδικά οι σπόροι, που περιέχουν μέχρι και 1.4% αλκαλοειδή.

wilde ridderspoor1

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ:
Το Δελφίνιο εχει χρησιμοποιηθεί εσωτερικά για τη θεραπεία μιας σειράς ασθενειών, αλλά δρα βίαια καθαρτικά και σήμερα μόνο περιστασιακά χρησιμοποιείται στη λαϊκή ιατρική. Η δράση του ειναι ευργετική όταν χρησιμοποιείται εξωτερικά, για να εξουδετερώσει τα παράσιτα του δέρματος. Το φυτό θα πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή. Ο σπόρος είναι ανθελμινθικό, ελαφρώς διουρητικό, υπνωτικό, καθαρτικό και αγγειοδιασταλτικό. Έχει χρησιμοποιηθεί εσωτερικά για τη θεραπεία του άσθματος και της σπασμωδικής υδρωπικίας. Τα λουλούδια ή ολόκληρο το φυτό είναι ελαφρώς υποτασικά και διουρητικό. O χυμός από τα φύλλα έχει θεωρηθεί αποτελεσματική εφαρμογή σε αιμορραγία σπυριών. Μια κουταλιά χυμού φτιαγμένη από τα λουλούδια έχει θεωρηθεί ως μια καλή θεραπεία για τα παιδιά όταν υπόκειται σε βίαιη εκκένωση. Ο χυμός των λουλουδιών έχει επίσης χρησιμοποιηθεί ως θεραπεία για τους κολικούς.
Illustration_Consolida_regalis0Οι ανθελμινθικές ιδιότητες του φυτού τεκμηριώθηκαν μετά από σχετικές έρευνες του Czech University of Life Sciences και του The National Institute of Public Health in Prague
Η αντιμικροβιακή δράση του φυτού καθώς επίσης και οι δράση του στις δερματικές παθήσεις τεκμηριώθηκαν μετά από σχετικές έρευνες του İstanbul University, Faculty of Pharmacy
Οι αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες του φυτού τεκμηριώθηκαν από σχετικές έρευνες του Department of Pharmacology and Toxicology,University of Nigeria

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Ένα ισχυρό βάμμα από τους νωπούς σπόρους χρησιμοποιήται εξωτερικά για να εξοντώσει τις ψείρες και τις κόνιδες στο κεφάλι και ηβική τρίχα. Είναι επίσης αποτελεσματικό ενάντια στις αφίδες και τις θρίπες. Ένα καλό μπλε μελάνι λαμβάνεται από τον χυμό των πετάλων μαζί με μια μικρή στυπτηρία. Από το φυτό παράγεται μία χρωστική που γίνεται πράσινη όταν αναμιγνύεται με στυπτηρία.
Czech University of Life Sciences
Plants For A Future
Malcolm Stuart, The Encyclopedia of Herbs and Herbalism ,Crescent , 1987
İstanbul University, Faculty of Pharmacy
Henriette Kress, Herbs Helsinki, Finland
Department of Pharmacology and Toxicology,University of Nigeria

Read Full Post »

Ecballium elaterium, Αρχαία Θουρία, νεκροταφείο  Άνθειας, 15 Ιούλη 2015

Ecballium elaterium, Αρχαία Θουρία, νεκροταφείο Άνθειας, 15 Ιούλη 2015

Η πικραγγουριά (Ecballium elaterium, Εκβάλλιον το ελατήριο) είναι φυτό της οικογένειας των κολοκυνθοειδών, συγγενικό φυτό με την κολοκυθιά, την αγγουριά και την καρπουζιά. Είναι έρπων ετήσιο φυτό, το οποίο είναι αυτοφυές της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας. Το φυτό επίσης έχει προσαρμοστεί και σε άλλες περιοχές στις οποίες εισήχθη ως καλλωπιστικό. Το φυτό είναι δηλητηριώδες, όμως χρησιμοποιείται για θεραπευτικούς σκοπούς από την αρχαιότητα. Οι καρποί περιέχουν επίσης τη δηλητηριώδη ουσία ελατηρίνη.
Ecballium_elaterium_PollinationΤο φυτό φτάνει σε ύψος τα 30 εκατοστά και σε διάμετρο το ένα μέτρο. Κάνει έντονα κίτρινα μονόοικα άνθη, δηλαδή τα άνθη είναι είτε αρσενικά είτε θηλυκά, αλλά υπάρχουν δύο άνθη πάνω στο φυτό. Το φυτό μπορεί να αυτογονιμοποιηθεί. Η ανθοφορία του διαρκεί από τον Ιούνιο μέχρι το Αύγουστο. Το επιστημονικό όνομά του το φυτό το πήρε επειδή όταν κάποιος αγγίξει τους ώριμους καρπούς, αυτοί ανοίγουν και οι σπόροι εκτοξεύονται παντού. Οι καρποί καλύπτονται από τριχίδια.
Όλα τα μέρη του βοτάνου έχουν γεύση πικρή και δυσάρεστη. Κατά τους Braconnot και Paris περιέχει μια αμυλώδη ουσία, μια εκχυλισματική ουσία, όχι καθαρτική, φυτικό λεύκωμα και διάφορα άλατα. Ο Morries το 1831 απομόνωσε ένα κύριο συστατικό που ονόμασε ελατηρίνη. Ο Paris την παρήγαγε σε ακάθαρτη κατάσταση, ρητινώδη, απαλή, πράσινη και πολύ καθαρτική, με το όνομα ελατίνη. Ο χυμός που βγάζουν οι καρποί είναι εξαιρετικά πικρός και δριμύς. Περιέχει τις ενεργείς ουσίες ελατετρίνη, αλφαελατετρίνη, μπεταελατετρίνη, πικρά γλουκονικά και άλλα.
Gc3_ecballium_elateriumΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ:
Φυτό πολύ γνωστό από την αρχαιότητα. Το θεωρούσαν πανφάρμακο για όλες τις αρρώστιες και το καλλιεργούσαν στους κήπους για ιατρική χρήση. Ο Ιπποκράτης το συνιστούσε για καρκίνους του πεπτικού συστήματος -«καρκίνου γενομένου ..διδόναι πίνειν ελατήριον»-, σημειώνοντας ότι ο ασθενής έπρεπε να είναι σε καλή φυσική κατάσταση για να το πιει, μια και το ρόφημα είναι ισχυρό καθαρτικό. Ο Ιπποκράτης αναφέρει ακόμη πως έδωσε σε μια κατσίκα να φάει πικραγγουριά για να δώσει το γάλα της να το πιει ένα παιδάκι για καθάρσιο. Ο τρόπος χορήγησης τέτοιου καθάρσιου ήταν γνωστός από την αρχαιότητα. 3855870227_04a023a911_bΟ Πλίνιος αναφέρει ότι από τη πικραγγουριά παρασκευάζεται το «ελατήριον», ο αποξηραμένος στον ήλιο χυμός του καρπού, που θεωρούσε ότι βοηθά για πολλές αρρώστιες των ματιών, των δοντιών, των όγκων των αυτιών, την κώφωση, την ψώρα και άλλα. Ο Θεόφραστος αναφέρει τις ρίζες της για την θεραπεία σε ψωρίαση των ζώων. Οι αρχαίοι έκαναν μεγάλη χρήση του φυτού σαν δραστικού καθαρτικού χρησιμοποιώντας κυρίως κατά της υδρωπικίας (για τη θεραπεία της οποίας το χρησιμοποιούσαν και μεταγενέστεροι γιατροί), σε δόση 0,05 έως 0,15 γραμμάρια 2 με 3 φορές την ημέρα, ενωμένο με κάποια αρωματική ουσία. Εκτιμήθηκε κυρίως για τη θεραπεία υδρωπικίας που συνοδεύει καρδιακά και νεφρικά νοσήματα. Οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν ακόμη εξωτερικώς το χυμό για τη διάλυση αποστημάτων και άλλων όγκων.

Ecballium_elateriumΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Στην λαϊκή ιατρική, οι ρίζες και οι καρποί χρησιμοποιούνται ως καθαρτικά, αναλγητικά και αντιφλεγμονώδη. Η αντιφλεγμονώδης δράση οφείλεται στο συστατικό κουκουρμπιτακίνη Β, ένα τριτερπένιο το οποίο ανήκει στις κουρκουρμπιρακίνες, οι οποίες έχουν αναγνωριστεί ως οι τοξικές ουσίες της οικογένειας των κολοκυνθοειδών.
Στην περιοχή της Μεσογείου, εκχύλισμα από το καρπό της πικραγγουριάς έχει χρησιμοποιηθεί για την θεραπεία της ρινοκολπίτιδας, της ιγμορίτιδας και της κίρρωσης του ήπατος, με ενδορινική χορήγηση. Εντός μερικών λεπτών από την χορήγηση του εκχυλίσματος έχει παρατηρηθεί οίδημα βλεννογόνου του ανωτέρου αναπνευστικού, ιδίως της μαλακής υπερώας και της σταφυλής, πιθανόν εξαιτίας φλεγμονώδους αντίδρασης ή απευθείας τοξικής δράσης, το οποίο μπορεί τελικά να οδηγήσει σε απόφραξη των αεραγωγών,ενώ μπορεί να οδηγήσει σε νέκρωση των κυττάρων του βλεννογόνου της μύτης.
Το φυτό είναι ένα πολύ ισχυρό καθαρτικό που προκαλεί την εκκένωση του νερού από τα σπλάχνα. Χρησιμοποιείται εσωτερικά για τη θεραπεία προβλημάτων του οιδήματος που σχετίζεται με τα νεφρά, καρδιακά προβλήματα, ρευματισμούς, παράλυση και ερπη ζωστήρα. Ακόμη βοηθά στην θεραπεία των ουρολειμώξεων.Εξωτερικά, έχει χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της ιγμορίτιδας και των πόνων των αρθρώσεων .Υπερβολικές δόσεις έχουν προκαλέσει γαστρεντερίτιδα, ακόμα και θάνατο. Η ρίζα περιέχει ένα αναλγητικό.
Η αντιφλεγμονώδης δράση του φυτού τεκμηριώθηκαν μετά από σχετικά πανεπιστημιακά πειράματα του Faculty of Medicine, Dicle University,Turkey.
Η αντιμικροβιακή δράση του φυτού μελετήθηκε και αποδείχθηκε από το University of Jendouba, Tunisia.

Ecballium elaterium, Αρχαία Θουρία, νεκροταφείο  Άνθειας, 15 Ιούλη 2015

Ecballium elaterium, Αρχαία Θουρία, νεκροταφείο Άνθειας, 15 Ιούλη 2015

Η χρήση του χυμού του φυτού στην διαχείρηση της προσπάθειας θεραπείας του καρκίνου του οισοφάγου και του στομάχου προτείνεται μετά από σχετικές έρευνες του Department of Pharmacology, School of Medicine, Ardabil University of Medical Sciences, University Street, Iran
Η ικανότητα του αλκοολικού αποστάγματος του φυτού στην αντιμετώπιση των σταφυλόκοκκων aureus and Candida albicans τεκμηριώθηκε μετά από σχετικά πειράματα του Department of Biology and Biotechnology, An-Najah N. University

ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΙΑ:
Η πικραγγουριά για την εποχή που ανθίζει, από Ιούλιο μέχρι και μέσα Οκτωβρίου, την κάνει να είναι άριστο μελισσοκομικό φυτό βοηθητικής ανθοφορίας διότι μας δίνει πολύτιμη ποσότητα γύρης και κάποιες ποσότητες νέκταρος.
Καθ’όσον αυτό το διάστημα του καλοκαιριού και φθινοπώρου, σπανίζουν τα γυρεοδοτικά φυτά, θεωρείται πως είναι πολύ χρήσιμο φυτό.
Η γύρη έχει πορτοκαλοκίτρινο χρώμα και είναι πολύ θρεπτική, αυτό κάνει τα μελίσσια που ευρίσκονται κοντά σε εκτάσεις με πικραγγουριές να ανεβάζουν γόνους αλλά και να γεμίζουν τα πλαίσια με γύρη για χειμερινή χρήση ή μελλοντική επίσκεψη στο πεύκο.
Department of Biology , An-Najah N. University
Department of Pharmacology, School of Medicine, Ardabil University of Medical Sciences, University Street, Iran
The Higher Institute of Biotechnology , University of Jendouba, Tunisia.
Faculty of Medicine, Dicle University, Turkey
Δίανθος
Plants For A Future
ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Read Full Post »

Nasturtium officinale, Νεροκάρδαμο, Αρχαία Θουρία, ποταμός  Άρις Ιούλης 2015

Nasturtium officinale, Νεροκάρδαμο, Αρχαία Θουρία, ποταμός Άρις Ιούλης 2015

Η λατινική ονομασία του βοτάνου της περιοχής της Αρχαίας Θουρίας είναι Nasturtium officinale (Ναστούρτιο το φαρμακευτικό) και ανήκει στην οικογένεια των Σταυρανθών.
Είναι το γνωστό Κρεσόν, το οποίο γίνεται σαλάτα, αλλά χρησιμοποιείται και στη φαρμακευτική.
Το συναντούμε σε τρεχούμενα νερά στις άκρες των ρυακιών, στις πηγές, ακόμη και στα έλη, αλλά κυρίως στον ποταμό Άρι.
Είναι υδρόβιο, πολυετές φυτό το οποίο φτάνει σε ύψος τα 60 περίπου εκατοστά, με στέλεχος έρπον, χυμώδες και λείο. Ο βλαστός είναι γωνιώδης και τα φύλλα του είναι πράσινα, λεία , έμμισχα, αντίθετα, πτερωτά με ωοειδή φυλλάρια. Τα άνθη του είναι λευκά, μικρά σε τσαμπί. Ο καρπός είναι κεράτιο, κυλινδρικός και καμπυλωτός. Οι σπόροι είναι σταχτιοί και στρογγυλοί.
Το βότανο περιέχει έλαιο θειο-αζωτούχο, προσόμοιο κατά τους χαρακτήρες με το θειώδες αιθέριο έλαιο του σκόρδου και θειο-αζωτούχα αιθέρια έλαια άλλων Σταυρανθών.
Περιέχει ακόμη πικρό εκχύλισμα, ιώδιο (η ποσότητα του οποίου ποικίλει ανάλογα με τα νερά κοντά στα οποία φύεται), φωσφόρο, σίδηρο, βιταμίνες A, C, E, νικοτιναμίδιο, γλυκοζίδιο, γλυκοναστουρτίνη, κάλιο, θειάφι, μαγγάνιο, χαλκό, ασβέστιο, μερικά άλατα και ασκορβικό οξύ.
Στις αλατούχες ουσίες του φυτού πλεονάζουν οι φωσφορούχες.
Είναι πλούσιο σε χυμό (70%) και με απλή έκθλιψη δίνει θειο-αζωτούχο έλαιο, ιώδιο και πικρό εκχύλισμα.
Το 30% του χυμού απαρτίζεται από σίδηρο και φωσφορικά άλατα.
Το βότανο παραλληλίζεται με το νεροκάρδαμο με το μουρουνέλαιο λόγω της χημικής του σύνθεσης.
Σε άγρια κατάσταση είναι πλουσιότερο σε συστατικά από το καλλιεργημένο. Σε υψόμετρο η γεύση του βοτάνου αλλάζει και γίνεται πικρή.

Nasturtium officinale, Νεροκάρδαμο, Αρχαία Θουρία, ποταμός  Άρις Ιούλης 2015

Nasturtium officinale, Νεροκάρδαμο, Αρχαία Θουρία, ποταμός Άρις Ιούλης 2015

Το βότανο ήταν γνωστό από την αρχαιότητα. Ο Διοσκουρίδης το ονόμαζε Σισύμβριον το έτερον και ο Ιπποκράτης το είχε περιγράψει ως διεγερτικό και αποχρεμπτικό. Εδώ και χιλιάδες χρόνια έχει χρησιμοποιηθεί από τη λαϊκή ιατρική για τη θεραπεία του βήχα και της βρογχίτιδας. Επίσης έχει αναφερθεί ότι όταν τρώγεται ωμό μπορεί να προλάβει ή να επιδράσει θεραπευτικά στον καρκίνο.
ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Το άγριο νεροκάρδαμο την εποχή της άνθισης τρώγεται ωμό σε σαλάτα. Καλύτερα όμως είναι να το βράζουμε γιατί πάνω στο φυτό υπάρχει πιθανότητα να υπάρχουν οι παράνυμφες του παρασιτικού σκώληκα του ήπατος (Δίστομο το ηπατικό) που μπορούν να προκαλέσουν ακόμη και τον θάνατο.
Το Νεροκάρδαμο χρησιμοποιείται κυρίως ως γαρνιτούρα είτε ως προσθήκη σε σαλάτες, η γεύση του είναι έντονη με χαρακτηριστική καυτερή υφή.
Τα φύλλα είναι εξαιρετικά πλούσια σε βιταμίνες και μέταλλα, κυρίως σίδηρο. Ο σπόρος μπορεί να βλαστήσει και να καταναλωθεί σε σαλάτες. Ο σπόρος αλέθεται σε σκόνη και χρησιμοποιείται σαν μουστάρδα.
DSC00043Αν θέλουμε να το καταναλώσουμε ωμό, καλό είναι να χρησιμοποιούμε μόνο φυτά εμπορίου από ελεγχόμενες καλλιέργειες. Αν μαζέψουμε το φυτό από τη Φύση καλό είναι να γνωρίζουμε αν το νερό δίπλα από το οποίο φύονται είναι καθαρό. Αν έχει μολυνθεί από ζώα ή έχει διαρρεύσει από αποχετευτικό δίκτυο θα κινδυνεύσουμε σοβαρά.

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Για θεραπευτικούς σκοπούς χρησιμοποιείται ολόκληρο το φυτό. Συλλέγεται την εποχή της ανθοφορίας του (από τα μέσα της Άνοιξης μέχρι τον Σεπτέμβριο) και χρησιμοποιείται πάντα σε πρόσφατη κατάσταση. Η αποξήρανση το κάνει να χάνει μερικά ή ολοκληρωτικά τις ιδιότητές του.
Τον Μάιο και τον Ιούνιο το φυτό έχει τη μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε δραστικές ουσίες.
Για θεραπευτικούς σκοπούς καλύτερο είναι να χρησιμοποιούμε το νεροκάρδαμο των σίδηρο-ιωδιούχων πηγών γιατί είναι περιεκτικότερο σε κύρια συστατικά.
Το βότανο δρα ως ορεκτικό, εύπεπτικό, θερμαντικό, διουρητικό, καθαρτικό του αίματος, διεγερτικό, σιαλογόνο, αφροδισιακό, αντισκοβρουτικό και αποχρεμπτικό. Θεωρείται ευεργετικό στη σπλήνα, στα μάτια, δρα κατά του λουμπάγκο, των ρευματισμών, της ποδάγρας και του εκζέματος.
Βοηθά σε περιπτώσεις σκοβρούτου, στις χοιράδες, στην αναιμία και τη ραχίτιδα. Ως διουρητικό βοηθά σε περιπτώσεις υδρωπικίας, στις παθήσεις του ουρογεννητικού συστήματος και της χολολιθίασης.
Ως αποχρεμπτικό βοηθά στις περιπτώσεις χρόνιου κατάρρου των πνευμόνων.
Illustration_Nasturtium_officinale0Ο πουρές του φυτού είναι κατάλληλο για τους διαβητικούς γιατί περιέχει λίγο σάκχαρο και αμυλώδεις ουσίες.
Εξωτερικά χρησιμοποιείται σε διαλυτικά και καθαριστικά καταπλάσματα, πολτοποιημένο μόνο του ή με αλάτι. Τοποθετούμενο ως κατάπλασμα επί ατόνων ελκών διευκολύνει την επούλωση τους.
Το μάσημα των φύλλων βοηθά σε προβλήματα φλεγμονών του στόματος. Ο χυμός του όταν τον πίνουμε το πρωί νηστικοί, κάνει καλό στην επιδερμίδα (όταν έχει τάση για ερεθισμό), αναζωογονεί τα μαλλιά και δυναμώνει τα νύχια.
Παρασκευή και δοσολογία :
Το βότανο χρησιμοποιείται σε πρόσφατη μορφή και όχι αποξηραμένο.
Σε μορφή πουρέ το χρησιμοποιούν οι διαβητικοί.
Εξωτερικά το χρησιμοποιούμε σε διαλυτικά ή καθαριστικά καταπλάσματα μόνο του ή με αλάτι (10 γραμμάρια αλάτι για 150 γραμμάρια φυτού).
Μείγμα από 60 γραμμάρια χυμού του φυτού και 30 γραμμάρια μέλι αφαιρεί πανάδες και φακίδες του προσώπου, αν απλωθεί σε ένα πανί και τριφτεί με αυτό το πρόσωπο. Όταν το λαμβάνουμε εσωτερικά ρίχνουμε σε 1-2 κουταλιές θρυμματισμένου φυτού μισό ποτήρι βραστό νερό και το σκεπάζουμε για 30 λεπτά, ταρακουνώντας το στο διάστημα αυτό μερικές φορές. Σουρώνουμε και πίνουμε έως 3 φορές την ημέρα.
Οι Leung (1984) και Heinerman (1988) έχουν συστήσει τη σούπα με καρότο και νεροκάρδαμο ως αντικαρκινική σε άρθρα που έχουν δημοσιευθεί σε έγκριτα επιστημονικά περιοδικά. Ο Hartwell αναφέρει την παραδοσιακή χρήση του νεροκάρδαμου ενάντια στον καρκίνο, τους όγκους και τις κύστες στο βιβλίο του «Φυτά που χρησιμοποιούνται ενάντια στον καρκίνο».
Το νεροκάρδαμο είναι ένα από τα 8 βότανα που περιέχει το Flor Essence. Το νεροκάρδαμο μαζί με το λάπαθο, την κολλιτσίδα, τη φτελιά, το κόκκινο τριφύλλι, το αγιάγκαθο, το φύκι και το ραβέντι, σε ακριβείς προκαθορισμένες αναλογίες, ενοποιούνται σε μια εντελώς νέα ουσία, όπου το ένα ενισχύει τα οφέλη του άλλου και δημιουργούν ένα ισχυρό συνεργικό αποτέλεσμα.
Οι αντιελκογόνες ιδιότητες του φυτού καταδείχθηκαν μετά από σχετικές έρευνες του Department of Medicinal Chemistry and Pharmacognosy, Jordan University, Irbid, Jordan
1239xlaΗ ικανότητα του φυτού να προστατεύει την καρδιά διαλύοντας την χοληστερόλη, αποδείχθηκε ματά από σχετικά πειράματα του Institute of Biochemistry and Biophysics, University of Tehran, Tehran, Iran
Η ικανότητα του φυτού για τη θεραπεία της φυματίωσης και άλλων αναπνευστικών ασθενειών προέκυψε μετά από σχετικές έρευνες του Universidad Autónoma del Estado de Morelos ,Mexico
Οι αντιοξειδωτικές ιδιότητες του φυτού αποδείχθηκαν μετά από σχετικές έρευνες του Institute of Biochemistry and Biophysics,University of Tehran, Iran
Η ισχυρή αντιφλεγμονώδη δραστικότητα του φυτού προέκυψε μετά από σχετικές έρευνες του Medicinal Plants Research Center, Yasuj University of Medical Sciences ,Iran
Η δράση του φυτού ενάντια στην υπερλιπιδαιμία και στην θεραπεία του διαβήτη τεκμηριώθηκε από τις έρευνες του Neurocognitive Research Center, Mashhad University of Medical Sciences,Iran

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Ο χυμός του φυτού είναι ένας διαλύτης της νικοτίνης και χρησιμοποιείται ως τέτοιος στα δυνατά καπνά.
Επιπρόσθετα χρησιμοποιείται στα σαμπουάν , τα τονωτικά μαλλιών και στην περιποίση των μαλλιών.

Neurocognitive Research Center, Mashhad University of Medical Sciences,Iran
Medicinal Plants Research Center, Yasuj University of Medical Sciences , Yasuj , Iran
Institute of Biochemistry,University of Tehran, Iran
Universidad Autónoma del Estado de Morelos ,Mexico
Institute of Biochemistry, University of Tehran, Iran
Jordan University, Irbid, Jordan
Δίανθος
Plants For A Future

Read Full Post »

Thymus vulgaris, Θύμος ο κοινός, Θυμάρι

Θυμάρι,Thymus vulgaris, Αρχαία Θουρία, Ψηλή Ράχη, 5 Μάρτη  2015

Θυμάρι, Αρχαία Θουρία, Ψηλή Ράχη, 5 Μάρτη 2015

Το θυμάρι ή θύμιο (Θύμος ο κοινός, λατ. Thymus vulgaris) είναι αγγειόσπερμο, δικότυλο φυτό, το οποίο ανήκει στην τάξη των Σωληνανθών (Tubiflorae) και στην οικογένεια των Χειλανθών. Είναι θάμνος μικρού ύψους (έως 30 εκατοστά), με όρθιους βλαστούς, εξαιρετικά ανθεκτικός, αναδύει πολύ ευχάριστο άρωμα.Ετυμολογικά το θυμάρι ή θύμος όπως το ονόμαζαν οι αρχαίοι, προέρχεται από την λέξη θύω, η οποία αρχικά είχε την σημασία του «βγάζω καπνούς» και αργότερα του «θυσιάζω». Από την ίδια ρίζα προέρχονται και οι λέξεις θυμίαμα και θυμιατίζω, ενώ στενή φαίνεται πως είναι και η σχέση με τον θυμό. Και θυμός στους αρχαίους δεν σημαίνει την οργή, αλλά τη ζωτική δύναμη.

Στην Ελλάδα υπάρχουν 23 αυτοφυή είδη και τα πιο σημαντικά είναι:
1.-Αγριοθυμάρι που δεσπόζει στην περιοχή της Αρχαίας Θουρίας στη θέση «Ψηλή Ράχη».
Θύμος ο κεφαλωτός Thymus capitatus Μικρός θάμνος με βλαστούς ξυλώδεις ξαπλωμένους. Βρίσκεται σε πολλές βραχώδεις, ορεινές, ξηρές περιοχές της ηπειρωτικής Ελλάδας. Κοντά στις περιοχές όπου φύεται το άγριο θυμάρι τοποθετούνται κυψέλες με μέλισσες και παράγεται εκλεκτό μέλι.
2.-Χαμοθρούμπι.
Θύμος ο γραπτός Τhymus striatus. Πολύ κοινό σε διάφορες πεδινές περιοχές και λιβάδια της Μακεδονίας και της Θράκης.
3.-Σμάρι
Θύμος η Ζυγίς ή Θύμος ο αττικός Thymus atticus ή θυμάρι της Aττικής.
18519Υπάρχουν και καλλωπιστικές ποικιλίες θυμαριού που καλλιεργούνται σε διάφορους κήπους

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ:
Το άρωμα του μύθου, του θύμου οι αλήθειες
Ορέστης Δαβίας, Βιολόγος Συγγραφέας
Οι Σουμέριοι πριν από 5.500 χρόνια είναι οι πρώτοι, απ’ ότι γνωρίζουμε, που χρησιμοποίησαν το θυμάρι ως καρύκευμα και φάρμακο, ενώ οι Αιγύπτιοι το ονόμασαν θαμ και μεταχειρίζονταν το αφέψημα του για να πλύνουν εκείνους που «πήγαν στα θυμαράκια», ως προετοιμασία της μουμιοποίησης τους. Ήδη από την εποχή του Ομήρου, το θυμάρι ή για να είμαστε πιο ακριβείς τα αρκετά είδη του που ευδοκιμούν στη χώρα μας, εκτός από ήδυσμα για διάφορα εδέσματα αποτελούσε σύμβολο δύναμης και ανδρείας. Και αν το περίφημο θυμαρίσιο μέλι του Υμηττού ήταν περιζήτητο και πουλιόταν ακριβά, ακόμα και οι πιο φτωχοί μπορούσαν να απολαύσουν το τονωτικό μίγμα από θυμάρι, απλό μέλι και ξίδι. «Τρώω το ίδιο θυμάρι με τον αφέντη μου» λέει κάποιος σκλάβος στην κωμωδία Πλούτος του Αριστοφάνη, εννοώντας ότι βρίσκονται στην ίδια κατάσταση φτώχειας. Το θυμάρι ήταν λοιπόν άφθονο και φθηνό, έχαιρε όμως μεγάλης εκτίμησης λόγω των ιδιοτήτων του. Οι ηλικιωμένοι έπιναν τακτικά έγχυμα από θυμάρι για να διατηρήσουν τις πνευματικές τους δυνάμεις, ενώ πολύ δυναμωτικό θεωρείτο ένα ποτό που παρασκευαζόταν με το σιγοβράσιμο σύκων και θυμαριού σε νερό ή κρασί.
Illustration_Thymus_serpyllum0_cleanΤο θυμάρι ήταν φυτό αφιερωμένο στη θεά του έρωτα Αφροδίτη και κανείς δεν αμφισβητούσε πως προκαλεί ή ενισχύει τον πόθο. Ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος ο Πρεσβύτερος, ξακουστός στην εποχή του (τέλη του 4ου αι. π.Χ..) για τα συμπόσια που διοργάνωνε, υποστήριζε ότι έφτανε να σκορπίσει στις αίθουσες φρεσκοκομμένο θυμάρι για να κυριευθούν οι καλεσμένοι του από ερωτική διάθεση.
Αλλά και ο Αριστοτέλης συνδέθηκε μέχρι το τέλος της ζωής του, απέκτησε μάλιστα ένα γιο μαζί, με μια εταίρα, το όνομα της οποίας, Ερπυλλίς, παραπέμπει στο άγριο θυμάρι και την ερωτική αναζωογόνηση που προκαλεί.
Ο  Ιπποκράτης στο σύγγραμμά του «Περί Διαίτης» αναφέρει πως το θυμάρι είναι θερμαντικό, υπακτικό και διουρητικό, αποβάλλει το φλέγμα ενώ στο «Περί Νούσων» το προτείνει ενάντια στη φθίση του λάρυγγα. Ο πιο λαμπρός φαρμακολόγος του αρχαίου κόσμου, ο Διοσκουρίδης, στο τρίτο βιβλίο του συγγράμματος «Περί Ύλης Ιατρικής», περιγράφει λεπτομερώς τρία είδη θυμαριού.
Πρώτο αναφέρει το Thymus capitatus ή κατ’ άλλους Coridothymus capitatus της σύγχρονης φυτολογίας: «Θυμάρι: το ξέρουν όλοι. Είναι ένας χαμηλός θάμνος με τη μορφή φρύγανου, καλυμμένος από πολλά στενά φυλλαράκια, ο οποίος έχει πορφυρόχρωμες ανθισμένες κορυφές και φυτρώνει σε πετρώδη και άγονα εδάφη. Όταν πίνεται με αλάτι και ξίδι, αποβάλλει το φλέγμα από την κοιλιά. Το αφέψημά του με μέλι βοηθά όσους έχουν ορθόπνοια , άσθμα ή ελμινθίαση, διευκολύνει την έμμηνο ρύση και τη γέννα· είναι επίσης διουρητικό, ενώ ανακατεμένο με μέλι συμβάλλει στην απόχρεμψη.»
thym - thymus vulgarisΟ Διοσκουρίδης αναφέρεται σε δύο είδη έρπυλλου. Με βάση την περιγραφή δεν χωρά αμφιβολία πως το πρώτο ταυτίζεται με το Thymus serpyllum, το οποίο, σύμφωνα πάντοτε με τον Διοσκουρίδη, μυρίζει σαν μαντζουράνα και είναι πρόσφορο για στεφάνια. Το άλλο είδος, ο άγριος που ονομαζόταν τότε και ζυγίς, είναι μάλλον το χαμηλό σε ύψος Thymus atticus που για τους αρχαίους υπερέχει φαρμακευτικά του προηγούμενου. Από τις χρήσεις που παρατίθενται κρατώ πως όταν πίνεται και γίνεται κατάπλασμα ωφελεί στα δαγκώματα των ερπετών, πως αν βραστεί σε ξύδι με την προσθήκη ρόδινου μύρου ανακουφίζει με επάλειψη τον πονοκέφαλο καθώς και ότι ενδείκνυται στο λήθαργο και τη φρενίτιδα.
Την ίδια ακριβώς εποχή, ο ρωμαίος φυσιοδίφης Πλίνιος ο Πρεσβύτερος τονίζει στη «Φυσική Ιστορία» του πως το θυμάρι γαληνεύει τους επιληπτικούς, κατασιγάζει τον πονοκέφαλο, και όταν καίγεται ξαποστέλνει όλα τα δηλητηριώδη όντα. Και φυσικά αποτελούσε απαραίτητο συστατικό στα amatorium, τα αφροδισιακά φίλτρα που χτυπούσαν στο γουδί οι μάγισσες της αρχαίας Ρώμης και τα μοσχοπουλούσαν σε άτεκνες γυναίκες, καταπονημένους συζύγους και ερωτοπλανταγμένους νεαρούς.
Στον Μεσαίωνα, εποχή που αναμασά τις αρχαίες διδαχές, το θυμάρι φημίζεται ως σωτήριο φάρμακο για την μελαγχολία, την κατάθλιψη και την επιληψία, με αποτέλεσμα πολύ συχνά τα στρώματα μαξιλάρια να παραγεμίζονται με το χόρτο του.
Η πίστη στην ιδιότητα του θυμαριού να χαρίζει θάρρος δεν έχει υποχωρήσει καθόλου. Σε μια εποχή γεμάτη πολέμους, εκστρατείες και σφαγές, η τόλμη αποτελεί περιπόθητη αρετή. Έτσι, οι ευγενείς κεντούν την εικόνα του θυμαριού πάνω σε
μαντήλια και τα χαρίζουν στους αναχωρούντες για τους Αγίους Τόπους σταυροφόρους, ώστε να μακελεύουν τους αλλόθρησκους δίχως δισταγμό. Το θυμάρι κοσμεί επίσης συχνά ασπίδες ιπποτών, ενώ το συναντάμε επίσης σε θρύλους που μιλούν για απλούς ιπποκόμους που αποκοιμήθηκαν σε λόφους κατάφυτους με το ανθισμένο φρύγανο, για να ξυπνήσουν ακατανίκητοι πολεμιστές. Η πίστη στην δύναμη του θυμαριού να αποδιώχνει τις δαιμονικές οντότητες είναι, τώρα πιο δυνατή από ποτέ. Ένας γερμανικός μύθος μιλάει για μια κοπέλα που ερωτεύτηκε παράφορα έναν όμορφο στρατοκόπο. Στη μητέρα της δεν άρεσε όμως καθόλου ο μαυρομάτης αυτός ξένος και μόλις έμαθε ότι η κόρη της ετοιμαζόταν να κλεφτεί μαζί του έραψε κρυφά της λίγο θυμάρι στη φορεσιά της. Τη νύχτα που ο ξένος ήρθε για να πάρει την κόρη κοντοστάθηκε τρομαγμένος, άφησε μια δυνατή
κραυγή και ανεμοσκορπίστηκε, αφήνοντας πίσω του την αποπνικτική αποφορά του θειαφιού. Παραδόξως όμως το θυμάρι εξυπηρετούσε και τα σχέδια όσων εχθρεύονταιτον άνθρωπο. Οι αλαφροΐσκιωτοι εκείνης της εποχής ορκίζονταν πως είχαν δει τις πανάσχημες βασίλισσες των ξωτικών και τις γριές μάγισσες να μεταμορφώνονται σε πανώριες υπάρξεις κάνοντας απλώς ένα μπάνιο σε νερό όπου είχε βράσει θυμάρι μαζί με απήγανο. Όταν πάντως ενέσκηψαν οι μεγάλες επιδημίες, με χειρότερη απ’ όλες την πανούκλα, οι εντριβές με ξίδι μέσα στο οποίο είχε μουλιάσει θυμάρι ή απλώς το κάψιμο του μέσα στους χώρους θεωρούνταν αποτελεσματικά προστατευτικά μέτρα. Σε πολλές σλαβικές χώρες εξακολουθούν μέχρι τις μέρες μας να θυμιατίζουν το σπίτι και το στάβλο με θυμάρι για να κρατήσουν μακριά τις μολυσματικές ασθένειες. Μεγάλη χρήση του γινόταν μέχρι πρόσφατα από τους ρώσους πεχλιβάνηδες που ξάπλωναν πάνω σε μαξιλάρια γεμάτα με ξερό θυμάρι για να αντλήσουν δύναμη και θάρρος.
Το θυμάρι, τέλος, παραμένει πάντοτε παρόν στον μακρύ κατάλογο των συστατικών του παντισάχ κουββέτ ματζουνού, του αφροδισιακού εκλείγματος δηλαδή που κατανάλωναν τακτικά οι οθωμανοί σουλτάνοι και αγοράζουν σήμερα μετά μανίας οι τουρίστες από τα μπαχαριτζίδικα την Κωνσταντινούπολης.
Θα διαπιστώσατε ασφαλώς ότι σε όλες σχεδόν τις εποχές και σε σχέση με το θυμάρι διατηρούνται οι ίδιες πάνω-κάτω πεποιθήσεις και πρακτικές. Θυμιατίζεται δηλαδή για να διώξει τις αρρώστιες και τα εχθρικά όντα, πίνεται ή τρώγεται για να χαρίσει θάρρος και να διεγείρει την επιθυμία, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να τονώσει τον αδύναμο οργανισμό και να γαληνέψει την παραφορά. Με αφετηρία την φράση του Αντισθένη «Αρχή παιδεύσεως η των ονομάτων επίσκεψις» ας ψάξουμε για τις αλήθειες που κρύβονται πίσω από το όνομα του ταπεινού αυτού σε ύψους, αλλά σημαντικού σε ιδιότητες θάμνου.
Ετυμολογικά λοιπόν, το θυμάρι ή θύμος όπως το ονόμαζαν οι αρχαίοι, προέρχεται από την λέξη θύω, η οποία αρχικά είχε την σημασία του «βγάζω καπνούς» και αργότερα του «θυσιάζω».Από την ίδια ρίζα προέρχονται
και οι λέξεις θυμίαμα και θυμιατίζω, ενώ στενή φαίνεται πως είναι και η σχέση με τον θυμό. Και θυμός στους αρχαίους δεν σημαίνει την οργή, αλλά τη ζωτική δύναμη, τη βούληση, όπως μας επιβεβαιώνουν λέξεις σαν το λιπόθυμος, εύθυμος,πρόθυμος κ.α.
Για τον Πλάτωνα μάλιστα ο θυμός αποτελεί ένα από τα τρία μέρη της ψυχής, την κινητήρια δύναμη της ανδρείας, την οποία όπως είδαμε νωρίτερα πίστευαν στην αρχαιότητα ότι θρέφει ο θύμος.
Η επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους και τους αόρατους θεούς γινόταν σε όλες σχεδόν τους πολιτισμούς δια μέσου του αρωματικού καπνού του θυμιάματος.
Στον Ικαρομένιππο του Λουκιανού η «αίθουσα εργασίας» του Δία διαθέτει πάτωμα γεμάτο με τρύπες που σφραγίζονται με πώματα. Κάθε φορά που ο πατέρας των θεών ανοίγειένα καπάκι μυρίζει τον καπνό και μαζί προσλαμβάνει τ’ όνομα εκείνου που έκανε την αναίμακτη θυσία. Γιατί οι θεοί του Ολύμπου δεν αγαπούν μόνο την κνίσα, την τσίκνα δηλαδή από τα σφάγια, αλλά και το ρητινώδες άρωμα του θυμαριού, της αρκεύθου και των πολλών άλλων φυτών που καίγονται για να τους ευφράνουν.
Με αναμμένα ματσάκια θυμαριού που κουφοκαίουν εξαγνίζονταν σε παλαιότερες εποχές οι ναοί, ενώ στα νοσοκομεία του αραβικού κόσμου ήταν το παραπέτασμα καπνού απ’ το κάψιμο του θυμαριού, του φασκόμηλου και ορισμένων άλλων δραστικών φυτών που εμπόδιζε το φίδι της μολυσματικής αρρώστιας να σέρνεται ανεμπόδιστα παντού. Μέχρι και τα τέλη του 17ου αιώνα τα φαρμακεία τις χριστιανικής Ευρώπης εμπορεύονταν ένα μείγμα από θυμάρι, στύρακα, βενζόη και λιβάνι το οποίο «καθάριζε» το μολυσμένο αέρα και προστάτευε από τις επιδημίες. Η αιτία όλων των παραπάνω ίσως να μην είναι άλλη από το ό,τι όταν το θυμάρι καίγεται εκλύεται θυμόλη, η οποία διαθέτει ισχυρές αντισηπτικές ιδιότητες.
Υπάρχουν αναφορές ότι ακόμα και σήμερα οι σαμάνοι-θεραπευτές ορισμένων φυλών της Μογγολίας και της Σιβηρίας καίνε μέσα σε κλειστούς χώρους μεγάλες ποσότητες από θυμάρι ώστε το πνεύμα τους να ταξιδέψει μαζί με τον πυκνό καπνό μακριά απ’την απτή πραγματικότητα. Σκοπός τους έχουν να ξετρυπώσουν τον υπαίτιο της αρρώστιας και να επιστρέψουν με το κατάλληλο για την κάθε περίπτωση φάρμακο.
Πολλές φορές μάλιστα το φάρμακο δεν αποκλείεται να είναι το ίδιο το θυμάρι. Αυτό τουλάχιστον συμβαίνει στην σύγχρονη αναβίωση του θεραπευτικού υποκαπνισμού και του τελετουργικού θυμιατίσματος, οι ακόλουθοι των οποίων αναγνωρίζουν στο θυμάρι πως ενισχύει τη θέληση και την πεποίθηση, αφυπνίζει τις μύχιες δυνάμεις που είναι απαραίτητες σε περιόδους κρίσης και λειτουργεί θαυμάσια ενάντια στην απάθεια, την κατάθλιψη και την αϋπνία. Υπάρχουν μάλιστα αρκετοί που ισχυρίζονται ότι το θυμάρι είναι ασυναγώνιστο αποτρεπτικό μέσο, διαθέτοντας την ικανότητα του να ξορκίζει τους επίμονους εφιάλτες ή καλύτερα ίσως, να επιτρέπει στους υπόγειους φόβους να αναδυθούν στην συνείδηση όπου μπορούν να τους αντιμετωπιστούν καλύτερα

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Τα φύλλα του θυμαριού, όταν ξεραθούν, αποκτούν καφεπράσινο χρώμα και αναδύουν το άρωμα τους όταν θρυμματιστούν. Η γεύση τους είναι πολύ δυνατή, ελαφρώς καυστική και πλούσια. Μαζί με τους αποξηραμένους ανθούς χρησιμοποιούνται ως μπαχαρικό για τον αρωματισμό διαφόρων φαγητών σε ψάρια, κρέατα, σε διάφορες σάλτσες, σούπες κ.λ.π. Είναι ένα από τα βασικά συστατικά του λικέρ βενεδικτίνη.
Νησιώτικα-ρεβύθια-με-θυμάρι-018Στην περιοχή της Μεσογείου είναι κυρίως η αραβική μαγειρική που επωφελείται από την τακτική χρήση του θυμαριού. Το ζαατάρ (λέξη που στα αραβικά σημαίνει θυμάρι) είναι ένα μείγμα από ξερά φυλλαράκια του, σουμάκ και σουσάμι, με το
οποίο σε ολόκληρη την Βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή καρυκεύουν κεφτέδες και λαχανικά ή το ανακατεύουν με λάδι και αλείφουν μ’ αυτό τις αραβικές πίττες. Η χρήση του ζαατάρ στην αραβική κουζίνα είναι ευρεία λόγω κυρίως των ορεκτικών, χωνευτικών και αντιφυσητικών του ιδιοτήτων.  Στο Λίβανο, οι
μητέρες δίνουν στα παιδιά τους όταν μελετούν για εξετάσεις ψωμί με λάδι και ζαατάρ για καλύτερες επιδόσεις. Θαυμάσιο σε γεύση και άρωμα είναι το θυμαρόψωμο ή μανακίς μπιλ-ζαατάρ του Λιβάνου, που ψήνεται σε πέτρινο φούρνο ή σε σάτζ (πρόκειται σαν σκεύος που μοιάζει πολύ με γουόκ) και τρώγεται ζεστό γιατί ποτέ δεν προλαβαίνει να κρυώσει. Παραδόξως, παρότι το θυμάρι από εδώ ξεκίνησε για να κατακτήσει ολόκληρο τον κόσμο, στην Ελλάδα δεν το χρησιμοποιούμε πολύ, καθώς με το έντονο άρωμα και τη δυνατή του γεύση αρωματίζονται μόνο λάδια, ξίδια,
σαλάτες και τουρσιά. Μπορούμε πάντως άφοβα να νοστιμίσουμε μ’ αυτό την φέτα ή αλλά τυριά, τα νερόβραστα λαχανικά, πίτες, σούπες και σάλτσες, αρκεί να θυμόμαστε πως ξερό το θυμάρι είναι πολύ πιο έντονο από νωπό, γι’ αυτό η χρήση τουπρέπει να γίνεται με φειδώ.
ImageHandler.ashxΓνωρίζουμε επίσης πως το θυμάρι αποτελεί απαραίτητο υλικό της γαλλικής μαγειρικής καθώς συμμετέχει πάντοτε στο μυρωδικό ματσάκι που ονομάζεται μπουκέ γκαρνί. Στην ισπανική και μεξικανική κουζίνα καρυκεύει συνήθως βραστά, σούπες και σάλτσες ενώ για τους Ιταλούς ταιριάζει πολύ σε πίτσες και λαζάνια.
Τελειώνοντας πρέπει να αναφέρουμε την σόπα ντε φαρίγκολα, την εύκολη και γρήγορη στην παρασκευή της θυμαρόσουπα που απολαμβάνουν από αρχαιοτάτων χρόνων οι βοσκοί της Καταλονίας.

evernote-camera-roll-20140208-230109 Ρίχνουν ένα ή δύο κλαδάκια ξερού θυμαριού σε μια κούπα βραστό νερό, το σουρώνουν μετά από λίγο, προσθέτουν λάδι και περιχύνουν με το ζουμί λεπτές φέτες ψωμιού.

 

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Το θυμάρι περιέχει αιθέριο έλαιο σε ποσοστό 1-2%. To κύριο συστατικό του αιθέριου έλαιου του θυμαριού κατά 20-54% είναι η θυμόλη ή, αλλιώς, καμφορά του θυμαριού, έχει χρήσεις στην αρωματοποιία και στην οδοντιατρική. Η θυμόλη έχει αντισηπτική δράση και αποτελεί το κυρίως συστατικό πολλών εμπορικών σκευασμάτων για την πλύση του στόματος, όπως η Listerine. Πριν την έλευση των σύγχρονων αντιβιοτικών, το αιθέριο έλαιο θυμαριού χρησίμευε για την επάλειψη των γαζών. Η θυμόλη έχει αποδειχτεί επίσης αποτελεσματική στην καταπολέμηση των μυκητων που συχνά μολύνουν τα νύχια των ποδιών. Αποτελεί επίσης ενεργό συστατικό σε κάποια φυτικά σκευάσματα χωρίς οινόπνευμα, για την απολύμανση των χεριών.
Το θυμάρι χρησιμοποιείται ευρέως σε όλες στις παραδοσιακές και εναλλακτικές ιατρικές. Η θυμόλη την οποία περιέχει είναι ισχυρό αντισηπτικό 25 φορές πιο δραστικό από τη φαινόλη και υπερτερεί αυτής γιατί ερεθίζει λιγότερο τους βλεννογόνους.
Φυσικό τονωτικό σε περιπτώσεις σωματικής και πνευματικής κατάπτωσης, άγχους και κατάθλιψης. Βοηθά στην διαύγεια πνεύματος .
thyme-essential-oilΤο ζεστό ρόφημα θυμαριού είναι εφιδρωτικό και συνεπώς αποτελεσματικό και κατευναστικό σε περιπτώσεις κρυολογήματος, βρογχίτιδας, αμυγδαλίτιδας, βήχα, άσθματος, γαστρίτιδας, κρυώματος της κοιλιάς συνοδευόμενη από διάρροια, διάρροιας, τροφικών δηλητηριάσεων και πυρετού.
Σε περιπτώσεις λοιμώξεων των πνευμόνων που χαρακτηρίζονται από παχύρρευστο, κιτρινωπό φλέγμα λειτουργεί αποτελεσματικά προκαλώντας απόχρεμψη κολλωδών βλεννών.
Το ρόφημα θυμαριού :
-θεωρείται αντισηπτικό της πεπτικής οδού
-ανακουφίζει από το φούσκωμα καταπραύνοντας το πεπτικό σύστημα, πράγμα που οφείλεται στην αντισπασμωδική δράση του αιθερίου ελαίου της θυμόλης στους μαλακούς μύες
-βοηθάει πολύ στην πέψη κυρίως των λιπαρών τροφών
-χρησιμοποιείται κατά της ατονίας του πεπτικού συστήματος και της ανορεξίας.
-λόγω της ήπιας στυπτικής του δράσης είναι χρήσιμο στην παιδική διάρροια και τη νυχτερινή ενούρηση.
–Το θυμάρι καταπολέμα την ψωρίαση και την ακμή.
–Κομπρέσες από θυμάρι δρουν κατά των μυϊκών σπασμών (στραβολαίμιασμα) και των τσιμπημάτων από έντομα.
–Ως γαργάρα ή στοματική πλύση, το θυμάρι είναι εξαιρετικό γιατρικό κατά του πονόλαιμου και της ουλίτιδας.
–Εξωτερικά, μπάνια με θυμάρι χρησιμοποιούνται για την ανακούφιση από τους πόνους των ρευματισμών και το έλαιο του συχνά χρησιμοποιείται σε υγρά εντριβών και λάδια για μασάζ.
http://www.monastiriaka.gr
d59611c47e0287dc6870bf9337fedbd5.pngΑπό τις δύο μεγάλες παραδοσιακές ιατρικές σχολές της Ανατολής, η Αγιουρβέδα το μεταχειρίζεται κυρίως ως θερμαντικό αντιφυσητικό, αντιβηχικό και αντιπαρασιτικό
βότανο. Στην κινέζικη πάλι θεραπευτική τέχνη το καλλιεργούμενο θυμάρι (Thymus vulgaris) ονομάζεται σεξιανγκτσάο, δηλαδή μόσχοσμο φυτό, και χρησιμοποιείται εδώ
και περίπου έναν αιώνα ενάντια στην βρογχίτιδα, την αρυγγίτιδα, τον βήχα και τα παράσιτα που προκαλούν αγκυλοστομίαση. Το άγριο ξαδελφάκι του (Thymus
serpyllum), πάλι, ή ντιτζιάο, καρύκευμα του εδάφους δηλαδή, όνομα που υπογραμμίζει ωραιότατα το χαμηλό του ύψος, βρίσκει χρήση εδώ και χίλια τουλάχιστον χρόνια. Ενεργειακά αξιολογείται ως ένα αιχμηρό και θερμαντικό βότανο που δυναμώνει τον οργανισμό, διώχνει το κρυολόγημα, τον πονοκέφαλο, την ναυτία,τον κοιλόπονο και προσφέρει σπουδαίες υπηρεσίες σε πεπτικά προβλήματα, σε φλεγμονές του ανώτερου αναπνευστικού, στην αρθρίτιδα και στους ρευματισμούς.
Το θυμάρι βρίσκει επίσης πολλές εφαρμογές στη σύγχρονη βιομηχανία φαρμάκων και καλλυντικών λόγω των αντισηπτικών, επουλωτικών, σπασμολυτικών και αποχρεμπτικών του ιδιοτήτων. Αποσμητικά σαπούνια, κρέμες που τονώνουν την επιδερμίδα, λοσιόν για την ακμή, σαμπουάν ενάντια στη πιτυρίδα,στοματικά
διαλύματα και οδοντόκρεμες, αντιβηχικά σιρόπια, λοσιόν για μετά το ξύρισμα,φάρμακα για τη δυσπεψία, είναι κάποια μόνο από τα προϊόντα που συχνά ενισχύονται με το αιθέριο έλαιο του.
Οι αντιοξειδωτικές ιδιότητες του φυτού τεκμηριώθηκαν μετά από σχετικές έρευνες του Agricultural Research Service, U. S. Department of Agriculture, Beltsville, Maryland, του Institute for Applied Botany and Pharmacognosy, University of Veterinary Medicine Vienna, Austria και πολλών άλλων Πανεπιστημίων
Οι αντιμικροβιακές και οι αντιβακτηριδιακές ιδιότητες του φυτού τεκμηριώθηκαν και από σχετική έρευνα του Εργαστηρίου Χημείας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Οι αντιβακτηριδιακές ιδιότητες του φυτού τεκμηριώθηκαν και από το Department of Biology, University of Mosul, Mosul, Iraq

Μελισσοκόμικες χρήσεις:
http://www.bees.gr/archives/3096
Το θυμάρι θεωρείται κορυφαίο μελισσοκομικό φυτό, επειδή δίνει ένα εξαιρετικά αρωματικό μέλι με μεγάλη διατροφική αξία. Το θυμάρι περιέχει αιθέριο έλαιο που το κυριότερο συστατικό του είναι η θυμόλη (ποσοστά άνω του 25%) Η θυμόλη έχει αντισηπτική δράση και υπήρξε φυσικός προκάτοχος των σύγχρονων αντιβιοτικών. Η θυμόλη έχει εφαρμογές και στη μελισσοκομία, αφού μπορεί κανείς να καταπολεμήσει με αυτή βιολογικά το μεγαλύτερο εχθρό της μέλισσας στην Ελλάδα (μετά τον άνθρωπο) το βαρρόα.
130616_thymusΤο θυμαρίσιο μέλι κάνει περίπου εννιά μήνες για να αρχίσει να κρυσταλλώνει, αλλά η κρυστάλλωση μπορεί να καθυστερήσει σημαντικά, αν το μέλι έχει μεγάλη περιεκτικότητα σε θυμάρι και να αρχίσει ακόμα και μετά τα 2 χρόνια. Αυτό δε σημαίνει ότι ένα μέλι που κρυσταλλώνει πιο γρήγορα είναι υποδεέστερο.
Η γεύση του θυμαρίσιου μελιού είναι έντονη και μπορεί να είναι και λίγο καυστική και το χρώμα του είναι ανοιχτόχρωμο. Συνήθως είναι μέλι με ελάχιστη υγρασία και είναι αρκετά πηκτό (αν συγκριθεί πχ με μέλι πορτοκαλιάς, ακακίας ή βαμβακιού).
Το θυμαρίσιο μέλι είναι ο κύριος και ίσως και μοναδικός τρύγος για ορισμένες περιοχές της Ελλάδας. Τη μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε θυμάρι έχουν συνήθως μέλια περιοχών όπως οι Κυκλάδες όπου δεν υπάρχουν άλλα φυτά για να γίνει πρόσμιξη στο νέκταρ από την ίδια τη μέλισσα. Παρόλα αυτά το πιο φημισμένο θυμαρίσιο μέλι και ίσως το ακριβότερο το βρίσκει κανείς στα Κύθηρα.
Το θυμαρίσιο μέλι είναι ένα προϊόν δύσκολο να παραχθεί, όχι τόσο γιατί τα μελίσσια θέλουν κάποια ιδιαίτερη προετοιμασία πριν τον τρύγο του αλλά επειδή όσο ανθεκτικό είναι το θυμάρι ως φυτό, τόσο ευαίσθητο είναι το λουλούδι του.
Έτσι αν οι συνθήκες δεν είναι ιδανικές οι μέλισσες δεν θα συλλέξουν ικανοποιητικές ποσότητες. Μια παρατεταμένη βροχή την περίοδο της ανθοφορίας μπορεί να κάνει το φυτό πολύ “υγρό” και το νέκταρ του να αραιώσει τόσο ώστε να μην προκαλεί το ενδιαφέρον της μέλισσας (οι μέλισσες έχουν λιγότερο έντονη την αίσθηση της γεύσης από εμάς. Έτσι ένα αραιό και όχι και τόσο γλυκό νέκταρ δεν τις ελκύει) Ένας έντονος καύσωνας μπορεί να στεγνώσει γρήγορα το φυτό και τα άνθη να ξεραθούν, οπότε πάλι δεν θα υπάρξει ικανοποιητικός τρύγος. Οι ιδανικές συνθήκες είναι έχει ποτιστεί καλά το φυτό πριν την ανθοφορία και κατά τη διάρκεια αυτής απλά να κάνει δροσούλα και να έχει μια σχετική υγρασία (νότιους ανέμους κλπ).  Η δυσκολία στη συλλογή μεγάλων ποσοτήτων και η ιδιαίτερα ευχάριστη γεύση, καθιστούν το θυμαρίσιο μέλι το πιο ακριβό στην Ελλάδα.
University of Veterinary Medicine Vienna, Vienna, Austria
Department of Biology, University of Mosul, Mosul, Iraq
Agricultural Research Service, U. S. Department of Agriculture, Beltsville, Maryland
ΓΕΩΠΟΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ
ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
www.monastiriaka.gr
Το άρωμα του μύθου, του θύμου οι αλήθειες

www.bees.gr
U. P. Hedrick – E. Lewis Sturtevant : Sturtevant’s Edible Plants of the World ,Dover Publications (February 1972)
Richard Mabey : Plants with a Purpose, HarperCollins Distribution Services 1980
Tyozaburo Tanaka : Tanaka’s Cyclopedia of edible plants of the world, Yugaku-sha : distributed by Keigaku Pub. Co 1976
Deni Bown : Encyclopedia of Herbs and Their Uses, DK Publishing 1995
WILLIAM H. HYLTON – JOSIE A. HOLTOM :Complete Guide to Herbs, RODALE BOOKS,US 1979
Daferera, D. J. Tarantilis, P. A. and Polissiou M. G. 2002. Characterization of Essential Oilsfrom Lamiaceae Species by Fourier Transform Raman Spectroscopy. Journal of Agricultural
and Food Chemistry, 50: 5503-5507

Read Full Post »

sonchus oleraceus, ζοχός, Αρχαία Θουρία, Αρφαρά, 15 Γενάρη 2015

sonchus oleraceus, ζοχός, Αρχαία Θουρία, Αρφαρά, 15 Γενάρη 2015

Ο ζοχός ή ζοχιά (λέγεται σε πολλές περιοχές της Ελλάδας και τζοχός, ντζοχός ή σφογκός) είναι φυτό μονοετές, διετές ή πολυετές και έχει όρθιο βλαστό και χυμό σαν γάλα. Η επιστημονική του ονομασία είναι Sonchus oleraceus (Σόγχος ο λαχανώδης).
Γεννάδιος στο Φυτολογικόν Λεξικόν γράφει για τον Ζοχό: «είνε κοσμοπολίτης, απαντά πανταχού συμβιβαζόμενος και συμμορφούμενος με το έδαφος και το κλίμα πάσης γωνίας της Γής· ομοιάζει δ.δ. προς τους ανθρώπους εκείνους οι οποίοι δεν έχουσι πατρίδα, δεν πονούσι διά την γενέτειρα αυτών γήν δουλεύουσι πάν Σύστημα και εις πάσαν χώραν· αρκεί να παχύνωνται, να φυτοβιώσι κάπου».

https://kentromeletisarxaiasthourias.wordpress.com/
8-perennial-sow-thistle-aka-sonchus-arvensisΈχει μικρά και κίτρινα άνθη, συγκεντρωμένα σε κεφάλια που περιβάλλονται από επιμήκη βράκτια. Η ρίζα, οι βλαστοί και τα φύλλα του περιέχουν γαλακτώδη χυμό. Από την κορυφή της ρίζας βγαίνουν τα φύλλα του σε ρόδακα. Το σχήμα τους δεν είναι απόλυτα ίδιο, πάντως γενικά είναι επιμήκη, οδοντωτά, με λοβούς, μεγάλο, κόκκινο μίσχο και παχύ, κόκκινο κεντρικό νεύρο. Το χρώμα τους είναι σκουροπράσινο, γυαλιστερό στην πάνω επιφάνεια και ανοιχτότερο στην κάτω. Το γνωστότερο είδος είναι ο Ζοχός ο λαχανώδης ο οποίος έχει πτερόλοβα και οδοντωτά φύλλα. Το ύψος του φθάνει το 1 μ.

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Το χρησιμοποιούμε κυρίως το χειμώνα και την άνοιξη για να παρασκευάζουμε πεντανόστιμες σαλάτες. Επίσης χρησιμοποιείται μαζί με άλλα χόρτα ακόμη και για χορτόπιτες, καθώς και για φαγητό, όπως περίπου το σπανάκι, αρκεί να πετάξουμε το πρώτο νερό, για να μη πικρίζει.
post-3-126043877457Περιέχει ασβέστιο, κάλιο, σίδηρο καθώς και βιταμίνες C και Κ, θειαμίνη, νιασίνη κ.λ.π.
Ο γαλακτώδης χυμός του φυτού έχει χρησιμοποιηθεί ως τσίχλα από τους Μαορί της Νέας Ζηλανδίας.

https://kentromeletisarxaiasthourias.wordpress.com/

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ:
Είναι φυτό γνωστό από τα αρχαία χρόνια, με το όνομα σόγχος (σόγχος του Θεόφραστου). Αναγνωρίστηκε κυρίως η φαρμακευτική του αξία.
Περιέχει Πρωτείνες, ανόργανα στοιχεία (Ca, Fe), βιταμίνες (ασκορβικό οξύ, ριβοφλαβίνη, νιασίνη, θειαμίνη).
Περιέχει ακόμη σκοπολετίνη, μια ουσία με ισχυρή αντιφλεγμονώδη δράση.
Illustration_Sonchus_arvensis0Το φυτό είναι εμμηναγωγό και ηπατικό. Μια έγχυση έχει χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της διάρροιας . Το γάλα-λάτεξ στον μίσχο χρησιμοποιείται στη θεραπεία των κονδυλωμάτων.
Υπάρχουν ενδείξεις ότι έχει αντικαρκινική δράση. Ο χυμός στέλεχος είναι ένα ισχυρό καθαρτικό αφυδατώνει τα εντερικά τοιχώματα. Το γάλα του έχει χρησιμοποιηθεί για την απεξάρτηση από τη συνήθεια του οπίου. Τα φύλλα εφαρμόζονται ως κατάπλασμα σε φλεγμονώδει οιδήματα . Μια έγχυση των φύλλων και των ριζών είναι αντιπυρετικό και τονωτικό.

46_Sonchus_oleraceusΣε σχετική έρευνα του Federal University of Alfenas,Brazil τεκμηριώθηκε η αγχολυτική δράση του φυτού.
Ανάλογες μελέτες του Department of Pharmaceutical Sciences, University of Calabria, Italy απέδειξαν την έντονα αντιοξειδωτική δράση του φυτού.

https://kentromeletisarxaiasthourias.wordpress.com/

Η δυνατότητα των φυτικών εκχυλισμάτων του φυτού στη θεραπεία μικροβιακών λοιμώξεων μέσω της αναστολής της κυτταρικής ανάπτυξης τεκμηριώθηκε από τις έρευνες του Department of Biological Sciences, Faculty of Sciences, University of Jordan, Amman.
Οι αντιβακτηριακές και αντιοξειδωτικές ιδιότητες του φυτού αποδείχθηκαν από το Department of Botany, University of Fort Hare,South Africa.
Η κυτταροτοξική δραστικότητα έδειξε ότι εκχύλισμα του είχε την καλύτερη δραστικότητα έναντι της ανάπτυξης του καρκίνου του στομάχου σύμφωνα με το Kangwon National University, Chuncheon , Korea.
Η Αντιφλεγμονώδης και αντιπυρετική δράση του φυτού τεκμηριώθηκε από σχετικές μελέτες του Department of Biomedical Sciences of Federal University of Alfenas,Brazil
Η έντονα αναλγητική δράση του φυτού τεκμηριώθηκε με σχετικά πειράματα του Department of Biomedical Science, Federal University of Alfenas–MG,Brazil
Η αντιδιαβητική δράση και η χρήση του φυτού στην θεραπεία του Σακχάρου μελετήθηκε από 3 Πανεπιστήμια του Καμερούν

Sonchus_oleraceus_4Τέλος οι ιθαγενείς της Χιλής Μαπούτσε χρησιμοποιούσαν το ζοχό ως αντιπυρετικό και αιμοκαθαρτικό.

Biotechnology Unit, University of Buea, Cameroon
Biomedical Sciences of Federal University of Alfenas,Brazil
Kangwon National University, Chuncheon, Korea
Department of Botany, University of Fort Hare,South Africa
Department of Biological Sciences, University of Jordan
Department of Pharmaceutical Sciences, University of Calabria, Italy
Federal University of Alfenas, Brazil
Department of Biomedical Science, Federal University of Alfenas–MG,Brazil
G. Usher: A Dictionary of Plants Used by Man. 619 Seiten. Constable and Company Ltd., London 1974
Daniel E. Moerman, Native American Ethnobotany, Timber Press 1998
Duke, J. A. & Ayensu, E. S., Medicinal Plants of China. 2 Vols. 705 S., 1300 Strichzeichnungen. Reference Publ., Inc. Algonac. Michigan, 1985
Chopra. R. N., Nayar. S. L. and Chopra. I. C. Glossary of Indian Medicinal Plants, New Delhi : Council of Scientific & Industrial Research, 1956-92

Read Full Post »

xanthium strumarium, Αρχαία Θουρία, Αριοχώρι, 30 Αυγούστου 2014

xanthium strumarium, Αρχαία Θουρία, Αριοχώρι, 30 Αυγούστου 2014

Ετήσιο ζιζάνιο (πλατύφυλλο) της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας. Απαντάται συχνά στους καλλιεργούμενους αγρούς, σε λαχανόκηπους, αλλά και σε χέρσες περιοχές. Φυτρώνει την άνοιξη. Ο βλαστός του και τα φύλλα του είναι χνουδωτά και μοιάζουν πολύ με της μελιτζάνας. Ανθίζει το καλοκαίρι. Το είδος είναι μόνοικο, με τα άνθη σε ξεχωριστά μονογενή κεφάλια. Οι στήμονες (αρσενικά) που βρίσκονται πάνω από του Ύπερους (θηλυκά) στην ταξιανθία. Τα επικεφαλής θηλυκά αποτελούνται από δύο θηλυκά άνθη που περιβάλλονται από μια ακανθώδη αχαίνια.Μετά την καρποφορία, αυτά τα δύο λουλούδια ωριμάζουν σε δύο καφέ έως μαύρο αχαίνια τα οποία περιβάλλονται από το περίβλημα καρπού, την φρέζα.Ο καρπός έχει ωοειδές σχήμα, είναι δερματώδης και φέρει αγκάθια στην επιφάνειά του. Η φρέζα, είναι ζωηρή, εύκολα διαλύεται στο νερό. Έχει την ιδιότητα να κολλά στα ρούχα ή στο τρίχωμα των ζώων και να μεταφέρεται. Τα νεαρά φυτά αγριομελιτζάνας (μέχρι το στάδιο των 3-4 φύλλων) είναι δηλητηριώδη.

xanthium strumarium, Αρχαία Θουρία, Αριοχώρι, 30 Αυγούστου 2014

xanthium strumarium, Αρχαία Θουρία, Αριοχώρι, 30 Αυγούστου 2014

Η αξιοθαύμαστη εφεύρεση του Velcro
Μια ημέρα το 1948, ένας ερασιτέχνης Ελβετός ορειβάτης και φυσιοδίφης, ο George de Mestral, πήγε έναν περίπατο στη φύση με το σκυλί του σε ένα λιβάδι γεμάτο αγριόχορτα. Γυρνώντας στο σπίτι του πρόσεξε ότι αυτός και ο σκύλος του είχαν γεμίσει κολλιτσίδες. Γεμάτος περιέργεια, ο Mestral πήγε στο μικροσκόπιό του και επιθεώρησε μία από τις πολλές κολλιτσίδες που κολλήθηκαν στα ρούχα του. Είδε τους πολυάριθμους μικρούς γάντζους που επέτρεψαν στους σποροφόρους καρπούς να προσκολληθούν τόσο σταθερά στις μικροσκοπικές θηλιές στο ύφασμα των ρούχων του. Στον Mestral γεννήθηκε μια θαυμάσια ιδέα. Αποφάσισε να σχεδιάσει ένα νέο συνδετήρα ρούχων δύο πλευρών που θα εφάπτονταν η μία με την άλλη. Η υφή της μίας πλευράς θα ήταν τσιγκελωτή όπως στις κολλιτσίδες και η άλλη πλευρά θα ήταν ύφασμα με μαλακίες θηλιές όπως τα ρούχα που φορούσε. Θα ήταν μια διαφορετική εκδοχή του φερμουάρ. Από τις δύο λέξεις velour (μαλακό ύφασμα) και crochet (τσιγκελάκι) γεννήθηκε και το όνομα της νέας εφεύρεσης «Velcro» Η εφεύρεση μετά από πολλές δοκιμές κατοχυρώθηκε σαν ευρεσιτεχνία το 1955 και σήμερα η βιομηχανία Velcro αξίζει δισεκατομμύρια.

13Ζημιές:
Η αγριομελιτζάνα είναι διεθνώς από τα πιο δύσκολα στην αντιμετώπιση ζιζάνια της σόγιας και από τα πιο επιζήμια στο βαμβάκι. Ανταγωνίζεται τα καλλιεργούμενα φυτά και μειώνει την απόδοση και την ποιότητα των παραγόμενων προϊόντων. Τα νεαρά φυτά της αγριομελιτζάνας, από το φύτρωμα μέχρι την εμφάνιση των 3 – 4 πρώτων πραγματικών φύλλων, είναι δηλητηριώδη για όλα τα ζώα.
ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Τα φύλλα και τα νεαρά βλαστάρια τρώγονται μαγειρεμένα. Πρέπει να βράσουν καλά και το νερό να χύνεται προκειμένου να απομακρυνθούν τα δηλητηριώδη συστατικά. Οι σπόρος τρώγονται ωμοί σε μικρές ποσότητες ή μαγειρεμένοι.

Xanthium_strumarium_MHNT.BOT.2004.0.213Οι σπόροι μπορεί να αλέθονται σε σκόνη και να αναμιγνύεονται με το αλεύρι για την παρασκευή ψωμιού, κέικ κ.α. Ο σπόρος περιέχει περίπου 36,7% πρωτεΐνη, 38,6% λίπος, 5,2% τέφρα [179]. Περιέχει επίσης ένα γλυκοσίδιο που δηλητηριώδες σε μεγάλες ποσότητες.

Σχετικό video μπορειτε να δείτε εδω:

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ

Σύμφωνα με την Αγιουρβέδα το φυτό ειναι δροσιστικό, καθαρτικό, βοηθά στο αδυνάτισμα, ανθελμινθικό, αντίδοτο για πολλά δηλητήρια, τονωτικό, χωνευτικό, αντιπυρετικό. Βελτιώνει την όρεξη, τη φωνή, τη χροιά, και τη μνήμη. Θεραπεύει το λευκόδερμα, την χολέρα, τα δηλητηριώδη τσιμπήματα των εντόμων, την επιληψία, την σιελόρροια και τον πυρετό.
Πειράματα αλληλοπάθειας έδειξαν ότι φυτικά υπολείμματα του ζιζανίου αυτού, όταν αποσυντεθούν στο έδαφος, αφήνουν ουσίες με αντιβακτηριακή και αντιμυκητολογική δράση. Η αγριομελιτζάνα, όπως και πολλά ζιζάνια, είναι ξενιστές νηματωδών Meloidogyne, Heteroptera και μυκήτων Alternaria.
Xanthium_strumarium_—_Flora_Batava_—_Volume_v18Ωστόσο, ενώ οι μικρές ποσότητες των τμημάτων των ώριμων φυτών μπορουν να καταναλωθούν, οι σπόροι και τα φυτά δεν θα πρέπει να καταναλώνονται σε μεγάλες ποσότητες επειδή περιέχουν σημαντικές συγκεντρώσεις των εξαιρετικά τοξικών χημικών carboxyatratyloside. Το ώριμο φυτό περιέχει επίσης τουλάχιστον τέσσερις άλλες τοξίνες που μπορουν να προκαλέσουν βλάβες στο συκώτι και τα νεφρα των ζώων και του ανθρώπου. Ακόμη στα συμπτώματα περιλαμβάνεται έμετος και μεταβολές της ψυχικής κατάστασης, που ακολουθείται από την απώλεια των αισθήσεων.
washington_the_brazos-staminate_flowers_cocklebur_xanthium_strumariumΟι άνθρωποι της φυλής Zuni χρησιμοποιούν το φυτό για πολλαπλούς σκοπούς. Οι σπόροι αφού μασηθούν τρίβονται πάνω στο σώμα πριν από την τελετή που περιλαμβάνει τσιμπήματα από κάκτους, για να προστατεύσειαυτόν που πέρνει μέρος στην τελετουργία από τα αγκάθια. Μία ένωση κατάπλασμα σπόρων εφαρμόζεται σε πληγές ή χρησιμοποιούνται για την αφαίρεση θραυσμάτων.
Τα φύλλα και η ρίζα απαλύνουν τους πόνους και λειτουργούν ως αντιρευματικά, ορεκτικά, εφιδρωτικά, διουρητικά, μαλακτικά, καθαρτικά και ηρεμιστικά.Το φυτό θεωρείται ότι είναι χρήσιμο στη θεραπεία μακροχρόνιας ελονοσίας και χρησιμοποιείται σαν υποκατάστατο της Datura stramonium . Μια έγχυση του φυτού έχει χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία των ρευματισμών, των παθήσεων των νεφρών και της φυματίωσης. Έχει επίσης χρησιμοποιηθεί ως αλοιφή για τις μασχάλες για τη μείωση της εφίδρωσης. Τα φρούτα περιέχουν μια σειρά από ιατρικά δραστικών ενώσεων, συμπεριλαμβανομένων των γλυκοζιτών και των φυτοστερολών που θεωρούνται, αντιβακτηριακές, αντιμυκητιακές, ανθελονοσιακές, αντιρευματικές, αντισπασμωδικές, αντιβηχικές, υπογλυκαιμικές. Επιπλέον βοηθούν στην θεραπεία των παθήσεων του στομάχου .

x_strumarium

Το φυτό βοηθά εσωτερικά στην θεραπεία της αλλεργικής ρινίτιδας, ιγμορίτιδας, καταρροής, ρευματισμών, ρευματοειδους αρθρίτιδας, δυσκοιλιότητας, διάρροιας, οσφυαλγίας, λέπρας και κνησμού. Χρησιμοποιούνται επίσης εξωτερικά για τη θεραπεία του κνησμού . Οι καρποί συλλέγονται όταν είναι ώριμα και ξηραίνονται για μετέπειτα χρήση . Η ρίζα είναι ένα πικρό τονωτικό και αντιπυρετικό. Είναι ιστορικά έχει χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία των παθήσεων των ματιών (scrofulous tumours). Ένα αφέψημα των σπόρων έχει χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία των προβλημάτων της ουροδόχου κύστης . Ένα κατάπλασμα από τη σκόνη των σπόρων έχει εφαρμοστεί ως αλοιφή για ανοιχτές πληγές.
Σε σχετικές μελέτες δύο Πανεπιστημίων της Ινδίας Department of Pharmaceutical Chemistry, Yamuna και Vallabh Vidhyanagar India το φυτό εμφανίζει πλούσια φαρμακευτική δράση.Εκχυλίσματα ολόκληρου του φυτού, ιδιαίτερα τα φύλλα, οι ρίζες, οι καρποί και οι σπόροι έχουν εφαρμοστεί στην παραδοσιακή ιατρική για τη θεραπεία της λευκοδερμίας, τα δηλητηριώδη δαγκώματα εντόμων, την επιληψία, την σιελόρροια, την μακρόχρονη ελονοσία, τους ρευματισμούς, την φυματίωση, την αλλεργική ρινίτιδα, ,την κνίδωση, την ρευματοειδή αρθρίτιδα, την δυσκοιλιότητα, τη διάρροια, τη λέπρα, την οσφυαλγία, τον κνησμό και τις βακτηριακές και μυκητιακές λοιμώξεις. Επιπλέον τα ίδια Πανεπιστήμια κάνουν αναφορά στις φαρμακολογικές δραστηριότητες , εστιάζοντας στις αντιβακτηριακές, αντικαρκινικές, αντιβηχικές, αντιμυκητιασικές, αντιφλεγμονώδης, και αντιοξειδωτικές επιδράσεις. Οι περισσότερες από τις φαρμακολογικές επιδράσεις μπορεί να εξηγηθεί από τα συστατικά, όπως σεσκιτερπενικές λακτόνες, γλυκοσίδια, φαινόλες,, πολυστερόλες που υπάρχουν σε όλα τα μέρη του φυτού.
Σε ανάλογα αποτελέσματα κατέληξαν και οι ερυνητές του State University of Campinas της Βραζιλίας εστιάζοντας κυρίως στην αντιμικροβιακή δράση του φυτού.

State University of Campinas
Guru Gobind Singh University, India
WIKIPEDIA
Plants For A Future
toxicologycentre
valentine

Read Full Post »

Trifolium repens Αρχαία Θουρια, Αιθαία, 27 Απρίλη 2014

Trifolium repens Αρχαία Θουρια, Αιθαία, 27 Απρίλη 2014

Το έρπον ή λευκό τριφύλλι (Τριφύλλιον το έρπον, Trifolium repens) είναι φυτό ποώδες της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας, πολυετές, βραδείας ανάπτυξης που απλώνεται με έρποντες βλαστούς. Το λευκότριφύλλι θεωρείται ότι εξελίχθηκε στην περιοχή της Μεσογείου από πρωταρχικούς τύπους τριφυλλιού οι οποίοι κατάγονταν από τη Β. Αμερική και μετανάστευσαν μέσω της Ασίας στη Μεσόγειο. Στη χώρα μας απαντάται ως αυτοφυές, σχεδόν σε όλες τις περιοχές και αποτελεί αξιόλογο συνθετικό φυσικών βοσκοτόπων, δασολίβαδων, χέρσων αγρών, παρυφών δρόμων κ.λπ.
Βοτανικά_χαρακτηριστικά_έρποντος_τριφυλλιούΗ σημασία της καλλιέργειας του λευκού τριφυλλιού είναι μεγάλη. Είναι κατάλληλο για βοσκή, για την παραγωγή σανού ή ενσιρωμένης τροφής. Συμμετέχει στους μόνιμους λειμώνες μαζί με τα αγρωστώδη. Συνδυάζεται πολύ καλά με το πολυετές λόγιο. Έχει καλή θρεπτική αξία και είναι πολύ εύγευστο. Είναι χρήσιμο και στη μελισσοκομία. Κατάλληλο είναι επίσης και για χλοοτάπητες.
Το έρπον τριφύλλι είναι τετραπλοειδές είδος. Έχει πολλούς γενοτύπους, οι οποίοι διαφέρουν σημαντικά ως προς το μέγεθος. Το φύτρωμα είναι επίγειο. Η πασσαλώδης ρίζα των νεαρών φυταρίων διατηρείται τα πρώτα 1-2 έτη, ενώ αναπτύσσεται και πλάγιο ριζικό σύστημα. Ο κύριος όγκος του ριζικού συστήματος βρίσκεται σε βάθος μέχρι 30cm. Κατά τη διάρκεια των τεσσάρων πρώτων εβδομάδων τα φυτά αναπτύσσονται σαν μία μορφή ροζέτας και στη συνέχεια εκπτύσσονται βλαστοί (στόλωνες) από οφθαλμούς του κυρίως βλαστού, ο οποίος σταματά να αναπτύσσεται. Με τον τρόπο αυτό ανάπτυξης το έρπον τριφύλλι δεν έχει όρθιους βλαστούς. Οι στόλωνες παρουσιάζουν συνεχή ανάπτυξη, έχοντας ακραίο μερίστωμα, έρπουν και τα γόνατα (οφθαλμοί) που έρχονται σε επαφή με το έδαφος, εάν υπάρχει η κατάλληλη υγρασία, ριζοβολούν. Η ανάπτυξη και η επιβίωση του καθενός εξαρτάται από το δικό του ριζικό σύστημα.
Plate-19-WHITE-OR-DUTCH-CLOVER-TriFolium-repens-LΟι στόλωνες είναι γενετικά όμοιοι, δεν συνδέονται όμως μεταξύ τους. Κάθε στόλωνας μπορεί να σχηματίσει νέους στόλωνες και κατ’ αυτόν τον τρόπο θεωρητικά το έρπον τριφύλλι μπορεί να ζει συνέχεια. Η μορφολογία που παρουσιάζει το φυτό εξαρτάται εν μέρει από το γενότυπο. Επηρεάζεται σημαντικά και από τη συχνότητα κοπής ή βόσκησης.

Trifolium repens Αρχαία Θουρια, Αιθαία, 27 Απρίλη 2014

Trifolium repens Αρχαία Θουρια, Αιθαία, 27 Απρίλη 2014

Τα φύλλα αναπτύσσονται κατ’ εναλλαγή επάνω στους στόλωνες και είναι σύνθετα με τρία φυλλάρια. Κάθε φυλλάριο έχει ωοειδές σχήμα ή ελαφρά στρογγυλεμένο και συνήθως, όχι πάντα, φέρει χαρακτηριστική κηλίδα σε σχήμα V περισσότερο ή λιγότερο ευδιάκριτη. Ο μίσχος των φύλλων είναι μακρύς. Τα άνθη εκφύονται κατά κεφαλές στην άκρη μακρών αξόνων οι οποίοι βλαστάνουν από τους κόμβους των ερπόντων βλαστών. Από κάθε κόμβο μπορεί να εκπτυχθεί στόλωνας ή ανθοταξία όχι όμως και τα δύο. Τα άνθη είναι μικρού μεγέθους και έχουν χρώμα λευκό, αλλά και αποχρώσεις του ροζ στον άγριο τύπο. Γενικά θεωρείται φυτό μακράς φωτοπεριόδου. Είναι φυτό σταυρογονιμοποιούμενο και πρακτικά αυτόστειρο. Στη σταυρογονιμοποίηση οφείλεται η μεγάλη παραλλακτικότητα μεταξύ των γενοτύπων ως προς τα διάφορα χαρακτηριστικά.
5347389604_d9871ea635_zΟι λοβοί είναι μικροί και περιέχουν μέχρι 3-4 σπόρους. Οι σπόροι είναι πολύ μικροί (1.400-1.800 σπόροι/g) με σχήμα στρογγυλό ή ωοειδές και χρώμα αρχικά κίτρινο, στιλπνό, το οποίο με τον καιρό αλλάζει και γίνεται ερυθρό-καφέ. Το ποσοστό σκληρών σπόρων στο έρπον τριφύλλι είναι υψηλό, μέχρι 60%.
ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Τα φύλλα τρώγονται ωμά ή μαγειρεμένα όπως τα άλλα χόρτα. Τα νεαρά φύλλα που συγκομίζονται πριν έρθει το φυτό σε ανθοφορία χρησιμοποιούνται σε σαλάτες, σούπες κ.α. Μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν ως λαχανικό, μαγειρεμένα όπως το σπανάκι.

virágos saláta 2Τα λουλούδια και οι λοβοί του σπόρου αποξηραμένα και αλεσμένα σε σκόνη χρησιμοποιούνται ως αλεύρι ή επάληψη σε μαγειρευτά φαγητά, όπως το βρασμένο ρύζι. Τα τρυφερά λουλούδια μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν σε σαλάτες. Τα αποξηραμένα φύλλα προσδίδουν άρωμα βανίλιας στα κέικ κ.α. Οι αποξηραμένοι κάλυκες των λουλουδιών είναι ένα υποκατάστατο τσαγιού.

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Το φυτό είναι αντιρευματικό, δρα ενάντια στην λεμφαδενίτιδα, ειναι καθαρτικό, καθαρίζει και τονώνει τον οργανισμό. Μια έγχυση έχει χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία του βήχα, τα κρυολογήματα , πυρετούς και την Λευκόρροια. Ένα βάμμα των φύλλων εφαρμόζεται ως αλοιφή για την ουρική αρθρίτιδα . Μια έγχυση των λουλουδιών έχει χρησιμοποιηθεί ως καθαριστικό ματιών.
trifolium_repens10Σε σχετικές έρευνες του North-Eastern Hill University, Shillong, India αποδείχθηκε η δράση των υπέργειων μερων του φυτού κατά των παρασίτων σκουλικιών του ανθρώπινου οργανισμού .
North-Eastern Hill University, Shillong, India
 gaiapedia

Plants For A Future

Facciola. S. Cornucopia – A Source Book of Edible Plants

Launert. E. Edible and Medicinal Plants

Moerman. D. Native American Ethnobotany

Read Full Post »

Helichrysum stoechas Αρχαια Θουρια, Ελληνικα, 18 Μάη 2014

Helichrysum stoechas Αρχαια Θουρια, Ελληνικα, 18 Μάη 2014

Το Helichrysum stoechas (Αμάραντο, Ανθονοίδα, Ελίχρυσος ο πολύτιμος) ανήκει στην οικογένεια Asteraceae. Είναι ένα φρυγανώδες φυτό της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας,  με λευκό, πυκνό χνούδι. Τα φύλλα του είναι κατ” εναλλαγή, γραμμοειδή ή γραμμοειδή-σπατουλοειδή. Έχει πολλούς βλαστούς, οι οποίοι φτάνουν τα 50 cm ύψος. Η ανθοταξία του λέγεται κεφάλιο έχει κίτρινο χρώμα και σφαιρικό σχήμα.  Συνήθως παρατηρούνται πολλά κεφάλια, τα οποία είναι μαζεμένα σε πυκνούς κόρυμβους.

Helichrysum stoechas Αρχαια Θουρια, Ελληνικα, 18 Μάη 2014

Helichrysum stoechas Αρχαια Θουρια, Ελληνικα, 18 Μάη 2014

Η προέλευση της ονομασίας του φυτού  Ελίχρυσος ο πολύτιμος πιθανόν πηγάζει από τις ελληνικές λέξεις ελίσσω -χρυσός ή ήλιος – χρυσός. Είναι γνωστό και ως καλομοιθιά(Θήρα) ,ανθονοίδα(Κρήτη) ,αμάραντος(Λακωνία) ,αθάνατος(Κύθηρα).

Helichrysum stoechas Αρχαια Θουρια, Ελληνικα, 18 Μάη 2014

Helichrysum stoechas Αρχαια Θουρια, Ελληνικα, 18 Μάη 2014

Έχει δυνατή, ανθώδη οσμή σαν του μελιού λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς του σε νερόλη. Η χημική σύσταση της νερόλης: υδροκαρβονικά τερπένια 30%, τερπένια αλκοόλης 40% και εστέρες 10-20%. Αναμειγνύεται πολύ καλά με χαμομήλι, λεβάντα, ροδέλαιο, ιεροβότανο,λάβδανο,γαρύφαλλο και όλα τα κιτροειδή.
Θεωρείται κι από τους αρωματοθεραπευτές, ένα από τα κορυφαία αιθέρια έλαια. Όσοι ασχολούνται με τη θεωρία των τσάκρα και την ενεργειακή αρωματοθεραπεία, το κατατάσσουν στις πρώτες θέσεις.

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Οι βλαστοί οι κορυφές και τα λουλούδια είναι αποφρακτικά και αποχρεμπτικά. Έχουν ακόμη χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία του κρυολογήματος. Τα λουλούδια έχουν χρησιμοποιηθεί ως εφιδρωτικά και καθαρτικά.

Illustration_Helichrysum_arenarium0Το αιθέριο έλαιο περιέχει υδρογονάνθρακες, φλαβονοειδή, σεσκιτερπένια, καμφερόλη, κερκετίνη, λουτεολίνη, οξικό εστέρα νερόλης.
Έτσι ο ελίχρυσος έχει άριστες επουλωτκές ιδιότητες, επαναφέρει το δέρμα σε πιο υγιή κατάσταση και καθυστερεί τη γήρανση χάρη στην ισχυρότατη κυταρρο-αναπλαστική του δράση.Είναι αντιφλεγμονώδης, αντιλοιμώδης,  αιμοστατικός,  επουλωτικός,  ευστόμαχος, λιπολυτικός.
Κατά των δερματικών παθήσεων, επιταχύνει τη θεραπεία δερματίτιδας, εγκαυμάτων, ακμής, έρπητα, πληγών, μωλώπων, εκζεμάτων και φιλτράρει τις υπεριώδεις ακτίνες.
Σε σχετικές έρευνες του Polytechnic Institute of Bragança,αποδείχθηκαν οι αντιοξειδωτικές ιδιότητες του φυτού. Η έρευνα ταυτοποίησε δεκαοκτώ διαφορετικές φαινολικές ενώσεις στα ανθισμένα υπέργεια μέρη του φυτού με κυριαρχούσες τις : 3,5-O-dicaffeoylquinic οξύ και μυρικετίνη O-acetylhexoside. Η μυρικετίνη έχει ισχυρή αντιοξειδωτική και καρκινοκατασταλτική δράση.

Helichchrysum_Stoechas_Esse
Άλλη έρευνα του Faculty of Pharmacy, Aljabal Algharby University έδειξε ότι το αιθανολικό εκχύλισμα του φυτού παρουσιάζει σημαντική αναλγητική δράση που μπορεί να επενεργει κεντρικά και περιφερικά.
Μία ακόμη έρευνα του Departament de Farmacologia, Universitat de València ταυτοποίησε επτά οργανικές ενώσεις στα υπέργεια μέρη του φυτού, οι οποίες εμφανίζουν έντονες αντιμικροβιακές δράσεις Gram-θετικών βακτηρίων.

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Τα κεφάλια των λουλουδιών έχουν την ικανότητα να διατηρούνται μετά την ξήρανση και γι αυτό και χρησιμοποιούνται για διακοσμητικούς σκοπούς. Χρησιμοποιειούνται ακόμη  σε συνθέσεις αποξηραμένων φυτών .

Faculty of Pharmacy, Aljabal Algharby University
Plants For A Future
aromacooking
Jung SK, Lee KW, Byun S, Kang NJ, Lim SH, Heo YS, Bode AM, Bowden GT, Lee HJ, Dong Z. Myricetin suppresses UVB-induced skin cancer by targeting Fyn. Cancer Res. 2008 Jul 15;68(14):6021-9
taosherb
Departament de Farmacologia, Universitat de València

Read Full Post »

Glebionis coronaria Αρχαία Θουρία, 'Ανθεια, 28 Γενάρη 2014

Glebionis coronaria Αρχαία Θουρία, ‘Ανθεια, 28 Γενάρη 2014

Η λατινική ονομασία του βοτάνου είναι Chrysanthemum coronarium (Χρυσάνθεμο το στεφανωματικό) και είναι γνωστό με τα ονόματα: Τζιτζιμπόλα, Τσιτσιμίδα, Μαντηλίδα, Μαργαρίτα κιτρίνη. Ανήκει στην οικογένεια των Αστερίδων (Σύνθετα) η οποία περιλαμβάνει περίπου 20 ποικιλίες που υπάρχουν σε Ευρώπη, κεντρική και ανατολική Ασία. Κάποια από τα είδη καλλιεργούνται εδώ και 2000 χρόνια στην Κίνα και την Ιαπωνία. Στη περιοχή της Αρχαίας Θουρίας συναντάμε εκτός από αυτό άλλα 12 είδη.
Προφανώς την ονομασία coronarium την οφείλει στο γεγονός ότι τα άνθη του φυτού είναι τόσο όμορφα που τα κάνανε σε όλο τον κόσμο στεφάνια και γιρλάντες.
Η μαντηλίδα είναι φυτό ετήσιο και φτάνει σε ύψος τα 1,20μ. Πολυκλαδισμένο με πολλά φύλλα δις-πτερωτά. Οι βλαστοί είναι λείοι και τα κεφάλια φτάνουν σε διάμετρο τα 5 με 6 εκατοστά. Τα άνθη είναι κίτρινα ή λευκά με κίτρινα στη βάση. Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα και επικονιάζονται από μέλισσες, μύγες, κάνθαρους και λεπιδόπτερα (σκώροι και πεταλούδες). Προτιμά εδάφη που στραγγίζονται καλά και απαιτεί υγρό χώμα.
Τη μαντηλίδα την συναντούμε σε χέρσους αγρούς, σε άκρες δρόμων, χαντάκια, αμπελώνες και καλλιεργημένα χωράφια ορεινής και ημιορεινής ζώνης και συχνά καλύπτει μεγάλες επιφάνειες εδάφους. Κάνουν καλό στα φυτά που βρίσκονται δίπλα τους γιατί απωθούν τις κάμπιες.

Glebionis coronaria Αρχαία Θουρία, 'Ανθεια, 28 Γενάρη 2014

Glebionis coronaria Αρχαία Θουρία, ‘Ανθεια, 28 Γενάρη 2014

Συστατικά-χαρακτήρας:
Το βότανο περιέχει πρωτεΐνες 27,7%, λίπος 4,6%, υδατάνθρακες 50,8%, ίνες 13,8% και τέφρα 16,9%. Έχει άφθονα μεταλλικά στοιχεία όπως ασβέστιο, φωσφόρο, σίδηρο, μαγνήσιο, νάτριο, κάλιο ψευδάργυρο. Περιέχει επίσης βιταμίνη Α, Β1 (θειαμίνη) , Β2 (ριβοφλαβίνη) , Νιασίνη και βιταμίνη C. Ανθίζει από Ιούλιο έως Σεπτέμβριο και οι σπόροι του ωριμάζουν από Αύγουστο μέχρι τον Οκτώβριο. Συλλέγεται την εποχή της ανθοφορίας. Για θεραπευτικούς σκοπούς χρησιμοποιούνται τα φύλλα και τα άνθη. Χρησιμοποιείται ως υποκατάστατο του χαμομηλιού.

006704PB120321_00010 2 web (Featured)

Ιστορικά στοιχεία:
Εξ αιτίας του χρυσού χρώματος των ανθέων οι αρχαίοι αποκαλούσαν το φυτό «Διός Όφρυς». Πιθανώς πρόκειται για το «χάλκινον άνθος» του Νίκανδρου. Ένα μαγικό και ιαματικό φυτό της Μήδειας, κόρης της Εκάτης, ο έρωτας της οποίας για τον Ιάσονα είναι γνωστός σε όλους μας.
Ο Διοσκουρίδης το αποκαλεί χρυσάνθεμον και αναφέρει ότι στεφάνια φτιαγμένα από μαργαρίτες κοσμούσαν τα ιερά αγάλματα των θεών.
Με αυτό το φυτό οι γιατροί της αρχαιότητας έφτιαχναν αλοιφή που την χρησιμοποιούσαν για τη διάλυση των ογκιδίων και για τα έλκη. Τα άνθη της χρησίμευαν για τον ίκτερο και χρησιμοποιήθηκε ως συστατικό στη θεραπεία της γονόρροιας και της σύφιλης.

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:

Τα άνθη και τα φύλλα του φυτού είναι εδώδιμα. Οι νέοι βλαστοί και οι μίσχοι τρώγονται ωμοί σε σαλάτα ή μαγειρεμένοι. Είναι έντονα αρωματικά. Τα ζεματίζουμε σε νερό για λίγα λεπτά και τα προσθέτουμε στη σαλάτα. Το κέντρο της μαργαρίτας είναι πικρό και έτσι χρησιμοποιούνται μόνο τα πέταλα. Τα 100 γραμμάρια από το φυτό περιέχουν 292 θερμίδες. Στην ασιατική κουζίνα χρησιμοποιείται μαζί με άλλα χόρτα τα οποία τηγανίζουν. Το έγχυμα των φύλλων και των ανθέων το πίνουν ως τσάι.

P1000391 copy

Τα νεαρά φύλλα συνοδεύουν ως διακοσμητικά τις μπριζόλες ενώ χρησιμοποιείται στις σάλτσες για χρώμα και γεύση, σε πιάτα ρυζιού και σαλάτες.
Στην Αθήνα, τα νεαρά βλαστάρια ήταν μια λιχουδιά στις αρχές του 11ου αιώνα. Παραδοσιακά στην Κρήτη την Μεγάλη Σαρακοστή μάζευαν τους τρυφερούς βλαστούς του φυτού και αφού αφαιρούσαν τα φύλλα την έτρωγαν με λαδόξιδο.

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ:

Το βότανο δρα ως αρωματικό,  πικρό, αποχρεμπτικό,  καθαρτικό και στομαχικό.  Τα φύλλα είναι αποχρεμπτικά και ευστόμαχα και τα άνθη είναι αρωματικά, πικρά και ευστόμαχα. Ο φλοιός είναι καθαρτικός και τον χρησιμοποιούσαν από παλιά στη θεραπεία της σύφιλης. Πλούσιο σε αμινοξέα και βιταμίνες Α,D και Ε θεωρείται ότι τονώνει τον οργανισμό. Η ύπαρξη σε υψηλό ποσοστό ασκορβικού οξέως και καρωτινοειδών και το γεγονός ότι περιέχει σημαντικές ποσότητες σιδήρου, ασβεστίου, καλίου και διαιτητικών ινών αυξάνουν τη χρησιμότητα του στην αντιμετώπιση καρδιαγγειακών ασθενειών και τονίζουν την αντιοξειδωτική του δράση. Συνίσταται σε στηθάγχη, κρυολόγημα, πυρετό και υπέρταση.

93202_0

Σε συνδυασμό με μαύρο πιπέρι χρησιμοποιείται στη θεραπεία της γονόρροιας. Καθαρίζει το σώμα από τοξίνες μετά από πλούσια και πικάντικα φαγητά. Το έγχυμα των φύλλων του φυτού χρησιμοποιείται για ξέβγαλμα σε λιπαρά δέρματα και το αφέψημα χρησιμοποιείται για σπυριά ακμής και πληγές δέρματος. Χρησιμοποιείται επίσης για προβλήματα  του ήπατος.

Glebionis coronaria Αρχαία Θουρία, 'Ανθεια, 28 Γενάρη 2014

Glebionis coronaria Αρχαία Θουρία, ‘Ανθεια, 28 Γενάρη 2014

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Σε πολλά μέρη βάζουν το φυτό και άνθη κάτω από το κρεβάτι για να μην πηγαίνουν οι ψύλλοι. Με τους στήμονες της μαντηλίδας βγάζουν ένα ωραίο κίτρινο χρώμα για βαμβακερά νήματα και πανιά.

Plants For A Future
Science Alert
Antimicrobial activities of Chrysanthemum species
Journal of Applied Pharmaceutical Science
Role of Calcium in Yield and Medicinal Quality of Chrysanthemum University Korea
ΔΙΑΝΘΟΣ
maltawildplants

Read Full Post »

Αρχαία Θουρία, Σουρεύλι, 18 Γενάρη 2014

Globularia alypum Αρχαία Θουρία, Σουρεύλι, 18 Γενάρη 2014

Η Globularia alypum L. είναι ένας μικρός αειθαλής αρωματικός ημίθαμνος που σπάνια ξεπερνάει τα 60 εκ. σε ύψος. Τα μικρά γαλαζωπά-μωβ και αρωματικά του άνθη είναι συγκεντρωμένα σε κεφαλιόμορφες ταξιανθίες.
Την ονομασία globularia την πήρε από τον Linnaeus, το 1753 ,από τη λατινική λέξη που επεξηγεί το σχήμα του άνθους
Απαντά στο μεγαλύτερο μέρος της περιοχής της Αρχαίας Θουρίας , σε ξηρές πετρώδεις θέσεις μαζί με άλλους θάμνους και ημίθαμνους . Προτιμά τα ασβεστολιθικά εδάφη.
Είναι εξαιρετικό μελισσοτροφικό φυτό, δίνοντας πολύτιμο νέκταρ και γύρη στην αρχή της μελισσοκομικής περιόδου, αφού η ανθοφορία του ξεκινά μέσα στον Φεβρουάριο. Φέτος η ανθοφορία του ξεκίνησε από το Γενάρη.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Χρησιμοποιείται εκτεταμένα στην παραδοσιακή ιατρική πράγμα που αντικατοπτρίζεται και στην ποικιλία των τοπικών του ονομάτων: στουρέκι,  σιδέρι,  της προβατίνας κ.ά.

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Το φυτό είναι πλούσιο σε Πολυφαινόλες και Φλαβονοειδή. Σε σχετικές πανεπιστημιακές έρευνες που έχουν καταχωρηθεί στη US National Library of Medicin τεκμηριώθηκαν οι έντονα αντιοξειδωτικές ιδιότητες του φυτού. Επιπρόσθετα το εκχύλισμα του έχει ευεργετική επίδραση στο πλάσμα και δίνει μια πολλά υποσχόμενη προοπτική για τη θεραπεία της υπερτριγλυκεριδαιμίας . Ακόμη δρα ευεργετικά στους μυς και τους νεφρούς, μειώνοντας την υπεροξείδωση των λιπιδίων και βελτιώνει τα αντιοξειδωτικά ένζυμα . Σε σχετική μελέτη του Farhat Hached Hospital τεκμηριώθηκαν οι ανδρογενητικές (δημιουργία σπερματοζωαρίων) ιδιότητες του φυτού που συντελούν στη θεραπεία της στειρότητας.

Αρχαία Θουρία, Σουρεύλι, 18 Γενάρη 2014

Αρχαία Θουρία, Σουρεύλι, 18 Γενάρη 2014

Στην αρχαία Ελλάδα, ήταν πολύ γνωστό φυτό με την ονομασία ‘’ Αλυπον’’, όπου θεωρείτο φαρμακευτικό φυτό. Ο Διοσκουρίδης ως σημαντικός γιατρός φαρμακολόγος και βοτανολόγος αναφέρει ότι το Αλυπον, ήταν πολύ καλό καθαριστικό της χολήςαντιρευματικό , εφιδρωτικό, αντιπυρετικό, και πολύ υποστηρίζουν ότι είναι καλό κατά της ισχιαλγίας.
Ένα αφέψημα που γίνεται από τα λουλούδια χρησιμοποιείται στη θεραπεία της νεφρολιθίασης.

366px-Illustration_Globularia_punctata0

Νομάδες στην έρημο της Τυνησίας το χρησιμοποιούν για να γιατρεύουν έλκη του στομάχου. Τα τελευταία χρόνια το φυτό έχει γίνει αντικείμενο εκτεταμένων ερευνών όσον αφορά την περιεκτικότητά του σε δευτερογενείς μεταβολίτες και την αντιοξειδωτική του δράση.
Τέλος με σύγχρονες μελέτες αποδείχθηκε η αντιδιαβιτική δράση του φυτού. Η υπογλυκαιμική δράση του διαμεσολαβείται μέσω της βελτίωσης του περιφερικού μεταβολισμού της γλυκόζης και την αύξηση στην απελευθέρωση της ινσουλίνης.
sciencedirect
ABCIC
Journal of Medical and Bioengineering

African Journal of Ecology

US National Library of Medicin

National Center for Biotechnology Information

plant-hunters

Taleb-Dida N, Krouf D, Bouchenak M. Globularia alypum aqueous extract decreases hypertriglyceridemia and ameliorates oxidative status of the muscle,
kidney, and heart in rats fed a high-fructose diet. Nutr Res. 2011

Read Full Post »

Urtica urens ,Κνίδη η καυστηρά , Τσουκνίδα

Urtica urens, αρχαια Θουρια, Άρις 18 Νοέμβρη 2013

Urtica urens, αρχαια Θουρια, Άρις 18 Νοέμβρη 2013

Η τσουκνίδα που κυριαρχεί στην ευρύτερη περιοχή της αρχαίας Θουρίας , ανήκει στο γένος των αγγειόσπερμων φυτών Κνίδη και στην οικογένεια των Κνιδοειδών. Πρόκειται για μονοετές ή πολυετές, ποώδες, αυτοφυές φυτό, με 40 περίπου είδη παγκοσμίως. Ο βλαστός της φτάνει σε ύψος το 1 μέτρο ενώ τα άνθη της είναι μικρά και άοσμα. Ολόκληρο το φυτό καλύπτεται από αδενώδεις τρίχες που κατά την επαφή τους με το δέρμα προκαλούν φαγούρα, πολλές φορές έντονη, τσούξιμο και κοκκινίλα σαν τσίμπημα κουνουπιού, ενώ σπανιότερα αλλεργικές διαταραχές. Αυτό οφείλεται σε ένα δηλητηριώδες υγρό, που περιέχουν οι λεπτές βελόνες του φυτού στη σύσταση του οποίου υπάρχει μυρμηκικό οξύ, ακετυλοχολίνες και ισταμίνες, οι οποίες όμως βελόνες καταστρέφονται με το βράσιμο ή το ψήσιμο.
Στην περιοχή της αρχαίας Άνθειας – Θουρίας απαντώνται τα εξής είδη:
Κνίδη η δίοικος (Urtica dioica)
Κνίδη η καυστηρά (Urtica urens)
Κνίδη η μεμβρανώδης (Urtica membranacea)
Κνίδη η σφαιριδιοφόρος (Urtica pilulifera)

ΙΣΤΟΡΙΑ:
Ο Ιπποκράτης (460-377π.Χ) ανέφερε 61 φυσικές θεραπείες με βάση την τσουκνίδα. Στον δεύτερο αιώνα ο Έλληνας ιατρός Γαληνός στο βιβλίο του “De Simplicibus Medicamentis ad Paternainum (espurio)” συνιστά την τσουκνίδα ως διουρητικό και καθαρτικό. Επίσης την συνιστά για την θεραπεία των δαγκωμάτων από σκύλους, της γάγγραινα, των οιδημάτων, για την αιμορραγία από τη μύτη, την υπερβολική εμμηνόρροια, ασθένειες που σχετίζονται με την σπλήνα, την πλευρίτιδα, την πνευμονία, το άσθμα και για το έλκος του στομάχου. Διακόσια χρόνια μετά τον UrticaUrensΓαληνό ο Απουλίους Πλατόνικους (400μ.Χ) στο βιβλίο του “Herbarium of Apuleius” αναφέρει την τσουκνίδα ως φυσική θεραπεία των συμπτωμάτων του κρυολογήματος. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα (πέμπτο με δέκατο αιώνα) η τσουκνίδα χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του έρπητα ζωστήρα, της δυσκοιλιότητας και της ξηράς ασθένειας η οποία κατά πάσα πιθανότητα αναφερόταν στα προβλήματα με τα ιγμόρεια ή στους βλεννογόνους στους πνεύμονες και το δέρμα.
Στη Δανία βρέθηκε ένας ιστός τσουκνίδας σε τάφο που χρονολογείται από την Εποχή του Χαλκού. Οι Ινδιάνοι χρησιμοποιούσαν την τσουκνίδα για την θεραπεία της ακμής, της διάρροια και για τις λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος.

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:

00329051Τα νεαρά φύλλα τρώγονται βρασμένα. Επίσης χρησιμοποιούνται σαν καρυκεύματα. Θεωρούνται μια πολύ θρεπτική τροφή, πλούσια σε βιταμίνες και ανόργανα συστατικά, που αποτελούν ένα εξαιρετικό υποκατάστατο του σπανακιού και μπορούν επίσης να προστεθούνnettle-soup-urtica-urens-4 σε σούπες και μαγειρέματα.Παρά το γεγονός ότι τα φρέσκα φύλλα έχουν βελόνες που προκαλούν τσούξιμο, καλή ξήρανση ή το μαγείρεμα τις καταστρέφει. Μία μπύρα από τσουκνίδα παρασκευάζεται από τους νεαρούς βλαστούς.

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Οι τσουκνίδες έχουν μια μακρά ιστορία χρήσης στο σπίτι ως ένα φυτικό urtica-thumbna creamφάρμακο . Ένα τσάι που γίνεται από τα φύλλα τους έχει χρησιμοποιηθεί παραδοσιακά ως τονωτικό και καθαριστικό του αίματος . Το σύνολο του φυτού είναι αντιασθματικό , αντιπιτυριδικό , στυπτικό , κατασταλτικό , διουρητικό ,γαλακταγωγό , αιμοστατικό , υπογλυκαιμικό. Ένα εκχύλισμα του φυτού είναι πολύτιμο στο να ανακόψει την εσωτερική αιμορραγία , βοηθά επίσης στη θεραπεία της αναιμίας , της υπερβολικής εμμηνόρροιας , τις αιμορροΐδες , την αρθρίτιδα , τους ρευματισμούς και τις παθήσεις του δέρματος. Εξωτερικά, το φυτό χρησιμοποιείται για τη θεραπεία των αρθριτικών πόνων , της ουρικής αρθρίτιδας , της urtica-urens-30ch-140-granules-55g-by-seroyalισχιαλγίας, της νευραλγίας, τις αιμορροΐδες, και τα προβλήματα των μαλλιών. Για ιατρικούς σκοπούς , τα φυτά είναι καλύτερα να συγκομίζονται τον Μάιο ή τον Ιούνιο, όταν εμφανίζονται τα λουλούδια καινα ξηραίνονται για μελλοντική χρήση. Ο χυμός της τσουκνίδας μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αντίδοτο σε τσιμπήματα και μια έγχυση των νωπών φύλλων δρα ώς καταπραϋντική λοσιόν για εγκαύματα.
Επίσης χρησιμοποιείται για τη θεραπεία των αλλεργιών, του πυρετού, imageτου λύκου και της αρθρίτιδας. Είναι επίσης φοβερά διουρητική και βοηθάει στην αποτοξίνωση και στην απώλεια βάρους. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε όλα τα μέρη του φυτού και κάθε μέρος του συμβάλλει στην θεραπεία διαφορετικών παθήσεων. Τα φύλλα, οι μίσχοι και η ρίζα της μπορούν να καταναλωθούν ως αφεψήματα. Τα φύλλα χρησιμοποιούνται ως διουρητικό, για την θεραπεία της αρθρίτιδας, της ρευματοειδής Herbal-Creams-Urtica-Jars-20gm-300x300αρθρίτιδας, των ρευματισμών, της προστατίτιδας, της υψηλής αρτηριακής πίεσης και της αλλεργικής ρινίτιδας. Η ρίζα συνιστάται ως διουρητικό για την ανακούφιση της καλοήθους υπερπλασίας του προστάτη αλλά κι άλλων προβλημάτων του προστάτη και τη πρόληψη της τριχόπτωσης.

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Ισχυρές ίνες λινού κατασκευάζονται από τους μίσχους της τσουκνίδας.Επίσης χρησιμοποιείται για την κατασκευή των χορδών στα έγχορδα μουσικά όργανα και στην κατασκευή υφασμάτων. Κατασκευάζεται επίσης ένα χαρτί καλής ποιότητας. Το φυτό αποτελεί ένα βασικό συστατικό των φυτικών ενεργοποιητών του κομπόστ «QR». Τα φύλλα είναι επίσης μια εξαιρετική προσθήκη στο σωρό φύλλων για την δημιουργία φυλοχώματος. Αν μουλιάσουν για 7-21 ημέρες σε νερό παρασκευάζεται ένα πολύ θρεπτικό υγρό τροφή για όλα τα φυτά. Αυτό το υγρό είναι ακόλη εντομοαπωθητικό και μία καλή προσθήκη στις ζωοτροφές. Η καλλιέργεια τσουκνίδας αυξάνει την περιεκτικότητα σε αιθέριο έλαιο οπότε τα άλλα κοντινά φυτά προστατεύονται από τα έντομα.
grenoxone-zx-mediumΜία πλύση των μαλλιών με εκχύλισμα από τα φύλλα χρησιμοποιείται ως τονωτικό και κατά της πιτυρίδας. Μια πράσινη χρωστική λαμβάνεται από τα φύλλα και τους μίσχους .Μια κίτρινη βαφή λαμβάνεται από τη ρίζα. Ένα έλαιο που εξάγεται από τους σπόρους χρησιμοποιείται ως φωτιστικό στις λάμπες.Υπάρχουν ενδείξεις ότι στη νεολιθική εποχή η τσουκνίδα έχει χρησιμοποιηθεί για την δημιουργία χορδών. Τα ρωμαϊκά στρατεύματα του Καίσαρα έφεραν την τσουκνίδα από την Αγγλία και χρησιμοποιήθηκαν στην κλωστοϋφαντουργία λόγω των ασυνήθιστων ινών της τσουκνίδας.  Στη Σκωτία η τσουκνίδα χρησιμοποιήθηκε τον 17ο αιώνα και ισχυρίστηκαν ότι με τις ίνες της κατασκεύαζαν τα πιο ανθεκτικά υφάσματα. Χώρες της Ευρώπης και η Αμερική χρησιμοποιούσαν τις ίνες της τσουκνίδας για την κατασκευή διχτυών αλιείας. Κατά τη διάρκεια του Α’Παγκοσμίου Πολέμου η Γερμανία και η Αυστρία χρησιμοποίησαν τις ίνες της τσουκνίδας ως υποκατάστατο του βαμβακιού για τις στρατιωτικές στολές τους.

Οι τσουκνίδες ουσιαστικά είναι ζιζάνια, όμως σε μερικές περιοχές κάποια είδη έχουν μεγάλη οικονομική σημασία. Για παράδειγμα, από ένα είδος τσουκνίδας στην Ασία λαμβάνονται κλωστικές ίνες από τον βλαστό για την παραγωγή υφασμάτων ενώ αποξηραμένες τσουκνίδες δίνονται σαν τροφή σε ζώα. Η τσουκνίδα είναι πλούσια σε μεταλλικά άλατα: ασβέστιο, χαλκό, χλώριο, κάλιο, πυρίτιο, νάτριο, σίδερο.

Tee Brennessel - tea nettle 02Το αφέψημα του είδους Κνίδη η καυστηρά (Urtica urens), που βρίσκεται και στην Ελλάδα, είναι εξαιρετικό διουρητικό και κατά της πέτρας της χολής, ενώ ο χυμός των σπόρων του σταματά την αιμορραγία.

Μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην κηπουρική για την καταπολέμηση της ψώρας. Γι αυτό το σκοπο αναμειγνύονται 500-700 γρ. χλωρής ή 200 γρ. αποξηραμένης τσουκνίδας με 5 λίτρα κρύου νερού για ένα εικοσιτετράωρο. Μετά ψεκάζονται τα προσβεβλημένα φυτά.

UNIVERSITY OF MARYLAND

ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

COMMITTEE ON HERBAL MEDICINAL PRODUCTS

webmd

abchomeopathy

Plants For A Futuree

Sydsven Medicinhist Sallsk Arsskr

Foster. S. & Duke. J. A. A Field Guide to Medicinal Plants

Bown. D. Encyclopaedia of Herbs and their Uses

Bruce. M. E. Commonsense Compost Making

Launert. E. Edible and Medicinal Plants

Read Full Post »

Mercurialis annua Αρχαία Θουρία, Ασπροπουλιά 7 Νοέμβρη 2013

Mercurialis annua Αρχαία Θουρία, Ασπροπουλιά 7 Νοέμβρη 2013

Η λατινική ονομασία του βοτάνου είναι MERCURIALIS annus (Μερκουριάλις η μονοετής).  Ανήκει στην οικογένεια των Ευφορβιοειδών. Φύεται σε όλη την περιοχή της Αρχαίας Θουρίας.   Στη χώρα μας το συναντούμε με τις ονομασίες Σκαρόχορτο,  Πρωτοθέρης,  Πρωτοθέριγος, Βροντοθέρι,  Παρθενούδι,  Σκαροβότανο, Φλώμος, Σκαρολάχανο, Σκυλολάχανο. Είναι φυτό μονοετές και δηλητηριώδες, δίοικο.  Δηλαδή άλλα φυτά είναι αρσενικά και άλλα θηλυκά.  Τα φύλλα του έχουν  μήκος που κυμαίνεται από 1,5 έως 5 εκατοστά και είναι αντίθετα, μαλακά, αυγοειδή, οδοντωτά.  Έχει στέλεχος διακλαδιζόμενο από την βάση του. Η ρίζα του είναι κάθετη και λεπτή. Τα  αρσενικά άνθη είναι  σε στάχυα. Τα θηλυκά άνθη είναι λίγο μεγαλύτερα, μοναχικά, άμισχα. Τα άνθη του κρατάνε όλο το καλοκαίρι.   Περίοδος άνθισης: αρχές καλοκαιριού έως το φθινόπωρο. Οι καρποί είναι δύλοβες τριχωτές κάψες, οι σπόροι είναι μικροί (1,5 – 2 χιλ. μήκος), κίτρινοι-καφέ, ελαφριά στιλπνοί.
Σπόροι ανά φυτό: 1.000 – 2.000 Το φυτό φτάνει σε ύψος τους 40 πόντους.

Mercurialis annua Αρχαία Θουρία, Ασπροπουλιά 7 Νοέμβρη 2013

Mercurialis annua Αρχαία Θουρία, Ασπροπουλιά 7 Νοέμβρη 2013

Ιστορικά στοιχεία:

Είναι βότανο γνωστό από την αρχαιότητα.  Ο Ιπποκράτης γνώριζε τις καθαρτικές του ιδιότητες. Οι Διοσκουρίδης, Γαληνός, Ορειβάσιος και Παύλος Αιγινίτης το αναφέρουν σαν «Λινοψύστιδα», διαφημίζουν δε τις καθαρτικές του ιδιότητες. Ο Διοσκουρίδης το αναφέρει με τα συνώνυμα “Παρθένιον”, “Αριτρυλλίδα”, “Χρυσίτιδα” και το συνιστούσε ως κατάπλασμα επί των γεννητικών οργάνων των ανδρών. Της θηλυκής μερκουριαλίτιδος για την σύλληψη θηλυκού και της αρσενικής για την σύλληψη αρσενικού παιδιού. Οι αγρότες χρησιμοποιούσαν το φυτό αυτό σαν καθαρτικό και χολαγωγό.Το χρησιμοποιούσαν ακόμη στη βαφική, γιατί δίνει μία κυανή βαφή πολύ ωραία.  Στην Πελοπόννησο  το ονόμαζαν «σκαρολάχανο» και το χρησιμοποιούσαν ως καθαρτικό και το βραστάρι του 25-50 γραμμάρια σε 450 γραμμάρια νερό, αντί της μολόχας, ως μαλακτικό.  Στη Γαλλία οι γυναίκες το χρησιμοποιούσαν ως κατάπλασμα για να κοπεί το γάλα. Ένας πρακτικός φαρμακοποιός κατασκεύαζε ένα σιρόπι που στην εποχή του ήταν πολύ της μόδας, με το όνομα «Σιρόπι της μακροζωίας», το οποίο παρασκεύαζε από χυμό Μερκουριαλίδος, ρίζα Γερμανικής ή Φλωρεντιανής Ίριδος και Γεντιανής, κατεργασμένα μέσα σε κρασί. Το φάρμακο αυτό το έδιναν ως καθαρτικό και τονωτικό, για να συστέλλει την κοιλιά και να δυναμώνει ταυτόχρονα τα όργανα. Αρθριτικοί θεραπεύθηκαν με το σιρόπι αυτό.  Οι δυσκοίλιοι, κακόχυμοι και ασθματικοί γέροι είχαν βρει σε αυτό ένα θαυμάσιο φάρμακο.

Mercurialis annua Αρχαία Θουρία, Ασπροπουλιά 7 Νοέμβρη 2013

Mercurialis annua Αρχαία Θουρία, Ασπροπουλιά 7 Νοέμβρη 2013

Συστατικά:

Δηλητηριώδες

Όλο το φυτό έχει οσμή αηδιαστική και ναυτιώδη, γεύση πικρή και πολύ δυσάρεστη.Κατά τον Fenenille περιέχει ένα κύριο καθαρτικό συστατικό, πικρό, ξυλώδη ουσία, χλωροφύλλη, φυτικό λεύκωμα, λευκή λιπαρή ύλη, πτητικό έλαιο, πτητικό οξύ, διάφορα άλατα και αμμωνία.  Αν αποσταχθεί το φυτό δεν αποδίδει αιθέριο έλαιο γιατί το αρωματικό στοιχείο που περιέχει αποσυντίθεται αμέσως και εξαφανίζεται στη θερμοκρασία του βραζόμενου νερού. Ο Reichardt κατόρθωσε με μία ιδιαίτερη μέθοδο να απομονώσει ένα αλκαλοειδές πολύ δηλητηριώδες, με την μορφή ελαιώδους υγρού και οσμή ναυτιώδη που το ονόμασε μερκουριαλίνη. Έχει αλκαλική αντίδραση, στον ατμοσφαιρικό αέρα δε μεταβάλλεται σε ρητίνη με βουτυρώδη σύσταση. Κατά τον Planchon , τα φύλλα του φυτού, περιέχουν ένα κύριο πικρό συστατικό, μία χρωστική ουσία και ένα αλκαλοειδές, την μερκουριαλίνη, που βρίσκεται συνδυασμένη με μικρή ποσότητα τριμεθυλαμίνης ή μονο-τριμεθυλαμίνης, διαλυτής στο νερό. Ο χυμός του κάνει κυανό το χαρτί του ηλιοτροπίου.Το φυτό περιέχει ακόμη σαπωνίνες και αμίνες (μεθυλαμίνη και τριμεθυλαμίνη).

Mercurialis annua Σπόροι

Mercurialis annua
Σπόροι

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:

Τα φύλλα  τρώγονται μόνο μαγειρεμένα . Κάποτε ήταν αρκετά δημοφιλής τροφή, και  χρησιμοποιούταν όπως το σπανάκι. Το δηλητήριο διασπάται με το καλό βράσιμο. Τα ωμά φύλλα  είναι δηλητηριώδη.

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ:

Είναι βότανο καθαρτικό, χολαγωγό και υδραγωγό.  Δρα ως ευκοίλιο και υπνωτικό.  Είναι διουρητικό βότανο και χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις υδρωπικίας. Τα φύλλα του γίνονται μαλακτικά καταπλάσματα. Το ομοιοπαθητικό βάμμα της μερκουριαλίδας ενδείκνυται εναντίον των ρευματισμών και των παθήσεων του στομάχου.
Το σύνολο του φυτού και ιδιαίτερα ο χυμός,  είναι εμετικό,  μαλακτικό και καθαρτικό. Χρησιμοποιείται εξωτερικά για την αντιμετώπιση προβλημάτων στα  αυτιά και τα μάτια και στη θεραπεία των κονδυλωμάτων και των  πληγών.  Ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο παρασκευάζεται από το φυτό που χρησιμοποιείται στη θεραπεία των ρευματισμώνδιάρροιας και τις  διαταραχές της χοληδόχου κύστης και του ήπατος .

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Από το φυτό παράγεται ένα πολύ καλό ξηραντικό λάδι

Δίανθος

Plants For A Future

vol-2vol-1Margaret Grieve  A Modern Herbal

Read Full Post »

Rumex acetosa, Λάπαθο, περιοχή αρχαίας Θουρίας. Ανεμόμυλος 1 Νοέμβρη 2013

Rumex acetosa, Λάπαθο, περιοχή αρχαίας Θουρίας. Ανεμόμυλος 1 Νοέμβρη 2013

Το λάπαθο ή λάπατο (αρχ. ελλ. λάπανθον, άλλες ονομασίες αγριοσέσκλο, ξινήθρα, ξινολάπατο) είναι διετής πόα της ευρύτερης περιοχής της αρχαίας Θουρίας.  Ανθίζει από το Μάιο έως τον Απρίλιο και έχει ύψος 20-60 εκατοστά.
Τα λουλούδια του είναι δίοικα (σε κάθε φυτό υπάρχουν λουλούδια είτε αρσενικά είτε θηλυκά).   Άρα για να γίνει η γονιμοποίηση για την παραγωγή σπόρων απαιτούνται τουλάχιστον δύο διαφορετικά φυτά. Γονιμοποιούνται από τον αέρα.
Προτιμά τα φωτεινά μέτρια αργιλώδη και άργιλη εδάφη.  Κατάλληλο pH: όξινο, ουδέτερο και βασικό (αλκαλικό) έδαφος και μπορεί να αναπτυχθεί σε πολύ όξινα εδάφη. Μπορεί να αυξηθεί σε ημι-σκιά (αραιά δάση) ή χωρίς σκιά. Προτιμά υγρό χώμα.

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:

Τα φύλλα τρώγονται ωμά ή μαγειρεμένα. Δημιουργούν μία ξεδιψαστική γεύση από μόνα τους ή μπορούν να προστεθούν σε σαλάτες σαν μυρουδικά. Πολτοποιημένα χρησιμοποιούνται σε σούπες.  Η γεύση τους θυμίζει λεμόνι. Τα φύλλα μπορούν επίσης να ξηραίνονται για χρήση αργότερα. Τα φύλλα μπορούν να είναι διαθέσιμα σε όλη τη διάρκεια του χειμώνα, ειδικά σε ήπιες καιρικές συνθήκες . Τα φύλλα ωμά θα πρέπει να χρησιμοποιούνται  με φειδώ στην διατροφή.

Τα φύλλα περιέχουν αρκετά υψηλά επίπεδα οξαλικού οξέος, που τους δίνει την οξύ-γεύση λεμονιού. Τα φύλλα δεν πρέπει να καταναλώνονται σε μεγάλες ποσότητες διότι το οξαλικό οξύ παγιδεύει τα άλλα θρεπτικά συστατικά στα τρόφιμα, κυρίως το ασβέστιο, προκαλώντας έτσι ελλείψεις στον οργανισμό σε ανόργανες ουσίες.  Η περιεκτικότητα σε οξαλικό οξύ μειώνεται με το μαγείρεμα. Οι άνθρωποι με μια τάση για ρευματισμούς, αρθρίτιδα, ουρική αρθρίτιδα, πέτρες στα νεφρά ή υπερέκκριση θα πρέπει να λαμβάνουν ιδιαίτερη προσοχή κατά τη διατροφή τους με Λάπαθα, διότι μπορεί να επιδεινωθεί κατάστασή τους.

362px-Nordens_flora_Rumex_acetosa

Τα λουλούδια τρώγονται μαγειρεμένα σαν λαχανικό ή χρησιμοποιούνται ως γαρνιτούρα . Οι ρίζες τρώγονται μαγειρεμένες.  Άμα ξεραίνονται και τρίβονται σε σκόνη προστίθενται στα ζυμαρικά και τους δίνουν εξαίσια γεύση.  Οι σπόροι τρώγονται ωμοί ή μαγειρεμένοι. Τριμμένοι αναμιγνύονται με άλλα αλεύρια για την παρασκευή ψωμιού . Οι σπόροι είναι εύκολοι στη συγκομιδή, αλλά είναι μάλλον κοπιαστική η επεξεργασία τους. Ο χυμός των φύλλων μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν ένας παράγοντας πήξης του γάλακτος για την παρασκευή τυριού.

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗΣ
Χορτόπιτα µε λάπαθα
Σούπα λάπαθο με αφρό λεμονιού και μαριναρισμένη καραβίδα
Ντολμάδες με λάπαθα και χόντρο

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Τα φρέσκα ή αποξηραμένα φύλλα είναι στυπτικά, διουρητικά, καθαρτικά και δροσιστικά.  Χρησιμοποιούνται για να φτιάχνεται ένα δροσιστικό ποτό για την αντιμετώπιση εμπύρετων καταστάσεων και είναι ιδιαίτερα χρήσιμα στη θεραπεία του σκορβούτου. Το έγχυμα της ρίζας είναι στυπτικό, διουρητικό και αιμοστατικό . Έχει χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία του ίκτερου,  τα χαλίκια και  τις πέτρες στα νεφρά . Τόσο οι ρίζες και οι σπόροι έχουν χρησιμοποιηθεί για να σταματήσουν αιμορραγίες.  Μια πάστα από τη ρίζα εφαρμόζεται για το δέσιμο των εξαρθρωμένων οστών. Το φυτό είναι χαλαρωτικό και στομαχικό . Χρησιμοποιείται στη θεραπεία των σπασμών και των παθήσεων του δέρματος .

Rumex acetosa, Λουλούδια Photo Jan Koeman

Rumex acetosa, Λουλούδια
Photo Jan Koeman

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Μία σκούρα πράσινη και σκούρα καφέ χρωστική ουσία λαμβάνεται από από τις ρίζες.Μία γκρι-μπλε χρωστική ουσία λαμβάνεται από τα φύλλα και τα κοτσάνια. Η έγχυση των στελεχών χρησιμοποιείται ως βερνίκι για μπαμπού και ψάθινα έπιπλα, αλλά και για το ασήμι. Ο χυμός του φυτού αφαιρεί λεκέδες από λινό , καθώς και λεκέδες μελανιού από λευκό υλικό.  Στο εμπόριο πωλείται συχνά ως «βασικό άλας με λεμόνι»

ΙΣΤΟΡΙΑ:

Ό Διοσκορίδης περιγράφ149831ει τό λάπαθον ώς επεται: «Λάπαθον, οι δε σύμφυτοι, οί δέ σατόριον, Ρωμαίοι ρουμίκουλα, ρούμεξ άκούτους, ρούμεξ κανθερινοί, Αιγύπτιοι σεμίς, ’Άφροι άμοτίμ, το μεν αυτού οξυλάπαθον λέγεται, φυόμενον έν έλεσι, σκληρό ν κατ’ άκρα, ύποξυ, τό δέ τι κηπευτόν ούχ όμοιον τω πρώτο, τρίτον δ’ έστιν άγριον μικρόν, παρόμοιον άρνογλώσσω, μαλακόν ταπεινόν, εστι δέ καί τέταρτον είδος αυτού, ;ό ένιοι οξαλίδα, ή άναξυρίδα καλούσιν, ού φύλλα όμοια τω άγρίω καί μικρώ λαπάθω, καυλός ου μέγας, καρπός ΰποξυς ερυθρός, δριμύς, επί τού καυλού καί επί τών παραφυάδων.
Πάντων δε τό λάχανον μαλάσσει κοιλίαν έψηθέν, ωμόν δέ καταπλασσόμενον μελικηρίδας συν ροδίνω ή κρόκο διαφορεί, τό δέ σπέρμα τού άγρίου και του λαπάθου και της οξαλίδος πίνεται ωφελίμως μεθ’ ύδατος ή οίνου προς δυσεντερίας καί κοιλιακάς διαθέσεις καί άσην στομάχου, καί πρός σκορπίου πληγήν, καί εί προπίοι δέ τις, ούδέν πείσεται πληγείς, αί δέ ρίζαι αυτών έφθαί συν όξει καί ώμαί καταπλασθείσαι, θεραπεύουσι λέπρας, λειχήνας, όνυχας λεπρούς, δει δέ προανατρίβειν τον τόπο εν ηλίω νίτρω καί όξει, πραΰνει δέ καί κνησμούς τό αφέψημα αυτών έπαντλούμενον, ή λούτρω μιγνύμενον, παρηγορούσι δέ ωταλγίαν καί οδονταλγίαν έψήθεΐσαι έν οΐνω καί διακλυζόμέναι, διαφορούσι καί χοιράδες καί παρωτίδας έφθαί συν οΐνω καταπλασθείσαι, σπλήνα δέ συν όξει, καί έδέσματι δέ τινες χρώνται ταις ρίζαις πρός χοιράδας, περιάπτοντες τώ τραχήλω, ίστάσι καί ρουν γυναικεΐον προστεθείσαι λεΐαι, αφεψηθείσαι δέ συν οΐνω καί πινόμεναι ικτερικούς άποθεραπεύουσι, και λίθους τούς εν τή κύστει θρύπτουσιν, έμμηνα τε άγουσι, καί σκορπιοπλήκτους βοηθούσιν.»

Οι ιατροί καί φαρμακογνώστες τής άρχαιότητος συνιστούσαν τά είδη τού λαπάθου κατά διαφόρων νόσων, ό Ιπποκράτης παραγγέλλει τούτο εναντίον τών επιμόνων δερματικών νόσων, ό Διοσκορίόης δέ, ως είδομεν, κατά τού ίκτερου, τής λιθιάσεως καί άλλων ασθενειών. Ό Αρεταίος όμιλεί περί τής χρησιμότητος τής ρίζης κατά τής έλεφαντιάσεως, ό Γαληνός συνιστά τά σπέρματα τού λαπάθου κατά τής δυσεντερίας.

Plants For A Future

ΦΤΙΑΧΝΩ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ

Hedrick. U. P. Sturtevant’s Edible Plants of the World (1972)51whG3Y4HAL._SY344_BO1,204,203,200_

Mabey. R. Food for Free (2012)$(KGrHqN,!rkFHo!5S3IuBSC(sT)b4g~~60_35

Read Full Post »

Malva sylvestris, Μολόχα, αρχαία Άνθεια-Θουρία, παραλία αριοχωρίου 16 Ιούνη 2013

Malva sylvestris, Μολόχα, αρχαία Άνθεια-Θουρία, παραλία αριοχωρίου 16 Ιούνη 2013

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ:
Η μολόχα (επιστ.Μαλάχη η άγρια, Malva sylvestris) είναι το συνηθέστερο είδος Μαλάχης στην ευρύτερη περιοχή της αρχαίας Άνθειας – Θουρίας. Αναπτύσσεται από την παράκτια ζώνη μέχρι αρκετά μεγάλο υψόμετρο. Η μολόχα έχει πυκνό φύλλωμα, με φύλλα παλαμοσχιδή και άνθη κυρίως ρόδινα, που φύονται από τον βλαστό. Η περίοδος ανθοφορίας της περιλαμβάνει όλη την περίοδο της άνοιξης και το ξεκίνημα του καλοκαιριού.

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ:
Η μολόχα ήταν γνωστή ως φαρμακευτικό φυτό από το 700 π.Χ. Οι Ρωμαίοι την καλλιεργούσαν ως τρόφιμο (λαχανικό). Ο Κικέρωνας, ο Οράτιος και ο Μαρτιάλης μάλιστα μιλούν στα συγγράματά τους γι’ αυτή ως να πρόκειται για σπουδαία τροφή για τον άνθρωπο.
Τη μολόχα χρησιμοποιούσαν επίσης πολύ ως τροφή οι Αιγύπτιοι και οι Έλληνες, ενώ στον καιρό του Ματτιόλη χρησιμοποιούσαν πολύ ως σαλατικό ή βρασμένους τους νεαρούς βλαστούς. Ο Πυθαγόρας και οι μαθητές του είχαν προσέξει πως το φυτό αυτό υποβοηθούσε τη σκέψη, γιατί ήταν ελαφρό στην πέψη και άφηνε ελεύθερο το πνεύμα. Ο Ησίοδος ονόμαζε τη μολόχα «τροφή των φτωχών», ο Αντιφάνης προτιμούσε τη ρίζα, ο Φανίας τη δεντρομολόχα (αλθαία) και ο Καλλιμάχειος έβρισκε ότι ήταν το μόνο χορταρικό που δεν έφερνε δίψα. Ο Πλίνιος έλεγε ότι αν τρώμε μια χούφτα μολόχα τη μέρα μας προστατεύει από τις αρρώστιες.
Η μολόχα θεωρείται το βότανο των μυστικιστών και ήταν ιδιαίτερα αγαπητή στους Πυθαγόρειους.Επειδή τα άνθη της είναι στραμμένα πάντα προς τον ουρανό θεωρήθηκε και ιερό βότανο.
Ο Ησίοδος εκφράζοντας την πικρία του προς τον αδελφό του Πέρση που τον αδίκησε στο μοίρασμα της περιουσίας καταλήγει: «Οι ανόητοι, δεν ξέρουν πόσο είναι πιο πολύ το μισό απ’ το ολόκληρο, ούτε πόση ωφέλεια βρίσκεται στη μολόχα και στον ασφόδελο.»
Ησίοδος, Έργα και Ημέραι, 27-41 Μετάφραση: Σ. Σκαρτσής, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 1993.

Sturm06063

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Τα φύλλα τρώγονται ωμά ή μαγειρεμένα. Έχουν μια ήπια ευχάριστη γεύση και είναι ωραία σε σούπες όπου δρουν ως πηκτική ουσία. Τα νεαρά φύλλα κάνουν επίσης ένα καλό υποκατάστατο του μαρουλιού στη σαλάτα. Οι χλωροί σπόροι τρώγονται ωμοί. Τα λουλούδια τρώγονται ωμά και μπορούν να προστεθούν σε σαλάτες ή να χρησιμοποιηθούν ως γαρνιτούρα. Έχουν μια ευχάριστη ήπια γεύση, με παρόμοια υφή με τα φύλλα και αποτελούν μια ευχάριστη και όμορφη προσθήκη στο μπολ της σαλάτας . Τα φύλλα αποτελούν ένα καλό υποκατάστατο τσαγιού.
Οι Φελάχοι, που τις περισσότερες ημέρες της εβδομάδας ζούσαν με χόρτα, έφτιαχναν ένα νόστιμο φαγητό από τις ρίζες της μολόχας τις οποίες αφού τις έβραζαν μετά τις τηγάνιζαν με κρεμμύδια.
Αν την βράσουμε με λαδολέμονο και λίγη ρίγανη, την μετατρέπουμε σε ένα συμπλήρωμα στο τραπέζι μας το οποίο βοηθά στην καλή λειτουργία του εντέρου.
Γίνεται επίσης ένα εύγευστο φαγητό, εάν την τηγανίσουμε μαζί με άγρια σκουράθα, με ελαιόλαδο και αυγά (Πάντοτε όταν θα μαζέψουμε μολόχα χρησιμοποιούμε τους νεαρούς βλαστούς για φαγητό).
Όταν καλλιεργείται σε εδάφη πλούσια σε άζωτο (και ιδιαίτερα όταν αυτά καλλιεργούνται με ανόργανα λιπάσματα), το φυτό τείνει να συγκεντρώνει υψηλά επίπεδα νιτρικών αλάτων στα φύλλα του. Τα φύλλα είναι απολύτως υγιεινά όλες τις άλλες φορές.
Μολόχα με μπακαλιάρο Μπαξεβάνης Γιάννης ΤΟ ΒΗΜΑ
Για ένα γεύµα 5-6 ατόµων, βάζω σε µια κατσαρόλα λίγο ελαιόλαδο και τσιγαρίζω 1 ξερό κρεµµύδι, ψιλοκοµµένο. Προσθέτω τα χόρτα (½ κιλό φύλλα µολόχας) και ½ λίτρο νερό (ή ζωµό λαχανικών). Ψιλοκόβω 1-2 λιαστές ντοµάτες και ρίχνω στα χόρτα µου λίγο από το λάδι τους. Δοκιµάζω και, µόλις βράσουν, αλατοπιπερώνω. Προσθέτω και λίγο ξίδι µπαλσάµικο. Κόβω σε µερίδες φιλέτα από 1 µεγάλο µπακαλιάρο 1½- 2 κιλών (ή ζητάω από τον ψαρά να φιλετάρει το ψάρι). Κόβω µικρά µπαστουνάκια από σουτζούκι (100 γρ.) ή άλλο αλλαντικό, σαλάµι ή παστουρµά. Θα χρειαστώ 5-6 µπαστουνάκια αλλαντικού για κάθε φιλέτο ψαριού.

μολόχα μπακαλιάρος

Τρυπάω ελαφρώς µε το µαχαίρι σε διάφορα σηµεία το φιλέτο του ψαριού και χώνω µέσα τα µπαστουνάκια αλλαντικού. Αλατοπιπερώνω και βρέχω µε λίγο ελαιόλαδο.
Αν η κατσαρόλα ή το τσουκάλι µέσα στο οποίο µαγειρεύω τα χόρτα µπαίνει στον φούρνο, τοποθετώ επάνω στις µολόχες τον µπακαλιάρο, προσθέτω από πάνω του 1 φέτα ντοµάτας και τον βάζω σκεπασµένο στον φούρνο.
Ειδάλλως, ρίχνω τις µολόχες µε το ζουµί τους σε ένα πυρέξ ή µια γάστρα, µε τον µπακαλιάρο και 1 φέτα ντοµάτας από πάνω, σκεπάζω µε καπάκι ή αλουµινόχαρτο και ψήνω σε δυνατό φούρνο για περίπου 20 λεπτά, µέχρι να µαγειρευτεί το ψάρι, αλλά ταυτόχρονα να είναι ζουµερό.

Ντολμάδες με φύλλα Μολόχας  Γίνονται όπως με τα φύλλα του αμπελιού.  Η συνταγή περιγράφεται εδώ: Κρήτη γαστρονομικός περίπλους

Αρωματικά κεφτεδάκια με φύλλα Μολόχας :Cook therapy.gr
Μολόχες με πατάτες
Υλικά:
1 κιλό μολόχες (μόνο τα φύλλα χωρίς τα κοτσάνια)
1/2 ποτήρι λάδι
1 κιλό πατάτες
2 κρεμμύδια ψιλοκομμένα
1/2 κιλό ντομάτες ψιλοκομμένες
μανιτάρια ψιλοκομμένα
αλάτιmol;oxa me patates
πιπέρι
κύμινο
λεμόνι

Εκτέλεση:
Καθαρίζουμε τις μολόχες, τις πλένουμε, τις ραντίζουμε με χυμό λεμονιού και τις αφήνουμε μία ώρα.
Βάζουμε όλα τα λαχανικά εκτός από τις πατάτες να βράσουν μαζί με δύο ποτήρια νερό. Αφού βράσουν για 10 λεπτά οι μολόχες προσθέτουμε τις πατάτες χοντροκομμένες και τα μπαχαρικά και αφήνουμε το φαγητό να ψηθεί και να πήξει η σάλτσα.  Χορτοφαγικές συνταγές

Hedrick. U. P. Sturtevant’s Edible Plants of the World.
Launert. E. Edible and Medicinal Plants
Facciola. S. Cornucopia – A Source Book of Edible Plants.

Malva sylvestris, Μολόχα, αρχαία Άνθεια-Θουρία, παραλία αριοχωρίου 16 Ιούνη 2013

Malva sylvestris, Μολόχα, αρχαία Άνθεια-Θουρία, παραλία αριοχωρίου 16 Ιούνη 2013

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Όλα τα μέρη του φυτού είναι αντιφλογιστικά, στυπτικά, καταπραϋντικά, διουρητικά, μαλακτικά, αποχρεμπτικά, καθαρτικά. Τα φύλλα και τα άνθη μπορούν να καταναλωθούν ως μέρος σχετικής δίαιτας που μπορεί να περιλαμβάνει ένα τσάι από τα φύλλα, τα λουλούδια ή τις ρίζες. Τα φύλλα και τα άνθη αποτελούν το κύριο μέρος που χρησιμοποιείται για τις μαλακτικές του ιδιότητές καθιστώντας τα πολύτιμα ως κατάπλασμα για εκχυμώσεις, φλεγμονές, τσιμπήματα εντόμων κτλ. Ακόμη μπορεί να ληφθεί εσωτερικά στη θεραπεία ασθενειών του αναπνευστικού συστήματος και στα προβλήματα με την πεπτική οδό. Όταν συνδυάζεται με ευκάλυπτο αποτελεί μια ιδανική θεραπεία για το βήχα και άλλες ασθένειες του στήθους . Το φυτό είναι ένα εξαιρετικό καθαρτικό για τα μικρά παιδιά. Τα φύλλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν φρέσκα κάθε φορά που είναι διαθέσιμα ή μπορεί να συγκομισθούν την άνοιξη και να ξηρανθούν για χρήση αργότερα. Τα άνθη συλλέγονται το καλοκαίρι και μπορεί να ξηραίνονται για χρήση αργότερα. Η Γερμανική Επιτροπή Ε (κρατικός φορέας για τα φάρμακα) εγκρίνει τη χρήση της Malva sylvestris για το βήχα, την βρογχίτιδα, την φλεγμονή του στόματος και του φάρυγγα.

Η έντονη αντικαρκινική δράση του φυτού τεκμηριώθηκε με σχετικές έρευνες του Πανεπιστημίου της Καλαβρίας. Department of Pharmaceutical Sciences, University of Calabria, Italy

Οι αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες του φυτού τεκμηριώθηκαν με σχετικές μελέτες του Πανεπιστημίου McGill του Καναδά School of Dietetics and Human Nutrition, McGill University, Montreal, Québec, Canada

Οι έντονα αντιοξειδωτικές ιδιότητες του φυτού τεκμηριώθηκαν από τις μελέτες του Πανεπιστημίου Sfax της Τυνησίας Faculté des Sciences, Sfax-University of Tunisia και οφείλονται στις φαινολικές ενώσεις που περιέχονται σ αυτό.
Τα λουλούδια της Malva sylvestris είναι σημαντικά φαρμακευτικά υλικά στην ιρανική παραδοσιακή ιατρική (Unani) και έχουν χρησιμοποιηθεί ως θεραπεία στο οίδημα. Η αντιμικροβιακή και αντιφλεγμονώδης δραστηριότητά τους έχει τεκμηριωθεί με σχετικέ έρευνες του πανεπιστημίου Azad του Ιραν. Islamic Azad University, Shahrekord, Iran

Chiej. R. Encyclopaedia of Medicinal Plants.
Foster. S. & Duke. J. A. A Field Guide to Medicinal Plants
Plants of a Future

469px-Koeh-222-original

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Χρησιμοποιείται σαν βασικό συστατικό σε διάφορες κρέμες και σαπούνια. Από το φυτό και τους άγουρους σπόρους μπορούν να ληφθούν εδώδιμες χρωστικές ουσίες κίτρινου και πράσινου.. Ένα βάμμα των λουλουδιών σχηματίζει ένα πολύ ευαίσθητο τεστ για την ανίχνευση των αλκαλίων.Τα φύλλα χρησιμοποιούνται για την ανακούφιση από τα τσιμπήματα των εντόμων και τσιμπήματα της τσουκνίδας.  Μια ίνα που λαμβάνεται από το στελέχος χρησιμοποιείται στην κλωστοϋφαντουργία, στην παραγωγή  σχοινιών και χαρτιού.
Grae. I. Nature’s Colors – Dyes from Plants
Johnson. C. P. The Useful Plants

ΣΥΝΤΑΓΕΣ:

Σε μορφή τσαγιού, βοηθά -κάνοντας γαργάρες- στη ξηροστομία, την ξηρότητα του λαιμού και της ρινικής κοιλότητας. Σε ελκώδεις καταστάσεις, εσωτερικές ή εξωτερικές, μπορεί να χρησιμοποιηθεί μαζί με σύνφητο. Για πρόσφατες ανοιχτές πληγές ή και παλαιότερες, χρησιμοποιούμε μπάνια από μολόχα και πεντάνευρο και κάνουμε επιθέματα στην πληγή με φρέσκο (καλοπλυμένο με ζεστό νερό) πεντάνευρο. Τα αποτελέσματα είναι εκπληκτικά.

Χρησιμοποιείται όμως και ως έγχυμα. Αφού βράσει το νερό μας, ρίχνουμε ένα κουταλάκι του τσαγιού άνθη και φύλλα για 5 λεπτά και μετά σουρώνουμε. Για να φτιάξουμε αφέψημα, παίρνουμε είτε τα άνθη, είτε τα φύλλα είτε τις ρίζες της, βράζουμε για λίγα λεπτά, αφήνουμε το υγρό να γίνει χλιαρό και το χρησιμοποιούμε για γαργάρες, πλύσεις ή κλίσματα.

elita.com.cy

Read Full Post »

Καλυστέγη η φρακτώδης Αρχαία Θουρία Γέφυρα Πάμισου 23 Αυγούστου 2013

Περικοκλάδα
Αρχαία Θουρία Γέφυρα Πάμισου 23 Αυγούστου 2013

Είναι πολυετής πόα της περιοχής της Αρχαίας Θουρίας με βλαστό αναρριχόμενο ή έρποντα, πράσινο λεπτό λείο ή λίγο χνουδωτό, μήκους 30-60 εκ. Ανήκει στην οικογένεια των Κονβολβουλιδών, (Convolvulaceae). Έχει φύλλα μικρά σε σχήμα βέλους, έμμισχα, ακέραια ή οδοντωτά και χνουδωτά. Τα άνθη του φυτού μοιάζουν με μικρά χωνιά, που έχουν χρώμα άσπρα ή ασπροκόκκινα. Οι καρποί του είναι κάψες υποσφαιρικές. Τα παιδιά της περιοχής κόβουν τα άνθη του και ρουφούν το νέκταρ που κρύβουν στη βάση της χοάνης.

P0285Th

Η περικοκλάδα είναι πολύ ανθεκτικό ζιζάνιο, επομένως είναι πολύ δύσκολο να ελεγχθεί. Ο βασικός τρόπος είναι τακτικός έλεγχος των φυτών για να αποτραπεί η ωρίμανση και η εξάπλωση του σπόρου τους. Το βαθύ όργωμα είναι ένας από τους καλύτερους τρόπους για έλεγχο αυτού του ζιζανίου στις καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Ένας άλλος τρόπος είναι να έχει επιτευχθεί πολύ μεγάλος ανταγωνισμός καλλιέργειας-ζιζανίων την προηγούμενη χρονιά. Όσον αφορά τα ζιζανιοκτόνα, πρέπει να εφαρμόζονται μετά τη συγκομιδή για τον έλεγχο των ζιζανίων που έχουν απομείνει ή να εφαρμόζονται στα φύλλα διασυστηματικά ζιζανιοκτόνα με μικρή υπολειμματική διάρκεια στο έδαφος.
Το ζιζάνιο εμφανίζεται στις καλλιεργήσιμες εκτάσεις, κατά μήκος των άκρων του δρόμου, των σιδηροδρόμων, στις ακαλλιέργητες εκτάσεις κ.λπ. σε όλο τον κόσμο, εκτός από τις πιο ψυχρές περιοχές. Προτιμά τα πλούσια σε θρεπτικά στοιχεία, ελαφρά, θερμά εδάφη, αλλά αναπτύσσεται επίσης και στα βαρύτερα εδάφη. Εμφανίζεται στις αροτραίες καλλιέργειες, τα λιβάδια, τους αμπελώνες, τους κήπους και τα πάρκα. Το ζιζάνιο είναι πολύ σημαντικό γιατί είναι το φυτό ξενιστής για τη διαχείμαση του φυτοπλάσματος στόλμπουρ (phytoplasma stollbur).
Δολό Πωγωνίου

ΠερικοκλάδαΑρχαία Θουρία Γέφυρα Πάμισου 23 Αυγούστου 2013

Περικοκλάδα Αρχαία Θουρία Γέφυρα Πάμισου 23 Αυγούστου 2013

ΦΥΤΟΧΗΜΙΚΗ ΣΥΣΤΑΣΗ:
Φυτοχημικές μελέτες σχετικά με αυτό το φυτό έδειξαν την παρουσία σαπωνίνων, φλαβονοειδών και καφεϊκού οξέως, αλκαλοειδών, λιπιδίων και δ-αμινο-λεβουλινικού οξέως. Ο Κονβόλβουλος βρέθηκε να περιέχει τροπάνιο (αλκαλοειδές που περιέχεται στην κοκαϊνη), ψευδοτροπίονες και τροπινίνες ,πυρολλιδίνη και πολλά άλλα αλκαλοειδή.
Οι σπόροι του φυτύ περιέχουν 6,7 έως 16,5% έλαιο. Η χημική σύνθεση του ελαίου αποτελείται από παλμιτικό 6,6 έως 10,0%, στεατικό 12,0 έως 19,6%, 21,6 έως 30,0% ελαϊκό, λινελαϊκό 27,8 έως 41,3%, λινολενικό 6,0 έως 9,2%, 3.3 έως 6.4% αραχιδικό, βεχενικό οξύ 2.8 έως 4.3%.
Στο κλάσμα των φαινολικών οξέων ανιχνεύονται ακόμη τα οξέα: καφεϊκό, χλωρογενικό, γεντισικό, ρ-κουμαρικό, ρ-υδροξυβενζοϊκό, ρ-υδροξυφαινυλοξικό, φερουλικό, βανιλικικό και σαλικυλικό.
Στα εναέρια τμήματα, ρίζες, και τα λουλούδια του arvensis Convolvulus βρέθηκαν και δευτερογενείς μεταβολίτες. Έντεκα φλαβονοειδή εντοπίστηκαν, δηλαδή Καμφερόλη, γλυκοζίτες, ραμνοζυλίτες, ρουτινοζίδες κλπ. Εντοπίστηκαν ακόμη και τέσσερις κουμαρίνες. Αμινοξέα και ελεύθερα σάκχαρα ανιχνεύθηκαν επίσης. Φυτοχημικές μελέτες εντόπισαν την παρουσία τανίνων, φλαβονοειδών, ακόρεστων στερολών,τριτερπένια, υδατάνθρακες, λακτόνες, πρωτεΐνες και αμινοξέα.
I.S.F. College of Pharmaceutical Sciences and Research

Convolvulus arvensis Αρχαία Θουρία Γέφυρα Πάμισου 23 Αυγούστου 2013

Convolvulus arvensis Αρχαία Θουρία Γέφυρα Πάμισου 23 Αυγούστου 2013

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Η ρίζα, καθώς επίσης και μία ρητίνη που παρασκευάζεται από τη ρίζα, είναι χολαγωγή, διουρητική, και έντονα καθαρτική. Η αποξηραμένη ρίζα περιέχει 4,9% ρητίνη . Ο χυμός της ρίζας χρησιμοποιείται στη θεραπεία του πυρετού. Ένα τσάι που γίνεται από τα λουλούδια είναι καθαρτικό και χρησιμοποιείται επίσης για τη θεραπεία των πληγών του πυρετού. Ένα κρύο τσάι που γίνεται από τα φύλλα είναι καθαρτικό και χρησιμοποιείται επίσης ως πλύση για δαγκώματα αραχνών ή λαμβάνεται εσωτερικά για να μειωθεί η υπερβολική έμμηνος ρύση.
Plants Of A Future
Το αλκαλοειδές polyhydroxytropane (Calystegins)που περιέχεται στις ρίζες του φυτού έχει σημαντική ανασταλτική δραστικότητα έναντι της β-γλυκοσιδάσης και α-γαλακτοσιδάσης.Επιπρόσθετα όταν χορηγείται σε γάτες και κουνέλια, προκαλεί αγγειοδιαστολή και την αύξηση του ποσοστού της στεφανιαίας κυκλοφορίας.Οι ρίζες και επίσης μια ρητίνη που κατασκευάζεται από αυτές είναι χολαγωγές, διουρητικές και έντονα καθαρτικές.
Η αποξηραμένη ρίζα περιέχει 4,9% ρητίνη. Ο χυμός της ρίζας χρησιμοποιείται στη θεραπεία πυρετού.
Το υδατικό και αλκοολικό εκχύλισμα έδειξε μέτρια διουρητική, ηρεμιστική, υπογλυκεμική, αντιαιμορραγική δραστηριότητα, εκτός από τις αντιβακτηριακές και αντιμικροβιακές επιδράσεις. Τα εκχυλίσματα βρέθηκαν να είναι ευεργετικά για το ήπαρ και λειτουργίες των νεφρών. Μπορούν επίσης να ενεργούν για την ανακούφιση του εντέρου και τους πόνους της μήτρας. Επιπρόσθετα συντελούν στη σωστή λειτουργία εκκρίσεως χολής και του ήπατος, στη θεραπεία της οξείας ηπατίτιδας.
I.S.F. College of Pharmaceutical Sciences and Research

ΕΘΝΟΦΑΡΜΑΚΟΛΟΓΙΑ: Σύμφωνα με το International Journal of Pharmacy and Pharmaceutical Sciences το φυτό έχει χρησιμοποιηθεί στην παραδοσιακή ιατρική ήδη από το 1730 . Παραδοσιακά χρησιμοποιείται για τη θεραπεία ελκών του δέρματος, τη μείωση των πληγών, φλεγμονή και οίδημα . Το σύνολο του φυτού (χωρίς τις ρίζες) χρησιμοποιείται για το κοιλιακό άλγος και τα κοιλιακά σκουλήκια στα παιδιά. Ένα τσάι που γίνεται από τα λουλούδια είναι καθαρτικό και επίσης χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της μυϊκής αδυναμίας . Το εκχύλισμα φύλλων είναι ανοσοδιεγερτικό . Το φυτό έχει επίσης αναφερθεί να έχει διουρητική δράση . Αναφέρθηκε επίσης στη λαϊκή ιατρική να έχει χρησιμοποιηθεί στο άσθμα, ίκτερος και ως αντιαιμορραγικό.
ijppsjournal

Το φυτό εμφανίζει έντονες αντικαρκινικές ιδιότητες και χρησιμοποιείται  στην καταπολέμηση του καρκίνου. Οι ερευνητές του Bio-Communications Research Institute, Center for the Improvement of Human Functioning, USA χρησιμοποίησαν συστατικά από το φυτό κυρίως πρωτεΐνες και πολυσακχαρίτες. Το εκχύλισμα χρησιμοποιείθηκε για τον προσδιορισμό την επίδρασή στην αύξηση της ινοσαρκώματος σε ποντικούς και την αγγειογένεση (η ανάπτυξη των τριχοειδών αγγείων και άλλων αγγείων που τρέφουν όγκους) σε έμβρυα όρνιθας. Επιπλέον , οι επιστήμονες εξέτασαν την επίδραση του εκχυλίσματος σε λεμφοκύτταρα ( λευκά αιμοσφαίρια που καταπολεμούν λοίμωξης) σε δοκιμαστικούς σωλήνες και στην ανάπτυξη του όγκου κυττάρων σε ζώα .Τελικά διαπίστωσαν ότι το Convolvulus arvensis είχε την ικανότητα να αναστέλλει την ανάπτυξη όγκων στα ποντίκια περίπου κατά 70 τοις εκατό. Επίσης το εκχύλισμα του arvensis και παρενέβαινε με την αγγειογένεση σε έμβρυα όρνιθας και συντελούσε στη βελτιωμένη επιβίωση των λεμφοκυττάρων . Ωστόσο , τα εκχυλίσματα άνθους δεν σκοτώνουν τα καρκινικά κύτταρα σε καλλιέργεια .
US National Library of Medicine

Οι έντονες αντικαρκινικές ιδιότητες του φυτού τεκμηριώθηκαν επίσης με σχετικές έρευνες του Πανεπιστημίου Isfahan (Department of Medicinal Chemistry, School of Pharmacy and Pharmaceutical Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, I.R.Iran)

Οι αντικαρκινικές ιδιότητες του φυτού έχουν τεκμηριωθεί και με σχετικές μελέτες πολλών Πανεπιστημίων με αποτέλεσμα ναι υπάρχει πολύ πλούσια βιβλιογραφία.
ConvolvulusArvensis
ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Δεν αναφέρεται εδωδιμότητα εκτός από την περίπτωση που το φυτό χρησιμοποιείται ως άρτυμα στο λικέρ «Crème de Noyaux». Δεν δίνονται λεπτομέρειες ως προς το ποιο μέρος του φυτού χρησιμοποιείται.

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Το στέλεχος χρησιμοποιείται σαν νήμα για το δέσιμο άλλων φυτών. Είναι αρκετά ευέλικτο και ισχυρό, αλλά όχι μεγάλης διάρκειας. Ακόμη μια χρωστική πράσινη ουσία λαμβάνεται από ολόκληρο το φυτό.

Read Full Post »

Stachys candida αρχαια θουρια Αμφεια Σουρεύλι 24 Απρίλη 2013

Stachys candida αρχαια θουρια Αμφεια Σουρεύλι 24 Απρίλη 2013

Το φυτό της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας ονομάστηκε στάχυς από τον Carl Linnaeus το 1753 διότι η ταξιανθία του μοιάζει με το στάχυ. Αποτελεί βασική τροφή στις προνύφες των κολεοπτέρων. Το φυτό θεωρείται απειλούμενο και έχει κηρυχθεί προστατευόμενο με το ΠΔ 67 του 1981.
Πρόκειται για ένα γένος θάμνων πολυετών. Οι βλαστοί φθάνουν σε μήκος τους 50 πόντους, με απλά, αντίθετα, οβάλ φύλλα, μήκους 1-7 cm . Τα φύλλα είναι μαλακά τριχωτά. Τα άνθη έχουν μήκος 1 έως 2 cm , συγκεντρωμένα στις μασχάλες των φύλλων στο άνω τμήμα του στελέχους. Η στεφάνη έχει 5 λοβούς με την κορυφαίο λοβό να σχηματίζει μία «κουκούλα», που έχει χρώμα λευκό με ροζ σχηματισμούς.

Stachys candida αρχαια θουρια Αμφεια Σουρεύλι 24 Απρίλη 2013

Stachys candida αρχαια θουρια Αμφεια Σουρεύλι 24 Απρίλη 2013

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Τα φύλλα και τα λουλούδια τρώγονται στις σαλάτες ή μαγειρεμένα.

Encyclopedia of life

Stachys candida αρχαια θουρια Αμφεια Σουρεύλι 24 Απρίλη 2013

Stachys candida αρχαια θουρια Αμφεια Σουρεύλι 24 Απρίλη 2013

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Σε σχετική έρευνα του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης μελετήθηκαν 42 συστατικά του φυτού τα οποία διαπιστώθηκε  ότι εμφανίζουν έντονες αντιβακτηριακές και αντιμυκητισιακές ιδιότητες.  Μέσα στα αιθέρια έλαια του φυτού ταυτοποιήθηκαν οι παρακάτω ενώσεις : manoyl oxide,  caryophyllene oxide, epi-alpha-muurolol,(E)-caryophyllene και η α-καντινόλη (alpha-cadinol) η οποία έχει έντονα αντιμυκητιασικές ιδιότητες σύμφωνα με έρευνα του National Chung Hsing University,Taiwan , αποτρέπει βλάβες στο συκώτι  (Journal of Essential Oil Research )  και συνιστάται σαν θεραπεία στην πολυανθεκτική φυματίωση  Centro Colombiano de Investigación en Tuberculosis , Colombia
Το φυτό έχει χρησιμοποιηθεί από την αρχαιότητα για την θεραπεία πάρα πολλών ασθενειών για αυτό έχει κατηγορηθεί σαν Πανάκεια.
Όλα τα μέρη του φυτού χρησιμοποιούνται σαν φάρμακα εναλλακτικό αντιβακτηριακό, αντιπυρετικό, αντισηπτικό, αντισπασμωδικό, στυπτικό, διαλυτικό, διουρητικό, αντιπυρετικό, υποτασικό, στομαχικό, στυπτικό, τονωτικό, ανθελμινθικό και επουλωτικό. Ένα διάλυμα στο νερό από φρέσκα ​​ψιλοκομμένα ή αποξηραμένα φύλλα και κονιοποιημένα κάνει ένα δροσιστικό ποτό, ενώ μια αραιή έγχυση του φυτού μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως φάρμακο για την πλύση των ματιών, για το χαλάζιο και άλλες ασθένειες των οφθαλμών. Λαμβάνεται εσωτερικά ως φαρμακευτικό τσάι στην θεραπεία του πυρετού, την διάρροια, τον πόνο στο στόμα και το λαιμό,την εσωτερική αιμορραγία, και τις αδυναμίες του ήπατος και καρδιάς.
Encyclopedia of life

Read Full Post »

Centaurium erythraea αρχαια θουρια Πήδημα  17 Ιούλη 2013

Centaurium erythraea αρχαια θουρια Πήδημα 17 Ιούλη 2013

 

Το κενταύριο ανήκει στην οικογένεια Γεντιανωδών (Gentianaceae), με κοινή ονομασία ερυθραία, θερμόχορτο, άγρια κίνα, ριγόχορτο, Ερυθραία. Το όνομα του γένους Κενταύριο προέρχεται απο το ελληνικό κένταυρος αναφορά στον Kένταυρο Χείρωνα που κατά την μυθολογία δίδαξε στους ανθρώπους τη θεραπευτική δύναμη των βοτάνων. Πρόκειται για ένα διετές βότανο της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας που φτάνει το μισό μέτρο σε ύψος. Αναπτύσσεται από μια μικρή βασική ροζέτα με φυλλώδη περικόχλιο . Τα τριγωνικά φύλλα τοποθετούνται αντίθετα επί του στελέχους και οι όρθιες ταξιανθίες αναδύονται από το στέλεχος για να αναπτυχθούν παράλληλα με αυτό ενώ μερικές φορές μπλέκονται με το φύλλωμα.

Centaurium erythraeaΚάθε ταξιανθία μπορεί να περιέχει πολλά λουλούδια. Το μικρό λουλούδι είναι ροζ-λεβάντα και ειναι περίπου ένα εκατοστό σε όλη την έκτασή του με κίτρινους στήμονες. Τα λουλούδια του φυτού θα τα δούμε ανοιχτά μόνο σε ηλιόλουστες ημέρες αφού το φυτό είναι πολύ απαιτητικό σε ήλιο. Αν και φαίνεται ευαίσθητο φυτό εν τούτης οι περιοχές στις οποίες αναπτύσσεται είναι άγονες, πετρώδεις.  Ο καρπός είναι μια κυλινδρική κάψουλα. Ανθίζει από τον Ιούνιο μέχρι το Σεπτέμβριο.

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Το φυτό χρησιμοποιείται ως άρτυμα στα πικρά φυτικά λικέρ και είναι ένα βασικό συστατικό του βερμούτ. Περιέχει βαλερικό οξύ το οποίο συντελεί με τους εστέρες του στην αρωματικότητα του φυτού.

Stuart. M. (Editor) The Encyclopedia of Herbs and Herbalism

Centaurium_erythraea_var._erythraea,I_MWS20435

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Ανοίγει την όρεξη (ορεκτικό), Χωνευτικό, βοηθά σε Ίκτερο, Πυρετό, Συκώτι.
Centaurium erythraea2Χρησιμοποιούμενα μέρη:
Χρησιμοποιούνται όλα τα μέρη του φυτού πλην του ριζώματος, τα ανθίζοντα και εναέρια μέρη του φυτού, τα φύλλα , τα στελέχη και τα άνθη.
Η συλλογή τους πρέπει να γίνεται τον Ιούλιο, κατά την πλήρη ανθοφορία του φυτού, να ξεραίνονται αμέσως σε στεγνό, σκιερό και δροσερό μέρος και να διπλώνονται μέσα σε χαρτιά, για να διατηρούνται μ αυτό τον τρόπο το χρώμα και οι ιδιότητες τους. Μπορεί βέβαια να συλλέγεται καθ όλη τη διάρκεια της περιόδου άνθισης, δηλαδή από τον Ιούνιο μέχρι τον Αύγουστο, ιδανικά όμως συλλέγεται τον Ιούλιο για τη μέγιστη συγκέντρωση ουσιών στα μέρη του βοτάνου.
Η ερυθραία έχει πικρή γεύση και είναι τονωτική , ορεκτική , χολαιρετική και χωνευτική. Πριν ανακαλυφτεί το κινίνο, η ερυθραία ήταν βασικό αντιπυρετικό. Είναι ακόμη καθαριστικό των αερίων της κοιλιάς, αντιαναιμικό, αντισκορβουτικό και πολύ αποτελεσματικό για τις καούρες. Eνισχύειτην λειτουργία του πεπτικού συστήματος, ιδιαίτερα εντός του στομάχου . Με την αύξηση των εκκρίσεων του στομάχου επιταχύνει την επεξεργασία των τροφίμων. Επίσης διεγείρει την όρεξη και αυξάνει την παραγωγή χολής . Η θεραπεία πρέπει να έχει διάρκεια μερικές εβδομάδες προκειμένου να τονώσει την αντανακλαστική δραστηριότητα σε όλο το ανώτερο πεπτικό σύστημα.
Υποκινεί επίσης το συμπαθητικό σύστημα και την κυκλοφορία , και έχει μια τονωτική επίδραση στην κυκλοφορία του αίματος .
Το σύνολο του φυτού είναι ορεκτικό, αρωματικό, πικρό, χολαγωγό, εφιδρωτικό, χωνευτικό, εμετικό, ασθενώς αντιπυρετικό, ηπατικό, στομαχικό και τονωτικό. Στην Ευρώπη, η Ερυθραία χρησιμοποιείται στην αναιμία και σε ασθένειες του ήπατος και των χοληδόχων κύστεων. Είναι ήπιο καθαρτικό και όταν λαμβάνεται μετά από τα γεύματα, είναι μια άριστη θεραπεία για την καούρα .Όπως πολλά από τα πικρά τονωτικά, είναι αποτελεσματικό στη μείωση του πυρετού και έχει χρησιμοποιηθεί πετυχημένα ως υποκατάστατο κινίνης στο παρελθόν. Η έρευνα έχει δείξει ότι αυτή η δράση οφείλεται εν μέρει στα όξινα φαινολικά συστατικά του.
Ο Γερμανός βοτανολόγος S. Kneipp συνιστούσε την ερυθραία για τη μελαγχολία ενώ στην Αίγυπτο χρησιμοποιείται εναντίον της υπέρτασης και της πέτρας των νεφρών.
Έχει χρησιμοποιηθεί ως ανθελμινθική, καθώς και κατά του άτονου αρθριτισμού και των πόνων της κοιλιάς, των αρθριτικών, των ρευματισμών και της ποδάγρας. Η ερυθραία χρησιμοποιείται ακόμη και για τις παθήσεις του συκωτιού και της χοληδόχου κύστης
Για εξωτερική χρήση, το φρέσκο πράσινο φυτό είναι μια καλή εφαρμογή σε πληγές και έλκη.
Η German Commission E Monographs καταγράφει το φυτό στη θεραπεία των προβλημάτων του πεπτικού συστήματος και στην ανορεξία.
Το European Medicines Agency Evaluation of Medicines for Human Use στην αναφορά του της 12 Μάρτη του 2009 στο Λονδίνο, κατέγραψε τις χρήσεις του φυτού σε όλες της χώρες της Ευρώπης.  Στην ίδια ιστοσελίδα περιγράφονται και οι πολύτιμες χημικές ουσίες που περιέχονται στο φυτό.

Χαρακτηριστική είναι η ύπαρξη σεκοϊριδοειδών γλυκοζιτών κατά 75%.  Οι γλυκοζίτες αυτοί είναι ανάλογοι με αυτούς που περιέχονται στην ελαιοευρωπεΐνη βασικό συστατικό των φύλλων της ελιάς και όπως όλες οι ενώσεις της κατηγορίας των Ολεασών είναι πικρές και εμφανίζουν αντιβιοτικές ιδιότητες.

Στο φυτό περιέχεται ακόμη και η χημική ένωση  swertiamarin η οποία αποτελεί το κύριο συστατικό του ομώνυμου φαρμάκου που χρησιμοποιείται για την θεραπεία της Ηπατίτιδας   Η ίδια ένωση χρησιμοποιείται για τον χειρισμό του Διαβήτη   την ελλάτωση των λιπιδίων  στο αίμα και  την ανακούφιση από του πόνους.

Ακόμη περιέχεται και το Gentiopicroside που ανήκει στους σεκοϊριδοειδείς γλυκοζίτες και το οποίο σύμφωνα με τις σχετικές μελέτες του Πανεπιστημίου The Robert Gordon University, Scotland , UK έχει έντονα αντιβακτηριακές ιδιότητες και καταπολεμά της ελεύθερες ρίζες στον οργανισμό. Η ίδια ουσία συντελεί δραστικά στην προστασία  του σικωτιού σύμφωνα με σχετική έρευνα του κινέζικου Πανεπιστημίου Yanbian University,  China

Το φυτό είναι πλουσιο σε ξανθόνες οι οποίες ειναι γνωστές για τις αντικαρκινικές τους ιδιότητες:  Gifu International Institute of Biotechnology, Japan

Ο τρόπος χρήσης και η δοσολογία των φαρμακευτικών μερών του φυτού περιγράφονται αναλυτικά στη ιστοσελίδα της Ευρωπαϊκής Εγκυκλοπαίδειας Φαρμάκων :   European Drugs Encyclopedia

Chevallier. A. The Encyclopedia of Medicinal Plants
From Wikipedia, the free encyclopedia Commission E
Launert. E. Edible and Medicinal Plants
Plants For A Future
phyto.gr

Read Full Post »

Arum italicum Δρακοντιά Αρχαια Θουρια Λυγιές  10 Ιούνη 2013

Arum italicum Δρακοντιά Αρχαια Θουρια Λυγιές 10 Ιούνη 2013

Arum italicum Δρακοντιά Αρχαια Θουρια Λυγιές  10 Ιούνη 2013

Arum italicum Δρακοντιά Αρχαια Θουρια Λυγιές 10 Ιούνη 2013

Arum italicum Δρακοντιά Αρχαια Θουρια Λυγιές  10 Ιούνη 2013

Arum italicum Δρακοντιά Αρχαια Θουρια Λυγιές 10 Ιούνη 2013

Arum italicum Δρακοντιά Αρχαια Θουρια Λυγιές  10 Ιούνη 2013

Arum italicum Δρακοντιά Αρχαια Θουρια Λυγιές 10 Ιούνη 2013

Η Δρακοντιά (Arum italicum – Άρο το ιταλικό) γνωστό και ως φιδόχορτο, είναι είδος μονοκοτυλήδονου φυτού του γένους των αροϊδών. Πρόκειται για πολυετές ποώδες φυτό της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας. Είναι φυτά δηλητηριώδη.
Τα φύλλα τους εκβλαστάνουν από το υπόγειο ρίζωμα και είναι μεγάλα, πράσινα ή φέρουν σκούρες κηλίδες, όπως στο είδος Arum maculatum. Τα αρσενικά και τα θηλυκά άνθη σχηματίζουν σπάδικα, ο οποίος περιβάλλεται από εξωτερικά λευκοπράσινη σπάθη, ελικοειδή στη βάση, αλλά ανοιχτή σε όλο το μήκος.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η επικονίαση αυτών των ανθών-παγίδων: ορισμένα έντομα, κυρίως δίπτερα, προσελκύονται από την οσμή αλλοιωμένου κρέατος που αναδίδουν τα και εισέρχονται στο κλεισμένο από τη σπάθη χώρο με τη διευκόλυνση που τους παρέχουν μια σειρά από τριχίδια κοντά στην είσοδο, τα οποία είναι στραμμένα προς τη βάση. Εκεί εγκλωβίζονται και μένουν φυλακισμένα αρκετές ημέρες, έως το χαλάρωμα των τριχών, που γίνεται ταυτόχρονα με την ωρίμανση των . Με τις σπασμωδικές κινήσεις των εντόμων, προσκολλάται η γύρη στο σώμα τους και, όταν ελευθερωθούν και ξαναρχίσουν να πετούν από άνθος σε άνθος, πραγματοποιούν την επικονίαση.

Όλα τα μέρη του φυτού είναι δηλητηριώδη. Η πρόσφατη ρίζα έχει γεύση καυστική και λίγο πικρή. Τιθέμενη επί του δέρματος προκαλεί φλύκταινες. Εσωτερικά προκαλεί οίδημα γλώσσας, εμετούς, σπασμούς, διαστολή κόρης, αναισθησία . Η ρίζα ξηρή ή καβουρδισμένη χάνει την καυστικότητά της. Τα φύλλα ερεθίζουν το δέρμα. Όλο το φυτό περιέχει ένα δηλητήριο χημικώς ασταθές, την αροίνη. Η αροίνη είναι ερεθιστική για το δέρμα και τοπική για το Κ.Ν.Σ. Συχνά συμβαίνουν δηλητηριάσεις σε παιδιά που τρώνε τους καρπούς του φυτού. Όταν βραστεί ή αποξηρανθεί το φυτό, η αροίνη διασπάται.

ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΦΤΙΑΧΝΩ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ

American Journal of Botany

 

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Τον 16ο-18ο αιώνα σε περιπτώσεις σιτοδείας χρησιμοποιήθηκε αντί άρτου λόγω της μεγάλης ποσότητας αμύλου που περιέχει. Η λήψη του προϋπόθετε καλό ψήσιμο για την καταστροφή των τοξικών συστατικών. Ακόμη και σήμερα στις Βαλεαρίδες νήσους χρησιμοποιείται αντί άρτου. Οι κόνδυλοι τρώγονται  μαγειρεμένοι και να χρησιμοποιηθουν σαν βάση μαζί  με άλλα οπωροκηπευτικά .

Παρακολουθείστε το  σχετικό Video:

Από την αποξηραμένη ρίζα μπορεί να εξαχθεί μια αραρούτης (Πούδρα ανάλογη με την βανίλια που χρησιμοποιείται πολύ στην ζαχαροπλαστική και μαγειρική της Αγγλίας)

Hedrick. U. P. Sturtevant’s Edible Plants of the World. Dover Publications

Kunkel. G. Plants for Human Consumption. Koeltz Scientific Books 1984

Tanaka. T. Tanaka’s Cyclopaedia of Edible Plants of the World. Keigaku Publishing 1976
ΦΤΙΑΧΝΩ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ

Plants For A Future

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Το φυτό περιέχει αροίνη (τοξικό συστατικό), άμυλο σε μεγάλη ποσότητα, σάκχαρο 4,5%, κολλώδεις ουσίες (κόμμι) 5,5%, βασσορίνη 5%, σαπωνίνες. Οι σαπωνίνες προκαλούν υπεραιμία των βλεννογόνων και αύξηση της αιμάτωσης των σπλάχνων με αποτέλεσμα να έχουν διουρητική, εκτρωτική, αφροδισιακή και σε συνδυασμό με άλλες ουσίες προκαλούν καθαρτική ενέργεια. Η βασσορίνη είναι πολυσακχαρίτης αδιάλυτος στο νερό, εντός του οποίου διογκούται στο 4πλάσιο (καθαρτική ενέργεια). Σε περιπτώσεις γαστριτίδων ή πεπτικού έλκους η ενέργεια οφείλεται στο περιεχόμενο κόμμι που επικαλύπτει τον βλεννογόνο, τον προασπίζει από βλαπτικές επιδράσεις, ελαττώνει τον πόνο και περιορίζει την φλεγμονή. Η αποχρεμπτική ενέργεια του αφεψήματος οφείλεται πιθανώς στην επί μακρόν διατηρούμενη θερμότητα επί καταπόσεως (λόγω της κολλώδους ουσίας που περιέχει) και στην αντανακλαστική αύξηση των εκκρίσεων της τραχείας και βρόγχων. Για τον ίδιο λόγο χρησιμοποιείται και στην λαρυγγοτραχείτιδα, σε συνδυασμό με την προστατευτική επίδραση του κόμμεος. Εξωτερικά επιθέματα νωπής μη βρασμένης ρίζας προκαλούν υπεραιμία στην πάσχουσα άρθρωση και ύφεση του άλγους, λόγω ερεθιστικής επίδρασης της αροίνης επί του δέρματος. Στην περίπτωση που βράζεται η αναλγητική της ενέργεια οφείλεται στη θερμότητα του επιθέματος και στις σαπωνίνες. Επίσης βρασμένη ή αποξηραμένη σαν επίθεμα εξωτερικά υποβοηθεί στην επούλωση ελκών λόγω της κολλώδους ουσίας (κόμμι) που περιέχει. Συμπεραίνεται ότι είναι γνωστή και διαδεδομένη η χρήση της ρίζας του φυτού  ως επιθέματος στην αρθρίτιδα από τους αρχαίους Έλληνες που την χρησιμοποιούσαν όμως νωπή και όχι βρασμένη.
Το εκχύλισμα του καρπού, καταστρέφει τους πολύποδες της μύτης. Αναλυτικά: Το φιδόχορτο είναι αποχρεμπιτικό στην περίπτωση άσθματος και χρόνιου βήχα , ενώ είναι και δυνατό ευκοίλιο . Χρησιμοποιείται ακόμα στην ομοιοπαθητική και συστήνεται σε περιπτώσεις γαστρίτιδας , αιμορραγιών και ερυθημάτων. Παλιότερα, ο Διοσκουρίδης σύστηνε την ώριμη, ξεραμένη στον ήλιο και κοπανισμένη ρίζα στους ασθματικούς, τη σκόνη της ρίζας με νερό ως αφροδισιακό, τη σκόνη ζυμωμένη με μέλι ως καθαριστική των κακοηθών και φαγεδαινικών ελκών και τέλος τη σκόνη ανακατωμένη με «λευκή άμπελο» (κουρμπένι ) ως καταστροφική των πολύποδων (ακόμα και των καρκινωμάτων), καθώς και προληπτική του δαγκώματος της οχιάς. Στην Ελλάδα υπάρχουν και σήμερα εμπειρικοί ( πρακτικοί) που υποστηρίζουν πως θεραπεύουν τη φυματίωση με τη ρίζα του φιδόχορτου.

Σε σχετική μελέτη των λιπαρων οξέων που περιέχονται στο φυτό με τη μέθοδο της σπεκτρομετρίας διαπιστώθηκε ότι οι μεθυλικοί  εστέρες των λιπαρών οξέων συντελούν στην θεραπεία – ανακούφιση των ρευματισμών και των αιμορροϊδων.

Η αροΐνη οου περιέχεται στο φυτό είναι ερεθιστική για το δέρμα και τοξική για το κεντρικό νευρικό σύστημα, με γεύση δηκτική και παρατεταμένα καυστική. Οι δηλητηριάσεις δεν είναι σπάνιες στα παιδιά που τρώνε τις κόκκινες ράγες, οι οποίες έχουν μια κάπως γλυκιά γεύση . Αντίδοτα για δηλητηριάσεις είναι πρόκληση εμετού, δυνατός καφές, καφεΐνη, ζέσταμα του ασθενή με καταπλάσματα και θερμοφόρες, καρδιοτόνωση , τόνωση της περιφερειακής κυκλοφορίας .

Journal of Food Lipids
Διδακτορικη διατριβή: Η λαϊκή βοτανοθεραπευτική στο Ζαγόρι Μιχαήλ Μάλαμα

ΦΤΙΑΧΝΩ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ

Επιστροφή στη φύση

Read Full Post »

Bellis sylvestris αρχαια θουρια Σουρεύλι 11 Γενάρη 2013

Bellis sylvestris αρχαια θουρια Σουρεύλι 11 Γενάρη 2013

Bellis sylvestris αρχαια θουρια Σουρεύλι 11 Γενάρη 2013

Bellis sylvestris αρχαια θουρια Σουρεύλι 11 Γενάρη 2013

Bellis sylvestris αρχαια θουρια Σουρεύλι 11 Γενάρη 2013

Bellis sylvestris αρχαια θουρια Σουρεύλι 11 Γενάρη 2013

Συναντάται στην αρχαία θουρία με βλαστό χωρίς διακλαδώσεις, μήκους 17-25(-30) cm, πλευρικά πεπιεσμένο, με λευκό τρίχωμα. Φύλλα σε μορφή ροζέτας αντίλογχοειδή, μήκους 3,5-11cm και πλάτους 0,5-2 cm  κυματοειδή, χνοώδη και στις δύο επιφάνειες, κορυφή οξύληκτη ή μερικές φορές αποστρογγυλωμένη. περιθώρια κυματοειδή, βάση που καταλήγει σταδιακά σε μη εμφανή μίσχο, ή εμφανώς άμισχα.  Κεφάλιο μεγάλο.  Βράκτια μακρόστενα, μήκους 5-12mm και πλάτους 2- 3 mm, βαθύ πράσινα, ελαφρώς τριχωτά. Άνθη γλωσσοειδή λευκού χρώματος ή με ερυθρά ή ρόδινο χρώμα στην κάτω επιφάνεια τους, μήκους 10-17 mm, πλάτους 2-2,5mm, με 2-3 ακανόνιστες οδοντώσεις στην άκρη και με 3-4 εμφανείς νευρώσεις. Άνθη σωληνοειδή κίτρινου χρώματος, περίπου 3 mm μήκους και 1  πλάτους, με 5 ωοειδείς – δελτοειδείς όρθιους λοβούς μήκους 0,5 mm. Ανθοδόχη κωνική, και λεία ή με πυκνό τρίχωμα. Αχαίνια πεπιεσμένα, μακρόστενα, καστανού χρώματος, μήκους 2mm και πλάτους 1-1,5mm.

Περίοδος ανθοφορίας: Οκτώβριος – Μάρτιος.

Πανεπιστήμιο Πάτρας, Βιοσυστηματική μελέτη…

Bellis

Bellis

Wikimedia commons

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Είναι φαγώσιμα τα λουλούδια και τα φύλλα.  Τα φύλλα τρώγονται ωμά ή μαγειρεμένα. Η γεύση τους όταν χρησιμοποιούνται στις σαλάτες είναι ευχάριστη, πιπεράτη και  καυστική σαν το ραπανάκι. Τα λουλούδια χρησιμοποιούνται ωμά σαν ορεκτικό καρύκευμα.  Τα μπουμπούκια και τα πέταλα τρώγονται σε σάντουιτς, σούπες και σαλάτες.

Hedrick. U. P. Sturtevant’s Edible Plants of the World

Chiej. R. Encyclopaedia of Medicinal Plants

Larkcom. J. Salads all the Year Round

Les Ecologistes de l’Euzière Les Salades Sauvages

Facciola. S. Cornucopia – A Source Book of Edible Plants

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Η Bellis sylvestris όπως και η «αδελφή»  της Bellis perennis αποτελούν  μια δημοφιλή φαρμακευτική χρήση σε ένα ευρύ φάσμα εφαρμογώνΠρόκειται για ένα παραδοσιακό βότανο τραύματος το οποίο  είναι κατάλληλο και στην επούλωση παιδικών τραυμάτων. 

Το βότανο χρησιμοποιείται σαν  ήπιο αναλγητικό, αντισπασμωδικό, αντιβηχικό, μαλακτικό, χωνευτικό, αποχρεμπτικό, οφθαλμολογικό, καθαρτικό και τονωτικό.  Μαζεύονται τα  νωπά ή ξερά λουλούδια όπως το χαμομήλι. Ακόμη με ειδική  έγχυση χρησιμοποιείται στη θεραπεία της καταρροής, ρευματισμούς, αρθρίτιδα, το ήπαρ και νεφρικές διαταραχές και ως καθαριστής αίματος κ.λ.π.

Το βότανο εθεωρείτο ιδανικό στη  θεραπεία των νωπών τραυμάτων. Μια αλοιφή που παρασκευάζεται από τα φύλλα εφαρμόζεται στα εξωτερικά τραύματα, μώλωπες κλπ, ενώ βρασμένο σε αποσταγμένο νερό χρησιμοποιείται εσωτερικά για τη θεραπεία φλεγμονωδών διαταραχών του ήπατος . Μασώντας τα φρέσκα φύλλα επουλώνονται  τα έλκη στο στόμα .

Τα λουλούδια και τα φύλλα χρησιμοποιούνται συνήθως φρέσκα ​​σε αλοιφές, αφεψήματα και καταπλάσματα . Ένα ισχυρό αφέψημα των ριζών έχει προταθεί για τη θεραπεία του σκορβουτικού εκζεματος, αν και πρέπει να ληφθεί για κάποιο χρονικό διάστημα πριν να φανούν τα συμπτώματα.

Ένα ήπιο αφέψημα μπορεί να διευκολύνει την απόφραξη του αναπνευστικού συστήματος,  τους ρευματικούς πόνους και την επώδυνη ή βαριά εμμηνόρροια . Τα άνθη, που συγκομίζονται κατά την ανθοφορία, χρησιμοποιούνται ως ομοιοπαθητικό φάρμακο.

Οι φαρμακευτικές χρήσεις της Bellis sylvestris οφείλοντααι κυρίως στις οργανικέ ενώσεις «σαπωνίνες» που εντοπίστηκαν στο φυτό.Τέσσερις σαπωνίνες έχουν απομονωθεί από τα φυτικά μέρη της και τρεις περαιτέρω ενώσεις, από τα υπόγεια μέρη.

US National Library Of Medicine

Plants For A Future

Launert. E. Edible and Medicinal Plants

Castro. M. The Complete Homeopathy Handbook

Bown. D. Encyclopaedia of Herbs and their Uses

Read Full Post »

Spartium junceum, αρχαια θουρια, πεπελάδες, 18 απρίλη 2013

Spartium junceum, αρχαια θουρια, πεπελάδες, 18 απρίλη 2013

Spartium junceum, αρχαια θουρια, πεπελάδες, 18 απρίλη 2013

Spartium junceum, αρχαια θουρια, πεπελάδες, 18 απρίλη 2013

Spartium junceum, αρχαια θουρια, πεπελάδες, 18 απρίλη 2013

Spartium junceum, αρχαια θουρια, πεπελάδες, 18 απρίλη 2013

Το σπάρτο (Spartium junceum, Σπάρτιον το βουρλοειδές) είναι αγγειόσπερμο, δικοτυλήδονο φυτό, το οποίο ανήκει στην τάξη των Κυαμωδών και στην οικογένεια των Χεδρωπών ή Κυαμοειδών (Fabaceae).
Είναι θάμνος με καταγωγή από την περιοχή της Μεσογείου και φθάνει σε ύψος τα δύο μέτρα. Έχει μακριούς, λεπτούς, μυτερούς στην άκρη βλαστούς που είναι σχεδόν γυμνοί, χωρίς φύλλα. Τα άνθη του είναι κίτρινου χρώματος, αρωματικά και σχηματίζουν βότρυες. Ο καρπός του, όταν ωριμάσει, σκορπίζει τους σπόρους.
Τα σπάρτα καλλιεργούνται επίσης ως καλλωπιστικά και τοποθετούνται κατά μήκος των δρόμων αλλά και, λόγω του δυνατού ριζικού συστήματος τους, για την συγκράτηση των διαβρωμένων εδαφών. Οι βλαστοί τους χρησιμοποιούνται στην κατασκευή καλαθιών και ψάθινων καπέλων.

Βικιπαίδεια

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΗΤΕΣ:

Δραστικές ουσίες: Αλκαλοειδή την σπαρτεϊνη και απωματικές αμίνες.
Ιδιότητες, χρήσεις: Καρδιοτονωτικό, υπερτασικό, αγγειοσυσταλτικό και διουρητικό.
Εφαρμογή-παρασκευή: Σε έγχυμα, χρησιμεύει άλλοτε ως θεραπευτικό φυτό για τους καρδιακούς πόνους και άλλοτε ως καθαρτικό και εμετικό (ανθικοί ποδίσκοι σε μισό λίτρο νερό, 3 κουταλιές τη ημέρα). Σε έμβρεγμα, 20 γραμ. ξερά άνθη σε 500 γραμ. νερό χρησιμεύει ως καθαρτικό, διουρητικό, εμμηναγωγό, για τη λευκωματουρία και το σακχαρώδη διαβήτη όπου  η περιεκτικότητα του σακχάρου του αίματος πέφτει αμέσως.

Ανώτατο Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Κρήτης Σχολή Τεχνολογίας Γεωπονίας Τμήμα Φυτικής Παραγωγής ΣΑΜΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ

Το Σπάρτο θεωρείται κύριο φαρμακευτικό φυτό και σε σχετική πανεπιστημιακή έρευνα βρέθηκε να περιέχει 59 φαρμακευτικές ουσίες με κυριότερες:

14.27%    n-Hexadecanoic acid C16H32O2  δεκαεξανοϊκό οξύ ή παλμιτικό οξύ
13.07%    9, 12, 15-Octadecatrien-1-ol    οκταδεκατριενόλη
6.59%      Tetradecanoic acid   CH3(CH2)12COOH    Μυριστικό οξύ
3.68%      Octadecanoic acid   C18H36O2   στεατικό οξύ
3.67%      γ-Sitosterol    C31H52O2   γάμμα Σιτοστερόλη

Islamic Azad University

Τα μπουμπούκια και τα λουλούδια  μαζεύονται την άνοιξη και χρησιμοποιούνται φρέσκα ή αποξηραμένα σαν καρδιοτονωτικά, καθαρτικό, διουρητικά, εμετικά και καθαρτικά. Τις ίδιες ιδιότητες έχουν και οι σπόροι.

Grieve. A Modern Herbal, Chiej. R. Encyclopaedia of Medicinal Plants, Polunin. O. and Huxley. A. Flowers of the Mediterranean

Άλλες χρήσεις: Οι ίνες και τα κοτσάνια είναι ένα υποκατάστατα της κάνναβης . Επίσης χρησιμοποιείται για να φτιαχτούν νήματα, σχοινιά και χονδρά υφάσματα . Ακόμη χρησιμοποιείται για το παραγέμισμα των μαξιλαριών και για την κατασκευή χαρτιού . Τα σκληρά στελέχη  χρησιμοποιούνται στην καλαθοπλεκτική.

Τα κλαδιά του  συχνά γίνονται σε σκούπες. Από τα λουλούδια του παράγεται έντονη κίτρινη βαφή και αιθέριο έλαιο που χρησιμοποιείται στην αρωματοποιία .  1200gr των λουλουδιών αποδίδει 300 350gr αρωματικού ελαίου.

Usher. G. A Dictionary of Plants Used by Man,   Polunin. O. and Huxley. A. Flowers of the Mediterranean,     Natural Food Institute, Wonder Crops. 1987,     Buchanan. R. A Weavers Garden,     Uphof. J. C. Th. Dictionary of Economic Plants

Read Full Post »

Smilax aspera, ο αρκουδόβατος.

Smilax aspera, ο αρκουδόβατος

Smilax aspera, ο αρκουδόβατος.

Smilax aspera, ο αρκουδόβατος

Smilax aspera, ο αρκουδόβατος.

Smilax aspera, ο αρκουδόβατος

Smilax aspera, ο αρκουδόβατος.

Smilax aspera, ο αρκουδόβατος

Αναρριχώμενο πολυετές φυτό της περιοχής της Αρχαίας Θουρίας.
Είναι δίοικο φυτό, δηλ. έχουμε διαφορετικά αρσενικά και θηλυκά φυτά. Τα φύλλα του είναι δερματώδη και καρδιόσχημα Οι βλαστοί του από τη στιγμή που θα αναρριχηθούν σε κάποιο δέντρο, και σε αυτό βοηθούν οι 2 έλικες που έχουν στη βάση των μίσχων, αποκτούν μεγάλο μήκος και πλέκονται τόσο πυκνά που μπορούν να σκοτώσουν το δέντρο που αναρριχώνται.
Τα στελέχη του είναι γεμάτα με γυριστά αγκάθια, που σε κάποιον απρόσεκτο προσφέρουν μια πολύ επώδυνη εμπειρία. Από την άλλη, τα αγκάθια αυτά προσφέρουν ένα πολύ καλό καταφύγιο σε μικρόσωμα ζώα όταν θέλουν να αποφύγουν τους μεγαλύτερους σε μέγεθος εχθρούς των.
Ξεκινάει την ανθοφορία του από τέλος Αυγούστου μέχρι τα μέσα Νοέμβριου στις πιο δροσερές περιοχές. Τα μικρά και λευκά-ρόδινα άνθη του έχουν μια ευχάριστη και πολύ δυνατή, σχεδόν μεθυστική, μυρωδιά. Μετά τη γονιμοποίηση βγάζει και τις ράγες του, τους κόκκινους καρπούς του, που είναι μια καλή πηγή τροφής για τα πουλιά. Συχνά βλέπουμε την ίδια περίοδο ανθοφορία και καρποφορία. Είναι από τα λίγα φυτά που ανθοφορούν το φθινόπωρο, και αυτό το κάνει χρήσιμο μελισσοκομικό φυτό μιας και προσφέρει γύρη και νέκταρ σε μια δύσκολη εποχή για τα μελίσσια.
Θα το βρούμε να αναρριχάται κυρίως σε κορμούς δέντρων και θάμνων ή και σε φράχτες και μπορεί να φτάσει και τα 4 μέτρα ύψος. Προτιμά περιοχές με υγρασία και πυκνή βλάστηση. Θα το βρούμε και σε χαμηλά υψόμετρα, συχνά κοντά στη θάλασσα ή μέσα σε ελαιώνες, αλλά και σε δάση, κυρίως πευκοδάση, μέχρι 1200 μέτρα υψόμετρο.
Λάσπη στ αστέρια

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΟΤΗΤΕΣ:

Υπάρχουν περιγραφές του στον Θεόφραστο και τον Διοσκουρίδη ο οποίος το θεωρούσε αντίδοτο για όλα τα δηλητήρια:
σμῖλαξ τραχεῖα· [οἱ δὲ ἡπατῖτις, οἱ δὲ καλυκάνθεμον, οἱ δὲ κυνόσβατον, οἱ δὲ ἀνίκητον, οἱ δὲ ἡλιόφυτον, οἱ δὲ ἀνατολικόν, οἱ δὲ δυτικόν, οἱ δὲ ἑλξίνη, οἱ δὲ κλύμενον, Αἰγύπτιοι λυιαθή, οἱ δὲ κόνυσσον, Ῥωμαῖοι μεργίνα, οἱ δὲ βούλουκρουμ λέντουμ, Θοῦσκοι ῥαδία.] τὰ μὲν φύλλα ἔχει περικλυμένῳ ὅμοια καὶ κλήματα πολλά, λεπτά, ἀκανθώδη ὡς παλίουρος ἢ βάτος, ἑλίσσεταί τε περὶ τὰ δένδρα ἄνω καὶ κάτω νεμομένη· καρπὸν δὲ ἔχει βοτρυοειδῆ, πεπανθέντα ἐρυθρόν, ὑποδάκνοντα ἠρέμα τῇ γεύσει, ῥίζαν σκληράν, παχεῖαν· φύεται ἐν τόποις ἑλώδεσι καὶ τραχέσι. ταύτης τὰ φύλλα καὶ ὁ καρπὸς θανασίμων ἐστὶν ἀντίδοτα προπινόμενα καὶ ἐπιπινόμενα. παραδέδοται δ᾽ ὅτι, ἄν τις ἀρτιγενεῖ παιδίῳ τρίψας τι τούτων δῷ καταπιεῖν, ὑπ᾽ οὐδενὸς δηλητηρίου.
Διοσκουρίδης

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ

Οι τρυφεροί βλαστοί τρώγονται  ωμοί ή μαγειρεμένοι όπως τα λαχανικά . Οι έλικες τρώγονται επίσης.

Polunin. O. and Huxley. A. Flowers of the Mediterranean

Niebuhr. A. D. Herbs of Greece A pleasant little book about Greek herbs

Facciola. S. Cornucopia – A Source Book of Edible Plants.

wikipedia

Η ρίζα χρησιμοποιείται για να φτιαχτεί  το ποτό σαρσαπαρίλλα (sarsaparilla)  και άλλες μπύρες , καθώς και τα φυτικά ροφήματα, όπως το δημοφιλές  Baba Roots από την Τζαμάικα. Οι ρίζες μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν σε σούπες ή να φαγωθούν μαγειρευτές. Τα μούρα (οι κόκκινοι καρποί) μπορούν να καταναλωθούν τόσο ωμοί όσο και μαγειρεμένοι.

wikipedia

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ

Από τις ώριμες έλικες  λαμβάνεται μια κόκκινη χρωστική ουσία που χρησιμοποιείται στην βαφική.  Το φυτό επίσης συχνά καλλιεργείται ως αδιαπέραστος φράκτης στους κήπους

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ

Η ρίζα χρησιμοποιείται στην  ιατρική διότι έχει μαλακτικές, απολυμαντικές , καθαρτικές, εφιδρωτικές, διουρητικές, διεγερτικές και τονωτικές ιδιότητες.    Holtom. J. and Hylton. W. Complete Guide to Herbs. A good herbal.

Ως ομοιοπαθητικό φάρμακο σχετίζεται έντονα με το ουροποιητικό σύστημα, και το δέρμα. Χρησιμοποιείται κυρίως σε οξέα περιστατικά, σε ουρολοιμώξεις, δυσουρία (χαρακτηριστικός ο πόνος στο τέλος της ούρησης), κυστίτιδες, κολικό νεφρού, αιματουρία, πυουρία, πέτρες νεφρών ή ουροδόχου κύστης, ιζηματώδη ούρα.
E.E.O.I. | ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ | ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ
Επιπρόσθετα θεωρείται  ένα από τα καλύτερα φάρμακα αποτοξίνωσης και χρησιμοποιείται για την καταπολέμηση του σωματικού και ψυχικού στρές και την χαλάρωση του σώματος . Η ρίζα έχει όλα τα συστατικά του φαρμάκου που κυκλοφορει με το όνομα :  sarsaparilla  και  χρησιμοποιείται σαν αντιοξειδωτικό για τον καθαρισμό του  αίματος, την  καταπολέμηση βακτηρίων, την προστασία του συκωτιού, την αύξηση της ούρησης, τη διέγερση της  πέψης και πολλές άλλες δράσεις.

Chiej. R. Encyclopaedia of Medicinal Plants. Covers plants growing in Europe. Also gives other interesting information on the plants. Good photographs

Ακόμη  το φυτό έχει χρησιμοποιηθεί σαν φυτικό φάρμακο για την χαλάρωση των μυών, ρευματικού πόνου, ως διουρητικό, εφιδρωτικό, διεγερτικό και έχει χρησιμοποιηθεί παραδοσιακά για τη θεραπεία της υπέρτασης, διαβήτη, πεπτικές διαταραχές, και δυσλειτουργία της ουροδόχου κύστης.
Smilax aspera in the medical worldEffect of selected chemical ingredients from Smilax aspera on some biological activities in rats and mice
LAP LAMBERT Academic Publishing (09-11-2011)
Τέλος τα ώριμα φρούτα πιέζονται  και εφαρμόζονται στο δέρμα για τη θεραπεία της ψώρας. Manandhar. N. P. Plants and People of Nepal

A resource and information centre for edible and otherwise useful plants

Η Σμίλαξ, σύμφωνα με ένα μύθο της αρχαίας μυθολογίας, [εννοείται ότι κυκλοφορούν πολλές εκδόσεις], ήταν μια πολύ όμορφη νύμφη, την οποία ερωτεύτηκε ο θνητός σπαρτιάτης Κρόκος.  Ο Ερμής με τη σειρά του ερωτεύεται τον Κρόκο και όπως γίνεται σε όλους τους μύθους, τον μεταμορφώνει στο γνωστό φυτό κρόκο. Μετά από αυτή την τραγική εξέλιξη, μπαίνει στο πλάνο και η Αφροδίτη, η οποία με τη σειρά της μεταμορφώνει τη λυπημένη νύμφη σε εύοσμο αναρριχητικό φυτό που θα ανθίζει την ίδια περίοδο με τον κρόκο.
Τώρα γιατί λέγεται αρκουδόβατος η Smilax aspera οι γνώμες διίστανται. Πιστεύω ότι η πιο κατάλληλη ερμηνεία είναι τα φοβερά και πολλά αγκάθια στους βλαστούς της, που μοιάζουν με νύχια αρκούδας ή και το πιό λογικό να αποτελεί βασική τροφή για τις αρκούδες αφού έχει τόσα πολύτιμα συστατικά.

Read Full Post »

κυκλάμινο (Cyclamen hederifolium)

Φωτογραφήθηκε στο Σουρεύλι ΑΡΧΑΙΑ ΘΟΥΡΙΑ 24 Νοέμβρη 2012

Δηλητηριώδες

Δηλητηριώδες

Είναι φυτό δικοτυλήδονο και ανήκει στην οικογένεια των Πριμουλιδών (Primulaceae) ή Myrsinaceae.

Το γένος Κυκλάμινον (Cyclamen) περιλαμβάνει μέχρι και 24 είδη τα οποία αναπτύσσονται κυρίως στις παραμεσόγειες περιοχές αλλά και σε αλπικά υψόμετρα.

Στην Ελλάδα θα τα συναντήσουμε και με άλλα κοινά ονόματα όπως σκυλάκι, τουρκάκι, λαγόψωμο, λαγουδάκια, κυκλαμιές, κοτταρίδες, κολλιτσίνια, τρικλαμίδες ακόμα και χοιρόψωμο επειδή τις ρίζες του τις τρώνε οι χοίροι.

Τα κυκλάμινα είναι ποώδη πολυετή φυτά,  κονδυλόριζα, με  μικρό ύψος και ωραία καρδιόσχημα ή νεφροειδή φύλλα, σκούρα πράσινα στο επάνω μέρος και  συνήθως κοκκινωπά στην κάτω επιφάνεια,  με μακριούς μίσχους. Τα άνθη είναι ρόδινα, λευκά, ιώδη ή πορφυρά  με  πολύ  μακρύ ποδίσκο και γέρνουν προς τα κάτω.

Πολλαπλασιάζονται με σπέρματα και ως τρόπος είναι προτιμότερος γιατί τα νέα φυτά έχουν πλουσιότερη ανθοφορία και  πολύ πιο έντονα χρώματα, ή με κονδύλους.

Ανθίζουν από το φθινόπωρο μέχρι την άνοιξη, ενώ  τα περισσότερα είδη περνούν μια περίοδο λήθαργου το καλοκαίρι. Υπάρχουν βέβαια και κάποιες ποικιλίες, που όμως δεν ευδοκιμούν στην Ελληνική ύπαιθρο, που ανθίζουν από την άνοιξη έως τις αρχές του καλοκαιριού.

Οι χλωροί βολβοί είναι πλούσιοι σε άμυλο και παρόλο που χρησιμοποιούνται για χοιροτροφή,  περιέχουν την τοξική ουσία κυκλαμίνη που εμφανίζεται όταν ξεραθούν. Η κυκλαμίνη είναι τοξική για τον άνθρωπο προκαλεί τοπικά ερεθιστικά φαινόμενα ενώ σε μεγαλύτερες δόσεις επιφέρει γαστρεντερικές διαταραχές, ζάλη, σπασμούς κλπ., ενώ οι χοίροι τρέφονται με κυκλάμινα χωρίς να παθαίνουν καμιά βλάβη.

Το φρέσκο ​​υποκείμενο είναι  δραστικό καθαρτικό. Θα πρέπει να χρησιμοποιείται με εξαιρετική προσοχή. Ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο φτιάχνεταιι από τη φρέσκια ​​ρίζα και εφαρμόζεται εξωτερικά στα έντερα για να προκαλέσει καθαρισμό.

Οι κυριότεροι εχθροί του κυκλάμινου είναι ένα κολεόπτερο του γένους Otiorynchus  που προσβάλλει τις ρίζες, ο μύκητας Thielariopsis που μαυρίζει τους κονδύλους και διάφορα νηματοειδή σκουληκάκια.

Γη και Υδωρ

Read Full Post »

Sinapis arvensis Φωτογραφήθηκε στις 19 Νοέμβρη 2012 στο ΑΡΙΟΧΩΡΙ περιοχή ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΟΥΡΙΑΣ

Sinapis arvensis Φωτογραφήθηκε στις 19 Νοέμβρη 2012 στο ΑΡΙΟΧΩΡΙ περιοχή ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΟΥΡΙΑΣ

Οι βρούβες (λαψάνα, αγριοσινάπι) ειναι από τα πιο κοινά και δημοφιλή άγρια χόρτα στην Ελλάδα. Ευδοκιμούν σε ηλιόλουστα, ασβεστώδη εδάφη και όπου βρέχει ελάχιστα. Η καταγωγή τους είναι από τη νοτιοανατολική Ασία. Βρίσκονται στις περιοχές της Μεσογείου ως αυτοφυή, ενώ έχουν εγκλιματιστεί και στη βόρεια Αμερική. Είναι μονοετή, ποώδη φυτά. Η βρούβα  ανήκει στην οικογένεια των Σταυρανθών ή Κραμβοειδών. Οι βρούβες έχουν ζωηρά κίτρινα άνθη, που σχηματίζουν ταξιανθίες και τα φύλλα είναι μετρίου μεγέθους που εναλλάσσονται. Ανθίζουν από το Μάρτιο μέχρι και τον Οκτώβριο.

Sinapis arvensis Φωτογραφήθηκε στις 19 Νοέμβρη 2012 στο ΑΡΙΟΧΩΡΙ περιοχή ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΟΥΡΙΑΣ

Sinapis arvensis Φωτογραφήθηκε στις 19 Νοέμβρη 2012 στο ΑΡΙΟΧΩΡΙ περιοχή ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΟΥΡΙΑΣ

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Οι βρούβες, τρώγονται τα φύλλα σε βραστή σαλάτα με ελαιόλαδο και λεμόνι. Πολύ νόστιμα και τρυφερά είναι τα ανθοφόρα βλαστάρια τους που κόβονται μαζί με τα μπουμπούκια νωρίς την άνοιξη. Ονομάζονται πορίχια ή τσιμπιτή βρούβα, από τον τρόπο που κόβονται, σαν να τσιμπάμε τους πολύ τρυφερούς βλαστούς. Στις γλυκές βρούβες τα ‘’τσιμπιτά’’ λέγονται και ‘’γλυκοβλάσταρα’’. Γίνονται βραστά, όπως και τα φύλλα, αλλά σε πολλά χωριά συνηθίζουν να τα βάζουν σε λαδερά φαγητά με κουκιά ή αρακά. Γενικά, οι βρούβες δίνουν μια κάπως βαριά μυρωδιά, παρόμοια με του μπρόκολου. Αποδίδουν μία ελαφρώς καυστική γεύση, πικρή, που παντρεύεται με την γεύση του λαδιού και πηγαίνει άριστα με τα ψάρια.
Η βρούβα ή σινάπι είναι γνωστό από την εποχή του Ιπποκράτη. Στο μεσαίωνα το χρησιμοποιούσαν ως συντηρητικό των τροφών, γιατί σταματά τη δράση των μικροοργανισμών. Χρησιμοποιούνται οι σπόροι (από τους οποίους γίνεται η μουστάρδα) και τα φρέσκα φύλλα του. Στην κουζίνα χρησιμοποιείται η άσπρη και η άγρια βρούβα, ενώ στη φαρμακοποιία η μαύρη βρούβα. Το άσπρο σινάπι έχει διεγερτική επίδραση σε όλες τις λειτουργίες του οργανισμού και δίνει μια αίσθηση ευεξίας ενώ με το μαύρο κάποιοι κάνουν «σιναπισμούς» (χτυπώντας σπόρους και τοποθετώντας τον πολτό εξωτερικά) για να δημιουργήσουν τοπική υπεραιμία.
Το σινάπι ή βρούβα, έχει πάρα πολλές θεραπευτικές ιδιότητες και εκτός από τη γνωστή μουστάρδα χρησιμοποιείται ως αφέψημα, ζωμός, αλεύρι, λάδι (σιναπόλαδο), έγχυμα, κατάπλασμα κ.ά. Πρέπει να αποφεύγεται η χρήση του σκέτου σιναπόσπορου γιατί είναι πολύ καυστικός, όπως και του αδιάλυτου σιναπόλαδου στο δέρμα γιατί προκαλεί εγκαύματα. Καλό θα είναι οι υπερτασικοί να αποφεύγουν το σινάπι.

Hedrick. U. P. Sturtevant’s Edible Plants of the World.

Mabey. R. Food for Free

Launert. E. Edible and Medicinal Plants

Uphof. J. C. Th. Dictionary of Economic Plants

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Όλες οι βρούβες έχουν φαρμακευτικές ιδιότητες και η βρώση τους θεωρείται καθαρτική, αποτοξινωτική, τονωτική με ευεργετικά αποτελέσματα στο κυκλοφοριακό και τη καρδιά. Από την αρχαιότητα οι σπόροι του σιναπιού πιστεύεται ότι έχουν διεγερτικές ικανότητες. Οι σπόροι της μαύρης βρούβας χρησιμοποιούνται για παραγωγή φαρμάκων.

Chancellor. P. M. Handbook of the Bach Flower Remedies

envifriends

Sinapis arvensis Φωτογραφήθηκε στις 19 Νοέμβρη 2012 στο ΑΡΙΟΧΩΡΙ περιοχή ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΟΥΡΙΑΣ

Sinapis arvensis Φωτογραφήθηκε στις 19 Νοέμβρη 2012 στο ΑΡΙΟΧΩΡΙ περιοχή ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΟΥΡΙΑΣ

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Ένα εδώδιμο λάδι λαμβάνεται από το σπόρο το οποίο χρησιμοποιείται στην παραγωγή σαπουνιού. Είναι καύσιμο οπότε μπορεί να χρησιμοποιηθεί για φωτισμό .

Grieve. A Modern Herbal

Komarov. V. L. Flora of the USSR

Read Full Post »

Οικογένεια: Solanaceae
Γένος: Solanum
Είδος: Solanum nigrum ή αγριοντομάτα ή στύφνος.

Είναι φυτό ετήσιο πολύ κοινό σε όλη την Ελλάδα. Ο Διοσκουρίδης το ονομάζει «Κηπαίος Σταρύχνος». Ο βλαστός του δημιουργεί πολλά κλαδιά είναι λείος, τα φύλλα του είναι ωοειδή και έχουν χρώμα πράσινο βαθύ. Τα άνθη του είναι λευκά και μικρά και ο καρπός σφαιρικός και μαύρος. Διαθέτει φαρμακευτικές ιδιότητες εξ’ αιτίας της στρυχνίνης που περιέχει. Χρησιμοποιούνται όλα τα μέρη του φυτού σαν καταπραϋντικά και μαλακτικά αλλά μόνο με ιατρική συνταγή.

Δηλητηριώδες

Δηλητηριώδες

Υπάρχουν πολλές διαφωνίες για το αν ή όχι τα φύλλα ή οι καρποί του φυτού είναι δηλητηριώδη. Οι διαφωνίες ποικίλλουν από σχετικά δηλητηριώδες έως  απόλυτα ασφαλές για κατανάλωση. Το φυτό πάντως καλλιεργείται ως εδώδιμο, για τους καρπούς του  τα φύλλα του. Η τοξικότητα διαφέρει από μέρος σε μέρος διότι σχετίζεται με τη σύσταση του εδάφους. Στους άγουρους καρπούς υπάρχει υψηλότερη συγκέντρωση  τοξινών.

Grieve. A Modern Herbal

Frohne. D. and Pfänder. J. A Colour Atlas of Poisonous Plants

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Τρώγεται  μαγειρεμένο. Χρησιμοποιείται σε κονσέρβες μαρμελάδες, πίτες. Έχει ευχάριστη γεύση μοσχοβολιστή . Μόνο οι  πλήρως ώριμοι καρποί θα πρέπει να χρησιμοποιούνται διότι οι άγουρι περιέχουν την τοξίνη σολανίνη. Ο καρπός περιέχει περίπου 2,5% πρωτεΐνη, 0,6% λίπος, 5,6% υδατάνθρακες, 1,2% τέφρα και  είναι περίπου 9 mm σε διάμετρο .  Τα τρυφερά φύλλα και οι βλαστοί τρώγονται  ωμοί ή  μαγειρεμένα. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν γαρνιτούρα στις σαλάτες ή στις σούπες. Οι τρυφερές κορφές του μαζεύονται όλο το καλοκαίρι. Το χρησιμοποιούμε κυρίως μαζί με βραστά τσιγαριστά λαχανικά, όπως τα βλίτα, τα φασόλια και τα κολοκυθάκια.

Τα 100γραμμάρια φύλλων περιέχουν:

42 θερμίδες, νερό 86.4%, πρωτεϊνες 4 γραμμάρια, Λίπος  0.7 γραμμάριαg, Υδατάνθρακες  7.6 γραμμάρια , Φυτικές ίνες 1.6 γραμμάρια, Ασβέστιο, Φωσφόρο, Σίδηρο , Μαγνήσιο, Νάτριο, Κάλιο και Ψευδάργυρο.

Τα 100γραμμάρια φύλλων επιπρόσθετα περιέχουν Βιταμίνες: A 2000mg; Θυαμίνη (B1): 0.15mg,  Ριβοφλαβίνη (Β2): 0,15 mg, Νιασίνη: 1.2mg, C: 43mg.

Vilmorin. A. The Vegetable Garden

Reid. B. E. Famine Foods of the Chiu-Huang Pen-ts’ao.

Facciola. S. Cornucopia – A Source Book of Edible Plants

Harrington. H. D. Edible Native Plants of the Rocky Mountains

Facciola. S. Cornucopia – A Source Book of Edible Plants

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Ολόκληρο το φυτό  χρησιμοποιείται σαν  εμμηναγωγό, αντιφλεγμονώδες, εφιδρωτικό, διουρητικό, μαλακτικό, αντιπυρετικό, ναρκωτικά, καθαρτικό και τα κατασταλτικό. Συγκομίζεται το φθινόπωρο όταν συνυπάρχουν και τα λουλούδια και οι καρποί και ξηραίνεται για χρήση αργότερα . Πρέπει να χρησιμοποιείται  με προσοχή λόγω της  τοξικότητας. Τα φύλλα,  οι βλαστοί και οι ρίζες  χρησιμοποιούνται εξωτερικά ως κατάπλασμα, και ως ξέπλυμα πληγών. Τ φύλλα του φυτού δρουν αναλγητικά, αντισπασμωδικά, αντιφλεγμονώδη και αγγειοδιασταλτικά. Το φυτό έχει χρησιμοποιηθεί για την παρασκευή αναλγητικών αλοιφών και ο χυμός του καρπού έχει χρησιμοποιηθεί ως αναλγητικό για πονόδοντους.

Lust. J. The Herb Book

Emboden. W. Narcotic Plants

Duke. J. A. and Ayensu. E. S. Medicinal Plants of China

Moerman. D. Native American Ethnobotany

Plants For A Future

Χρησιμεύει: Φαγούρα (πλύσεις με αφέψημα φυτού), Λειχήνες προσώπου (επιθέματα φύλλων), Μητρίτιδα (με συνταγή ιατρού), Εγκαύματα (κατάπλασμα πολτού φύλλων), Έρπητας (με συνταγή ιατρού)

Περιέχει αλκαλοειδή, την σολανίνη, η οποία δηλητηριώδη για τον άνθρωπο και τα βοοειδή και η οποία συγκεντρώνεται κυρίως στους καρπούς (όταν γίνονται μαύροι). Είναι δυνατόν να αποτελέσει αιτία δηλητηρίασης αν καταναλωθεί σε μεγάλες ποσότητες και σε προχωρημένο στάδιο ωρίμανσης, αφού περιέχει τα αλκαλοειδή σολανίνη και σολανιδίνη. Στο παρελθόν έχουν αναφερθεί οξείες δηλητηριάσεις σε ζώα και ανθρώπους από αυτό το φυτό. Τα δηλητηριώδη μέρη του φυτού κατά φθίνουσα σειρά επικινδυνότητας είναι: πράσινα καρπίδια, κόκκινα καρπίδια, φύλλα, στελέχη και ρίζες. Επίσης όσο πιο ώριμο είναι το παραπάνω χόρτο τόσο μεγαλύτερη ποσότητα σολανίνης περιέχει και άρα πιο επικίνδυνο γίνεται. Τέλος η τοξικότητά του δεν μειώνεται με την αποξήρανσή του.
ΒΟΤΑΝΑ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ

Read Full Post »

Tragopogon porrifolius  Μπουφόραχη Αρχαίας Θουρίας 21 Απρίλη 2012

Tragopogon porrifolius Μπουφόραχη Αρχαίας Θουρίας 21 Απρίλη 2012

Άλλες ονομασίες του είναι Λαγόχορτο, Γένια του Λαγού, Σκούλος, Γένια του Τράγου. Υπάρχουν περίπου 40 είδη του στις Μεσογειακές χώρες. Ο πρασόφυλλος αναφέρεται από το Θεόφραστο και τον Διοσκουρίδη με την ίδια ονομασία Τραγοπώγων, που σημαίνει εκείνο που έχει πώγωνα ή γένια τράγου. Η κοινή του ονομασία είναι λαγόχορτο. Το φυτό μπορεί να το συναντήσει κανείς σε σκληρά ακαλλιέργητα μέρη, στα αγριώματα και στους αγρούς. Το φυτό φτάνει σε ύψος μεταξύ 30-120 εκατοστών και οι ρίζες του είναι λευκές, σαρκώδεις και συνήθως διακλαδίζονται, σχηματίζοντας ριζώματα. Έχει ένα κεντρικό βλαστό, ο οποίος είναι συνήθως χωρίς διακλαδώσεις, που περιέχει ελαφρά πικρό, γαλακτώδη χυμό. Τα φύλλα του είναι ανοιχτοπράσινα, στενόμακρα και λογχοειδή, με βαθιά αυλάκωση στο μέσο.

Τραγοπώγων ο πρασόφυλλος -Tragopogon porrifolius-Plants

Τα άνθη του έχουν διάμετρο περίπου πέντε εκατοστά και περιβάλλονται από οκτώ πράσινα μακρόστενα βάκτρια, τα οποία είναι μακρύτερα από τα πέταλα. Έχουν ελαφρώς μωβ χρώμα. Είναι ερμαφρόδιτα και η επικονίαση γίνεται από έντομα. Τα άνθη είναι χαρακτηριστικά διότι ανοίγουν μόνο τις πρωινές ώρες και κλείνουν μετά το μεσημέρι. Ο καρπός είναι αχαίνιο με μήκος τέσσερα εκατοστά και αυλακωτή επιφάνεια το οποίο φέρει μακριές τρίχες (πάππος).

tragopogon_porrifolius2

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Τα φύλλα τρώγονται ωμά, σε σαλάτα , βραστά ή σε χορτόπιτες.  Τρώγονται επίσης τα λουλούδια , οι σπόροι και τα κοτσάνια. Πολλές φορές προστίθενται στα φαγητά για να τους δώσουν γλυκιά γεύση. Οι σαρκώδεις ρίζες του φυτού είναι εδώδιμες και έχουν τη γεύση στρειδιού.Οι ρίζες του πρέπει να συλλέγονται πριν κάνει σπέρματα το φυτό επειδή χάνουν την τρυφερότητά τους.

Salsify2

Στα ψυχρά κλίματα ο τραγοπώγων σαν απαλό φυτό, δεν μπορεί να καλλιεργηθεί τον χειμώνα χωρίς ιδιαίτερες προφυλάξεις. Στην Ελλάδα όμως μπορεί να σπείρει κανείς όλους τους μήνες για να έχει κάθε καιρό και φύλλα και ρίζες. Τα πρώτα πρέπει να κόβονται όταν είναι τρυφερά.Είναι δύσκολο για να συλλέξει κανείς τον σπόρο του τραγοπώνου γιατί είναι φτερωτός όπως του μαρουλιού και αμέσως όταν ωριμάσει τον σκορπίζει ο άνεμος. Για αυτό τον μαζεύουν το πρωί. Η ρίζα του μπορεί να καβουρδιστεί και να χρησιμοποιηθεί ως καφές.

Φτιάχνω μόνος μου

Ανώτατο Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Κρήτης Σχολή Τεχνολογίας Γεωπονίας Τμήμα Φυτικής Παραγωγής

Hedrick. U. P. Sturtevant’s Edible Plants of the World

Mabey. R. Food for Free Kindle Edition 2008

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:  Χρησιμοποιείται σαν διουρητικό και καθαρτικό, για τις αρθρίτιδες, τους ρευματισμούς και τις δερματικές παθήσεις. Σε μια αναλογία με νερό 1 προς 5 μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τους κολικούς των νεφρών (ένα ποτήρι κάθε πρωί και πριν το φαγητό).

549_Tragopogon_porrifolius

Το Λαγόχορτο έχει ευεργετική επίδρασηστον καθαρισμό  του ήπατος και της χοληδόχου κύστης (Chevallier. A. The Encyclopedia of Medicinal Plants)

Η ρίζα  βοηθά στην ευεξία  του οργανισμού, δρα σαν ελαφρό καθαρτικό, διουρητικό και αποφρακτικό. (Grieve. A Modern Herbal, Lust. J. The Herb Book)

Tragopogon_porrifolius_Sturm35

Χρησιμοποιείται επίσης για τη θεραπεία της αρτηριοσκλήρωσης και της υψηλής πίεσης του αίματος (Chevallier. A. The Encyclopedia of Medicinal Plants)

ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

 

Read Full Post »

Μπουφόραχη ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΟΥΡΙΑΣ 21 Γενάρη 2009

Η Καλέντουλα είναι ένα όμορφο αγριολούλουδο, πολύ συνηθισμένο στην περιοχή της Αρχαίας Θουρίας. Ανήκει στην οικογένεια των σύνθετων που αποτελούν την μεγαλύτερη οικογένεια στο φυτικό βασίλειο. Είναι συγγενικό φυτό με τη μαργαρίτα . Η Καλέντουλα είναι μονοετές φυτό με άνθη έντονα κίτρινα ή πορτοκαλί. Η περίοδος ανθοφορίας της είναι πολύ μεγάλη και κρατάει από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Οκτώβριο. Η Καλέντουλα αναπτύσσεται κυρίως σε χαμηλότερα υψόμετρα και συναντάται σε χωράφια, πλαγιές και άκρες δρόμων.

Τα πέταλα λουλουδιών του φυτού , έχουν χρησιμοποιηθεί για ιατρικούς σκοπούς, τουλάχιστον από τον 12ο αιώνα. Η Καλέντουλα έχει υψηλές ποσότητες φλαβονοειδών καιφυτικά αντιοξειδωτικά που προστατεύουν τα κύτταρα από το να καταστραφούν  από ασταθή μόρια που ονομάζονται ελεύθερες ρίζες. Η Καλέντουλα μπορει  να καταπολεμήσει τη φλεγμονή  από ιούς και βακτήρια. Παραδοσιακά έχει χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία των στομαχικών διαταραχών  και τα έλκη, καθώς επίσης  και την ανακούφιση από τις κράμπες της περιόδου ​​αλλά δεν υπάρχει καμία επιστημονική μελέτη σχετικά. Σήμερα  συχνά χρησιμοποιείται τοπικά, που σημαίνει ότι  επενεργεί  στο δέρμα. Έχει αποδειχθεί ότι μπορει να βοηθήσει τις πληγές να επουλωθούν γρηγορότερα, ενδεχομένως με την αύξηση της ροής του αίματος και του  οξυγόνου στην πληγείσα περιοχή. Επίσης  βοηθά  να αναπτυχθούν νέοι ιστοί στο σώμα. Τα αποξηραμένα πέταλα του φυτού  χρησιμοποιούνται σε αλοιφές και βάμματα για πλύσεις στη θεραπεία εγκαυμάτων, μωλώπων και εκδορών, καθώς και στις δευτερεύουσες μολύνσεις που προκαλούνται.  Η Καλέντουλα, επίσης, έχει αποδειχθεί ότι μπορει να βοηθήσει στην πρόληψη δερματίτιδας ή την φλεγμονή του δέρματος σε ασθενείς με καρκίνο του μαστού κατά τη διάρκεια της θεραπείας με ακτινοβολία.

University of Maryland Medical Center

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:

Τα φύλλα  τρώγονται ωμά. Στην αρχή προσδίδουν μία γλυκόξινη γεύση, ακολουθούμενη από μία ισχυρή διεισδυτική γεύση ενός αλατούχου χαρακτήρα. Είναι πολύ πλούσια σε βιταμίνες και μέταλλα και είναι παρόμοια με το Ταραξάκο σε  θρεπτική αξία . Τα φρέσκα πέταλα ψιλοκομμένοα προστίθεται σε σαλάτες. Τα αποξηραμένα πέταλα έχουν μια πιο συμπυκνωμένη γεύση και χρησιμοποιούνται ως καρύκευμα σε σούπες, κέικ, κλπ. Όλα τα μέρη έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε βιταμίνες Α και C]. Μία εδώδιμη κίτρινη χρωστική ουσία λαμβάνεται από τα πέταλα . Ένα υποκατάστατο σαφράν, χρησιμοποιείται για το χρωματισμό  και τη γεύση του ρυζιού, σε σούπες κ.λπ.  Ένα τσάι γίνεται από τα πέταλα και τα λουλούδια. Αυτό που γίνεται μόνο  από τα πέταλα είναι λιγότερο πικρό. Δεν υπάρχει καμία καταγραφή για την εδωδιμότητα των σπόρων , αλλά περιέχουν  έως και 37% πρωτεΐνες και 46% έλαιο.

Grieve. A Modern Herbal

Lust. J. The Herb Book

Reid. B. E. Famine Foods of the Chiu-Huang Pen-ts’ao

Holtom. J. and Hylton. W. Complete Guide to Herbs

Vilmorin. A. The Vegetable Garden

Organ. J. Rare Vegetables for Garden and Table

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Χρησιμοποιείται για την  θεραπεία των προβλημάτων του δέρματος και εφαρμόζεται εξωτερικά για δαγκώματα και  τσιμπήματαδιαστρέμματα, τραύματα, πόνο στα μάτια, φλεβίτιδα κ.α. Συντελεί επίσης στον καθαρισμό και την αποτοξίνωση του οργανισμού όταν  λαμβάνεται εσωτερικά. Συντελεί στην  θεραπεία του πυρετού  και των χρονίων λοιμώξεων. Μόνο το βαθύ πορτοκαλί άνθος  θεωρείται ότι έχει έντονες  φαρμακευτικές ιδιότητες. Το σύνολο του  φυτού , αλλά κυρίως τα λουλούδια και τα φύλλα, είναι αντιφλεγμονώδη, αντισηπτικό, αντισπασμωδικό, καθαρτικό, στυπτικό, χολαγωγό, εφιδρωτικό, εμμηναγωγότονωτικό , επουλωτικό, προστατευτικό δέρματος. Τα φύλλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν φρέσκα ή αποξηραμένα. Μαζεύονται καλύτερα  το πρωί  αμέσως μετά αφού στεγνώσει η  δροσιά. Τα λουλούδια χρησιμοποιούνται επίσης νωπά ή ξερά, για αποξήρανση συγκομίζονται όταν ανοίξουν πλήρως και πρέπει να στεγνώσουν αμέσως στη σκιά. Ένα τσάι από τα πέταλα τονώνει την κυκλοφορία και ,όταν  λαμβάνεται τακτικά, μπορεί να διευκολύνει στην ανακούφιση από την φλεβίτιδα. Η εφαρμογή των  κοτσανιών που έχουν συνθλιβεί πάνω σε κάλους και κονδυλώματα βοηθά στην εύκολη αφαίρεσή τους. Τα φύλλα, τα άνθη και τα μπουμπούκια χρησιμοποιούνται για να φτιαχτεί  ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο που χρησιμοποιείται εσωτερικά προκειμένου να επιταχυνθεί η επούλωση των πληγών. Η Γερμανική Επιτροπή για την θεραπεία με βότανα, εγκρίνει την καλέντουλα για φλεγμονές του στόματος και του φάρυγγα ,  για  πληγές και εγκαύματα .

Όταν ενσωματωθεί σε ένα λάδι ή gel σχηματίζεται ένα αντιφλεγμονώδες παρασκεύασμα που χρησιμοποιείται για την πολύ γρήγορη θεραπεία των πληγών π.χ. για στα πόδια ενός διαβητικού όταν η ταχύτητα της θεραπείας είναι κρίσιμη.

Chiej. R. Encyclopaedia of Medicinal Plants

Launert. E. Edible and Medicinal Plants

Mills. S. Y. The Dictionary of Modern Herbalism

Duke. J. A. and Ayensu. E. S. Medicinal Plants of China

Karalliedde. L. and Gawarammana. I. Traditional Herbal Medicines

Plants For A Future

Εγκαύματα, κοψίματα και μώλωπες
Τα διαλύματα και οι αλοιφές της  Καλέντουλας 
εφαρμόζεται στο δέρμα για να βοηθήσουν τα εγκαύματα,  τους μώλωπες και τις πληγές προκειμένου επουλωθούν γρηγορότερα και για την καταπολέμηση των ήσσονος σημασίας λοιμώξεων που προκαλούνται.  Η κρέμα χρησιμοποιείται επίσης για τη θεραπεία των αιμορροΐδων. Ομοιοπαθητικοί γιατροί  συχνά συνιστούν τη χρήση αλοιφών με καλέντουλα για να θεραπεύσουν πρώτου βαθμού εγκαύματα και ηλιακά εγκαύματα.

Λοίμωξη του ωτός (μέση ωτίτιδα)
Σταγόνες για το αυτί που περιέχουν καλέντουλα μερικές φορές χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία λοιμώξεων του αυτιού στα παιδιά. Οι σχετικές επιστημονικές μελέτες δεν έχουν διαπιστώσει καμία παρενέργεια.

University of Maryland Medical Center

Η καλέντουλα χρησιμοποιείται ως εφιδρωτικό, για το καθαρισμό του αίματος, την μείωση του σακχάρου στο αίμα και επίσης ως αντιφλεγμονώδες του δέρματος.

Plant Physiology and Biochemistry vol. 42 issue 9 September, 2004. p. 695-701

Department of Biology, Teacher Training University Tehran, Iran

Dipartimento di Chimica e Biotecnologie Agrarie,Pisa, Italy

Επιπλέον, η καλέντουλα έχει βρεθεί σαν ένα από τα πιο αποτελεσματικά φάρμακα για τη θεραπεία στις ακραίες αιμορραγίες των αιμορροϊδων. Επίσης είναι κατάλληλη για να σταματήσει η αιμορραγία των ούλων διότι επενεργεί στα αγγεία τα οποία  συστέλλονται. Το φρέσκο ​​γάλα του φύλλου της σε μία ή δύο κουταλιές  είναι ικανό να θεραπεύσει την οισοφαγική παλινδρόμηση και άλλες πληγές του στομάχου. Στη Γαλλία συνήθως χρησιμοποιούν την πτώση της θερμοκρασίας του σώματος με την εφίδρωση που προκαλεί η Καλέντουλα  ως ένα αποτελεσματικό ηρεμιστικό.

Mir heydar (2003). Plant Dictionary, Islamic Culture Publication. Editorial. Tehran Iran.

Η Καλέντουλα χρησιμοποιείται στην θεραπεία της  αναιμίας,  των προβλημάτων  στα νεφρά, της παρωτίτιδας, της ανεμοβλογιάς, της ιλαράς, του έλκους,  του ίκτερου και  των νευρωτικών προβλημάτων. Επιπρόσθετα εξαφανίζει τα σπυράκια ακμής, τις ανωμαλίες του  δέρματος και τις χιονίστρες.

academic journals

Sharrif moghaddasi Mohammad and Hamed Haddad Kashani

Department of Agronomy and Plant Breeding, Saveh Branch, Islamic Azad University, Saveh, Iran

Anatomical Sciences Research Center, Kashan University of Medical Sciences, Kashan, Iran.

Οι ρητίνες που υπάρχουν στην Καλέντουλα έχουν αντιμυκητιασικές, αντιβακτήριακες   ιδιότητες.
Επιπλέον, αυτό το φυτό έχει χρησιμοποιηθεί για να θεραπεύσει τις φουσκάλες στα πόδια και για να ανακουφίσει το κάψιμο στις θηλές που προκαλείται από θηλασμό.

Zarezadeh A (2003). Medicinal plant dictionary

Ένα μείγμα Καλέντουλας πυκνότητας 5% μαζί με αντισηπτικό είναι αποτελεσματικό σε μεγάλο βαθμό στην τόνωση του δέρματος κατά τη διάρκεια χειρουργικών επεμβάσεων. Οι ερευνητές έχουν ανακαλύψει ότι η αλοιφή της καλέντουλα ενισχύει το μεταβολισμό της παραγωγής γλυκοπρωτεΐνης, νουκλεοπρωτεΐνης και κολλαγόνου στη θέση αυτή. Η διατροφική χρήση των πετάλων των λουλουδιών έχει αντιβακτηριακή δράση. Επιπρόσθετα προστατεύει από τους ιούς και την γαστρίτιδα. Στην παραδοσιακή ιατρική, χρησιμοποιείται ενάντια στους σπασμούς και σαν  διουρητικό.

Salehi-Sormaghi MH (2006) Medicinal and medical plant

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Το ανεπτυγμένο φυτό δρα ως ένα έντομοαπωθητικό και  μειώνει τον πληθυσμό των σκουληκιών  του εδάφους . Τα λουλούδια του χρησιμοποιούνται για των στολισμό. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν και σε λοσιόν για το δέρμα και όταν προστίθενται σε σαμπουάν μαλλιών ελαφρύνουν το χρώμα των μαλλιών. Τα λουλούδια δρουν και σαν εναλλακτικό συστατικό  ενεργοποιητή λιπάσματος. Ένα αποξηραμένο και κονιοποιημένο μίγμα από διάφορα μέρη του φυτού μπορούν να προστεθούν σε ένα σωρό λιπάσματος, προκειμένου να επιταχυνθεί η βακτηριακή δραστηριότητα και επομένως να μειωθεί ο χρόνος που απαιτείται για να γίνει το κομπόστ. Μία κίτρινη βαφή λαμβάνεται από τα  βρασμένα άνθη. Επίσης ένα αιθέριο έλαιο  λαμβάνεται από το φυτό το οποίο χρησιμοποιείται με φειδώ, λόγω της δυσκολίας στη λήψη του, σε αρώματα. Τα λουλούδια του φυτού κλείνουν  όταν πρόκειται να υπάρξουν υγρές καιρικές συνθήκες και ως εκ τούτου μπορει να χρησιμοποιηθεί ως ένα βραχυχρόνιο μέσο της πρόγνωσης του καιρού.

Read Full Post »

25 Απρίλη 2009 Μπουφόραχη  ΑΡΧΑΙΑ ΘΟΥΡΙΑ

25 Απρίλη 2009 Μπουφόραχη ΑΡΧΑΙΑ ΘΟΥΡΙΑ

Το κίτρινο λούπινο έχει ύψος 20-40 εκατοστά αλλά μπορεί να φθάσει και το 1 μέτρο. Το στέλεχος του φυτού διακλαδίζεται πάρα πολύ και φέρει όρθια τριχίδια. Το κάθε φύλλο είναι σύνθετο, αποτελείται από 7-11 φυλλάρια που φέρουν τριχίδια και στις δύο επιφάνειες.  Τα άνθη του έχουν κίτρινο χρώμα και φέρονται στην άκρη του βλαστού σε βοτρυώδεις ταξιανθίες και είναι μυρωδάτα.  Έχει λοβούς τριχωτούς που φέρουν 4-6 σπέρματα. Τα σπέρματα είναι μικρά, κίτρινου χρώματος, διάστικτα με μαύρα σημάδια.

Τα κίτρινα λούπινα είναι αυτά που υποφέρουν περισσότερο από την υψηλή περιεκτικότητα του εδάφους στο ασβέστιο. Είναι το πλέον ασβεστόφοβο λούπινο. Το είδος αυτό μπορεί να αναπτυχθεί καλά σε αμμώδη εδάφη.  Επίσης είναι το λούπινο με την υψηλότερη περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες (35-48%).

25 Απρίλη 2009 Μπουφόραχη  ΑΡΧΑΙΑ ΘΟΥΡΙΑ

25 Απρίλη 2009 Μπουφόραχη ΑΡΧΑΙΑ ΘΟΥΡΙΑ

Υπάρχουν πολλές ποικιλίες, περισσότερες από 100 από αυτό το είδος λούπινου. Οι ποικιλίες αυτές περιέχουν μικρές ποσότητες αλκαλοειδών εκτός της Schwako.

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Είναι πολύ πικρά. Το άλευρό τους περιέχει λεγγουμίνη και αζωτούχο ουσία ανάλογη με την καζείνη του γάλακτος. Τα λούπινα περιέχουν πικρό έλαιο, φωσφορικό ασβέστιο, μαγνήσιο, ίχνη φωσφορικού καλίου και σιδήρου, λίγο άμυλο και δεν περιέχει καθόλου ζάχαρο (αυτή είναι η διαφορά του με τα άλλα ψυχανθή). Οι σπόροι τρώγονται  μαγειρεμένοι.

Lupinus luteus Αρχαία Θουρία , Μοιρούλι, Αριοχώρι 20 Μάη 2014

Lupinus luteus
Αρχαία Θουρία , Μοιρούλι, Αριοχώρι 20 Μάη 2014

Χρησιμοποιούνται σαν μια τροφή πλούσια σε πρωτεΐνη  μαζί με λαχανικά  ή σαν τα μαγιρεμένα φασόλια. Ο σπόρος μπορεί επίσης να γίνει αλεύρι και να αναμειχθεί με άλλα άλευρα δημητριακών για την παρασκευή ψωμιού κ.λπ. Η πικρή γεύση των σπόρων οφείλεται στην παρουσία των τοξικών αλκαλοειδών γι αυτό δεν πρέπει να καταναλώνονται πριν την απομάκρυνσή των αλκαλοειδών που με εμβάπτιση των σπόρων σε νεροό . (2 ή 3 αλλαγές ) . Ο καβουρδισμένος  σπόρος είναι ένα υποκατάστατο του καφέ .

Hedrick. U. P. Sturtevant’s Edible Plants of the World

Uphof. J. C. Th. Dictionary of Economic Plants

Tanaka. T. Tanaka’s Cyclopaedia of Edible Plants of the World

Άνθιση – συλλογή – χρησιμοποιούμενα μέρη:
Για θεραπευτικούς σκοπούς χρησιμοποιούνται τα σπέρματα στην ωρίμανσή τους.

Illustration_Lupinus_luteus1

Θεραπευτικές ιδιότητες και ενδείξεις:
Είναι ωφέλιμα για προβλήματα αρθριτικών. Δρα ως ανθελμινθικό και καθαρτικό. Σε καταπλάσματα κάνει καλό σε προβλήματα φλεγμονών και σπυριά. Εμποδίζουν τα αποστήματα και διαλύουν τους λευκούς όγκους όταν παρασκευάζονται με ξύδι. Είναι χρήσιμο σε προβλήματα υπερέντασης και διαβήτη.

Lupinus luteus

Παρασκευή και δοσολογία:
Σε προβλήματα αρθριτικών τα λούπινα καβουρδίζονται και στη συνέχεια τα κάνουμε σκόνη. Την σκόνη αυτή την ανακατεύουμε με νερό (μία κουταλιά του τσαγιού σε ένα φλιτζάνι νερό) και την πίνουμε νηστικοί.
Από το αφέψημα των σπόρων (ένα κουταλάκι του τσαγιού σε ένα φλιτζάνι νερό) πίνουμε ένα μικρό φλιτζάνι νηστικοί, όταν το χρειαζόμαστε ως ανθελμινθικό ή καθαρτικό.

Προφυλάξεις:
Όλα τα είδη λουπίνων περιέχουν μία τοξική ουσία, τη λουπινιδίνη που μπορεί αν ληφθεί σε ποσότητα, να προκαλέσει δηλητηρίαση ειδικού τύπου, τη θανατηφόρο νόσο λουπίνωση. Τη νόσο αυτή προκαλεί κύρια ένα κτηνοτροφικό είδος λούπινου, ο «κιτρινανθής θέρμος» που καλλιεργείται στη δυτική και μέση Ευρώπη, κυρίως στη Γερμανία και που χρησιμοποιείται για διατροφή προβάτων, στα οποία προκαλεί τον θάνατο αν τρέφονται αποκλειστικά με αυτό.

Οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν ότι τα λούπινα είναι, σαν τα ρεβίθια, μια τροφή για τους πεινασμένους. Ακόμη και στον 19ο αιώνα, οι κάτοικοι της Μάνης, που ξεχώριζαν για τη φτώχεια τους, ήταν γνωστοί σαν «λουπινοφάγοι». Τα λούπινα ήταν και η ειδική τροφή των επισκεπτών του Νεκρομαντείου στον Αχέρωντα, σαν προετοιμασία για την επικοινωνία τους με τους νεκρούς. Ορισμένα αλκαλοειδή, που περιέχουν τα λούπινα, προκαλούν έκσταση και ελάττωση των αισθήσεων, όπως το ήθελαν οι μάντεις για να επιτύχουν την επικοινωνία με τις ψυχές των πεθαμένων.
Το 1917, σ’ ένα βοτανικό συμπόσιο σχετικό με τα λούπινα, που έγινε στο Αμβούργο, ένας Γερμανός καθηγητής, ο Dr. Thoms, περιέγραψε τις πολυσχιδείς χρήσεις, που θα μπορούσαν να έχουν τα λούπινα. Σ’ ένα τραπέζι λοιπόν, που καλύφθηκε με τραπεζομάντιλο από ίνες λούπινων, προσφέρθηκε μια σούπα από λούπινα και μετά τη σούπα, μπριζόλα λούπινου, ψημένη σε λάδι λούπινου και καρυκευμένη με εκχύλισμα λούπινου. Έπειτα σέρβιραν ψωμί με περιεκτικότητα 20 τα εκατό σε λούπινο, μαργαρίνη λούπινου και τυρί από λούπινο και τέλος το λικέρ λούπινου και ο καφές φυσικά από λούπινα. Έπλυναν τα χέρια τους με σαπούνι επίσης από λούπινο, ενώ φύλλα χαρτιού από ίνες λούπινου και φάκελοι με κόλλα λούπινου ήταν διαθέσιμα για να γράφουν τις σημειώσεις τους.

Read Full Post »