Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Ναρκωτικά’ Category

Το Αγριομάρουλο είναι ένα μονοετές ή διετές βότανο της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας – Μυκηναϊκής Άνθειας που μπορει να φθάσει τα  1,8 m. Το όνομα Lactuca προέρχεται από την λατινική λέξη για το γάλα  επειδή περιέχει ένα ισχυρό γαλακτώδες κόμμι το οποίο ονομάζεται συχνά «όπιο του μαρουλιού» και όχι τυχαία. Μοιάζει και μέχρι ενός σημείου δρα όπως το όπιο που αποστάζεται από την παπαρούνα.
Είναι ανθεκτικό στη ζώνη 6 δηλαδή παγώνει κάτω από τους 10 0C. Είναι σε άνθιση από τον Ιούλιο έως τον Σεπτέμβριο, και οι σπόροι του ωριμάζουν από τον Αύγουστο έως τον Σεπτέμβριο. Τα λουλούδια του είναι ερμαφρόδιτα (έχουν αρσενικά και θηλυκά όργανα) και είναι επικονιάζονται με τα έντομα. Φύεται σε ελαφρά (αμμώδη) και μεσαία (αργιλώδη) εδάφη και προτιμά τα καλά στραγγιζόμενα εδάφη. Ευδοκιμεί σε όλα τα  pH: όξινα, ουδέτερα και βασικά (αλκαλικά) εδάφη. Δεν μπορεί να αναπτυχθεί στη σκιά. Προτιμά το υγρό χώμα.

Το στέλεχος του ειναι άκαμπτο και φυλλώδες, καστανωπό, ενίοτε αγκαθωτό στη βάση. Περιέχει γαλακτώδη χυμό. Τα φύλλα του είναι  εναλλασσόμενα, λεία, πρασινοκίτρινα, επιμήκη, ενίοτε έλλοβα, ελαφρώς ακανθωτά στην κορυφή τους, πολύ αγκαθωτά στην κεντρική νεύρωση. Οι ανθοταξίες του είναι κεφάλια υποκίτρινα, στενά, πολυάριθμα, διαταγμένα σε φόβη.
Είναι ο πρόγονος του κηπευτικού μαρουλιού.
ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ:
Το βότανο ήταν γνωστό από την αρχαιότητα. Ο Θεόφραστος και ο Διοσκουρίδης αποκαλούσαν το μαρούλι Θριδακίνη και το αγριομάρουλο το ονόμαζαν Θρίδαξ η αγρία. Όταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αύγουστος αρρώστησε σοβαρά θεραπεύτηκε με το βότανο αυτό. Επειδή επέζησε χάρη στο φυτό έχτισε ένα ναό στον οποίον έστησε ένα άγαλμα που αναπαριστούσε το φυτό για να το τιμήσει.
Πριν την Βικτωριανή εποχή το θεωρούσαν παυσίπονο και ηρεμιστικό βότανο.
Τον 16ο αιώνα ο John Gerarde έγραφε στο The Herball or Generall Historie of Plantes (1597) ότι «το φυτό προκαλεί ύπνο, υποχωρεί τον πόνο, μειώνει γυναικεία προβλήματα και δρα κατά των δαγκωμάτων των σκορπιών και αραχνών».
Το κόμμι του μαρουλιού έχει χρησιμοποιηθεί σε αντιβηχικά μείγματα αντί του οπίου.Το συνέλεγαν σε μπάλες γνωστές ως Λακτικάριουμ και τις χρησιμοποιούσαν όπως το όπιο. Το βότανο χρησιμοποιήθηκε τον 19ο αιώνα από τους γιατρούς, όταν δεν μπορούσαν να προμηθευτούν το όπιο.Μελετήθηκε εκτενώς από το Συμβούλιο της Φαρμακευτικής Εταιρείας της Μεγάλης Βρετανίας το 1911. Τότε ανακάλυψαν δύο ουσίες στις οποίες απέδωσαν τις ιδιότητες του φυτού. Την Λακτουκοπικρίνη και την Λακτουκίνη.
Ο αποξηραμένος γαλακτώδης χυμός του βοτάνου πουλιόταν άλλοτε στα φαρμακεία με το όνομα Lactucarium.
Συστατικά-χαρακτήρας:
Στο φυτό βρίσκουμε την γαλακτώδης ουσία (που περιέχει λακτουκικό οξύ, λακτουκοπικρίνη, λακτουκίνη, σεκριτερπένια, λακτόνη, φλαβονοειδή που περιέχουν κερκετίνη, κουμαρίνες, κικχορίνη και εσκουλίνη, ν-μέθυλο –β- φενεθυλαμίνη και 60% ελαστική ουσία που χρησιμοποιήθηκε παλαιότερα ως εναλλακτική πηγή καουτσούκ) ίχνος αλκαλοειδούς, σίδηρο, βιταμίνες Α, Β1, Β2 και C. Το κόμμι έχει δριμεία οσμή, γεύση πικρή και ενέργεια προσόμοια με αυτή του οπίου.
Το φυτό αποτελείται από 94,93% νερό, 0,41% αζωτούχες ουσίες, 0,31% λιπαρές ουσίες, 2,19% κόμμι, άμυλο κλπ, 0,73% κυτταρίνη και 1,03% τέφρα.
Το αποτέλεσμα της κατάποσης του χυμού του φυτού είναι παρόμοιο με αυτό που προκαλεί το όπιο αν και δεν περιέχει οπιούχα συστατικά. Τα ενεργά συστατικά της ουσίας αυτής είναι η Λακτουκίνη είναι ένας υποδοχέας αδενοσίνης ενώ η Λακτουκοπικρίνη δρα ως αναστολέας της ακετυλοχολινεστεράσης. Τα συμπτώματα της χρήσης κρατούν από 30 λεπτά μέχρι λίγες ώρες.
ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Τα φύλλα τρώγονται  ωμά ή μαγειρεμένα . Συνιστάται προσοχή, διότι ειναι τοξικό σε πολύ μεγάλες ποσότητες. Ένα ελαφρύ αρωματικό έλαιο, που χρησιμοποιείται στο μαγείρεμα, λαμβάνεται από τους σπόρους
ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ:
Το σύνολο του φυτού είναι πλούσιο σε ένα γαλακτώδες χυμό που ρέει ελεύθερα από οποιαδήποτε πληγή. Αυτό σκληραίνει και στεγνώνει όταν έρχεται σε επαφή με τον αέρα. Ο γαλακτώδης χυμός περιέχει σεσκιτερπενικές λακτόνες: λακτουκοπικρίνη (5% του ξηρού οπού), η οποία ενζυματικά  δίνει λακτουκίνη (2% του ξηρού οπού)  και  παρα-υδροξυφαινυλο-οξικό οξύ,  λακτουκερίνη  (50-60%), μίγμα οξικών εστέρων των α-λακτουκερόλη (=ταραξαστερόλη), β-λακτουκερόλη. Φλαβονοειδή: 7-μονογλυκοσίδες  της  λουτεολίνης  και  απιγενίνης, καθώς και κερκετινο-3-γλυκοσίδη. Κουμαρίνες:κιχωρίνη. Άλλα συστατικά είναι η μαννιτόλη, β-αμυρίνη και ισοπουλεόλη.
 H λακτουκερίνη που περιέχεται στο φυτό  χρησιμοποιείται στην ιατρική για την ανυδρική, αντισπασμωδική, πεπτική, διουρητική, υπνωτική, ναρκωτική και κατασταλτική του ιδιότητα .   H λακτουκερίνη έχει τα αποτελέσματα ενός αδύνατου οπίου, αλλά χωρίς την τάση του να προκαλεί πεπτικές διαταραχές], ούτε είναι εθιστική . Λαμβάνεται εσωτερικά για τη θεραπεία της αϋπνίας, του άγχους, των νευρώνων,  του ξηρού βήχα, του μαύρου βήχα, του ρευματικού πόνου κ.λπ. >Οι συγκεντρώσεις της λακτουκερίνης είναι χαμηλές στα νεαρά φυτά και συγκεντρώνονται περισσότερο όταν το φυτό έρθει στο λουλούδι.Συλλέγεται εμπορικά με κοπή των κεφαλών των φυτών και απόξεση του χυμού σε δοχεία από πορσελάνη αρκετές φορές την ημέρα έως ότου εξαντληθεί το φυτό . Αυτός ο τρόπος είναι ίσως η πλουσιότερη προμήθεια γαλακτοκορίου.Το φυτό περιέχει επίσης υοσκυαμίνη που χρησιμοποιούνται ως συμπληρωματικά φάρμακα στην αντιμετώπιση: του πεπτικού έλκους και του συνδρόμου Zollinger-Ellison.>Το φυτό πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή και ποτέ χωρίς την επίβλεψη ενός ειδικευμένου ιατρού.Ακόμη και οι κανονικές δόσεις μπορεί να προκαλέσουν υπνηλία ενώ η περίσσεια προκαλεί ανησυχία  και υπερδοσολογία μπορεί να προκαλέσει θάνατο μέσω καρδιακής παράλυσης .  Ο χυμός του φυτού έχει επίσης εφαρμοστεί εξωτερικά στη θεραπεία των κονδυλωμάτων]. Ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο γίνεται από το φυτό που χρησιμοποιείται στη θεραπεία χρόνιου καταρράκτη, βήχα, πρησμένου ήπατος, μετεωρισμού και παθήσεων του ουροποιητικού συστήματος.
Ως αντισπασμωδικό μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν μέρος της ολιστικής θεραπείας του κοκκύτη και γενικά του ξηρού ερεθιστικού βήχα. Ανακουφίζει του κολικούς των εντέρων και της μήτρας και έτσι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για επώδυνη εμμηνόρροια. Ανακουφίζει τους μυϊκούς πόνους που έχουν σχέση με τους ρευματισμούς. Μειώνει τους πόνους στις αρθρώσεις και στους μυώνες, αλλά δεν συνιστά θεραπεία των αιτίων που τους προκαλούν.
Το University of Colorado Health Science Center, Denver, USA ανέδειξε το φυτό σαν το μοναδικό φάρμακο στη θεραπεία της δύσκολης και μεταδοτικής πάθησης Hooping-Cough (Pertussis) που προσβάλει τις αναπνευστικούς οδούς.Η Pertussis προκαλείται από ένα βακτήριο που ονομάζεται Bordetella pertussis. Αυτό είναι πολύ μικρό και μπορεί να εξαπλωθεί από άτομο σε άτομο μέσω κυστιδίων στον αέρα, τα οποία μεταδίδονται με τον βήχα ή το φτέρνισμα.
ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Σήμερα χρησιμοποιείται σε σαπούνια, σαμπουάν και άλατα μπάνιου.

University of Colorado Health Science Center, Denver, USA
Plants For A Future
John Gerarde, The Herball or Generall Historie of Plantes, Publisher, John Norton 1597 London
Δίανθος

Launert. E. Edible and Medicinal Plants. Hamlyn 1981 ISBN 0-600-37216-2

Lust. J. The Herb Book. Bantam books 1983 ISBN 0-553-23827-2

Emboden. W. Narcotic Plants Studio Vista 1979 ISBN 0-289-70864-8

Weiner. M. A. Earth Medicine, Earth Food. Ballantine Books 1980 ISBN 0-449-90589-6

Read Full Post »

Οικογένεια: Solanaceae
Γένος: Solanum
Είδος: Solanum nigrum ή αγριοντομάτα ή στύφνος.

Είναι φυτό ετήσιο πολύ κοινό σε όλη την Ελλάδα. Ο Διοσκουρίδης το ονομάζει «Κηπαίος Σταρύχνος». Ο βλαστός του δημιουργεί πολλά κλαδιά είναι λείος, τα φύλλα του είναι ωοειδή και έχουν χρώμα πράσινο βαθύ. Τα άνθη του είναι λευκά και μικρά και ο καρπός σφαιρικός και μαύρος. Διαθέτει φαρμακευτικές ιδιότητες εξ’ αιτίας της στρυχνίνης που περιέχει. Χρησιμοποιούνται όλα τα μέρη του φυτού σαν καταπραϋντικά και μαλακτικά αλλά μόνο με ιατρική συνταγή.

Δηλητηριώδες

Δηλητηριώδες

Υπάρχουν πολλές διαφωνίες για το αν ή όχι τα φύλλα ή οι καρποί του φυτού είναι δηλητηριώδη. Οι διαφωνίες ποικίλλουν από σχετικά δηλητηριώδες έως  απόλυτα ασφαλές για κατανάλωση. Το φυτό πάντως καλλιεργείται ως εδώδιμο, για τους καρπούς του  τα φύλλα του. Η τοξικότητα διαφέρει από μέρος σε μέρος διότι σχετίζεται με τη σύσταση του εδάφους. Στους άγουρους καρπούς υπάρχει υψηλότερη συγκέντρωση  τοξινών.

Grieve. A Modern Herbal

Frohne. D. and Pfänder. J. A Colour Atlas of Poisonous Plants

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Τρώγεται  μαγειρεμένο. Χρησιμοποιείται σε κονσέρβες μαρμελάδες, πίτες. Έχει ευχάριστη γεύση μοσχοβολιστή . Μόνο οι  πλήρως ώριμοι καρποί θα πρέπει να χρησιμοποιούνται διότι οι άγουρι περιέχουν την τοξίνη σολανίνη. Ο καρπός περιέχει περίπου 2,5% πρωτεΐνη, 0,6% λίπος, 5,6% υδατάνθρακες, 1,2% τέφρα και  είναι περίπου 9 mm σε διάμετρο .  Τα τρυφερά φύλλα και οι βλαστοί τρώγονται  ωμοί ή  μαγειρεμένα. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν γαρνιτούρα στις σαλάτες ή στις σούπες. Οι τρυφερές κορφές του μαζεύονται όλο το καλοκαίρι. Το χρησιμοποιούμε κυρίως μαζί με βραστά τσιγαριστά λαχανικά, όπως τα βλίτα, τα φασόλια και τα κολοκυθάκια.

Τα 100γραμμάρια φύλλων περιέχουν:

42 θερμίδες, νερό 86.4%, πρωτεϊνες 4 γραμμάρια, Λίπος  0.7 γραμμάριαg, Υδατάνθρακες  7.6 γραμμάρια , Φυτικές ίνες 1.6 γραμμάρια, Ασβέστιο, Φωσφόρο, Σίδηρο , Μαγνήσιο, Νάτριο, Κάλιο και Ψευδάργυρο.

Τα 100γραμμάρια φύλλων επιπρόσθετα περιέχουν Βιταμίνες: A 2000mg; Θυαμίνη (B1): 0.15mg,  Ριβοφλαβίνη (Β2): 0,15 mg, Νιασίνη: 1.2mg, C: 43mg.

Vilmorin. A. The Vegetable Garden

Reid. B. E. Famine Foods of the Chiu-Huang Pen-ts’ao.

Facciola. S. Cornucopia – A Source Book of Edible Plants

Harrington. H. D. Edible Native Plants of the Rocky Mountains

Facciola. S. Cornucopia – A Source Book of Edible Plants

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Ολόκληρο το φυτό  χρησιμοποιείται σαν  εμμηναγωγό, αντιφλεγμονώδες, εφιδρωτικό, διουρητικό, μαλακτικό, αντιπυρετικό, ναρκωτικά, καθαρτικό και τα κατασταλτικό. Συγκομίζεται το φθινόπωρο όταν συνυπάρχουν και τα λουλούδια και οι καρποί και ξηραίνεται για χρήση αργότερα . Πρέπει να χρησιμοποιείται  με προσοχή λόγω της  τοξικότητας. Τα φύλλα,  οι βλαστοί και οι ρίζες  χρησιμοποιούνται εξωτερικά ως κατάπλασμα, και ως ξέπλυμα πληγών. Τ φύλλα του φυτού δρουν αναλγητικά, αντισπασμωδικά, αντιφλεγμονώδη και αγγειοδιασταλτικά. Το φυτό έχει χρησιμοποιηθεί για την παρασκευή αναλγητικών αλοιφών και ο χυμός του καρπού έχει χρησιμοποιηθεί ως αναλγητικό για πονόδοντους.

Lust. J. The Herb Book

Emboden. W. Narcotic Plants

Duke. J. A. and Ayensu. E. S. Medicinal Plants of China

Moerman. D. Native American Ethnobotany

Plants For A Future

Χρησιμεύει: Φαγούρα (πλύσεις με αφέψημα φυτού), Λειχήνες προσώπου (επιθέματα φύλλων), Μητρίτιδα (με συνταγή ιατρού), Εγκαύματα (κατάπλασμα πολτού φύλλων), Έρπητας (με συνταγή ιατρού)

Περιέχει αλκαλοειδή, την σολανίνη, η οποία δηλητηριώδη για τον άνθρωπο και τα βοοειδή και η οποία συγκεντρώνεται κυρίως στους καρπούς (όταν γίνονται μαύροι). Είναι δυνατόν να αποτελέσει αιτία δηλητηρίασης αν καταναλωθεί σε μεγάλες ποσότητες και σε προχωρημένο στάδιο ωρίμανσης, αφού περιέχει τα αλκαλοειδή σολανίνη και σολανιδίνη. Στο παρελθόν έχουν αναφερθεί οξείες δηλητηριάσεις σε ζώα και ανθρώπους από αυτό το φυτό. Τα δηλητηριώδη μέρη του φυτού κατά φθίνουσα σειρά επικινδυνότητας είναι: πράσινα καρπίδια, κόκκινα καρπίδια, φύλλα, στελέχη και ρίζες. Επίσης όσο πιο ώριμο είναι το παραπάνω χόρτο τόσο μεγαλύτερη ποσότητα σολανίνης περιέχει και άρα πιο επικίνδυνο γίνεται. Τέλος η τοξικότητά του δεν μειώνεται με την αποξήρανσή του.
ΒΟΤΑΝΑ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ

Read Full Post »