Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Μαλακτικά’ Category

33 2009 222Είναι πολυετής και αειθαλής πόα της περιοχής της Αρχαίας Θουρίας – Μυκηναϊκής Άνθειας με ρόδακα βάσης, που το ύψος της δεν ξεπερνά τα 10 εκατοστά. Όλο το φυτό φέρει τρίχες θηλυκοειδείς. Φύλλα πλατιά σαν σπάτουλα, το μήκος των οποίων φτάνει τα 4 εκατοστά. Ανθοταξίες σε μονήρη κεφάλια 15 έως 30 χιλιοστών. Άνθη του δίσκου κίτρινα, γλωσσίδια λευκά, ρόδινα που φέρουν κόκκινες αποχρώσεις στην κάτω επιφάνεια.
Bellis_perennis,I_MWS18743Οι κεφαλές είναι περίπου 2-3 εκ. σε διάμετρο, με λευκά ακτινοτά μπουκετάκια (συχνά η αιχμή είναι κόκκινη) και κίτρινο κεντρικό δίσκο.
Μολονότι το «λουλούδι» μπορεί να φαίνεται ότι αποτελείται από ένα κίτρινο κέντρο με λευκά πέταλα, αυτό δεν είναι η αλήθεια. Κάθε ξεχωριστό «πέταλο» είναι από μόνο του ένα ξεχωριστό λουλούδι, που ονομάζεται asterales . Στο κέντρο υπάρχουν επίσης πολλά μικρά κίτρινα λουλούδια. Τα διαφορετικά χρώματα και στυλ λουλουδιών δρουν από κοινού προκειμένου να προσελκύσουν τα έντομα. Αυτός ο τύπος λουλουδιού που είναι γνωστός και ως σύνθετο λουλούδι (composite flower). Αυτά παράγονται σε άφυλλους μίσχους περίπου 2-10 εκ και σπάνια 15 εκ σε ύψος
Ιστορικά στοιχεία:
Το βότανο λόγω των στυπτικών του ιδιοτήτων έχει χρησιμοποιηθεί από την αρχαιότητα.
Το φυτό το συσχέτιζαν με τις πολεμικές εχθροπραξίες. Οι Μαργαρίτες άνθιζαν στα χορταριασμένα πεδία των μαχών και χρησιμοποιούνταν για να σταματήσουν την αιμορραγία των τραυμάτων επειδή το φυτό έχει αντισηπτική ιδιότητα που βοηθά τα τραύματα να επουλωθούν.
Bellis Perennis L.  T 503Στην αρχαία Ρώμη οι χειρούργοι που συνόδευαν τις ρωμαϊκές λεγεώνες στη μάχη, διέταζαν τους σκλάβους τους να συλλέγουν σακιά με μαργαρίτες για να παίρνουν τον χυμό τους. Το χυμό τον μετέφεραν σε ασκούς για να το χρησιμοποιούν στη συνέχεια μουσκεύοντας τους επιδέσμους με τους οποίους επέδενα τα τραύματα από τα ξίφη και τις λόγχες.
Στη λαϊκή ιατρική οι χωρικοί εφάρμοζαν μερικές φορές τα αλεσμένα νωπά φύλλα πάνω στις πληγές.
ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Τα φύλλα τρώγονται ωμά ή μαγειρεμένα. Η γεύση τους είναι κάπως στυφή αλλά ευχάριστα ξινή. Χρησιμοποιούνται κυρίως σε σαλάτες και μερικές φορές χρησιμοποιείται ως ορεκτικό κυρίως τα μπουμπούκια και τα πέταλα. Τρώγεται σε σάντουιτς, σούπες και σαλάτες
ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ:
Τα κεφάλια είναι πλούσια σε σαπωνίνη. Περιέχουν επίσης αιθέριο έλαιο, τανίνη, φλαβόνες, πικρό στοιχείο, γλίσχρασμα.
Το κίτρινο κέντρο και τα λευκά πέταλα της μαργαρίτας ανθίζουν στο γρασίδι από τις αρχές της άνοιξης. Τα άνθη κλείνουν προς το βράδυ και η κάτω πλευρά των πετάλων είναι σχεδόν πάντα κόκκινη. Για θεραπευτικούς σκοπούς χρησιμοποιούνται τα κεφάλια των ανθέων τα οποία συλλέγουμε από Μάρτιο μέχρι Οκτώβριο.
Χάρη στις σαπουνώδεις, πτητικές, μαλακτικές, στυπτικές ουσίες και τα φλαβονοειδή που περιέχει, το βότανο δρα ως καταπραϋντικό, αποχρεμπτικό και μαλακτικό.
Είναι ένα από τα χρήσιμα φυτά για τον βήχα και την καταρροή. Για όλες τις καταστάσεις που εκδηλώνονται με αυτή τη μορφή η Μαργαρίτα μπορεί να χρησιμοποιηθεί με ασφάλεια.
Είναι φάρμακο εναντίον των παθήσεων του δέρματος (δοθιήνες, πυοδερμία), των παθήσεων του ήπατος και του ίκτερου. Βοηθά σε αρθρίτιδα και ρευματισμούς.
Είναι καλό αντισηπτικό για τα τραύματα και τις αμυχές και εξαιρετικό υγρό για την πλύση των γεννητικών οργάνων (λευκόρροια). Έχει διαλυτικές και απορρυπαντικές ιδιότητες.
180_Bellis_perennis_LΤο έγχυμα των λουλουδιών ή των φύλλων είναι καθαρτικό και διουρητικό και συνεπώς καλά για την αρθρίτιδα, την ποδάγρα, την ακμή και άλλα δερματικά προβλήματα. Λόγω της στυπτικότητάς της είναι χρήσιμη στη διάρροια.
Το έγχυμα των φύλλων λαμβανόμενο εσωτερικά δρα ως αντιφλογιστικό εσωτερικών πληγών και φλογώσεων.
Τέτοια εγχύματα διεγείρουν την λειτουργία της χοληδόχου κύστης και αυξάνουν την όρεξη.
Ως ομοιοπαθητικό φάρμακο χρησιμοποιείται σε τραυματισμούς μαλακών μορίων, όπως και η Arnica (το Bellis perinis αφορά περισσότερο βαθύτερους ιστούς, ανοιχτές πληγές, κοιλιακά τραύματα). Για μωλωπισμούς, διαστρέμματα, πρήξιμο, πληγές και χειρουργικές τομές. Επίσης χρησιμοποιείται για αποστήματα, δυσμηνόρροια, ρευματισμούς.
Οι αντιμικροβιακές ιδιότητες του φυτού τεκμηριώθηκαν από το Πανεπιστήμιο Facoltà di Farmacia, Università, Bari της Ιταλίας
Μετά από σχετικές μελέτες του Πανεπιστημίου του Βερολίνου Sektion Chemie, Humboldt-Universität zu Berlin διαπιστώθηκαν οι αντιμυκητιασικές ιδιότητες του φυτού.
Σε σχετικές έρευνες του Πανεπιστημίου Medical Academy of Białystok, Białystok, Poland διαπιστώθηκε ότι τα άνθη του φυτού περιέχουν τρία φλαβονοειδή: (isorhamnetin 3-O-beta-D-galactopyranoside, isorhamnetin 3-O-beta-D-(6″-acetyl)-galactopyranoside and kaempferol 3-O-beta-D-glucopyranoside) τα οποία μειώνουν δραστικά την πιθανότητα καρδιοπάθειας.

Sektion Chemie, Humboldt-Universität zu Berlin
Facoltà di Farmacia, Università, Bari
ΔίανθοςDepartment of Pharmacognosy, Medical Academy of Białystok, Poland

Read Full Post »

Hypericum perforatum, Βάλσαμο, Αρχαία Θουρία, Άνθεια, 15  Ιούλη 2015

Hypericum perforatum, Βάλσαμο, Αρχαία Θουρία, Άνθεια, 15 Ιούλη 2015

Το βάλσαμο (Υπερικόν το διάτρητον) είναι φυτό της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας – Μυκηναϊκής Άνθειας και ανήκει στο γένος Υπερικόν. Ήταν γνωστό ως υπερικό στην αρχαία Ελλάδα, ενώ στη νεότερη Ελλάδα είναι γνωστό ως βαλσαμόχορτο ή σπαθόχορτο, ενώ στην αγγλική βιβλιογραφία αναφέρεται ως St. John’s wort.
St John's-wort, Perforate (Hypericum perforatum) Leicester Road by Quarry Wall Sapcote SP 4973 9335 (taken 23.6.2006).,Τα άνθη του Βάλσαμου είναιερμαφρόδυτα, φωτεινά κίτρινα-πορτοκαλί και τα πέταλα συνήθως κίτρινα. Όταν γυρίσουν προς το φως, αποκαλύπτουν ημιδιαφανείς στιγμές, που δίνουν την εντύπωση πως είναι διάτρητες. Οι κουκίδες αυτές δεν είναι όμως τρύπες, αλλά έγχρωμα αιθέρια έλαια και ρητίνες. Αν τρίψει κανείς τις μαύρες αυτές κουκίδες που έχουν τα 5 πέταλα με τα δάχτυλά του, αυτά θα γίνουν κόκκινα.

St. John’s Wort (Hypericum perforatum)Για πολλούς φυτοθεραπευτές, αυτές οι κουκίδες περιέχουν μερικά από τα πιο πολύτιμα και αποτελεσματικά φυτικά συστατικά.  Οι στήμονες του φυτού έχουν ιδιαίτερη μορφή, με στερεό κυλινδρικό στέλεχος, με δύο γραμμές που εξέχουν κατά μήκος. Αυτές οι γραμμές κάνουν τον στήμονα να μοιάζει επίπεδος, πράγμα εντελώς ασυνήθιστο στον κόσμο των φυτών.
Περιέχει υπερικίνη και ψευδο-υπερικίνη, φλαβονοειδή (16% στα φύλλα), ξανθόνες, φαινολικά οξέα και αιθέρια έλαια (0,13% σε ολόκληρο το φυτό).

Hypericum perforatum, Βάλσαμο, Αρχαία Θουρία, Άνθεια, 15  Ιούλη 2015

Hypericum perforatum, Βάλσαμο, Αρχαία Θουρία, Άνθεια κήπος Φλέσσα, 15 Ιούλη 2015

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Τα μέρη του φυτού και οι καρποί χρησιμοποιούνται σαν υποκατάστατο τσαγιού. Τα λουλούδια μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην παρασκευή υδρομελιού.

30286_734803135_big

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Το υπερικό ή βαλσαμόχορτο απασχόλησε τη θεραπευτική από την αρχαιότητα: ο Γαληνός και ο Διοσκουρίδης το αναφέρουν ως διουρητικό, επουλωτικό, εμμηναγωγό, αιμοστατικό.
Στην αρχαιότητα το χρησιμοποιούσαν ως επουλωτικό στις πληγές που γινόντουσαν από τα σπαθιά, εξ ου κι η ονομασία του σπαθόχορτο. Στις ΗΠΑ, μετά από ένα πρόγραμμα του ABC News τον Ιούνιο του 1997, το υπερικό έγινε το πιο δημοφιλές φυτό, το εναλλακτικό «πρόζακ» (Ladose), για την ήπια και μέτρια κατάθλιψη. Χρησιμοποιείται επίσης ως αντισπασμωδικό και βελτιωτικό της ποιότητας του ύπνου σε αϋπνίες. Ήδη, το 1994 στη Γερμανία, συνταγογραφήθηκαν συνταγές για 20 εκατομμύρια ασθενείς. Μόνο στη Μοντάνα των ΗΠΑ καλλιεργούνται σήμερα 500.000 στρέμματα φυτού.
HypericumPerforatumΤο υπερικό μπορεί να επηρεάσει το ήπαρ προκαλώντας ευαισθησία στο φως. Σε ορισμένα δέρματα μπορεί να προκαλέσει αντίδραση φωτοευαισθησίας και φωτοδερματίτιδα, που εκδηλώνεται με δερματικούς ερεθισμούς, περιλαμβανομένου του στόματος, της μύτης και των αυτιών. Δεν πρέπει μετά τη χρήση του να ακολουθεί έκθεση στο φως. Τα σκουρόχρωμα δέρματα δεν προσβάλλονται. Σε πειραματόζωα επηρεάζει τη θερμορύθμιση. Πάντως, τα περιστατικά φωτοευαισθησίας και παρενεργειών που έχουν καταγραφεί είναι σπάνια και αφορούν ορισμένες περιπτώσεις πολύ υψηλών ημερήσιων δόσεων.
ebo02671Σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες, το υπερικό μπορεί να επηρεάσει το μεταβολισμό ορισμένων ενζύμων, κατά συνέπεια χρειάζεται προσοχή όταν χορηγείται ταυτόχρονα με άλλα φάρμακα. Επίσης, επειδή το Ηypericum επηρεάζει νευροδιαβιβαστές, μπορεί να αλληλεπιδρά με διάφορα ψυχοτρόπα φάρμακα, συμπεριλαμβανομένων άλλων αντικαταθλιπτικών.
Τα λουλούδια και τα φύλλα είναι αναλγητικά, αντισηπτικά, αντισπασμωδικά, αρωματικά, στυπτικά, χολαγωγά, χωνευτικά, διουρητικά, αποχρεμπτικά, τονωτικά των νεύρων, διαλυτικά, ηρεμιστικά, τονωτικά, ανθελμινθικά και επουλωτικά.
Σε σχετικές έρευνες του Πανεπιστημίου Leuven του Βελγίου διαπιστώθηκε ότι η υπερικίνη που περιέχεται στο φυτό βοηθά σημαντικά στη θεραπεία του καρκίνου.
CLB-20186-1Η αντικαρκινική δράση του φυτού τεκμηριώθηκε μετά από σχετικές πολλών Πανεπιστημίων:
University Hospital Zurich, Switzerland
Department of Dermatology, University of Freiburg, Germany
Division of Biochemistry,Faculty of Medicine,Leuven, Belgium
Dipartimento di Biologia, University of Naples, Italy
Το φυτό παρουσιάζει θεραπευτική δράση στον καρκίνο του οισοφάγου σύμφωνα με τις έρευνες του Free University of Berlin, Berlin, Germany.
Η θεραπευτική ικανότητα του φυτού στην αντιμετώπιση των δερματικών λεμφοϋπερπλαστικών και φλεγμονωδών διαταραχών αποδείχθηκε από το University of Pennsylvania, Philadelphia 19104, USA.
Η έντονη δράση του φυτού ενάντια στους ιούς αποδείχθηκε από το Department of Pathology, University of British Columbia, Vancouver, Canada
Η θεραπευτική ικανότητα του φυτού στην αντιμετώπιση της ηπατίτιδας C τεκμηριώθηκε από το Department of Medicine, Mount Sinai Medical Center, New York, USA
Οι αντιβακτηριακή δράση του φυτού αποδείχθηκε μετά από σχετικές έρευνες του Universitäts-Hautklinik, Freiburg, Germany
Οι αντικαταθλιπτική δράση του φυτού έχει τεκμηριωθεί από πολλές Πανεπιστημιακές έρευνες :
Department of Internal Medicine II, Technische Universität München, Germany
Centre for Complementary Medicine Research, Technische Universitaet Muenchen,Munich, Germany, 81667.
Projekt Münchener Modell, Ludwig-Maximilians-Universität, Munich, Germany.
Pharmacology Department, Dr. Willmar Schwabe GmbH & Co., Karlsruhe, Germany
Οι φαρμακευτικές ιδιότητες του φυτού έχουν τεκμηριωθεί με πάνω από 300 Πανεπιστημιακές έρευνες. Οι πιό πολλές απ αυτες περιέχονται στο US National Center for Biotechnology Information NCBI στο αναλυτικό άρθρο για το βάλσαμο: Medical Attributes of St. John’s Wort (Hypericum perforatum)
ΒΑΛΣΑΜΕΛΑΙΟ:
H πιο σημαντική δραστική ουσία του βαλσαμόχορτου είναι η υπερικίνη, η οποία βρίσκεται σε ολόκληρο το φυτό, αλλά σε μεγαλύτερη συγκέντρωση στις ανθισμένες κορυφές του, (που όμως, όταν παραγίνουν, χάνουν τις ιδιότητές τους).
Υλικά
100 γρ. ώριμα άνθη βαλσαμόχορτου, φρεσκοκομμένα κατά προτίμηση
1000 γρ. ελαιόλαδο
Βιταμίνη Ε (προαιρετικά)
Εκτέλεση
Μαζεύουμε τα ώριμα άνθη μαζί με τα ψιλά κλωνάρια, (η άνθηση αρχίζει από τον Ιούνιο και διαρκεί μέχρι και τον Σεπτέμβριο), δηλαδή αυτά που έχουν κοκκινίσει, ή κοντεύουν να κοκκινίσουν.
Ξεπλένουμε το βαλσαμόχορτο σε τρεχούμενο νερό, κρατώντας το με τα λουλούδια προς τα κάτω και το σκουπίζουμε καλά, πιέζοντάς το μέσα σε μια πετσέτα.Αφού στεγνώσει καλά, βάζουμε τα άνθη μαζί με τα λεπτά κλωνάρια σε γυάλινο βάζο και τα καλύπτουμε με το ελαιόλαδο.
Το αφήνουμε 40 με 50 μέρες σε δυνατό ήλιο, (όσο περισσότερο, τόσο πιο δυνατό) κουνώντας το μια – δυο φορές την εβδομάδα.Όταν θα είναι έτοιμο, μετά από ενάμιση μήνα περίπου, θα έχει πάρει ένα βαθύ κόκκινο χρώμα.
Τότε θα το σουρώσουμε και θα το στύψουμε πολύ καλά, χρησιμοποιώντας ένα τουλπάνι (λεπτό ύφασμα), έτσι ώστε να κρατήσουμε μόνο το λάδι.
Θα το βάλουμε σε αποστειρωμένο βάζο, θα προσθέσουμε και 2 κάψουλες βιταμίνη Ε, αν θέλουμε και θα το φυλάξουμε σε δροσερό, σκοτεινό μέρος για 1 χρόνο.
ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Κίτρινες, χρυσές και καφέ χρωστικές λαμβάνονται από τα άνθη και τα φύλλα. Ένα κόκκινο χρώμα λαμβάνεται από τα άνθη μετά την οξίνιση τους. Μια κόκκινη βαφή λαμβάνεται από ολόκληρο το φυτό, όταν εγχύεται σε λάδι ή αλκοόλη. Ένα κίτρινο λαμβάνεται όταν εγχέεται σε νερό. Το φυτό λέγεται ότι περιέχει καλές ποσότητες τανίνης, αν και ακριβή στοιχεία δεν είναι διαθέσιμα.

Faculty of Medicine, KULeuven, Leuven, Belgium
Τα φαγητά της γιαγιάς
Γαληνός,Περί Κράσεως και Δυνάμεως των Απλών Φαρμάκων
Διοσκορίδης, Περί ύλης ιατρικής
ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Plant For A Future

Read Full Post »

Cynoglossum creticum Mill.Φυτό της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας – Μυκηναϊκής Άνθειας που στη χώρα μας το συναντούμε με τις ονομασίες κυνόγλωσσο, σκυλόγλωσσο, κυνόγλωσσα, γουργουγιάννης, γοργόγιαννι. Στην περιοχή της Ελλάδος υπάρχουν πέντε είδη του φυτού. Πρόκειται για τα: Cynoglossum officinale L. (Κυνόγλωσσο το φαρμακευτικό)(Cynoglossum columnae Ten (Κυνόγλωσσο) , το Cynoglossum creticum Miller (Κυνόγλωσσο το κρητικό), το Cynoglossum lithospermifolium (Κυνόγλωσσο το ασιατικό) και το Cynoglossum sphacioticum.
Ανήκει στην οικογένεια των Βοραγινοειδών.

Cynoglossum creticum, Αρχαία Θουρία, Αρφαρά, 5 Απρίλη 2014

Cynoglossum creticum, Αρχαία Θουρία, Αρφαρά, 5 Απρίλη 2014

Είναι φυτό διετές, με ρίζα κάθετη και φτάνει σε ύψος τα 80 εκατοστά. Τα φύλλα του είναι μαλακά, χνουδωτά, πλατιά, λογχοειδή, με σταχτί χρώμα, τα οποία αναδύουν μία δυνατή μυρωδιά όταν τα τρίψουμε. Η μυρουδιά τους θυμίζει ποντικό. Άλλοι αναφέρουν ότι η μυρωδιά του φυτού θυμίζει τράγο ή σκύλο. Τα άνθη του είναι μικρά, καστανοκόκκινα και σχηματίζουν ταξιανθία βόστρυχο. Το φυτό ανθίζει από τον Μάιο μέχρι τον Αύγουστο. Τα άνθη του περιέχουν πλούσιο νέκταρ και προσελκύουν τις μέλισσες.
ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:Η γεύση του βοτάνου είναι στυφή και προκαλεί ναυτία.
235644ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ:
Η ρίζα και οι σπόροι του βοτάνου περιέχουν ένα αιθέριο έλαιο, ταννίνη και τα αλκαλοειδή κυνογλωσσίνη, και κονσολιδίνη τα οποία ανακουφίζουν από τον πόνο, επηρεάζουν όμως το κεντρικό νευρικό σύστημα.
Η ρίζα περιέχει επίσης λιπαρή χρωστική ουσία, ρητινώδη ουσία, ινουλίνη, κομμιώδη ύλη, πιμελικό οξύ, υποξαλικό κάλιο, οξεϊκό ασβέστιο και ξυλώδεις ίνες.
Τα φύλλα του περιέχουν αλλαντοίνη, η οποία αποτελεί σημαντικό παράγοντα που επιταχύνει την θεραπευτική διαδικασία στο σώμα μας. Η αλλαντοΐνη χρησιμοποιείται ευρέως στα προϊόντα στοματικής υγιεινής (οδοντόπαστα, στοματικά διαλύματα), αλλά πλέον και στα καλλυντικά προϊόντα λόγω της κερατολυτικής της σύστασης (της ιδιότητάς της δηλαδή να μαλακώνει την κερατίνη και ως εκ τούτου να ενυδατώνει και να μαλακώνει το δέρμα).

Cynoglossum creticum, Αρχαία Θουρία, Αρφαρά, 5 Απρίλη 2014

Cynoglossum creticum, Αρχαία Θουρία, Αρφαρά, 5 Απρίλη 2014

Η κυνόγλωσσα έχει χρησιμοποιηθεί από την αρχαιότητα ως θεραπευτικό βότανο. Την θεωρούσαν παράλληλα ναρκωτικό και δηλητηριώδες φυτό. Γνώριζαν όμως, πως όταν το βότανο αποξηρανθεί δεν ήταν πλέον επικίνδυνο και το χρησιμοποιούσαν ως αντιβηχικό, μαλακτικό, για διάρροιες και κολικούς.
Τα φύλλα συλλέγονται την άνοιξη του πρώτου χρόνου του φυτού. Την ρίζα την μαζεύουμε την άνοιξη του δεύτερου χρόνου. Για θεραπευτικούς σκοπούς χρησιμοποιούνται τα αέρια μέρη του φυτού και η ρίζα του (ιδιαίτερα η καρδιά της ρίζας).
Το φρέσκο φυτό περιέχει την κυνογλωσσίνη η οποία είναι τοξική για τα ψυχρόαιμα ζώα, ενώ αντίθετα είναι λίγο τοξική για τα θηλαστικά και τον άνθρωπο. Σήμερα στην ομοιοπαθητική χρησιμοποιείται η ρίζα του βοτάνου.
Τα φύλλα χρησιμοποιούνται εξωτερικώς ως κατάπλασμα και σε πυκνό βραστάρι ως κομπρέσες πάνω σε εγκαύματα.
Με σχετικές μελέτες του University of Malta και του Universita’ degli Studi di Perugia τεκμηριώθηκε η αναλγητική δράση του καταπλάσματος της ρίζας του φυτού στον πόνο των αρθρώσεων.
3462729615_929703669bΟι αντιοξειδωτικές ιδιότητες του φυτού τεκμηριώθηκαν με συνδυασμένες έρευνες του Πανεπιστημίου Κρήτης και του Πανεπιστημίου της Βιέννης. Στις ίδιες έρευνες διαπιστώθηκε ότι στο φυτό περιέχονται μεγάλες ποσότητες φυλλοκινόνης. Ειναι λιποδιαλυτή βιταμίνη, η οποία συχνά αποκαλείται βιταμίνη της πήξης του αίματος ή αντιαιμορραγική.
University of Crete, University of Vienna
University of Malta, Universita’ degli Studi di Perugia
Plants for A Future
Journal of Natural Products, Volume 1 (2008)
jstor.org
uni-heidelberg

Read Full Post »

Galium Verum Αρχαία Θουρία, Σουρεύλι, 15 Ιούνη 2013

Galium Verum Αρχαία Θουρία, Σουρεύλι, 15 Ιούνη 2013

Πολυετές φυτό της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας που ειναι άτακτα απλωμένο και φθάνει σε ύψος τα 80 εκατοστά. Έχει στενά πράσινα φύλλα και μικρά κίτρινα άνθη.
Το όνομα του γένους προέρχεται από το » γάλιον » του Διοσκουρίδη με το οποίο όπως έγραφε » πήζει το γάλα » σαν την πυτία.

Galium Verum Αρχαία Θουρία, Σουρεύλι, 15 Ιούνη 2013

Galium Verum Αρχαία Θουρία, Σουρεύλι, 15 Ιούνη 2013

Το συγκεκριμένο είδος είναι γνωστό και ως βατόχορτο αφού οι βλαστοί του μοιάζουν στην ανάπτυξή τους με τα βάτα. Η ομοιότητα αναφέρεται κυρίως στην λοξή καμπύλη που δημιουργούν οι βλαστοί. Τα φύλλα έχουν μήκος 1-3 cm και 2 mm πλάτος, με γυαλιστερό σκούρο πράσινο χρώμα, τριχωτά κάτω, σχηματίζουν 8-12 σπείρες. Τα λουλούδια έχουν διάμετρο 2-3 mm, κίτρινο χρώμα και σχηματίζουν πυκνές συστάδες.

ΚΕΝΤΡΟ ΜΕΛΕΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΟΥΡΙΑΣ  ΒΙΟΠΟΙΚΙΛΟΤΗΤΑ

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Το φυτό είναι άοσμο, αλλά έχει μία στυπτική – ξερή, υπόξινη και υπόπικρη γεύση.
Τα φύλλα τρώγονται ωμά ή μαγειρεμένα. Μια κίτρινη χρωστική ουσία από το ανθοφόρο στέλεχος χρησιμοποιείται ως χρωστική τροφίμων . Οι ψημένοι σπόροι είναι ένα υποκατάστατο του καφέ. herbs-580x580Ο ωμός σπόρος είναι βρώσιμος. Το κομμένο φυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πυτία για την πήξη του γάλακτος. Οι ανθισμένες κορυφές αποστάζονται σε νερό για να φτιαχτεί ένα δροσιστικό ρόφημα οξύ.
ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ:
Περιέχει ιριδοειδή, φλαβονοειδή, ανθρακινόνες και αλκάνια. Έχει μια μακρά ιστορία της χρήσης σαν φυτικό φάρμακο. Κύρια εφαρμογή του είναι ως διουρητικό και για την θεραπεία των παθήσεων του δέρματος . Τα φύλλα, οι μίσχοι και οι βλαστοί έχουν αντισπασμωδικές, στυπτικές, διουρητικές , επουλωτικές ιδιότητες. Το φυτό χρησιμοποιείται ως φάρμακο για τις πέτρες στα νεφρά και των ουροφόρων οδών. Ακόμη πιστεύεται ότι μπορει να χρησιμοποιειθεί στην θεραπεία της επιληψίας.
GaliumVerumΜια σκόνη που παρασκευάζεται από το τρυφερό ​​φυτό χρησιμοποιείται για να καταπραΰνει το ερεθισμένο δέρμα και να μειώσει τη φλεγμονή , ενώ το φυτό χρησιμοποιείται επίσης ως κατάπλασμα για τα κοψίματα, τις λοιμώξεις του δέρματος και την αργή επούλωση των πληγών.
Το φυτό συλλέγεται όταν ανθίσει και ξηραίνεται για μετέπειτα χρήση .
galium-verum

ΚΕΝΤΡΟ ΜΕΛΕΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΟΥΡΙΑΣ  ΒΙΟΠΟΙΚΙΛΟΤΗΤΑ

Το αραχιδονικό οξύ που περιέχεται στο φυτό μετατρέπεται σε προσταγλανδίνες. Αυτές είναι μέλη της κατηγορίας των βιοχημικών λιπιδίων και είναι γνωστές για τις ισχυρές φυσιολογικές ιδιότητές τους. Η σύνθεση των προσταγλανδινών λαμβάνει μέρος στις μεμβράνες διαφόρων κυττάρων.
Περίπου δώδεκα διαφορετικές προσταγλανδίνες έχουν αναγνωριστεί, κάθε μία από τις οποίες σχετίζεται με διαφορετικές δραστηριότητες και επιδράσεις σε διάφορα είδη ιστών. Μία σημαντική δραστηριότητα πολλών από αυτών των εικοσανοειδών είναι η διευκόλυνση της χαλάρωσης των μυϊκών τοιχωμάτων που διαγράφουν τα αιμοφόρα αγγεία, διαστέλλοντάς τα αποτελεσματικά. Όμοια με άλλα είδη αγγειοδιαστολής, αυτή η δράση έχει σαν αποτέλεσμα την μείωση της πίεσης του αίματος. Δρώντας σε συνδυασμό με τις θρομβοξάνες, οι προσταγλανδίνες διαδραματίζουν εξίσου σημαντικό ρόλο στην πήξη του αίματος, η ισορροπία μεταξύ των δύο διαφορετικών ουσιών ουσιαστικά να ελέγχουν εάν θα συμβεί σύμπηξη ή όχι. Επιπροσθέτως, πολλές προσταγλανδίνες προκαλούν φλεγμονή και την σύσπαση των μυϊκών ιστών, ενώ λιγότερες θεωρούνται αναμεμιγμένες στην αναστολή ή προώθηση δραστηριοτήτων όπως η μεταφορά ιόντων, κυτταρική ανάπτυξη, λιπόλυση, ρύθμιση θερμοκρασίας, και απόκριση του ανοσοποιητικού συστήματος.
Galium_verum01Σε σχετικές έρευνες του University of Wuerzburg της Γερμανίας τεκμηριώθηκαν οι αντικαρκινικές δράσεις του φυτού.
Μία άλλη έρευνα του Heilongjiang August First Land Reclamation University έδειξε την αντικαρκινική δράση του φυτού στην θεραπεία του καρκίνου του θυροειδούς.
Σε άλλη έρευνα του Semmelweis Medical University, Budapest, Hungary διαπιστώθηκε η πλούσια περιεκτικότητα του φυτού σε Ιριδοειδή τα οποία λειτουργούν ως ισχυρά αντιοξειδωτικά απομακρύνοντας τις ελεύθερες ρίζες από την επιφάνεια των κυττάρων του οργανισμού.Επίσης έχουν πολλές θετικές επιδράσεις για την υγεία και ομοιοστασία του οργανισμού όπως:Υγιείς Αρθρώσεις, Ενίσχυση Ανοσοποιητικού Συστήματος,Υγιές καρδιαγγειακό σύστημα κλπ
Σε σχετικές έρευνες του University of Novi Sad, Medicine, Novi Sad, Serbia διαπιστώθηκαν οι αντιοξειδωτικές ιδιότητες του φυτού

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Τα αποξηραμένα φυτά χρησιμοποιούνται για να γεμίσουν στρώματα, διότι το άρωμα των φυτών που περιέχει κουμαρίνη καταπολεμά τους ψύλλους.

double-gloucester-wheelΤα λουλούδια χρησιμοποιούνται επίσης για να πήξει το γάλα στην παρασκευή τυριών και, σε στο Gloucestershire χρησιμοποιούνται στο χρωματισμό του περίφημου τυριού Double Gloucester. Το φυτό χρησιμοποιείται επίσης για την παρασκευή εδώδιμων κόκκινων και κίτρινων χρωμάτων. Μία κόκκινη βαφή λαμβάνεται από την ρίζα. Μία κίτρινη βαφή λαμβάνεται από τις κορυφές στο στάδιο της ανθοφορίας. Τέλος μία βαφή λαμβάνεται από το φύλλωμα, όταν βράζεται με στυπτηρία.
Στη Δανία, το φυτό χρησιμοποιείται παραδοσιακά για την παρασκευή του μοναδικού ποτού bjæsk.
Τέλος αποτελεί βασική τροφη για πολλά λεπιδόπτερα.

University of Novi Sad, Medicine, Novi Sad, Serbia
Semmelweis Medical University, Budapest, Hungary
Heilongjiang August First Land Reclamation University
University of Wuerzburg
Plants Of A Future
U. P. Hedrick – E. Lewis Sturtevant : Sturtevant’s Edible Plants of the World ,Dover Publications (February 1972)
Richard Mabey : Plants with a Purpose, HarperCollins Distribution Services 1980
florakristonia
Tyozaburo Tanaka : Tanaka’s Cyclopedia of edible plants of the world, Yugaku-sha : distributed by Keigaku Pub. Co 1976
Deni Bown : Encyclopedia of Herbs and Their Uses, DK Publishing 1995
WILLIAM H. HYLTON – JOSIE A. HOLTOM :Complete Guide to Herbs, RODALE BOOKS,US 1979

Read Full Post »

Urtica urens ,Κνίδη η καυστηρά , Τσουκνίδα

Urtica urens, αρχαια Θουρια, Άρις 18 Νοέμβρη 2013

Urtica urens, αρχαια Θουρια, Άρις 18 Νοέμβρη 2013

Η τσουκνίδα που κυριαρχεί στην ευρύτερη περιοχή της αρχαίας Θουρίας , ανήκει στο γένος των αγγειόσπερμων φυτών Κνίδη και στην οικογένεια των Κνιδοειδών. Πρόκειται για μονοετές ή πολυετές, ποώδες, αυτοφυές φυτό, με 40 περίπου είδη παγκοσμίως. Ο βλαστός της φτάνει σε ύψος το 1 μέτρο ενώ τα άνθη της είναι μικρά και άοσμα. Ολόκληρο το φυτό καλύπτεται από αδενώδεις τρίχες που κατά την επαφή τους με το δέρμα προκαλούν φαγούρα, πολλές φορές έντονη, τσούξιμο και κοκκινίλα σαν τσίμπημα κουνουπιού, ενώ σπανιότερα αλλεργικές διαταραχές. Αυτό οφείλεται σε ένα δηλητηριώδες υγρό, που περιέχουν οι λεπτές βελόνες του φυτού στη σύσταση του οποίου υπάρχει μυρμηκικό οξύ, ακετυλοχολίνες και ισταμίνες, οι οποίες όμως βελόνες καταστρέφονται με το βράσιμο ή το ψήσιμο.
Στην περιοχή της αρχαίας Άνθειας – Θουρίας απαντώνται τα εξής είδη:
Κνίδη η δίοικος (Urtica dioica)
Κνίδη η καυστηρά (Urtica urens)
Κνίδη η μεμβρανώδης (Urtica membranacea)
Κνίδη η σφαιριδιοφόρος (Urtica pilulifera)

ΙΣΤΟΡΙΑ:
Ο Ιπποκράτης (460-377π.Χ) ανέφερε 61 φυσικές θεραπείες με βάση την τσουκνίδα. Στον δεύτερο αιώνα ο Έλληνας ιατρός Γαληνός στο βιβλίο του “De Simplicibus Medicamentis ad Paternainum (espurio)” συνιστά την τσουκνίδα ως διουρητικό και καθαρτικό. Επίσης την συνιστά για την θεραπεία των δαγκωμάτων από σκύλους, της γάγγραινα, των οιδημάτων, για την αιμορραγία από τη μύτη, την υπερβολική εμμηνόρροια, ασθένειες που σχετίζονται με την σπλήνα, την πλευρίτιδα, την πνευμονία, το άσθμα και για το έλκος του στομάχου. Διακόσια χρόνια μετά τον UrticaUrensΓαληνό ο Απουλίους Πλατόνικους (400μ.Χ) στο βιβλίο του “Herbarium of Apuleius” αναφέρει την τσουκνίδα ως φυσική θεραπεία των συμπτωμάτων του κρυολογήματος. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα (πέμπτο με δέκατο αιώνα) η τσουκνίδα χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του έρπητα ζωστήρα, της δυσκοιλιότητας και της ξηράς ασθένειας η οποία κατά πάσα πιθανότητα αναφερόταν στα προβλήματα με τα ιγμόρεια ή στους βλεννογόνους στους πνεύμονες και το δέρμα.
Στη Δανία βρέθηκε ένας ιστός τσουκνίδας σε τάφο που χρονολογείται από την Εποχή του Χαλκού. Οι Ινδιάνοι χρησιμοποιούσαν την τσουκνίδα για την θεραπεία της ακμής, της διάρροια και για τις λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος.

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:

00329051Τα νεαρά φύλλα τρώγονται βρασμένα. Επίσης χρησιμοποιούνται σαν καρυκεύματα. Θεωρούνται μια πολύ θρεπτική τροφή, πλούσια σε βιταμίνες και ανόργανα συστατικά, που αποτελούν ένα εξαιρετικό υποκατάστατο του σπανακιού και μπορούν επίσης να προστεθούνnettle-soup-urtica-urens-4 σε σούπες και μαγειρέματα.Παρά το γεγονός ότι τα φρέσκα φύλλα έχουν βελόνες που προκαλούν τσούξιμο, καλή ξήρανση ή το μαγείρεμα τις καταστρέφει. Μία μπύρα από τσουκνίδα παρασκευάζεται από τους νεαρούς βλαστούς.

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Οι τσουκνίδες έχουν μια μακρά ιστορία χρήσης στο σπίτι ως ένα φυτικό urtica-thumbna creamφάρμακο . Ένα τσάι που γίνεται από τα φύλλα τους έχει χρησιμοποιηθεί παραδοσιακά ως τονωτικό και καθαριστικό του αίματος . Το σύνολο του φυτού είναι αντιασθματικό , αντιπιτυριδικό , στυπτικό , κατασταλτικό , διουρητικό ,γαλακταγωγό , αιμοστατικό , υπογλυκαιμικό. Ένα εκχύλισμα του φυτού είναι πολύτιμο στο να ανακόψει την εσωτερική αιμορραγία , βοηθά επίσης στη θεραπεία της αναιμίας , της υπερβολικής εμμηνόρροιας , τις αιμορροΐδες , την αρθρίτιδα , τους ρευματισμούς και τις παθήσεις του δέρματος. Εξωτερικά, το φυτό χρησιμοποιείται για τη θεραπεία των αρθριτικών πόνων , της ουρικής αρθρίτιδας , της urtica-urens-30ch-140-granules-55g-by-seroyalισχιαλγίας, της νευραλγίας, τις αιμορροΐδες, και τα προβλήματα των μαλλιών. Για ιατρικούς σκοπούς , τα φυτά είναι καλύτερα να συγκομίζονται τον Μάιο ή τον Ιούνιο, όταν εμφανίζονται τα λουλούδια καινα ξηραίνονται για μελλοντική χρήση. Ο χυμός της τσουκνίδας μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αντίδοτο σε τσιμπήματα και μια έγχυση των νωπών φύλλων δρα ώς καταπραϋντική λοσιόν για εγκαύματα.
Επίσης χρησιμοποιείται για τη θεραπεία των αλλεργιών, του πυρετού, imageτου λύκου και της αρθρίτιδας. Είναι επίσης φοβερά διουρητική και βοηθάει στην αποτοξίνωση και στην απώλεια βάρους. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε όλα τα μέρη του φυτού και κάθε μέρος του συμβάλλει στην θεραπεία διαφορετικών παθήσεων. Τα φύλλα, οι μίσχοι και η ρίζα της μπορούν να καταναλωθούν ως αφεψήματα. Τα φύλλα χρησιμοποιούνται ως διουρητικό, για την θεραπεία της αρθρίτιδας, της ρευματοειδής Herbal-Creams-Urtica-Jars-20gm-300x300αρθρίτιδας, των ρευματισμών, της προστατίτιδας, της υψηλής αρτηριακής πίεσης και της αλλεργικής ρινίτιδας. Η ρίζα συνιστάται ως διουρητικό για την ανακούφιση της καλοήθους υπερπλασίας του προστάτη αλλά κι άλλων προβλημάτων του προστάτη και τη πρόληψη της τριχόπτωσης.

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Ισχυρές ίνες λινού κατασκευάζονται από τους μίσχους της τσουκνίδας.Επίσης χρησιμοποιείται για την κατασκευή των χορδών στα έγχορδα μουσικά όργανα και στην κατασκευή υφασμάτων. Κατασκευάζεται επίσης ένα χαρτί καλής ποιότητας. Το φυτό αποτελεί ένα βασικό συστατικό των φυτικών ενεργοποιητών του κομπόστ «QR». Τα φύλλα είναι επίσης μια εξαιρετική προσθήκη στο σωρό φύλλων για την δημιουργία φυλοχώματος. Αν μουλιάσουν για 7-21 ημέρες σε νερό παρασκευάζεται ένα πολύ θρεπτικό υγρό τροφή για όλα τα φυτά. Αυτό το υγρό είναι ακόλη εντομοαπωθητικό και μία καλή προσθήκη στις ζωοτροφές. Η καλλιέργεια τσουκνίδας αυξάνει την περιεκτικότητα σε αιθέριο έλαιο οπότε τα άλλα κοντινά φυτά προστατεύονται από τα έντομα.
grenoxone-zx-mediumΜία πλύση των μαλλιών με εκχύλισμα από τα φύλλα χρησιμοποιείται ως τονωτικό και κατά της πιτυρίδας. Μια πράσινη χρωστική λαμβάνεται από τα φύλλα και τους μίσχους .Μια κίτρινη βαφή λαμβάνεται από τη ρίζα. Ένα έλαιο που εξάγεται από τους σπόρους χρησιμοποιείται ως φωτιστικό στις λάμπες.Υπάρχουν ενδείξεις ότι στη νεολιθική εποχή η τσουκνίδα έχει χρησιμοποιηθεί για την δημιουργία χορδών. Τα ρωμαϊκά στρατεύματα του Καίσαρα έφεραν την τσουκνίδα από την Αγγλία και χρησιμοποιήθηκαν στην κλωστοϋφαντουργία λόγω των ασυνήθιστων ινών της τσουκνίδας.  Στη Σκωτία η τσουκνίδα χρησιμοποιήθηκε τον 17ο αιώνα και ισχυρίστηκαν ότι με τις ίνες της κατασκεύαζαν τα πιο ανθεκτικά υφάσματα. Χώρες της Ευρώπης και η Αμερική χρησιμοποιούσαν τις ίνες της τσουκνίδας για την κατασκευή διχτυών αλιείας. Κατά τη διάρκεια του Α’Παγκοσμίου Πολέμου η Γερμανία και η Αυστρία χρησιμοποίησαν τις ίνες της τσουκνίδας ως υποκατάστατο του βαμβακιού για τις στρατιωτικές στολές τους.

Οι τσουκνίδες ουσιαστικά είναι ζιζάνια, όμως σε μερικές περιοχές κάποια είδη έχουν μεγάλη οικονομική σημασία. Για παράδειγμα, από ένα είδος τσουκνίδας στην Ασία λαμβάνονται κλωστικές ίνες από τον βλαστό για την παραγωγή υφασμάτων ενώ αποξηραμένες τσουκνίδες δίνονται σαν τροφή σε ζώα. Η τσουκνίδα είναι πλούσια σε μεταλλικά άλατα: ασβέστιο, χαλκό, χλώριο, κάλιο, πυρίτιο, νάτριο, σίδερο.

Tee Brennessel - tea nettle 02Το αφέψημα του είδους Κνίδη η καυστηρά (Urtica urens), που βρίσκεται και στην Ελλάδα, είναι εξαιρετικό διουρητικό και κατά της πέτρας της χολής, ενώ ο χυμός των σπόρων του σταματά την αιμορραγία.

Μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην κηπουρική για την καταπολέμηση της ψώρας. Γι αυτό το σκοπο αναμειγνύονται 500-700 γρ. χλωρής ή 200 γρ. αποξηραμένης τσουκνίδας με 5 λίτρα κρύου νερού για ένα εικοσιτετράωρο. Μετά ψεκάζονται τα προσβεβλημένα φυτά.

UNIVERSITY OF MARYLAND

ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

COMMITTEE ON HERBAL MEDICINAL PRODUCTS

webmd

abchomeopathy

Plants For A Futuree

Sydsven Medicinhist Sallsk Arsskr

Foster. S. & Duke. J. A. A Field Guide to Medicinal Plants

Bown. D. Encyclopaedia of Herbs and their Uses

Bruce. M. E. Commonsense Compost Making

Launert. E. Edible and Medicinal Plants

Read Full Post »

Mercurialis annua Αρχαία Θουρία, Ασπροπουλιά 7 Νοέμβρη 2013

Mercurialis annua Αρχαία Θουρία, Ασπροπουλιά 7 Νοέμβρη 2013

Η λατινική ονομασία του βοτάνου είναι MERCURIALIS annus (Μερκουριάλις η μονοετής).  Ανήκει στην οικογένεια των Ευφορβιοειδών. Φύεται σε όλη την περιοχή της Αρχαίας Θουρίας.   Στη χώρα μας το συναντούμε με τις ονομασίες Σκαρόχορτο,  Πρωτοθέρης,  Πρωτοθέριγος, Βροντοθέρι,  Παρθενούδι,  Σκαροβότανο, Φλώμος, Σκαρολάχανο, Σκυλολάχανο. Είναι φυτό μονοετές και δηλητηριώδες, δίοικο.  Δηλαδή άλλα φυτά είναι αρσενικά και άλλα θηλυκά.  Τα φύλλα του έχουν  μήκος που κυμαίνεται από 1,5 έως 5 εκατοστά και είναι αντίθετα, μαλακά, αυγοειδή, οδοντωτά.  Έχει στέλεχος διακλαδιζόμενο από την βάση του. Η ρίζα του είναι κάθετη και λεπτή. Τα  αρσενικά άνθη είναι  σε στάχυα. Τα θηλυκά άνθη είναι λίγο μεγαλύτερα, μοναχικά, άμισχα. Τα άνθη του κρατάνε όλο το καλοκαίρι.   Περίοδος άνθισης: αρχές καλοκαιριού έως το φθινόπωρο. Οι καρποί είναι δύλοβες τριχωτές κάψες, οι σπόροι είναι μικροί (1,5 – 2 χιλ. μήκος), κίτρινοι-καφέ, ελαφριά στιλπνοί.
Σπόροι ανά φυτό: 1.000 – 2.000 Το φυτό φτάνει σε ύψος τους 40 πόντους.

Mercurialis annua Αρχαία Θουρία, Ασπροπουλιά 7 Νοέμβρη 2013

Mercurialis annua Αρχαία Θουρία, Ασπροπουλιά 7 Νοέμβρη 2013

Ιστορικά στοιχεία:

Είναι βότανο γνωστό από την αρχαιότητα.  Ο Ιπποκράτης γνώριζε τις καθαρτικές του ιδιότητες. Οι Διοσκουρίδης, Γαληνός, Ορειβάσιος και Παύλος Αιγινίτης το αναφέρουν σαν «Λινοψύστιδα», διαφημίζουν δε τις καθαρτικές του ιδιότητες. Ο Διοσκουρίδης το αναφέρει με τα συνώνυμα “Παρθένιον”, “Αριτρυλλίδα”, “Χρυσίτιδα” και το συνιστούσε ως κατάπλασμα επί των γεννητικών οργάνων των ανδρών. Της θηλυκής μερκουριαλίτιδος για την σύλληψη θηλυκού και της αρσενικής για την σύλληψη αρσενικού παιδιού. Οι αγρότες χρησιμοποιούσαν το φυτό αυτό σαν καθαρτικό και χολαγωγό.Το χρησιμοποιούσαν ακόμη στη βαφική, γιατί δίνει μία κυανή βαφή πολύ ωραία.  Στην Πελοπόννησο  το ονόμαζαν «σκαρολάχανο» και το χρησιμοποιούσαν ως καθαρτικό και το βραστάρι του 25-50 γραμμάρια σε 450 γραμμάρια νερό, αντί της μολόχας, ως μαλακτικό.  Στη Γαλλία οι γυναίκες το χρησιμοποιούσαν ως κατάπλασμα για να κοπεί το γάλα. Ένας πρακτικός φαρμακοποιός κατασκεύαζε ένα σιρόπι που στην εποχή του ήταν πολύ της μόδας, με το όνομα «Σιρόπι της μακροζωίας», το οποίο παρασκεύαζε από χυμό Μερκουριαλίδος, ρίζα Γερμανικής ή Φλωρεντιανής Ίριδος και Γεντιανής, κατεργασμένα μέσα σε κρασί. Το φάρμακο αυτό το έδιναν ως καθαρτικό και τονωτικό, για να συστέλλει την κοιλιά και να δυναμώνει ταυτόχρονα τα όργανα. Αρθριτικοί θεραπεύθηκαν με το σιρόπι αυτό.  Οι δυσκοίλιοι, κακόχυμοι και ασθματικοί γέροι είχαν βρει σε αυτό ένα θαυμάσιο φάρμακο.

Mercurialis annua Αρχαία Θουρία, Ασπροπουλιά 7 Νοέμβρη 2013

Mercurialis annua Αρχαία Θουρία, Ασπροπουλιά 7 Νοέμβρη 2013

Συστατικά:

Δηλητηριώδες

Όλο το φυτό έχει οσμή αηδιαστική και ναυτιώδη, γεύση πικρή και πολύ δυσάρεστη.Κατά τον Fenenille περιέχει ένα κύριο καθαρτικό συστατικό, πικρό, ξυλώδη ουσία, χλωροφύλλη, φυτικό λεύκωμα, λευκή λιπαρή ύλη, πτητικό έλαιο, πτητικό οξύ, διάφορα άλατα και αμμωνία.  Αν αποσταχθεί το φυτό δεν αποδίδει αιθέριο έλαιο γιατί το αρωματικό στοιχείο που περιέχει αποσυντίθεται αμέσως και εξαφανίζεται στη θερμοκρασία του βραζόμενου νερού. Ο Reichardt κατόρθωσε με μία ιδιαίτερη μέθοδο να απομονώσει ένα αλκαλοειδές πολύ δηλητηριώδες, με την μορφή ελαιώδους υγρού και οσμή ναυτιώδη που το ονόμασε μερκουριαλίνη. Έχει αλκαλική αντίδραση, στον ατμοσφαιρικό αέρα δε μεταβάλλεται σε ρητίνη με βουτυρώδη σύσταση. Κατά τον Planchon , τα φύλλα του φυτού, περιέχουν ένα κύριο πικρό συστατικό, μία χρωστική ουσία και ένα αλκαλοειδές, την μερκουριαλίνη, που βρίσκεται συνδυασμένη με μικρή ποσότητα τριμεθυλαμίνης ή μονο-τριμεθυλαμίνης, διαλυτής στο νερό. Ο χυμός του κάνει κυανό το χαρτί του ηλιοτροπίου.Το φυτό περιέχει ακόμη σαπωνίνες και αμίνες (μεθυλαμίνη και τριμεθυλαμίνη).

Mercurialis annua Σπόροι

Mercurialis annua
Σπόροι

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:

Τα φύλλα  τρώγονται μόνο μαγειρεμένα . Κάποτε ήταν αρκετά δημοφιλής τροφή, και  χρησιμοποιούταν όπως το σπανάκι. Το δηλητήριο διασπάται με το καλό βράσιμο. Τα ωμά φύλλα  είναι δηλητηριώδη.

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ:

Είναι βότανο καθαρτικό, χολαγωγό και υδραγωγό.  Δρα ως ευκοίλιο και υπνωτικό.  Είναι διουρητικό βότανο και χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις υδρωπικίας. Τα φύλλα του γίνονται μαλακτικά καταπλάσματα. Το ομοιοπαθητικό βάμμα της μερκουριαλίδας ενδείκνυται εναντίον των ρευματισμών και των παθήσεων του στομάχου.
Το σύνολο του φυτού και ιδιαίτερα ο χυμός,  είναι εμετικό,  μαλακτικό και καθαρτικό. Χρησιμοποιείται εξωτερικά για την αντιμετώπιση προβλημάτων στα  αυτιά και τα μάτια και στη θεραπεία των κονδυλωμάτων και των  πληγών.  Ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο παρασκευάζεται από το φυτό που χρησιμοποιείται στη θεραπεία των ρευματισμώνδιάρροιας και τις  διαταραχές της χοληδόχου κύστης και του ήπατος .

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Από το φυτό παράγεται ένα πολύ καλό ξηραντικό λάδι

Δίανθος

Plants For A Future

vol-2vol-1Margaret Grieve  A Modern Herbal

Read Full Post »

 Anchusa officinalis άγχουσα Αρχαία Θουρία Ασπροπουλιά 15 Ιούνη 2013

Anchusa officinalis άγχουσα Αρχαία Θουρία Ασπροπουλιά 15 Ιούνη 2013

Anchusa officinalis L., άγχουσα η φαρμακευτική, βοϊδόγλωσσα, σκυλόγλωσσα Είναι διετής πόα. Έχει βλαστό πολύκλαδο, όρθιο, χνουδωτό, ύψους 50-70 εκατ., φύλλα προμήκη, λογχοειδή, χνουδωτά και άνθη κυανά ή ιώδη, σε αραιούς βόστρυχους.  Αυτοφύεται σε λιβάδια και χέρσα μέρη της περιοχής της Αρχαίας Θουρίας. Ευδοκιμεί σε ημιορεινές, αλλά και πεδινές περιοχές και σε χωράφια προσηλιακά, μέτριας γονιμότητατας, ξηρικά. Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα (έχουν τόσο αρσενικά όσο και θηλυκά όργανα) και γονιμοποιούνται από μέλισσες.

Anchusa officinalis  σπόροι

Anchusa officinalis σπόροι

Πολλαπλασιάζεται με σπόρο που σπέρνεται σε σπορείο ή απ’ ευθείας στο χωράφι και με παραφυάδες. Η σπορά και η μεταφύτευση γίνεται το φθινόπωρο ή την άνοιξη σε αποστάσεις 40-50 επί 60-70 εκατ. Άνθηση : Ιούνιος – Σεπτέμβριος. Είναι φυτό φαρμακευτικό, εδώδιμο, βαφικό και μελισσοτροφικό.  Η πλούσια μελισσοτροφική δράση του φυτού τεκμηριώθηκε από το  Agricultural University,  Lublin, Poland .  Στην ίδια μελέτη καταγράφηκε η διατροφική αξία του νέκταρος για τις μέλλισσες. ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ: Το όνομα του φυτού προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη αγχουσίζομαι που σημαίνει χρησιμοποιώ άγχουσα, βάφω, χρωματίζω (κυρίως το πρόσωπο). Ο Διοσκουρίδης αναφέρει ότι η προσθήκη του φυτού στο κρασί το έκανε «ευφρόσυνο». Αναφέρει επίσης ότι αν σε δαγκώσει δηλητηριώδες ζώο μπορεί να γίνεις καλά αν πάρεις το φυτό αυτό εσωτερικά ή βάλεις σαν πολτό το μασημένο φυτό πάνω στην πληγή. Λέει ακόμη ότι αν φτύσεις τον πολτό αυτό μέσα στο στόμα ενός φιδιού, αυτό θα πεθάνει αμέσως, ενώ σκοτώνει και τα σκουλήκια στο έντερο. Συνιστούσε επίσης το φυτό σε προβλήματα πόνου της πλάτης, μώλωπες από πτώσεις, ευλογιά, ιλαρά και τσιμπήματα εντόμων. Στην αρχαιότητα μαζί με άλλα παρεμφερή είδη θεωρούσαν την άγχουσα ως ένα από τα καλύτερα καλλυντικά. Ο Πλίνιος αναφέρει ότι την χρησιμοποιούσαν στη βαφική, ενώ ο Γαληνός τη γνώριζε σαν καλλυντικό. Κατά περίεργο τρόπο, στη λαϊκή ιατρική η αγχούσα χρησιμοποιείται κατά της διάρροιας. Το χρησιμοποιούσαν επίσης για να θεραπεύει δοθιήνες, φλεγμονές και ευαίσθητα δέρματα.. Δινόταν επίσης από το στόμα ως καθαρτικό, για τον βήχα και το έλκος στομάχου. Τα φύλλα του που είναι τραχιά και με χνουδωτά εξογκώματα τα μάζευαν μεταξύ Ιανουαρίου και Μαρτίου και θεωρούσαν ότι δίνουν μια εξαιρετική γεύση στο χαρμάνι των χόρτων που χρησιμοποιούνται για πίτες. Δίανθος

Anchusa officinalis άγχουσα Αρχαία Θουρία Ασπροπουλιά 15 Ιούνη 2013

Anchusa officinalis άγχουσα Αρχαία Θουρία Ασπροπουλιά 15 Ιούνη 2013

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Τα φύλλα και νεαρά βλαστάρια τρώγονται μαγειρεμένα ή ωμά. Χρησιμοποιείται όπως το σπανάκι. Τα λουλούδια τρώγονται ψημένα ή χρησιμοποιούνται ως γαρνιτούρα στις σαλάτες. Η κόκκινη χρωστική ουσία που λαμβάνεται από τις ρίζες μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον χρωματισμό ελαίων, λίπων και σιροπιών. Hedrick. U. P. Sturtevant’s Edible Plants of the World Tanaka. T. Tanaka’s Cyclopaedia of Edible Plants of the World Plants For A Future Anchusaofficinalis ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Το υπέργειο τμήμα του θεωρείται διουρητικό, επουλωτικό, αποχρεμπτικό και μαλακτικό. Παλαιότερα το χρησιμοποιούσαν για τη θεραπεία του στομαχικού έλκους, της νευρικής υπερεντάσεως και της μελαγχολίας. Βοηθά στην επούλωση χρόνιων ελκών, έντονων φλεγμονών και εγκαυμάτων. Βοηθά σε προβλήματα σπλήνας και άμμου στα νεφρά. Σήμερα παρασκευάζεται φάρμακο για την θεραπεία του έλκους στομάχου και δωδεκαδακτύλου το οποίο χρησιμοποιούν στην ομοιοπαθητική. Εσωτερικά λαμβάνεται υπό μορφή εγχύματος ως μαλακτικό και για τη θεραπεία του βήχα και του συναχιού. Ακόμη μια αλοιφή του μπορει να χρησιμοποιηθεί τοπικά για πληγές, μώλωπες, ή κοψίματα. Από το φυτό παρασκευάζονται χάπια και σταγόνες για την θεραπεία των ανάλογων ασθενειών από τις εταιρείας Boiron και Homeocan Apothecary Δίανθος Launert. E. Edible and Medicinal Plants

Anchusa officinalis  Ρίζες

Anchusa officinalis   Ρίζες

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Από τη ρίζα παράγεται ένα κόκκινο χρώμα που μπορει να χρησιμοποιhθεί στα γλυκά και τα φαγητά δεδομένου ότι δεν είναι επιβλαβής για τον οργανισμό. Όταν εγχύεται σε λάδι, του προσδίδει ένα όμορφο κόκκινο χρώμα. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο κραγιόν για τα χείλη, σε διάφορα βάλσαμα, έλαια και αλοιφές. Μερικές φορές προστίθενται σε χέννα. Anchusa+officinalis ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ: To μυριόκαλο της Σαντορίνης της Νίκης Τσέκου Στη Σαντορίνη υπάρχει ένα φυτό που θεωρείται ζιζάνιο . Το λένε: ‘Μυριόκαλο’ Για έναν ανεξήγητο λόγο, αυτό το φυτό εγώ από μικρή το συμπαθούσα. Μου άρεσαν τα όμορφα μπλε λουλουδάκια του που το καλοκαίρι, μέσα στα ξερόχορτα, αυτά έδιναν χρώμα στο άνυδρο τοπίο της Σαντορίνης και οι μέλισσες μέσα στην ξεραϊλα έβρισκαν σ’ αυτό καταφύγιο. Που να ήξερα τότε, ότι αυτό το φυτό μπορεί να είναι αγχολυτικό ! Από μικρή απορούσα γιατί να λένε Μυριόκαλο (Μύρια καλά) ένα φυτό που αν το πιάσει κανείς με το χέρι, θα γεμίσει η χούφτα του με μύρια αγκαθάκια . Το Μυριόκαλο, όπως μου είπε η μαμά μου το έβραζαν παλιά μαζί με Απήγανο και το έδιναν στις λεχώνες. Έψαξα να βρω το επιστημονικό όνομα του Μυριόκαλου και η απορία μου για το σαντορινιό του όνομα λύθηκε όταν έμαθα πως το λέγανε οι αρχαίοι Έλληνες. Το λέγανε Άγχουσα και το ζιζάνιο αυτό κάνει μύρια καλά…

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Τα 25gr ρίζας του φυτού πωλούνται στην διεθνή αγορά 5Eu περίπου και οι 10 σπόροι 2Eu. http://www.bristolbotanicals.co.uk/pr-2367

Read Full Post »

althaea rosea Aλθαία Αρχαία Θουρία Ανεμόμυλος 10 Ιούνη 2013

althaea rosea Aλθαία Αρχαία Θουρία Ανεμόμυλος 10 Ιούνη 2013

althaea rosea Aλθαία Αρχαία Θουρία Ανεμόμυλος 10 Ιούνη 2013

althaea rosea Aλθαία Αρχαία Θουρία Ανεμόμυλος 10 Ιούνη 2013

althaea rosea Aλθαία Αρχαία Θουρία Ανεμόμυλος 10 Ιούνη 2013

althaea rosea Aλθαία Αρχαία Θουρία Ανεμόμυλος 10 Ιούνη 2013

althaea rosea Aλθαία Αρχαία Θουρία Ανεμόμυλος 10 Ιούνη 2013

althaea rosea Aλθαία Αρχαία Θουρία Ανεμόμυλος 10 Ιούνη 2013

Το όνομά της προέρχεται από την αρχαία Ελληνική λέξη «Αλθαία»«Άλθος», που σημαίνει μέσον σωτηρίας, θεραπείας  (Άλθομαι = υγιαίνω). Η Alcea rosea είναι ένα πολυετές φυτό της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας που φθάνει τα 2,4 m. Μπορει να ζήσει και στη ζώνη 6 που σημαίνει ότι δεν κινδυνελυει από τον παγετό. Η περιοχή της Αρχαίας Θουρίας ανήκει στην ζώνη 9 και παρουσιάζει σχετικά ήπιους χειμώνες. Ανθίζει από τον Ιούλιο – Σεπτέμβριο  και οι σπόροι ωριμάζουν από τον Αύγουστο – Οκτώβριο. Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα (έχει τόσο αρσενικά όσο και θηλυκά όργανα).Κατάλληλο για: φωτινά (αμμώδη), μεσαίου (αργιλώδη) και βαριά (αργιλ’ωδη) εδάφηΚατάλληλο ρΗ: όξινο, ουδέτερο και βασικό (αλκαλικό) εδάφος.  Δεν μπορεί να αναπτυχθεί στη σκιάΠροτιμά τόσο το  ξηρό όσο και το υγρό έδαφος.

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:

Τα νεαρά φύλλα τρώγονται ωμά ή μαγειρεμένα. Μπορούν επίσης να τεμαχίζεται λεπτά και  να προστίθεται σε σαλάτες. Το εσωτερικό τμήμα των νέων βλαστών τρώγεται ακατέργαστο.  Τα πέταλα των λουλουδιών και μπουμπούκια των ανθέων μπορουν να προστεθούν σε σαλάτες. Ένα θρεπτικό άμυλο λαμβάνεται από τη ρίζα που μπορει να ζυμωθεί με άλλα αλεύρια. Ένα δροσιστικό τσάι γίνεται από τα πέταλα των λουλουδιών του.
Στη βίβλο αναφέρεται σαν φυτό που τρωγόταν κατά τη διάρκεια λιμών. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα όταν αποτύγχαναν οι καλλιέργειες, οι άνθρωποι έβραζαν ρίζες αλθαίας και μετά τις τηγάνιζαν με βούτυρο και κρεμμύδια. Ένα πιάτο αλθαία θεωρούταν gourmet από τους αρχαίους Ρωμαίους και Κινέζους.

Plants Of A Future

Βοτανολόγιο

Harris. B. C. Eat the Weeds

Facciola. S. Cornucopia – A Source Book of Edible Plants

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Τα λουλούδια έχουν  μαλακτικές και διουρητικές ιδιότητες. Ακόμη χρησιμοποιούνται για την ανακούφιση από τους θωρακικούς πόνους. Ένα αφέψημα χρησιμοποιείται για να βελτιώσειτην κυκλοφορία του αίματος, για τη θεραπεία της δυσκοιλιότητας,  της δυσμηνόρροιας, αιμορραγίας.Τα άνθη συλλέγονται όταν είναι ανοικτά και ξηραίνονται για αργότερη μελλοντική χρήση.Η ρίζα έχει στυπτικές και μαλακτικές ιδιότητες. Συνθλίβεταιται και εφαρμόζεται ως κατάπλασμα σε έλκη. Εσωτερικά, χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της δυσεντερίας . Τα λουλούδια και οι ρίζες χρησιμοποιούνται στη θεραπεία των φλεγμονών των νεφρών, της μήτρας, του κόλπου. Οι ρίζες από μόνες τους χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της απώλειας της όρεξης. Οι σπόροι δρουν μαλακτικά, διουρητικά και αντιπυρετικά.
Ο Ιπποκράτης «συνταγογραφούσε» αφέψημα ριζών αλθαίας για την αντιμετώπιση των μωλώπων και της απώλειας αίματος από πληγές. Ο αρχαίος Έλληνας θεραπευτής Διοσκουρίδης πρότεινε ρίζα αλθαίας σε κατάπλασμα για τα τσιμπήματα εντόμων και «συνταγογραφούσε» αφέψημα αλθαίας για τον πονόδοντο και τον εμετό και ως αντίδοτο σε δηλητήρια.
Οι άραβες γιατροί του 10ου αιώνα χρησιμοποιούσαν καταπλάσματα από φύλλα αλθαίας για την αντιμετώπιση φλεγμονών και οι πρώτοι Ευρωπαίοι παραδοσιακοί θεραπευτές χρησιμοποιούσαν τη ρίζα αλθαίας εσωτερικά και εξωτερικά για την καταπραϋντική της δράση.

APIVITA

Duke. J. A. and Ayensu. E. S. Medicinal Plants of China

Bown. D. Encyclopaedia of Herbs and their Uses

Chopra. R. N., Nayar. S. L.  Glossary of Indian Medicinal Plants

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Οι ίνες που λαμβάνονται  από την μίσχους χρησιμοποιούνται στην κατασκευή χαρτιού. Οι μίσχοι συλλέγονται στο τέλος του καλοκαιριού, τα φύλλα αφαιρούνται και οι μίσχοι παραμένουν στον ατμό έως ότου οι ίνες μπορούν να αφαιρεθούν. Στη συνέχεια οι ίνες βράζονται με αλυσίβα για 2 ώρες οπότε κατασκευάζεται ένα εύπλαστο μείγμα το οποίο  σφυροκοπείται  με ξύλινα σφυριά. Το χαρτί έχει ελαφρύ γκρι χρώμα.. Τα λουλούδια χρησιμοποιούνται σαν ένα εναλλακτικό συστατικό των φυτικών κομπόστ  για την  ενεργοποίηση των βακτηρίων. Ο σπόρος περιέχει 12% ενός ελαίου ξήρανσης . Το κόκκινο συστατικό ανθοκυάνη των λουλουδιών χρησιμοποιείται ως βάμμα του  ηλιοτροπίου . Τέλος μια χρωστική ουσία καφέ λαμβάνεται από τα πέταλα.

Bruce. M. E. Commonsense Compost Making

Bell. L. A. Plant Fibres for Papermaking

Plants Of A Future

Read Full Post »

Verbascum sinuatum αρχαια Θουρια Ανθεια 10 Ιούνη 2013

Verbascum sinuatum αρχαια Θουρια Ανθεια 10 Ιούνη 2013

Verbascum sinuatum αρχαια Θουρια Ανθεια 10 Ιούνη 2013

Verbascum sinuatum αρχαια Θουρια Ανθεια 10 Ιούνη 2013

Verbascum sinuatum αρχαια Θουρια Ανθεια 10 Ιούνη 2013

Verbascum sinuatum αρχαια Θουρια Ανθεια 10 Ιούνη 2013

Verbascum sinuatum αρχαια Θουρια Ανθεια 10 Ιούνη 2013

Verbascum sinuatum αρχαια Θουρια Ανθεια 10 Ιούνη 2013

Είναι αειθαλείς και ημιαειθαλείς, ετήσιες η πολυετείς πόες, που φτάνουν και τα 2m αλλά συνήθως κυμαίνεται από 50 έως 120cm. Ο βλαστός είναι χνουδωτός με βελούδινος, με ωοειδή φύλλα, που αναπτύσσονται σε μορφή ροζέτας. Τα άνθη τους αναπτύσσονται σε ταξιανθίες και είναι κίτρινου χρώματος και ο καρπός είναι μία ωοειδής κάψα με σπόρους ακανόνιστους. Ευδοκιμεί σε αλκαλικά, στραγγισμένα, μέτρια υγρά εδάφη και ηλιόλουστες θέσεις. Πολλαπλασιάζεται μόνο του σε όλη την Ελλάδα και αναπτύσσεται σε χέρσα εδάφη, αναχώματα, ξηρά λιβάδια, χαλάσματα, ερείπια, ανάμεσα σε βράχους και στις άκρες των αγροτικών δρόμων.

Οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν τη ρίζα του φυτού σε περιπτώσεις αναπνευστικών προβλημάτων, διάρροιας, κράμπας, φλεγμονών των ματιών και ως επουλωτική. Ο Πλίνιος (77 μ.Χ.) αναφέρει πως «τα υποζύγια που δεν υποφέρουν μόνο από βήχα, αλλά και από σπασμένα πλευρά, ανακουφίζονται αν πιουν λίγο από το βότανο αυτό». Στη λαϊκή ιατρική του τόπου μας γνώριζαν τις θεραπευτικές ιδιότητες του φυτού και το χρησιμοποιούσαν κύρια για διαταραχές του αναπνευστικού.  Χρησιμοποιείται επίσης για να εξορίσει δαίμονες και αρνητικότητα.

Δρα ως αποχρεμπτικό, μαλακτικό, ήπιο διουρητικό, ήπιο ηρεμιστικό και επουλωτικό. Τα άνθη του είναι ευεργετικά για το αναπνευστικό σύστημα τονώνοντας τις βλεννογόνους, μειώνοντας τις φλεγμονές και διεγείροντας την παραγωγή υγρών. Θεωρούνται ειδικό ίαμα για τη βρογχίτιδα, όταν υπάρχει έντονος βήχας με ερεθισμό του λαιμού. Οι αντιφλεγμονώδεις και μαλακτικές ιδιότητες κάνουν αποτελεσματικό το φυτό σε περιπτώσεις φλεγμονής της τραχείας και άλλων παρόμοιων καταστάσεων. Δρα θετικά σε παθήσεις του εντερικού σωλήνα και των ουροφόρων οδών. Για εξωτερική χρήση έγχυση εν ψυχρώ του βοτάνου σε ελαιόλαδο είναι εξαιρετικό για να καταπραΰνει και θεραπεύσει κάθε φλεγμένουσα επιφάνεια στην επιφάνεια του δέρματος. Το αφέψημα των φύλλων βοηθά εξωτερικά σε πλύσεις για περιπτώσεις διάρροιας και δυσεντερίας, για επαλείψεις εγκαυμάτων, κνησμών ή λειχήνων, ενώ το ίδιο αφέψημα είναι καθαρτικό, υπακτικό. Τονώνει και καθαρίζει τα μάτια και κατευνάζει τις φλεγμονές των βλεφάρων.

Περιέχει γλίσχρασμα, κόμμι, σαπωνίνες, κιτρινόχρωμο πτητικό έλαιο, οξύ όμοιο με το ελαϊκό, μαλικό και φωσφορικό ασβέστιο, οξικό κάλιο, σάκχαρο, χλωροφύλλη, κίτρινη χρωστική (κροζετίνη, ξανθοφύλλη), ρητινώδη ύλη, μεταλλικά στοιχεία, φλαβονοειδή (εσπεριδίνη, βερβασκοσίδη) και γλυκοσίδια (οκουμπίνη).

Στην ομοιοπαθητική το χρησιμοποιούν για τους ίδιους λόγους που αναφέραμε καθώς επίσης και για τα παιδιά που συνεχίζουν να έχουν νυκτερινή ενούρηση όταν μεγαλώνουν. Τα φύλλα του φυτού βερμπάσκο έχει ιδιότητες μαλακτικές, τονωτικές των πνευμόνων, αποχρεμπτικές και αντισπασμωδικές.

ellinikabaharika

Οι σπόροι του φυτού χρησιμοποιούνται για την αποβολή της ταινίας από το σώμα. Πρέπει να χορηγούνται με συνταγή ειδικού διότι περιέχουν σαπωνίνες. Οι σαπωνίνες είναι φυτοχημικά που βρίσκονται σε πολλά βότανα και τις περισσότερες φορές δεν ενεργούν άμεσα στον ανθρώπινο οργανισμό, αλλά σαν πρώτες ύλες για να συνθέσει τις κατάλληλες ενώσεις. Εκτός από τις απορρυπαντικές ιδιότητες, μελέτες δείχνουν τα ευεργετικά οφέλη στα επίπεδα χοληστερόλης στο αίμα, στον καρκίνο, στην υγεία των οστών, και στην διέγερση του ανοσοποιητικού συστήματος.   Οι σαπωνίνες προκαλούν την μείωση της χοληστερόλης αίματος αποτρέποντας την επαναπορρόφησή της. Μελέτες δείχνουν ότι οι σαπωνίνες έχουν αντι-νεοπλασματικές και αντι-μεταλλαξιογόνες δραστηριότητες κα μπορούν να μειώσουν τις πιθανότητες καρκίνων αποτρέποντας την ανάπτυξη των καρκινικών κυττάρων. Ακόμα έχουν αντιοξειδωτικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες.

Grieve. A Modern Herbal

Μια έγχυση χρησιμοποιείται εσωτερικά στην θεραπεία διαφόρων αναπνευστικών ασθενειών συμπεριλαμβανομένων του  βήχα, της βρογχίτιδας, του άσθματος και των ερεθισμών του λαιμούΗ έγχυση από  νωπά ή αποξηραμένα λουλούδια σε ελαιόλαδο χρησιμοποιείται για τη θεραπεία των ωτίτιδων ελκών, πληγών κ.λπ.  Η συλλογή τωνλουλουδιών πρέπει να γίνεται κατά την διάρκεια της  ανθοφορίας και θα πρέπει να ξηραίνονται γρήγορα και με προσοχή για να μην χάσουν τις θεραπευτικές τους ιδιότητες.

Bown. D. Encyclopaedia of Herbs and their Uses

Τα εκχυλίσματα αιθανόλης των εναερίων μερών του φυτού παρουσιάζουν έντονη αντιμικροβιακή δράση και χρησιμοποιούνται στην θεραπεία των Ουρολοιμώξεων και σε άλλες ασθένειες που οφείλονται σε ισχυρά μικρόβια.(Canakkale Onsekiz Mart University). Την αντιμικροβιακή δράση των μερών του φυτού τεκμηρίωσαν επίσης σχετικές μελέτες  του Department of Chemistry of Natural Products, University of Naples , Italy

University of Naples

Canakkale Onsekiz Mart University

Κατεβάστε  την πλήρη μελέτη εδώ

Σε σχετική έρευνα του Πανεπιστημίου του Düsseldorf της Γερμανίας, διαπιστώθηκε ότι το φυτό είναι πλούσιο σε ιριδοειδή. Εχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι τα ιριδοειδή αποβάλλουν τις βλαβερές ελεύθερες ρίζες, ελέγχουν την χοληστερίνη, αυξάνουν την ενέργεια, βοηθούν την υγεία της καρδιάς, ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα, μειώνουν τις φλεγμονές, αποτρέπουν την μετάλλαξη κυττάρων, και βοηθούν την υγιή λειτουργία του μυαλού.Τα ιριδοειδή είναι ισχυρές βιοχημικές ουσίες που παράγονται από τα φυτά ως άμυνα κατά της μόλυνσης και άλλων απειλών. Ενώ τα ιριδοειδή υπάρχουν σε μεγάλο ποσοστό των φυτών, δεν είναι όμως κοινά στα φρούτα

Universität Düsseldorf, Bundesrepublik Deutschland

Σε σχετική μελέτη του  .Πανεπιστημίου Irandar Abbas, του Iran., τεκμηριώθηκε ότι το Verbascum sinuatum περιέχει το υψηλότερο επίπεδο των φαινολικών ενώσεων και μπορεί να συμβάλει στην μείωση της ισχύος των ελευθέρων ριζών σε σύγκριση με τα άλλα εκχυλίσματα φυτών. Συνεπώς, αυτό το φυτό είναι ένας πολύ καλός υποψήφιος ως φυσικό αντιοξειδωτικό.

Department of Biochemistry, Faculty of Medicine and Research Center for Molecular Medicine, Hormozgan University of Medical Sciences, Bandar Abbas, IR Iran.

Τα εισπνεόμενα φύλλα του φυτού σαν υποκατάστατα του τσιγάρου χρησιμοποιούνται για την θεραπεία των βρογχικών ερεθισμών, των νευρικών βρογχικών ερεθισμών με βραχνό ξηρό βήχα,  της βραχνάδας κατά την κατάκλιση, τον πονόλαιμο και το άσθμα.

 Εγχύλισμα του φυτού χρησιμοποιείται στην θεραπεία των ερεθισμών του ουρογεννητικού και γαστρεντερικού συστήματος,  των σπασμών και της χρόνιας κυστίτιδας , και στην επιβράδυνση του  καρκίνου του ουροποιογεννητικού συστήματος.

 Τα φύλλα συνθλίβονται αφού  έχουν εμβαπτιστεί σε με νερό και χρησιμοποιούνται εξωτερικά για την ανακούφιση από τον πόνο της ωτίτιδας,  των ρευματικών αρθρώσεων,  των αιμορροΐδων,  των πληγών και των όγκων. Ακόμη ανακουφίζουν από τους πόνους της   αμυγδαλίτιδας και της παρωτίτιδας (κατάπλασμα).

Godfrey Anthony Botanical and Homeopathic Medicines (2011) CCNM Press, Toronto

Boon Heather, Smith Michael (2009) Institute of Naturopathic Education and Research, CCNM Toronto.

The wiki of the Naturopathic Medicine Profession

Read Full Post »

Οικογένεια: Solanaceae
Γένος: Solanum
Είδος: Solanum nigrum ή αγριοντομάτα ή στύφνος.

Είναι φυτό ετήσιο πολύ κοινό σε όλη την Ελλάδα. Ο Διοσκουρίδης το ονομάζει «Κηπαίος Σταρύχνος». Ο βλαστός του δημιουργεί πολλά κλαδιά είναι λείος, τα φύλλα του είναι ωοειδή και έχουν χρώμα πράσινο βαθύ. Τα άνθη του είναι λευκά και μικρά και ο καρπός σφαιρικός και μαύρος. Διαθέτει φαρμακευτικές ιδιότητες εξ’ αιτίας της στρυχνίνης που περιέχει. Χρησιμοποιούνται όλα τα μέρη του φυτού σαν καταπραϋντικά και μαλακτικά αλλά μόνο με ιατρική συνταγή.

Δηλητηριώδες

Δηλητηριώδες

Υπάρχουν πολλές διαφωνίες για το αν ή όχι τα φύλλα ή οι καρποί του φυτού είναι δηλητηριώδη. Οι διαφωνίες ποικίλλουν από σχετικά δηλητηριώδες έως  απόλυτα ασφαλές για κατανάλωση. Το φυτό πάντως καλλιεργείται ως εδώδιμο, για τους καρπούς του  τα φύλλα του. Η τοξικότητα διαφέρει από μέρος σε μέρος διότι σχετίζεται με τη σύσταση του εδάφους. Στους άγουρους καρπούς υπάρχει υψηλότερη συγκέντρωση  τοξινών.

Grieve. A Modern Herbal

Frohne. D. and Pfänder. J. A Colour Atlas of Poisonous Plants

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Τρώγεται  μαγειρεμένο. Χρησιμοποιείται σε κονσέρβες μαρμελάδες, πίτες. Έχει ευχάριστη γεύση μοσχοβολιστή . Μόνο οι  πλήρως ώριμοι καρποί θα πρέπει να χρησιμοποιούνται διότι οι άγουρι περιέχουν την τοξίνη σολανίνη. Ο καρπός περιέχει περίπου 2,5% πρωτεΐνη, 0,6% λίπος, 5,6% υδατάνθρακες, 1,2% τέφρα και  είναι περίπου 9 mm σε διάμετρο .  Τα τρυφερά φύλλα και οι βλαστοί τρώγονται  ωμοί ή  μαγειρεμένα. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν γαρνιτούρα στις σαλάτες ή στις σούπες. Οι τρυφερές κορφές του μαζεύονται όλο το καλοκαίρι. Το χρησιμοποιούμε κυρίως μαζί με βραστά τσιγαριστά λαχανικά, όπως τα βλίτα, τα φασόλια και τα κολοκυθάκια.

Τα 100γραμμάρια φύλλων περιέχουν:

42 θερμίδες, νερό 86.4%, πρωτεϊνες 4 γραμμάρια, Λίπος  0.7 γραμμάριαg, Υδατάνθρακες  7.6 γραμμάρια , Φυτικές ίνες 1.6 γραμμάρια, Ασβέστιο, Φωσφόρο, Σίδηρο , Μαγνήσιο, Νάτριο, Κάλιο και Ψευδάργυρο.

Τα 100γραμμάρια φύλλων επιπρόσθετα περιέχουν Βιταμίνες: A 2000mg; Θυαμίνη (B1): 0.15mg,  Ριβοφλαβίνη (Β2): 0,15 mg, Νιασίνη: 1.2mg, C: 43mg.

Vilmorin. A. The Vegetable Garden

Reid. B. E. Famine Foods of the Chiu-Huang Pen-ts’ao.

Facciola. S. Cornucopia – A Source Book of Edible Plants

Harrington. H. D. Edible Native Plants of the Rocky Mountains

Facciola. S. Cornucopia – A Source Book of Edible Plants

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Ολόκληρο το φυτό  χρησιμοποιείται σαν  εμμηναγωγό, αντιφλεγμονώδες, εφιδρωτικό, διουρητικό, μαλακτικό, αντιπυρετικό, ναρκωτικά, καθαρτικό και τα κατασταλτικό. Συγκομίζεται το φθινόπωρο όταν συνυπάρχουν και τα λουλούδια και οι καρποί και ξηραίνεται για χρήση αργότερα . Πρέπει να χρησιμοποιείται  με προσοχή λόγω της  τοξικότητας. Τα φύλλα,  οι βλαστοί και οι ρίζες  χρησιμοποιούνται εξωτερικά ως κατάπλασμα, και ως ξέπλυμα πληγών. Τ φύλλα του φυτού δρουν αναλγητικά, αντισπασμωδικά, αντιφλεγμονώδη και αγγειοδιασταλτικά. Το φυτό έχει χρησιμοποιηθεί για την παρασκευή αναλγητικών αλοιφών και ο χυμός του καρπού έχει χρησιμοποιηθεί ως αναλγητικό για πονόδοντους.

Lust. J. The Herb Book

Emboden. W. Narcotic Plants

Duke. J. A. and Ayensu. E. S. Medicinal Plants of China

Moerman. D. Native American Ethnobotany

Plants For A Future

Χρησιμεύει: Φαγούρα (πλύσεις με αφέψημα φυτού), Λειχήνες προσώπου (επιθέματα φύλλων), Μητρίτιδα (με συνταγή ιατρού), Εγκαύματα (κατάπλασμα πολτού φύλλων), Έρπητας (με συνταγή ιατρού)

Περιέχει αλκαλοειδή, την σολανίνη, η οποία δηλητηριώδη για τον άνθρωπο και τα βοοειδή και η οποία συγκεντρώνεται κυρίως στους καρπούς (όταν γίνονται μαύροι). Είναι δυνατόν να αποτελέσει αιτία δηλητηρίασης αν καταναλωθεί σε μεγάλες ποσότητες και σε προχωρημένο στάδιο ωρίμανσης, αφού περιέχει τα αλκαλοειδή σολανίνη και σολανιδίνη. Στο παρελθόν έχουν αναφερθεί οξείες δηλητηριάσεις σε ζώα και ανθρώπους από αυτό το φυτό. Τα δηλητηριώδη μέρη του φυτού κατά φθίνουσα σειρά επικινδυνότητας είναι: πράσινα καρπίδια, κόκκινα καρπίδια, φύλλα, στελέχη και ρίζες. Επίσης όσο πιο ώριμο είναι το παραπάνω χόρτο τόσο μεγαλύτερη ποσότητα σολανίνης περιέχει και άρα πιο επικίνδυνο γίνεται. Τέλος η τοξικότητά του δεν μειώνεται με την αποξήρανσή του.
ΒΟΤΑΝΑ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ

Read Full Post »