Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘ΑΡΧΑΙΑ ΘΟΥΡΙΑ’

Nasturtium officinale, Νεροκάρδαμο, Αρχαία Θουρία, ποταμός  Άρις Ιούλης 2015

Nasturtium officinale, Νεροκάρδαμο, Αρχαία Θουρία, ποταμός Άρις Ιούλης 2015

Η λατινική ονομασία του βοτάνου της περιοχής της Αρχαίας Θουρίας είναι Nasturtium officinale (Ναστούρτιο το φαρμακευτικό) και ανήκει στην οικογένεια των Σταυρανθών.
Είναι το γνωστό Κρεσόν, το οποίο γίνεται σαλάτα, αλλά χρησιμοποιείται και στη φαρμακευτική.
Το συναντούμε σε τρεχούμενα νερά στις άκρες των ρυακιών, στις πηγές, ακόμη και στα έλη, αλλά κυρίως στον ποταμό Άρι.
Είναι υδρόβιο, πολυετές φυτό το οποίο φτάνει σε ύψος τα 60 περίπου εκατοστά, με στέλεχος έρπον, χυμώδες και λείο. Ο βλαστός είναι γωνιώδης και τα φύλλα του είναι πράσινα, λεία , έμμισχα, αντίθετα, πτερωτά με ωοειδή φυλλάρια. Τα άνθη του είναι λευκά, μικρά σε τσαμπί. Ο καρπός είναι κεράτιο, κυλινδρικός και καμπυλωτός. Οι σπόροι είναι σταχτιοί και στρογγυλοί.
Το βότανο περιέχει έλαιο θειο-αζωτούχο, προσόμοιο κατά τους χαρακτήρες με το θειώδες αιθέριο έλαιο του σκόρδου και θειο-αζωτούχα αιθέρια έλαια άλλων Σταυρανθών.
Περιέχει ακόμη πικρό εκχύλισμα, ιώδιο (η ποσότητα του οποίου ποικίλει ανάλογα με τα νερά κοντά στα οποία φύεται), φωσφόρο, σίδηρο, βιταμίνες A, C, E, νικοτιναμίδιο, γλυκοζίδιο, γλυκοναστουρτίνη, κάλιο, θειάφι, μαγγάνιο, χαλκό, ασβέστιο, μερικά άλατα και ασκορβικό οξύ.
Στις αλατούχες ουσίες του φυτού πλεονάζουν οι φωσφορούχες.
Είναι πλούσιο σε χυμό (70%) και με απλή έκθλιψη δίνει θειο-αζωτούχο έλαιο, ιώδιο και πικρό εκχύλισμα.
Το 30% του χυμού απαρτίζεται από σίδηρο και φωσφορικά άλατα.
Το βότανο παραλληλίζεται με το νεροκάρδαμο με το μουρουνέλαιο λόγω της χημικής του σύνθεσης.
Σε άγρια κατάσταση είναι πλουσιότερο σε συστατικά από το καλλιεργημένο. Σε υψόμετρο η γεύση του βοτάνου αλλάζει και γίνεται πικρή.

Nasturtium officinale, Νεροκάρδαμο, Αρχαία Θουρία, ποταμός  Άρις Ιούλης 2015

Nasturtium officinale, Νεροκάρδαμο, Αρχαία Θουρία, ποταμός Άρις Ιούλης 2015

Το βότανο ήταν γνωστό από την αρχαιότητα. Ο Διοσκουρίδης το ονόμαζε Σισύμβριον το έτερον και ο Ιπποκράτης το είχε περιγράψει ως διεγερτικό και αποχρεμπτικό. Εδώ και χιλιάδες χρόνια έχει χρησιμοποιηθεί από τη λαϊκή ιατρική για τη θεραπεία του βήχα και της βρογχίτιδας. Επίσης έχει αναφερθεί ότι όταν τρώγεται ωμό μπορεί να προλάβει ή να επιδράσει θεραπευτικά στον καρκίνο.
ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Το άγριο νεροκάρδαμο την εποχή της άνθισης τρώγεται ωμό σε σαλάτα. Καλύτερα όμως είναι να το βράζουμε γιατί πάνω στο φυτό υπάρχει πιθανότητα να υπάρχουν οι παράνυμφες του παρασιτικού σκώληκα του ήπατος (Δίστομο το ηπατικό) που μπορούν να προκαλέσουν ακόμη και τον θάνατο.
Το Νεροκάρδαμο χρησιμοποιείται κυρίως ως γαρνιτούρα είτε ως προσθήκη σε σαλάτες, η γεύση του είναι έντονη με χαρακτηριστική καυτερή υφή.
Τα φύλλα είναι εξαιρετικά πλούσια σε βιταμίνες και μέταλλα, κυρίως σίδηρο. Ο σπόρος μπορεί να βλαστήσει και να καταναλωθεί σε σαλάτες. Ο σπόρος αλέθεται σε σκόνη και χρησιμοποιείται σαν μουστάρδα.
DSC00043Αν θέλουμε να το καταναλώσουμε ωμό, καλό είναι να χρησιμοποιούμε μόνο φυτά εμπορίου από ελεγχόμενες καλλιέργειες. Αν μαζέψουμε το φυτό από τη Φύση καλό είναι να γνωρίζουμε αν το νερό δίπλα από το οποίο φύονται είναι καθαρό. Αν έχει μολυνθεί από ζώα ή έχει διαρρεύσει από αποχετευτικό δίκτυο θα κινδυνεύσουμε σοβαρά.

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Για θεραπευτικούς σκοπούς χρησιμοποιείται ολόκληρο το φυτό. Συλλέγεται την εποχή της ανθοφορίας του (από τα μέσα της Άνοιξης μέχρι τον Σεπτέμβριο) και χρησιμοποιείται πάντα σε πρόσφατη κατάσταση. Η αποξήρανση το κάνει να χάνει μερικά ή ολοκληρωτικά τις ιδιότητές του.
Τον Μάιο και τον Ιούνιο το φυτό έχει τη μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε δραστικές ουσίες.
Για θεραπευτικούς σκοπούς καλύτερο είναι να χρησιμοποιούμε το νεροκάρδαμο των σίδηρο-ιωδιούχων πηγών γιατί είναι περιεκτικότερο σε κύρια συστατικά.
Το βότανο δρα ως ορεκτικό, εύπεπτικό, θερμαντικό, διουρητικό, καθαρτικό του αίματος, διεγερτικό, σιαλογόνο, αφροδισιακό, αντισκοβρουτικό και αποχρεμπτικό. Θεωρείται ευεργετικό στη σπλήνα, στα μάτια, δρα κατά του λουμπάγκο, των ρευματισμών, της ποδάγρας και του εκζέματος.
Βοηθά σε περιπτώσεις σκοβρούτου, στις χοιράδες, στην αναιμία και τη ραχίτιδα. Ως διουρητικό βοηθά σε περιπτώσεις υδρωπικίας, στις παθήσεις του ουρογεννητικού συστήματος και της χολολιθίασης.
Ως αποχρεμπτικό βοηθά στις περιπτώσεις χρόνιου κατάρρου των πνευμόνων.
Illustration_Nasturtium_officinale0Ο πουρές του φυτού είναι κατάλληλο για τους διαβητικούς γιατί περιέχει λίγο σάκχαρο και αμυλώδεις ουσίες.
Εξωτερικά χρησιμοποιείται σε διαλυτικά και καθαριστικά καταπλάσματα, πολτοποιημένο μόνο του ή με αλάτι. Τοποθετούμενο ως κατάπλασμα επί ατόνων ελκών διευκολύνει την επούλωση τους.
Το μάσημα των φύλλων βοηθά σε προβλήματα φλεγμονών του στόματος. Ο χυμός του όταν τον πίνουμε το πρωί νηστικοί, κάνει καλό στην επιδερμίδα (όταν έχει τάση για ερεθισμό), αναζωογονεί τα μαλλιά και δυναμώνει τα νύχια.
Παρασκευή και δοσολογία :
Το βότανο χρησιμοποιείται σε πρόσφατη μορφή και όχι αποξηραμένο.
Σε μορφή πουρέ το χρησιμοποιούν οι διαβητικοί.
Εξωτερικά το χρησιμοποιούμε σε διαλυτικά ή καθαριστικά καταπλάσματα μόνο του ή με αλάτι (10 γραμμάρια αλάτι για 150 γραμμάρια φυτού).
Μείγμα από 60 γραμμάρια χυμού του φυτού και 30 γραμμάρια μέλι αφαιρεί πανάδες και φακίδες του προσώπου, αν απλωθεί σε ένα πανί και τριφτεί με αυτό το πρόσωπο. Όταν το λαμβάνουμε εσωτερικά ρίχνουμε σε 1-2 κουταλιές θρυμματισμένου φυτού μισό ποτήρι βραστό νερό και το σκεπάζουμε για 30 λεπτά, ταρακουνώντας το στο διάστημα αυτό μερικές φορές. Σουρώνουμε και πίνουμε έως 3 φορές την ημέρα.
Οι Leung (1984) και Heinerman (1988) έχουν συστήσει τη σούπα με καρότο και νεροκάρδαμο ως αντικαρκινική σε άρθρα που έχουν δημοσιευθεί σε έγκριτα επιστημονικά περιοδικά. Ο Hartwell αναφέρει την παραδοσιακή χρήση του νεροκάρδαμου ενάντια στον καρκίνο, τους όγκους και τις κύστες στο βιβλίο του «Φυτά που χρησιμοποιούνται ενάντια στον καρκίνο».
Το νεροκάρδαμο είναι ένα από τα 8 βότανα που περιέχει το Flor Essence. Το νεροκάρδαμο μαζί με το λάπαθο, την κολλιτσίδα, τη φτελιά, το κόκκινο τριφύλλι, το αγιάγκαθο, το φύκι και το ραβέντι, σε ακριβείς προκαθορισμένες αναλογίες, ενοποιούνται σε μια εντελώς νέα ουσία, όπου το ένα ενισχύει τα οφέλη του άλλου και δημιουργούν ένα ισχυρό συνεργικό αποτέλεσμα.
Οι αντιελκογόνες ιδιότητες του φυτού καταδείχθηκαν μετά από σχετικές έρευνες του Department of Medicinal Chemistry and Pharmacognosy, Jordan University, Irbid, Jordan
1239xlaΗ ικανότητα του φυτού να προστατεύει την καρδιά διαλύοντας την χοληστερόλη, αποδείχθηκε ματά από σχετικά πειράματα του Institute of Biochemistry and Biophysics, University of Tehran, Tehran, Iran
Η ικανότητα του φυτού για τη θεραπεία της φυματίωσης και άλλων αναπνευστικών ασθενειών προέκυψε μετά από σχετικές έρευνες του Universidad Autónoma del Estado de Morelos ,Mexico
Οι αντιοξειδωτικές ιδιότητες του φυτού αποδείχθηκαν μετά από σχετικές έρευνες του Institute of Biochemistry and Biophysics,University of Tehran, Iran
Η ισχυρή αντιφλεγμονώδη δραστικότητα του φυτού προέκυψε μετά από σχετικές έρευνες του Medicinal Plants Research Center, Yasuj University of Medical Sciences ,Iran
Η δράση του φυτού ενάντια στην υπερλιπιδαιμία και στην θεραπεία του διαβήτη τεκμηριώθηκε από τις έρευνες του Neurocognitive Research Center, Mashhad University of Medical Sciences,Iran

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Ο χυμός του φυτού είναι ένας διαλύτης της νικοτίνης και χρησιμοποιείται ως τέτοιος στα δυνατά καπνά.
Επιπρόσθετα χρησιμοποιείται στα σαμπουάν , τα τονωτικά μαλλιών και στην περιποίση των μαλλιών.

Neurocognitive Research Center, Mashhad University of Medical Sciences,Iran
Medicinal Plants Research Center, Yasuj University of Medical Sciences , Yasuj , Iran
Institute of Biochemistry,University of Tehran, Iran
Universidad Autónoma del Estado de Morelos ,Mexico
Institute of Biochemistry, University of Tehran, Iran
Jordan University, Irbid, Jordan
Δίανθος
Plants For A Future

Read Full Post »

Thymus vulgaris, Θύμος ο κοινός, Θυμάρι

Θυμάρι,Thymus vulgaris, Αρχαία Θουρία, Ψηλή Ράχη, 5 Μάρτη  2015

Θυμάρι, Αρχαία Θουρία, Ψηλή Ράχη, 5 Μάρτη 2015

Το θυμάρι ή θύμιο (Θύμος ο κοινός, λατ. Thymus vulgaris) είναι αγγειόσπερμο, δικότυλο φυτό, το οποίο ανήκει στην τάξη των Σωληνανθών (Tubiflorae) και στην οικογένεια των Χειλανθών. Είναι θάμνος μικρού ύψους (έως 30 εκατοστά), με όρθιους βλαστούς, εξαιρετικά ανθεκτικός, αναδύει πολύ ευχάριστο άρωμα.Ετυμολογικά το θυμάρι ή θύμος όπως το ονόμαζαν οι αρχαίοι, προέρχεται από την λέξη θύω, η οποία αρχικά είχε την σημασία του «βγάζω καπνούς» και αργότερα του «θυσιάζω». Από την ίδια ρίζα προέρχονται και οι λέξεις θυμίαμα και θυμιατίζω, ενώ στενή φαίνεται πως είναι και η σχέση με τον θυμό. Και θυμός στους αρχαίους δεν σημαίνει την οργή, αλλά τη ζωτική δύναμη.

Στην Ελλάδα υπάρχουν 23 αυτοφυή είδη και τα πιο σημαντικά είναι:
1.-Αγριοθυμάρι που δεσπόζει στην περιοχή της Αρχαίας Θουρίας στη θέση «Ψηλή Ράχη».
Θύμος ο κεφαλωτός Thymus capitatus Μικρός θάμνος με βλαστούς ξυλώδεις ξαπλωμένους. Βρίσκεται σε πολλές βραχώδεις, ορεινές, ξηρές περιοχές της ηπειρωτικής Ελλάδας. Κοντά στις περιοχές όπου φύεται το άγριο θυμάρι τοποθετούνται κυψέλες με μέλισσες και παράγεται εκλεκτό μέλι.
2.-Χαμοθρούμπι.
Θύμος ο γραπτός Τhymus striatus. Πολύ κοινό σε διάφορες πεδινές περιοχές και λιβάδια της Μακεδονίας και της Θράκης.
3.-Σμάρι
Θύμος η Ζυγίς ή Θύμος ο αττικός Thymus atticus ή θυμάρι της Aττικής.
18519Υπάρχουν και καλλωπιστικές ποικιλίες θυμαριού που καλλιεργούνται σε διάφορους κήπους

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ:
Το άρωμα του μύθου, του θύμου οι αλήθειες
Ορέστης Δαβίας, Βιολόγος Συγγραφέας
Οι Σουμέριοι πριν από 5.500 χρόνια είναι οι πρώτοι, απ’ ότι γνωρίζουμε, που χρησιμοποίησαν το θυμάρι ως καρύκευμα και φάρμακο, ενώ οι Αιγύπτιοι το ονόμασαν θαμ και μεταχειρίζονταν το αφέψημα του για να πλύνουν εκείνους που «πήγαν στα θυμαράκια», ως προετοιμασία της μουμιοποίησης τους. Ήδη από την εποχή του Ομήρου, το θυμάρι ή για να είμαστε πιο ακριβείς τα αρκετά είδη του που ευδοκιμούν στη χώρα μας, εκτός από ήδυσμα για διάφορα εδέσματα αποτελούσε σύμβολο δύναμης και ανδρείας. Και αν το περίφημο θυμαρίσιο μέλι του Υμηττού ήταν περιζήτητο και πουλιόταν ακριβά, ακόμα και οι πιο φτωχοί μπορούσαν να απολαύσουν το τονωτικό μίγμα από θυμάρι, απλό μέλι και ξίδι. «Τρώω το ίδιο θυμάρι με τον αφέντη μου» λέει κάποιος σκλάβος στην κωμωδία Πλούτος του Αριστοφάνη, εννοώντας ότι βρίσκονται στην ίδια κατάσταση φτώχειας. Το θυμάρι ήταν λοιπόν άφθονο και φθηνό, έχαιρε όμως μεγάλης εκτίμησης λόγω των ιδιοτήτων του. Οι ηλικιωμένοι έπιναν τακτικά έγχυμα από θυμάρι για να διατηρήσουν τις πνευματικές τους δυνάμεις, ενώ πολύ δυναμωτικό θεωρείτο ένα ποτό που παρασκευαζόταν με το σιγοβράσιμο σύκων και θυμαριού σε νερό ή κρασί.
Illustration_Thymus_serpyllum0_cleanΤο θυμάρι ήταν φυτό αφιερωμένο στη θεά του έρωτα Αφροδίτη και κανείς δεν αμφισβητούσε πως προκαλεί ή ενισχύει τον πόθο. Ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος ο Πρεσβύτερος, ξακουστός στην εποχή του (τέλη του 4ου αι. π.Χ..) για τα συμπόσια που διοργάνωνε, υποστήριζε ότι έφτανε να σκορπίσει στις αίθουσες φρεσκοκομμένο θυμάρι για να κυριευθούν οι καλεσμένοι του από ερωτική διάθεση.
Αλλά και ο Αριστοτέλης συνδέθηκε μέχρι το τέλος της ζωής του, απέκτησε μάλιστα ένα γιο μαζί, με μια εταίρα, το όνομα της οποίας, Ερπυλλίς, παραπέμπει στο άγριο θυμάρι και την ερωτική αναζωογόνηση που προκαλεί.
Ο  Ιπποκράτης στο σύγγραμμά του «Περί Διαίτης» αναφέρει πως το θυμάρι είναι θερμαντικό, υπακτικό και διουρητικό, αποβάλλει το φλέγμα ενώ στο «Περί Νούσων» το προτείνει ενάντια στη φθίση του λάρυγγα. Ο πιο λαμπρός φαρμακολόγος του αρχαίου κόσμου, ο Διοσκουρίδης, στο τρίτο βιβλίο του συγγράμματος «Περί Ύλης Ιατρικής», περιγράφει λεπτομερώς τρία είδη θυμαριού.
Πρώτο αναφέρει το Thymus capitatus ή κατ’ άλλους Coridothymus capitatus της σύγχρονης φυτολογίας: «Θυμάρι: το ξέρουν όλοι. Είναι ένας χαμηλός θάμνος με τη μορφή φρύγανου, καλυμμένος από πολλά στενά φυλλαράκια, ο οποίος έχει πορφυρόχρωμες ανθισμένες κορυφές και φυτρώνει σε πετρώδη και άγονα εδάφη. Όταν πίνεται με αλάτι και ξίδι, αποβάλλει το φλέγμα από την κοιλιά. Το αφέψημά του με μέλι βοηθά όσους έχουν ορθόπνοια , άσθμα ή ελμινθίαση, διευκολύνει την έμμηνο ρύση και τη γέννα· είναι επίσης διουρητικό, ενώ ανακατεμένο με μέλι συμβάλλει στην απόχρεμψη.»
thym - thymus vulgarisΟ Διοσκουρίδης αναφέρεται σε δύο είδη έρπυλλου. Με βάση την περιγραφή δεν χωρά αμφιβολία πως το πρώτο ταυτίζεται με το Thymus serpyllum, το οποίο, σύμφωνα πάντοτε με τον Διοσκουρίδη, μυρίζει σαν μαντζουράνα και είναι πρόσφορο για στεφάνια. Το άλλο είδος, ο άγριος που ονομαζόταν τότε και ζυγίς, είναι μάλλον το χαμηλό σε ύψος Thymus atticus που για τους αρχαίους υπερέχει φαρμακευτικά του προηγούμενου. Από τις χρήσεις που παρατίθενται κρατώ πως όταν πίνεται και γίνεται κατάπλασμα ωφελεί στα δαγκώματα των ερπετών, πως αν βραστεί σε ξύδι με την προσθήκη ρόδινου μύρου ανακουφίζει με επάλειψη τον πονοκέφαλο καθώς και ότι ενδείκνυται στο λήθαργο και τη φρενίτιδα.
Την ίδια ακριβώς εποχή, ο ρωμαίος φυσιοδίφης Πλίνιος ο Πρεσβύτερος τονίζει στη «Φυσική Ιστορία» του πως το θυμάρι γαληνεύει τους επιληπτικούς, κατασιγάζει τον πονοκέφαλο, και όταν καίγεται ξαποστέλνει όλα τα δηλητηριώδη όντα. Και φυσικά αποτελούσε απαραίτητο συστατικό στα amatorium, τα αφροδισιακά φίλτρα που χτυπούσαν στο γουδί οι μάγισσες της αρχαίας Ρώμης και τα μοσχοπουλούσαν σε άτεκνες γυναίκες, καταπονημένους συζύγους και ερωτοπλανταγμένους νεαρούς.
Στον Μεσαίωνα, εποχή που αναμασά τις αρχαίες διδαχές, το θυμάρι φημίζεται ως σωτήριο φάρμακο για την μελαγχολία, την κατάθλιψη και την επιληψία, με αποτέλεσμα πολύ συχνά τα στρώματα μαξιλάρια να παραγεμίζονται με το χόρτο του.
Η πίστη στην ιδιότητα του θυμαριού να χαρίζει θάρρος δεν έχει υποχωρήσει καθόλου. Σε μια εποχή γεμάτη πολέμους, εκστρατείες και σφαγές, η τόλμη αποτελεί περιπόθητη αρετή. Έτσι, οι ευγενείς κεντούν την εικόνα του θυμαριού πάνω σε
μαντήλια και τα χαρίζουν στους αναχωρούντες για τους Αγίους Τόπους σταυροφόρους, ώστε να μακελεύουν τους αλλόθρησκους δίχως δισταγμό. Το θυμάρι κοσμεί επίσης συχνά ασπίδες ιπποτών, ενώ το συναντάμε επίσης σε θρύλους που μιλούν για απλούς ιπποκόμους που αποκοιμήθηκαν σε λόφους κατάφυτους με το ανθισμένο φρύγανο, για να ξυπνήσουν ακατανίκητοι πολεμιστές. Η πίστη στην δύναμη του θυμαριού να αποδιώχνει τις δαιμονικές οντότητες είναι, τώρα πιο δυνατή από ποτέ. Ένας γερμανικός μύθος μιλάει για μια κοπέλα που ερωτεύτηκε παράφορα έναν όμορφο στρατοκόπο. Στη μητέρα της δεν άρεσε όμως καθόλου ο μαυρομάτης αυτός ξένος και μόλις έμαθε ότι η κόρη της ετοιμαζόταν να κλεφτεί μαζί του έραψε κρυφά της λίγο θυμάρι στη φορεσιά της. Τη νύχτα που ο ξένος ήρθε για να πάρει την κόρη κοντοστάθηκε τρομαγμένος, άφησε μια δυνατή
κραυγή και ανεμοσκορπίστηκε, αφήνοντας πίσω του την αποπνικτική αποφορά του θειαφιού. Παραδόξως όμως το θυμάρι εξυπηρετούσε και τα σχέδια όσων εχθρεύονταιτον άνθρωπο. Οι αλαφροΐσκιωτοι εκείνης της εποχής ορκίζονταν πως είχαν δει τις πανάσχημες βασίλισσες των ξωτικών και τις γριές μάγισσες να μεταμορφώνονται σε πανώριες υπάρξεις κάνοντας απλώς ένα μπάνιο σε νερό όπου είχε βράσει θυμάρι μαζί με απήγανο. Όταν πάντως ενέσκηψαν οι μεγάλες επιδημίες, με χειρότερη απ’ όλες την πανούκλα, οι εντριβές με ξίδι μέσα στο οποίο είχε μουλιάσει θυμάρι ή απλώς το κάψιμο του μέσα στους χώρους θεωρούνταν αποτελεσματικά προστατευτικά μέτρα. Σε πολλές σλαβικές χώρες εξακολουθούν μέχρι τις μέρες μας να θυμιατίζουν το σπίτι και το στάβλο με θυμάρι για να κρατήσουν μακριά τις μολυσματικές ασθένειες. Μεγάλη χρήση του γινόταν μέχρι πρόσφατα από τους ρώσους πεχλιβάνηδες που ξάπλωναν πάνω σε μαξιλάρια γεμάτα με ξερό θυμάρι για να αντλήσουν δύναμη και θάρρος.
Το θυμάρι, τέλος, παραμένει πάντοτε παρόν στον μακρύ κατάλογο των συστατικών του παντισάχ κουββέτ ματζουνού, του αφροδισιακού εκλείγματος δηλαδή που κατανάλωναν τακτικά οι οθωμανοί σουλτάνοι και αγοράζουν σήμερα μετά μανίας οι τουρίστες από τα μπαχαριτζίδικα την Κωνσταντινούπολης.
Θα διαπιστώσατε ασφαλώς ότι σε όλες σχεδόν τις εποχές και σε σχέση με το θυμάρι διατηρούνται οι ίδιες πάνω-κάτω πεποιθήσεις και πρακτικές. Θυμιατίζεται δηλαδή για να διώξει τις αρρώστιες και τα εχθρικά όντα, πίνεται ή τρώγεται για να χαρίσει θάρρος και να διεγείρει την επιθυμία, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να τονώσει τον αδύναμο οργανισμό και να γαληνέψει την παραφορά. Με αφετηρία την φράση του Αντισθένη «Αρχή παιδεύσεως η των ονομάτων επίσκεψις» ας ψάξουμε για τις αλήθειες που κρύβονται πίσω από το όνομα του ταπεινού αυτού σε ύψους, αλλά σημαντικού σε ιδιότητες θάμνου.
Ετυμολογικά λοιπόν, το θυμάρι ή θύμος όπως το ονόμαζαν οι αρχαίοι, προέρχεται από την λέξη θύω, η οποία αρχικά είχε την σημασία του «βγάζω καπνούς» και αργότερα του «θυσιάζω».Από την ίδια ρίζα προέρχονται
και οι λέξεις θυμίαμα και θυμιατίζω, ενώ στενή φαίνεται πως είναι και η σχέση με τον θυμό. Και θυμός στους αρχαίους δεν σημαίνει την οργή, αλλά τη ζωτική δύναμη, τη βούληση, όπως μας επιβεβαιώνουν λέξεις σαν το λιπόθυμος, εύθυμος,πρόθυμος κ.α.
Για τον Πλάτωνα μάλιστα ο θυμός αποτελεί ένα από τα τρία μέρη της ψυχής, την κινητήρια δύναμη της ανδρείας, την οποία όπως είδαμε νωρίτερα πίστευαν στην αρχαιότητα ότι θρέφει ο θύμος.
Η επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους και τους αόρατους θεούς γινόταν σε όλες σχεδόν τους πολιτισμούς δια μέσου του αρωματικού καπνού του θυμιάματος.
Στον Ικαρομένιππο του Λουκιανού η «αίθουσα εργασίας» του Δία διαθέτει πάτωμα γεμάτο με τρύπες που σφραγίζονται με πώματα. Κάθε φορά που ο πατέρας των θεών ανοίγειένα καπάκι μυρίζει τον καπνό και μαζί προσλαμβάνει τ’ όνομα εκείνου που έκανε την αναίμακτη θυσία. Γιατί οι θεοί του Ολύμπου δεν αγαπούν μόνο την κνίσα, την τσίκνα δηλαδή από τα σφάγια, αλλά και το ρητινώδες άρωμα του θυμαριού, της αρκεύθου και των πολλών άλλων φυτών που καίγονται για να τους ευφράνουν.
Με αναμμένα ματσάκια θυμαριού που κουφοκαίουν εξαγνίζονταν σε παλαιότερες εποχές οι ναοί, ενώ στα νοσοκομεία του αραβικού κόσμου ήταν το παραπέτασμα καπνού απ’ το κάψιμο του θυμαριού, του φασκόμηλου και ορισμένων άλλων δραστικών φυτών που εμπόδιζε το φίδι της μολυσματικής αρρώστιας να σέρνεται ανεμπόδιστα παντού. Μέχρι και τα τέλη του 17ου αιώνα τα φαρμακεία τις χριστιανικής Ευρώπης εμπορεύονταν ένα μείγμα από θυμάρι, στύρακα, βενζόη και λιβάνι το οποίο «καθάριζε» το μολυσμένο αέρα και προστάτευε από τις επιδημίες. Η αιτία όλων των παραπάνω ίσως να μην είναι άλλη από το ό,τι όταν το θυμάρι καίγεται εκλύεται θυμόλη, η οποία διαθέτει ισχυρές αντισηπτικές ιδιότητες.
Υπάρχουν αναφορές ότι ακόμα και σήμερα οι σαμάνοι-θεραπευτές ορισμένων φυλών της Μογγολίας και της Σιβηρίας καίνε μέσα σε κλειστούς χώρους μεγάλες ποσότητες από θυμάρι ώστε το πνεύμα τους να ταξιδέψει μαζί με τον πυκνό καπνό μακριά απ’την απτή πραγματικότητα. Σκοπός τους έχουν να ξετρυπώσουν τον υπαίτιο της αρρώστιας και να επιστρέψουν με το κατάλληλο για την κάθε περίπτωση φάρμακο.
Πολλές φορές μάλιστα το φάρμακο δεν αποκλείεται να είναι το ίδιο το θυμάρι. Αυτό τουλάχιστον συμβαίνει στην σύγχρονη αναβίωση του θεραπευτικού υποκαπνισμού και του τελετουργικού θυμιατίσματος, οι ακόλουθοι των οποίων αναγνωρίζουν στο θυμάρι πως ενισχύει τη θέληση και την πεποίθηση, αφυπνίζει τις μύχιες δυνάμεις που είναι απαραίτητες σε περιόδους κρίσης και λειτουργεί θαυμάσια ενάντια στην απάθεια, την κατάθλιψη και την αϋπνία. Υπάρχουν μάλιστα αρκετοί που ισχυρίζονται ότι το θυμάρι είναι ασυναγώνιστο αποτρεπτικό μέσο, διαθέτοντας την ικανότητα του να ξορκίζει τους επίμονους εφιάλτες ή καλύτερα ίσως, να επιτρέπει στους υπόγειους φόβους να αναδυθούν στην συνείδηση όπου μπορούν να τους αντιμετωπιστούν καλύτερα

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Τα φύλλα του θυμαριού, όταν ξεραθούν, αποκτούν καφεπράσινο χρώμα και αναδύουν το άρωμα τους όταν θρυμματιστούν. Η γεύση τους είναι πολύ δυνατή, ελαφρώς καυστική και πλούσια. Μαζί με τους αποξηραμένους ανθούς χρησιμοποιούνται ως μπαχαρικό για τον αρωματισμό διαφόρων φαγητών σε ψάρια, κρέατα, σε διάφορες σάλτσες, σούπες κ.λ.π. Είναι ένα από τα βασικά συστατικά του λικέρ βενεδικτίνη.
Νησιώτικα-ρεβύθια-με-θυμάρι-018Στην περιοχή της Μεσογείου είναι κυρίως η αραβική μαγειρική που επωφελείται από την τακτική χρήση του θυμαριού. Το ζαατάρ (λέξη που στα αραβικά σημαίνει θυμάρι) είναι ένα μείγμα από ξερά φυλλαράκια του, σουμάκ και σουσάμι, με το
οποίο σε ολόκληρη την Βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή καρυκεύουν κεφτέδες και λαχανικά ή το ανακατεύουν με λάδι και αλείφουν μ’ αυτό τις αραβικές πίττες. Η χρήση του ζαατάρ στην αραβική κουζίνα είναι ευρεία λόγω κυρίως των ορεκτικών, χωνευτικών και αντιφυσητικών του ιδιοτήτων.  Στο Λίβανο, οι
μητέρες δίνουν στα παιδιά τους όταν μελετούν για εξετάσεις ψωμί με λάδι και ζαατάρ για καλύτερες επιδόσεις. Θαυμάσιο σε γεύση και άρωμα είναι το θυμαρόψωμο ή μανακίς μπιλ-ζαατάρ του Λιβάνου, που ψήνεται σε πέτρινο φούρνο ή σε σάτζ (πρόκειται σαν σκεύος που μοιάζει πολύ με γουόκ) και τρώγεται ζεστό γιατί ποτέ δεν προλαβαίνει να κρυώσει. Παραδόξως, παρότι το θυμάρι από εδώ ξεκίνησε για να κατακτήσει ολόκληρο τον κόσμο, στην Ελλάδα δεν το χρησιμοποιούμε πολύ, καθώς με το έντονο άρωμα και τη δυνατή του γεύση αρωματίζονται μόνο λάδια, ξίδια,
σαλάτες και τουρσιά. Μπορούμε πάντως άφοβα να νοστιμίσουμε μ’ αυτό την φέτα ή αλλά τυριά, τα νερόβραστα λαχανικά, πίτες, σούπες και σάλτσες, αρκεί να θυμόμαστε πως ξερό το θυμάρι είναι πολύ πιο έντονο από νωπό, γι’ αυτό η χρήση τουπρέπει να γίνεται με φειδώ.
ImageHandler.ashxΓνωρίζουμε επίσης πως το θυμάρι αποτελεί απαραίτητο υλικό της γαλλικής μαγειρικής καθώς συμμετέχει πάντοτε στο μυρωδικό ματσάκι που ονομάζεται μπουκέ γκαρνί. Στην ισπανική και μεξικανική κουζίνα καρυκεύει συνήθως βραστά, σούπες και σάλτσες ενώ για τους Ιταλούς ταιριάζει πολύ σε πίτσες και λαζάνια.
Τελειώνοντας πρέπει να αναφέρουμε την σόπα ντε φαρίγκολα, την εύκολη και γρήγορη στην παρασκευή της θυμαρόσουπα που απολαμβάνουν από αρχαιοτάτων χρόνων οι βοσκοί της Καταλονίας.

evernote-camera-roll-20140208-230109 Ρίχνουν ένα ή δύο κλαδάκια ξερού θυμαριού σε μια κούπα βραστό νερό, το σουρώνουν μετά από λίγο, προσθέτουν λάδι και περιχύνουν με το ζουμί λεπτές φέτες ψωμιού.

 

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Το θυμάρι περιέχει αιθέριο έλαιο σε ποσοστό 1-2%. To κύριο συστατικό του αιθέριου έλαιου του θυμαριού κατά 20-54% είναι η θυμόλη ή, αλλιώς, καμφορά του θυμαριού, έχει χρήσεις στην αρωματοποιία και στην οδοντιατρική. Η θυμόλη έχει αντισηπτική δράση και αποτελεί το κυρίως συστατικό πολλών εμπορικών σκευασμάτων για την πλύση του στόματος, όπως η Listerine. Πριν την έλευση των σύγχρονων αντιβιοτικών, το αιθέριο έλαιο θυμαριού χρησίμευε για την επάλειψη των γαζών. Η θυμόλη έχει αποδειχτεί επίσης αποτελεσματική στην καταπολέμηση των μυκητων που συχνά μολύνουν τα νύχια των ποδιών. Αποτελεί επίσης ενεργό συστατικό σε κάποια φυτικά σκευάσματα χωρίς οινόπνευμα, για την απολύμανση των χεριών.
Το θυμάρι χρησιμοποιείται ευρέως σε όλες στις παραδοσιακές και εναλλακτικές ιατρικές. Η θυμόλη την οποία περιέχει είναι ισχυρό αντισηπτικό 25 φορές πιο δραστικό από τη φαινόλη και υπερτερεί αυτής γιατί ερεθίζει λιγότερο τους βλεννογόνους.
Φυσικό τονωτικό σε περιπτώσεις σωματικής και πνευματικής κατάπτωσης, άγχους και κατάθλιψης. Βοηθά στην διαύγεια πνεύματος .
thyme-essential-oilΤο ζεστό ρόφημα θυμαριού είναι εφιδρωτικό και συνεπώς αποτελεσματικό και κατευναστικό σε περιπτώσεις κρυολογήματος, βρογχίτιδας, αμυγδαλίτιδας, βήχα, άσθματος, γαστρίτιδας, κρυώματος της κοιλιάς συνοδευόμενη από διάρροια, διάρροιας, τροφικών δηλητηριάσεων και πυρετού.
Σε περιπτώσεις λοιμώξεων των πνευμόνων που χαρακτηρίζονται από παχύρρευστο, κιτρινωπό φλέγμα λειτουργεί αποτελεσματικά προκαλώντας απόχρεμψη κολλωδών βλεννών.
Το ρόφημα θυμαριού :
-θεωρείται αντισηπτικό της πεπτικής οδού
-ανακουφίζει από το φούσκωμα καταπραύνοντας το πεπτικό σύστημα, πράγμα που οφείλεται στην αντισπασμωδική δράση του αιθερίου ελαίου της θυμόλης στους μαλακούς μύες
-βοηθάει πολύ στην πέψη κυρίως των λιπαρών τροφών
-χρησιμοποιείται κατά της ατονίας του πεπτικού συστήματος και της ανορεξίας.
-λόγω της ήπιας στυπτικής του δράσης είναι χρήσιμο στην παιδική διάρροια και τη νυχτερινή ενούρηση.
–Το θυμάρι καταπολέμα την ψωρίαση και την ακμή.
–Κομπρέσες από θυμάρι δρουν κατά των μυϊκών σπασμών (στραβολαίμιασμα) και των τσιμπημάτων από έντομα.
–Ως γαργάρα ή στοματική πλύση, το θυμάρι είναι εξαιρετικό γιατρικό κατά του πονόλαιμου και της ουλίτιδας.
–Εξωτερικά, μπάνια με θυμάρι χρησιμοποιούνται για την ανακούφιση από τους πόνους των ρευματισμών και το έλαιο του συχνά χρησιμοποιείται σε υγρά εντριβών και λάδια για μασάζ.
http://www.monastiriaka.gr
d59611c47e0287dc6870bf9337fedbd5.pngΑπό τις δύο μεγάλες παραδοσιακές ιατρικές σχολές της Ανατολής, η Αγιουρβέδα το μεταχειρίζεται κυρίως ως θερμαντικό αντιφυσητικό, αντιβηχικό και αντιπαρασιτικό
βότανο. Στην κινέζικη πάλι θεραπευτική τέχνη το καλλιεργούμενο θυμάρι (Thymus vulgaris) ονομάζεται σεξιανγκτσάο, δηλαδή μόσχοσμο φυτό, και χρησιμοποιείται εδώ
και περίπου έναν αιώνα ενάντια στην βρογχίτιδα, την αρυγγίτιδα, τον βήχα και τα παράσιτα που προκαλούν αγκυλοστομίαση. Το άγριο ξαδελφάκι του (Thymus
serpyllum), πάλι, ή ντιτζιάο, καρύκευμα του εδάφους δηλαδή, όνομα που υπογραμμίζει ωραιότατα το χαμηλό του ύψος, βρίσκει χρήση εδώ και χίλια τουλάχιστον χρόνια. Ενεργειακά αξιολογείται ως ένα αιχμηρό και θερμαντικό βότανο που δυναμώνει τον οργανισμό, διώχνει το κρυολόγημα, τον πονοκέφαλο, την ναυτία,τον κοιλόπονο και προσφέρει σπουδαίες υπηρεσίες σε πεπτικά προβλήματα, σε φλεγμονές του ανώτερου αναπνευστικού, στην αρθρίτιδα και στους ρευματισμούς.
Το θυμάρι βρίσκει επίσης πολλές εφαρμογές στη σύγχρονη βιομηχανία φαρμάκων και καλλυντικών λόγω των αντισηπτικών, επουλωτικών, σπασμολυτικών και αποχρεμπτικών του ιδιοτήτων. Αποσμητικά σαπούνια, κρέμες που τονώνουν την επιδερμίδα, λοσιόν για την ακμή, σαμπουάν ενάντια στη πιτυρίδα,στοματικά
διαλύματα και οδοντόκρεμες, αντιβηχικά σιρόπια, λοσιόν για μετά το ξύρισμα,φάρμακα για τη δυσπεψία, είναι κάποια μόνο από τα προϊόντα που συχνά ενισχύονται με το αιθέριο έλαιο του.
Οι αντιοξειδωτικές ιδιότητες του φυτού τεκμηριώθηκαν μετά από σχετικές έρευνες του Agricultural Research Service, U. S. Department of Agriculture, Beltsville, Maryland, του Institute for Applied Botany and Pharmacognosy, University of Veterinary Medicine Vienna, Austria και πολλών άλλων Πανεπιστημίων
Οι αντιμικροβιακές και οι αντιβακτηριδιακές ιδιότητες του φυτού τεκμηριώθηκαν και από σχετική έρευνα του Εργαστηρίου Χημείας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Οι αντιβακτηριδιακές ιδιότητες του φυτού τεκμηριώθηκαν και από το Department of Biology, University of Mosul, Mosul, Iraq

Μελισσοκόμικες χρήσεις:
http://www.bees.gr/archives/3096
Το θυμάρι θεωρείται κορυφαίο μελισσοκομικό φυτό, επειδή δίνει ένα εξαιρετικά αρωματικό μέλι με μεγάλη διατροφική αξία. Το θυμάρι περιέχει αιθέριο έλαιο που το κυριότερο συστατικό του είναι η θυμόλη (ποσοστά άνω του 25%) Η θυμόλη έχει αντισηπτική δράση και υπήρξε φυσικός προκάτοχος των σύγχρονων αντιβιοτικών. Η θυμόλη έχει εφαρμογές και στη μελισσοκομία, αφού μπορεί κανείς να καταπολεμήσει με αυτή βιολογικά το μεγαλύτερο εχθρό της μέλισσας στην Ελλάδα (μετά τον άνθρωπο) το βαρρόα.
130616_thymusΤο θυμαρίσιο μέλι κάνει περίπου εννιά μήνες για να αρχίσει να κρυσταλλώνει, αλλά η κρυστάλλωση μπορεί να καθυστερήσει σημαντικά, αν το μέλι έχει μεγάλη περιεκτικότητα σε θυμάρι και να αρχίσει ακόμα και μετά τα 2 χρόνια. Αυτό δε σημαίνει ότι ένα μέλι που κρυσταλλώνει πιο γρήγορα είναι υποδεέστερο.
Η γεύση του θυμαρίσιου μελιού είναι έντονη και μπορεί να είναι και λίγο καυστική και το χρώμα του είναι ανοιχτόχρωμο. Συνήθως είναι μέλι με ελάχιστη υγρασία και είναι αρκετά πηκτό (αν συγκριθεί πχ με μέλι πορτοκαλιάς, ακακίας ή βαμβακιού).
Το θυμαρίσιο μέλι είναι ο κύριος και ίσως και μοναδικός τρύγος για ορισμένες περιοχές της Ελλάδας. Τη μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε θυμάρι έχουν συνήθως μέλια περιοχών όπως οι Κυκλάδες όπου δεν υπάρχουν άλλα φυτά για να γίνει πρόσμιξη στο νέκταρ από την ίδια τη μέλισσα. Παρόλα αυτά το πιο φημισμένο θυμαρίσιο μέλι και ίσως το ακριβότερο το βρίσκει κανείς στα Κύθηρα.
Το θυμαρίσιο μέλι είναι ένα προϊόν δύσκολο να παραχθεί, όχι τόσο γιατί τα μελίσσια θέλουν κάποια ιδιαίτερη προετοιμασία πριν τον τρύγο του αλλά επειδή όσο ανθεκτικό είναι το θυμάρι ως φυτό, τόσο ευαίσθητο είναι το λουλούδι του.
Έτσι αν οι συνθήκες δεν είναι ιδανικές οι μέλισσες δεν θα συλλέξουν ικανοποιητικές ποσότητες. Μια παρατεταμένη βροχή την περίοδο της ανθοφορίας μπορεί να κάνει το φυτό πολύ “υγρό” και το νέκταρ του να αραιώσει τόσο ώστε να μην προκαλεί το ενδιαφέρον της μέλισσας (οι μέλισσες έχουν λιγότερο έντονη την αίσθηση της γεύσης από εμάς. Έτσι ένα αραιό και όχι και τόσο γλυκό νέκταρ δεν τις ελκύει) Ένας έντονος καύσωνας μπορεί να στεγνώσει γρήγορα το φυτό και τα άνθη να ξεραθούν, οπότε πάλι δεν θα υπάρξει ικανοποιητικός τρύγος. Οι ιδανικές συνθήκες είναι έχει ποτιστεί καλά το φυτό πριν την ανθοφορία και κατά τη διάρκεια αυτής απλά να κάνει δροσούλα και να έχει μια σχετική υγρασία (νότιους ανέμους κλπ).  Η δυσκολία στη συλλογή μεγάλων ποσοτήτων και η ιδιαίτερα ευχάριστη γεύση, καθιστούν το θυμαρίσιο μέλι το πιο ακριβό στην Ελλάδα.
University of Veterinary Medicine Vienna, Vienna, Austria
Department of Biology, University of Mosul, Mosul, Iraq
Agricultural Research Service, U. S. Department of Agriculture, Beltsville, Maryland
ΓΕΩΠΟΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ
ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
www.monastiriaka.gr
Το άρωμα του μύθου, του θύμου οι αλήθειες

www.bees.gr
U. P. Hedrick – E. Lewis Sturtevant : Sturtevant’s Edible Plants of the World ,Dover Publications (February 1972)
Richard Mabey : Plants with a Purpose, HarperCollins Distribution Services 1980
Tyozaburo Tanaka : Tanaka’s Cyclopedia of edible plants of the world, Yugaku-sha : distributed by Keigaku Pub. Co 1976
Deni Bown : Encyclopedia of Herbs and Their Uses, DK Publishing 1995
WILLIAM H. HYLTON – JOSIE A. HOLTOM :Complete Guide to Herbs, RODALE BOOKS,US 1979
Daferera, D. J. Tarantilis, P. A. and Polissiou M. G. 2002. Characterization of Essential Oilsfrom Lamiaceae Species by Fourier Transform Raman Spectroscopy. Journal of Agricultural
and Food Chemistry, 50: 5503-5507

Read Full Post »

Helichrysum stoechas Αρχαια Θουρια, Ελληνικα, 18 Μάη 2014

Helichrysum stoechas Αρχαια Θουρια, Ελληνικα, 18 Μάη 2014

Το Helichrysum stoechas (Αμάραντο, Ανθονοίδα, Ελίχρυσος ο πολύτιμος) ανήκει στην οικογένεια Asteraceae. Είναι ένα φρυγανώδες φυτό της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας,  με λευκό, πυκνό χνούδι. Τα φύλλα του είναι κατ” εναλλαγή, γραμμοειδή ή γραμμοειδή-σπατουλοειδή. Έχει πολλούς βλαστούς, οι οποίοι φτάνουν τα 50 cm ύψος. Η ανθοταξία του λέγεται κεφάλιο έχει κίτρινο χρώμα και σφαιρικό σχήμα.  Συνήθως παρατηρούνται πολλά κεφάλια, τα οποία είναι μαζεμένα σε πυκνούς κόρυμβους.

Helichrysum stoechas Αρχαια Θουρια, Ελληνικα, 18 Μάη 2014

Helichrysum stoechas Αρχαια Θουρια, Ελληνικα, 18 Μάη 2014

Η προέλευση της ονομασίας του φυτού  Ελίχρυσος ο πολύτιμος πιθανόν πηγάζει από τις ελληνικές λέξεις ελίσσω -χρυσός ή ήλιος – χρυσός. Είναι γνωστό και ως καλομοιθιά(Θήρα) ,ανθονοίδα(Κρήτη) ,αμάραντος(Λακωνία) ,αθάνατος(Κύθηρα).

Helichrysum stoechas Αρχαια Θουρια, Ελληνικα, 18 Μάη 2014

Helichrysum stoechas Αρχαια Θουρια, Ελληνικα, 18 Μάη 2014

Έχει δυνατή, ανθώδη οσμή σαν του μελιού λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς του σε νερόλη. Η χημική σύσταση της νερόλης: υδροκαρβονικά τερπένια 30%, τερπένια αλκοόλης 40% και εστέρες 10-20%. Αναμειγνύεται πολύ καλά με χαμομήλι, λεβάντα, ροδέλαιο, ιεροβότανο,λάβδανο,γαρύφαλλο και όλα τα κιτροειδή.
Θεωρείται κι από τους αρωματοθεραπευτές, ένα από τα κορυφαία αιθέρια έλαια. Όσοι ασχολούνται με τη θεωρία των τσάκρα και την ενεργειακή αρωματοθεραπεία, το κατατάσσουν στις πρώτες θέσεις.

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:
Οι βλαστοί οι κορυφές και τα λουλούδια είναι αποφρακτικά και αποχρεμπτικά. Έχουν ακόμη χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία του κρυολογήματος. Τα λουλούδια έχουν χρησιμοποιηθεί ως εφιδρωτικά και καθαρτικά.

Illustration_Helichrysum_arenarium0Το αιθέριο έλαιο περιέχει υδρογονάνθρακες, φλαβονοειδή, σεσκιτερπένια, καμφερόλη, κερκετίνη, λουτεολίνη, οξικό εστέρα νερόλης.
Έτσι ο ελίχρυσος έχει άριστες επουλωτκές ιδιότητες, επαναφέρει το δέρμα σε πιο υγιή κατάσταση και καθυστερεί τη γήρανση χάρη στην ισχυρότατη κυταρρο-αναπλαστική του δράση.Είναι αντιφλεγμονώδης, αντιλοιμώδης,  αιμοστατικός,  επουλωτικός,  ευστόμαχος, λιπολυτικός.
Κατά των δερματικών παθήσεων, επιταχύνει τη θεραπεία δερματίτιδας, εγκαυμάτων, ακμής, έρπητα, πληγών, μωλώπων, εκζεμάτων και φιλτράρει τις υπεριώδεις ακτίνες.
Σε σχετικές έρευνες του Polytechnic Institute of Bragança,αποδείχθηκαν οι αντιοξειδωτικές ιδιότητες του φυτού. Η έρευνα ταυτοποίησε δεκαοκτώ διαφορετικές φαινολικές ενώσεις στα ανθισμένα υπέργεια μέρη του φυτού με κυριαρχούσες τις : 3,5-O-dicaffeoylquinic οξύ και μυρικετίνη O-acetylhexoside. Η μυρικετίνη έχει ισχυρή αντιοξειδωτική και καρκινοκατασταλτική δράση.

Helichchrysum_Stoechas_Esse
Άλλη έρευνα του Faculty of Pharmacy, Aljabal Algharby University έδειξε ότι το αιθανολικό εκχύλισμα του φυτού παρουσιάζει σημαντική αναλγητική δράση που μπορεί να επενεργει κεντρικά και περιφερικά.
Μία ακόμη έρευνα του Departament de Farmacologia, Universitat de València ταυτοποίησε επτά οργανικές ενώσεις στα υπέργεια μέρη του φυτού, οι οποίες εμφανίζουν έντονες αντιμικροβιακές δράσεις Gram-θετικών βακτηρίων.

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Τα κεφάλια των λουλουδιών έχουν την ικανότητα να διατηρούνται μετά την ξήρανση και γι αυτό και χρησιμοποιούνται για διακοσμητικούς σκοπούς. Χρησιμοποιειούνται ακόμη  σε συνθέσεις αποξηραμένων φυτών .

Faculty of Pharmacy, Aljabal Algharby University
Plants For A Future
aromacooking
Jung SK, Lee KW, Byun S, Kang NJ, Lim SH, Heo YS, Bode AM, Bowden GT, Lee HJ, Dong Z. Myricetin suppresses UVB-induced skin cancer by targeting Fyn. Cancer Res. 2008 Jul 15;68(14):6021-9
taosherb
Departament de Farmacologia, Universitat de València

Read Full Post »

Conyza canadensis Αρχαία άνθεια- Θουρία  Αριοχώρι Ουγγρέϊκα 13Αυγούστου 2013

Conyza canadensis Αρχαία Άνθεια- Θουρία Αριοχώρι Ουγγρέϊκα 13Αυγούστου 2013

Η Conyza canadensis είναι ένα μονοετές φαρμακευτικό φυτό της περιοχής της αρχαίας Άνθειας – Θουρίας που φθάνει σε ύψος 1m. Αντέχει στην κλιματική ζώνη 7 δηλαδή μέχρι -17 βαθμούς Κελσίου. Ανθίζει από τον Ιούνιο – Οκτώβριο, και οι σπόροι ωριμάζουν από Ιούλιο-Οκτώβριο. Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα (έχει τόσο αρσενικά όσο και θηλυκά όργανα) και γονιμοποιούνται από μύγες και μέλισσες. http://youtu.be/Ko26RRFTzR4 Ευδοκιμεί σε φωτεινά (αμμώδη) και μέσο (αργιλώδη) εδάφη και προτιμά καλά στραγγιζόμενα μέρη. Κατάλληλο pH: ουδέτερο έως βασικό (αλκαλικό) έδαφος. Μπορεί να μεγαλώσει σε ημι-σκιά (αραιά δάση) ή χωρίς σκιά. Προτιμά ξηρό ή υγρό έδαφος και μπορεί να ανεχθεί την ξηρασία. Τα φυτοφάγα θηλαστικά συνήθως δεν προτιμούν το φυτό επειδή το φύλλωμα του είναι πικρό. Τα κουνέλια μπορούν να τρώνε τις κορυφές των νεαρών φυτών περιστασιακά.

Conyza canadensis Αρχαία άνθεια- Θουρία  Αριοχώρι Ουγγρέϊκα 13Αυγούστου 2013

Conyza canadensis Αρχαία άνθεια- Θουρία Αριοχώρι Ουγγρέϊκα 13Αυγούστου 2013

Ενώ η φαρμακευτική αξία του φυτού είναι πολύ μεγάλη η οικολογική αξία του στην άγρια ​​φύση είναι χαμηλή, με εξαίρεση το νέκταρ των λουλουδιών του, που καταναλώνεται από τις μέλισσες γιαυτό θεωρείται μελισσοκομικό φυτό. ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Τα νεαρά φύλλα και φυτά τρώγονται μαγειρεμένα ή αποξηραμένα μπορούν να φαγωθούν αργότερα βραστά, ή μαγειρεμένα με ρύζι . Από το φυτό παράγεται ένα αιθέριο ελαίο που χρησιμοποιείται εμπορικά στα γλυκίσματα , τα καρυκεύματα και τα αναψυκτικά σαν αρωματικό. Τα φρέσκα φύλλα περιέχουν 0,2 έως 0,66% αιθέριο έλαιο. Τα συστατικά των αποξηραμένων φύλλων του φυτού αναφέρονται παρακάτω: 0 Θερμίδες ανά 100g Νερό : 0% Πρωτείνες: 14.9g; Λίπος: 1.8g; Υδατάνθρακες: 75.1g; Ίνες: 26.1g; Μέταλλα – Ασβέστιο: 1010mg; Φώσφορος: 280mg; Σίδηρος: 0mg; Μαγνήσιο: 0mg; Sodium: 0mg; Κάλιο: 2610mg Plants Of A Future ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Στην παραδοσιακή ιατρική θεωρείται πολύτιμο φυτικό φάρμακο. Το βράσιμο της κόνυζας παράγει ατμό που προκαλεί εφίδρωση. Το κάπνισμα των φύλλων σαν ταμπάκο χρησιμοποιείται για την τόνωση του φτερνίσματος κατά τη διάρκεια του κρυολογήματος. Το κάψιμο του φυτού δημιουργεί καπνό που απομακρύνει τα έντομα. Σημαντική θεωρείται η στυπτικότητα του φυτού για αυτό χρησιμοποιείται στη θεραπεία των γαστρο-εντερικών προβλημάτων, την διάρροια καιτη δυσεντερία. Ακόμη χρησιμοποιείται σε μια πολύ αποτελεσματική θεραπεία για αιμορραγία των αιμορροΐδων. Το σύνολο του φυτού έχει αντιρευματικές, στυπτικές, βαλσάμικές, διουρητικές, εμμηναγωγές, στυπτικές, τονωτικές και ανθελμινθικές ιδιότητες. Τα μέρη του φυτού μπορεί να συλλέγονται ανά πάσα στιγμή και είναι καλύτερα να χρησιμοποιούνται όταν είναι φρέσκα. Τα αποξηραμένα βότανα δεν πρέπει να αποθηκεύονται για περισσότερο από ένα χρόνο. Ένα εκχύλισμα του φυτού χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της διάρροιας και των εσωτερικών αιμορραγιών ή εφαρμόζεται εξωτερικά για τη θεραπεία της γονόρροιας και η αιμορραγία των αιμορροϊδων. Τα φύλλα σε αρκετές έρευνες παρουσιάζουν υπογλυκαιμικές ιδιότητες. Το αιθέριο έλαιο που βρίσκεται στα φύλλα χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της διάρροιας, δυσεντερίας και στις εσωτερικές αιμορραγίες. Επιπρόσθετα το έλαιο είναι πολύτιμο για τη θεραπεία των της φλεγμονής των αμυγδαλών στο πρήξιμο και τη φλεγμονή του λαιμού. Ένα τσάι από τις βραστές ρίζες χρησιμοποιείται για τη θεραπεία των ανωμαλιών της εμμηνόρροιας. Σε σχετική μελέτη του University of Lodz, Poland αποδείχθηκε ότι το φυσικό εκχύλισμα πολυσακχαρίτη από canadensis Conyza έχει αντισυγκολλητική και αντιοξειδωτική δραστηριότητα, και ως εκ τούτου είναι ευεργετική στην πρόληψη ασθενειών, όπως οι καρδιαγγειακές ή οι φλεγμονώδεις νόσοι. Σε ανάλογες έρευνες του Pakistan Research Repository στο φυτό ανιχνεύθηκαν μεγάλες ποσότητες σφιγγολιπιδίων. Τα σφιγγολιπίδια (sphingolipids) είναι φωσφογλυκερίδια που αντί της γλυκερόλης περιέχουν την σφιγγοσίνη ή κάποια συγγενική της δι-υδροξυ-αμίνη. H αμινομάδα είναι συνδεδεμένη σε ένα λιπαρό οξύ με αμιδικό δεσμό. Τα σφιγγολιπίδια υπάρχουν στις μεμβράνες των κυττάρων και αφθονούν στον εγκέφαλο και στους νευρικούς ιστούς, όπου ενώσεις που ονομάζονται σφιγγομυελίνες αποτελούν τα κύρια συστατικά του περιβλήματος των νευρικών ινών. Αυτές οι ιδιότητες τα κάνουν απαραίτητα για την ανασυγκρότηση των ιστών γι αυτό αποτελούν βασικό συστατικό των κρεμών του δέρματος. Σε σχετικές έρευνες του University of Szeged, Hungary τεκμηριώθηκε η αντιμυκητιακή και η αντιβακτηριακή δράση των αιθέριων ελαίων που προέρχονται από το εναέριο μέρος  και τις ρίζες του φυτού. Στη σχετική μελέτη των βοτάνων της Αμερικής που συνδέονται με εκείνα της Κίνας αναφέρεται οτι στην κινεζική λαϊκή ιατρική, το εκχύλισμα της Κόνυζας εφαρμόζεται για τη θεραπεία των πληγών , των οιδημάτων και τους πόνους που προκαλούνται από την αρθρίτιδα. Επιπλέον, σύμφωνα με το λεξικό των φαρμακευτικών φυτών, το πτητικό έλαιο του φυτού έχει εφαρμοστεί για την θεραπεία της βρογχίτιδας και της κυστίτιδας. Η αντι-ιική δράση των εκχυλισμάτων μεθανόλης και βουτανόλης του φυτού μελετήθηκε και αποδείχθηκε σε σχετικές μελέτες του Laboratoire de Microbiologie ,Monastir, Tunisie. Laboratoire de Microbiologie Monastir, Tunisie C. P. Khare, Ed., Indian Medicinal Plants—An Illustrated Dictionary, Springer, Berlin, Germany, 2007 T. S. C. Li, Chinese and Related North American Herbs—Phytopharmacology and Therapeutic Values, CRC Press, New York, NY, USA, 2002 University of Szeged,Hungary Pakistan Research Repository University of Lodz, Banacha , Poland Chiej. R. Encyclopaedia of Medicinal Plants Foster. S. & Duke. J. A. A Field Guide to Medicinal Plants Weiner. M. A. Earth Medicine, Earth Food ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Σαν φυτό βαφικό δίνει ωραίες πράσινες αποχρώσεις. Το φυτό περιέχει μικρές ποσότητες από αιθέριο έλαιο. Δεδομένου ότι το φυτό συλλέγεται εύκολα, ή εκχύλιση του ελαίου είναι εφικτή. Το έλαιο έχει μια ιδιαίτερη ποιότητα που το καθιστά κατάλληλο για την κατασκευή των αρωμάτων με ασυνήθιστες αποχρώσεις. Μια άλλη χρήση του, είναι το άναμμα φωτιάς με την μέθοδο του «τόξου φωτιάς»: Το τοξο φωτιας, βασιζετε στον πολυ απλο κανονα της φυσικης οτι η τριβη παραγει θερμοτητα. Ετσι τριβοντας δυο ξυλα μεταξυ τους, παραγετε αρκετη θερμοτητα ωστε να αρχισει να καιει το ξυλο και να παραγετε μια λεπτη σκονη καρβουνου. Αυτην την σκονη καρβουνου, η οποια σιγο-καιει, την μεταφερετε σε ενα ευφλεκτο προσαναμα από χαρτί ηή ξερά φύλλα και ετσι αναβει η φωτια. Μην περιμενετε τριβοντας τα ξυλα να δειτε φλογες. Η διαδικασια αυτη απλως παραγει το καρβουνο. Για να φτιαξετε ενα τοξο φωτιας θα χρειαστειτε: Ενα ξυλο που θα χρησιμοποιηθει ως βαση. Η βαση αυτη θα πρεπει να ειναι λιγο πιο φαρδια απο το κλαδι της Κόνυζας που θα χρησιμοποιησουμε ως αξονα περιστροφης και καλο ειναι να ειναι και απο πιο μαλακο ξυλο πχ πευκο, απο οτι ο αξονας. Ενα κλαδι Κόνυζας που θα χρησιμοποιηθει ως αξονας περιστροφης. Στην μια ακρη του φτιαξτε μια μυτερη μυτη ενω στην αλλη μια πιο χοντρη. Η χοντρη μυτη ειναι αυτη που θα βαλουμε στην βαση μας, για να παραγουμε το καρβουνο. Θελουμε να ειναι χοντρη, για να εχει πιο πολυ επαφη με το ξυλο, να εχει μεγαλυτερη τριβη με αποτελεσμα να παραγει περισσοτερη θερμοτητα. Λιγο σχοινι. Αν δεν εχετε μπορειτε να χρησιμοποιησετε κορδονι παπουτσιων, μια λωριδα υφασματος απο τα ρουχα σας ή να φτιαξετε σχοινι απο ριζες φυτων και φλοιο. Ενα μαχαιρι ή μια κοφτερη πετρα.

fugazigr

Παρακολουθείστε to σχετικό Video:

Άναμα φωτιάς . Η ράβδος είναι από αποξηραμένη Κόνυζα:

Read Full Post »

 Anchusa officinalis άγχουσα Αρχαία Θουρία Ασπροπουλιά 15 Ιούνη 2013

Anchusa officinalis άγχουσα Αρχαία Θουρία Ασπροπουλιά 15 Ιούνη 2013

Anchusa officinalis L., άγχουσα η φαρμακευτική, βοϊδόγλωσσα, σκυλόγλωσσα Είναι διετής πόα. Έχει βλαστό πολύκλαδο, όρθιο, χνουδωτό, ύψους 50-70 εκατ., φύλλα προμήκη, λογχοειδή, χνουδωτά και άνθη κυανά ή ιώδη, σε αραιούς βόστρυχους.  Αυτοφύεται σε λιβάδια και χέρσα μέρη της περιοχής της Αρχαίας Θουρίας. Ευδοκιμεί σε ημιορεινές, αλλά και πεδινές περιοχές και σε χωράφια προσηλιακά, μέτριας γονιμότητατας, ξηρικά. Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα (έχουν τόσο αρσενικά όσο και θηλυκά όργανα) και γονιμοποιούνται από μέλισσες.

Anchusa officinalis  σπόροι

Anchusa officinalis σπόροι

Πολλαπλασιάζεται με σπόρο που σπέρνεται σε σπορείο ή απ’ ευθείας στο χωράφι και με παραφυάδες. Η σπορά και η μεταφύτευση γίνεται το φθινόπωρο ή την άνοιξη σε αποστάσεις 40-50 επί 60-70 εκατ. Άνθηση : Ιούνιος – Σεπτέμβριος. Είναι φυτό φαρμακευτικό, εδώδιμο, βαφικό και μελισσοτροφικό.  Η πλούσια μελισσοτροφική δράση του φυτού τεκμηριώθηκε από το  Agricultural University,  Lublin, Poland .  Στην ίδια μελέτη καταγράφηκε η διατροφική αξία του νέκταρος για τις μέλλισσες. ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ: Το όνομα του φυτού προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη αγχουσίζομαι που σημαίνει χρησιμοποιώ άγχουσα, βάφω, χρωματίζω (κυρίως το πρόσωπο). Ο Διοσκουρίδης αναφέρει ότι η προσθήκη του φυτού στο κρασί το έκανε «ευφρόσυνο». Αναφέρει επίσης ότι αν σε δαγκώσει δηλητηριώδες ζώο μπορεί να γίνεις καλά αν πάρεις το φυτό αυτό εσωτερικά ή βάλεις σαν πολτό το μασημένο φυτό πάνω στην πληγή. Λέει ακόμη ότι αν φτύσεις τον πολτό αυτό μέσα στο στόμα ενός φιδιού, αυτό θα πεθάνει αμέσως, ενώ σκοτώνει και τα σκουλήκια στο έντερο. Συνιστούσε επίσης το φυτό σε προβλήματα πόνου της πλάτης, μώλωπες από πτώσεις, ευλογιά, ιλαρά και τσιμπήματα εντόμων. Στην αρχαιότητα μαζί με άλλα παρεμφερή είδη θεωρούσαν την άγχουσα ως ένα από τα καλύτερα καλλυντικά. Ο Πλίνιος αναφέρει ότι την χρησιμοποιούσαν στη βαφική, ενώ ο Γαληνός τη γνώριζε σαν καλλυντικό. Κατά περίεργο τρόπο, στη λαϊκή ιατρική η αγχούσα χρησιμοποιείται κατά της διάρροιας. Το χρησιμοποιούσαν επίσης για να θεραπεύει δοθιήνες, φλεγμονές και ευαίσθητα δέρματα.. Δινόταν επίσης από το στόμα ως καθαρτικό, για τον βήχα και το έλκος στομάχου. Τα φύλλα του που είναι τραχιά και με χνουδωτά εξογκώματα τα μάζευαν μεταξύ Ιανουαρίου και Μαρτίου και θεωρούσαν ότι δίνουν μια εξαιρετική γεύση στο χαρμάνι των χόρτων που χρησιμοποιούνται για πίτες. Δίανθος

Anchusa officinalis άγχουσα Αρχαία Θουρία Ασπροπουλιά 15 Ιούνη 2013

Anchusa officinalis άγχουσα Αρχαία Θουρία Ασπροπουλιά 15 Ιούνη 2013

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Τα φύλλα και νεαρά βλαστάρια τρώγονται μαγειρεμένα ή ωμά. Χρησιμοποιείται όπως το σπανάκι. Τα λουλούδια τρώγονται ψημένα ή χρησιμοποιούνται ως γαρνιτούρα στις σαλάτες. Η κόκκινη χρωστική ουσία που λαμβάνεται από τις ρίζες μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον χρωματισμό ελαίων, λίπων και σιροπιών. Hedrick. U. P. Sturtevant’s Edible Plants of the World Tanaka. T. Tanaka’s Cyclopaedia of Edible Plants of the World Plants For A Future Anchusaofficinalis ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Το υπέργειο τμήμα του θεωρείται διουρητικό, επουλωτικό, αποχρεμπτικό και μαλακτικό. Παλαιότερα το χρησιμοποιούσαν για τη θεραπεία του στομαχικού έλκους, της νευρικής υπερεντάσεως και της μελαγχολίας. Βοηθά στην επούλωση χρόνιων ελκών, έντονων φλεγμονών και εγκαυμάτων. Βοηθά σε προβλήματα σπλήνας και άμμου στα νεφρά. Σήμερα παρασκευάζεται φάρμακο για την θεραπεία του έλκους στομάχου και δωδεκαδακτύλου το οποίο χρησιμοποιούν στην ομοιοπαθητική. Εσωτερικά λαμβάνεται υπό μορφή εγχύματος ως μαλακτικό και για τη θεραπεία του βήχα και του συναχιού. Ακόμη μια αλοιφή του μπορει να χρησιμοποιηθεί τοπικά για πληγές, μώλωπες, ή κοψίματα. Από το φυτό παρασκευάζονται χάπια και σταγόνες για την θεραπεία των ανάλογων ασθενειών από τις εταιρείας Boiron και Homeocan Apothecary Δίανθος Launert. E. Edible and Medicinal Plants

Anchusa officinalis  Ρίζες

Anchusa officinalis   Ρίζες

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Από τη ρίζα παράγεται ένα κόκκινο χρώμα που μπορει να χρησιμοποιhθεί στα γλυκά και τα φαγητά δεδομένου ότι δεν είναι επιβλαβής για τον οργανισμό. Όταν εγχύεται σε λάδι, του προσδίδει ένα όμορφο κόκκινο χρώμα. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο κραγιόν για τα χείλη, σε διάφορα βάλσαμα, έλαια και αλοιφές. Μερικές φορές προστίθενται σε χέννα. Anchusa+officinalis ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ: To μυριόκαλο της Σαντορίνης της Νίκης Τσέκου Στη Σαντορίνη υπάρχει ένα φυτό που θεωρείται ζιζάνιο . Το λένε: ‘Μυριόκαλο’ Για έναν ανεξήγητο λόγο, αυτό το φυτό εγώ από μικρή το συμπαθούσα. Μου άρεσαν τα όμορφα μπλε λουλουδάκια του που το καλοκαίρι, μέσα στα ξερόχορτα, αυτά έδιναν χρώμα στο άνυδρο τοπίο της Σαντορίνης και οι μέλισσες μέσα στην ξεραϊλα έβρισκαν σ’ αυτό καταφύγιο. Που να ήξερα τότε, ότι αυτό το φυτό μπορεί να είναι αγχολυτικό ! Από μικρή απορούσα γιατί να λένε Μυριόκαλο (Μύρια καλά) ένα φυτό που αν το πιάσει κανείς με το χέρι, θα γεμίσει η χούφτα του με μύρια αγκαθάκια . Το Μυριόκαλο, όπως μου είπε η μαμά μου το έβραζαν παλιά μαζί με Απήγανο και το έδιναν στις λεχώνες. Έψαξα να βρω το επιστημονικό όνομα του Μυριόκαλου και η απορία μου για το σαντορινιό του όνομα λύθηκε όταν έμαθα πως το λέγανε οι αρχαίοι Έλληνες. Το λέγανε Άγχουσα και το ζιζάνιο αυτό κάνει μύρια καλά…

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Τα 25gr ρίζας του φυτού πωλούνται στην διεθνή αγορά 5Eu περίπου και οι 10 σπόροι 2Eu. http://www.bristolbotanicals.co.uk/pr-2367

Read Full Post »

Cerinthe major αρχαια θουρια Αρφαρά 27 Μάρτη 2013

Cerinthe major αρχαια θουρια Αρφαρά 27 Μάρτη 2013

Cerinthe major αρχαια θουρια Αρφαρά 27 Μάρτη 2013

Cerinthe major αρχαια θουρια Αρφαρά 27 Μάρτη 2013

Ασυνήθιστο , υπό την έννοια ότι δεν έχει τριχωτό φύλωμα όπως  τα άλλα μέλη της οικογένειας, φυτό της ευρύτερης περιοχής της αρχαίας θουρίας της οικογένειας των Boraginaceae . Η ονομασία του Cerinthe major προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις κερί + άνθος. Συνεπώς σημαίνει κέρινο άνθος από τα χρώματα και το σχήμα των λουλουδιών του. Επειδή είναι Μελισσοκομικό φυτό το κέρινο άνθος μπορει να θεωρηθεί ότι τροφοδοτει τις μέλισσες για όλο το διάστημα της ανθοφορίας του. Το φυτό θεωρείται σαν μονοετές αλλά σε θερμά κλίματα μπορει να θεωρηθει πολυετές, ή βραχύβιο, ημιανθεκτικό πολυετές ή διετές. Ως φυτό της Αρχαίας Θουρίας η κανονική συνήθεια του είναι να μεγαλώνει το χειμώνα, να ανθίζει την άνοιξη, οι σπόροι να ξεραίνονται και στη συνέχεια να βλαστάνουν το φθινόπωρο. Σε άλλα μέρη συνήθως καλλιεργείται ως ετήσιο το καλοκαίρι.
Tο φυτό έχει όμορφο φύλλωμα και πολύχρωμα βράκτρια πάνω στα οποία στηρίζονται τα μικρά όμορφα λουλούδια. Τα στρογγυλεμένα, εν μέρει φύλλα περικυκλώνουν το στέλεχος, και είναι κάπως σαρκώδη, γλαυκά (λεία, μη τριχωτά), με ανοιχτό πράσινο-γκρι μέχρι μπλε χρώμα. Μπορούν να προκύψουν σε σπείρες μαζί σε διακλάδωση μίσχους. Τα νέα φύλλα είναι διάστικτα με  λευκό χρώμα. Οι ραβδώσεις εξασθενίζουν με την ωρίμανση. Τα φύλλα παίρνουν μια βαθύτερη μπλε απόχρωση καθώς οι θερμοκρασίες νύχτας χαμηλώνουν κατά την διάρκεια του χειμώνα. Τα φυτά διαφέρουν σημαντικά ως προς το μέγεθος και τη μορφή ανάλογα με τις συνθήκες που αναπτύσσονται και τη φύση του εδάφους. Σε πλήρη ήλιο και πλούσια εδάφη μπορούν να αναπτυχθούν αρκετά ψηλά 0,60 μέχρι 1 μέτρο οπότε απαιτείται πρόσθετη στήριξη για να κρατηθούν σε όρθια θέση. Σε πιο ξηρό και λιγότερο γόνιμο έδαφος, ή στη σκιά, τα φυτά έχουν την τάση να είναι πιο συμπαγή, φθάνοντας μόλις περίπου 0,5 μέτρα. Το φύλλωμα παραμένει σε καλή κατάσταση ακόμη και όταν πέσει πάγος.

Σπόροι cerinthe

Σπόροι cerinthe

Τα σωληνοειδή άνθη δημιουργούνται σε ομάδες των δύο ή τριών που περιβάλλονται από μεγάλα, σχεδόν σε σχήμα καρδιάς, κινητά βράκτια. Τα μακριά (2,5 εκατοστά) λουλούδια παράγουν μέλι με γεύση νέκταρ, που οδηγεί πιθανώς στην κοινή του ονομασία. Καθώς το φυτό ωριμάζει, γίνεται αλλαγή των κλαδιών από πράσινο σε μωβ ή μπλε. Τα λουλούδια είναι ελκυστικά για πολλούς τύπους μελισσών και κολίβρια. Το κλάδεμα ενθαρρύνει τη συνεχή άνθιση.
Τα λουλούδια τελικά παράγουν μεγάλους στρογγυλούς μαύρους σπόρους με μια επίπεδη άκρη. Οι σπόροι σε ένα φυτό δεν ωριμάζουν όλοι με τη μία, αλλά εξακολουθούν να ωριμάζουν σε όλη τη σεζόν, όπως αυτά παράγονται. Οι σπόροι είναι διασκορπισμένα σε μεγάλη απόσταση από το μητρικό φυτό από ένα θαυμαστό εκρηκτικό μηχανισμό απελευθέρωσης.

Susan Mahr, University of Wisconsin – Madison

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:

Σε σχετική εθνοβοτανολογική έρευνα του Université Mouloud Mammeri, Algérie αναφέρεται ότι οι καρποί του φυτού είναι εδώδιμοι (καταναλώνονται από τα παιδιά) μολονότι σε άλλο σημείο της έρευνας αναφέρεται τοξικότητα των βλαστών και κυρίως των φύλλων.

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Σε σχετική έρευνα του Institute of Nutrition, University Jena, Germany βρέθηκαν σημαντικές ποσότητες λιπαρών αμινοξέων (SDA και GLA ) στο φυτό τα οποία παρουσιάζουν έντονες αντιοξειδωτικές ιδιότητες.

Πολλές έρευνες Γερμανικών Πανεπιστημίων (maltawildplants) καταλήγουν ότι το φυτό έχει διουρητικές ιδιότητες, μπορει να χρησιμοποιειθεί στην θεραπεία της αναιμίας και του σκορβούτου.

Επιπρόσθετα το φυτό περιέχει ( Islamic Azad University, Iran ) μικρές ποσότητες (0,7%) σε γ-λινολενικό οξύ . Πρόκειται για ένα λιπαρό οξύ της σειράς ωμέγα-6 με μεγάλη θεραπευτική αξία, αφού είναι πρόδρομος ουσία της προσταγλαδίνης Ε1 (PGE1) που το σώμα μας χρησιμοποιεί για την αντιμετώπιση των φλεγμονών και για την άμυνα του έναντι παθήσεων, όπως ο καρκίνος, οι καρδιοπάθειες, οι αλλεργίες, το άσθμα, η αρθρίτιδα και οι αυτοάνοσες ασθένειες, καθώς και για την αποφυγή της πρόωρης γήρανσης.

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Χρησιμοποιείται σαν καλλωπιστικό φυτό και οι σπόροι του στην διεθνή αγορά eBay κ.λ.π κοστίζουν 1Eu (οι πέντε).
Επιπρόσθετα καλλιεργείται σαν μελισσοκομικό φυτό.

Read Full Post »

Anthyllis tetraphylla αρχαια θουρια Αιθαία 24 Απρίλη 2013

Anthyllis tetraphylla αρχαια θουρια Αιθαία 24 Απρίλη 2013

Anthyllis tetraphylla αρχαια θουρια Αιθαία 24 Απρίλη 2013

Anthyllis tetraphylla αρχαια θουρια Αιθαία 24 Απρίλη 2013

Anthyllis tetraphylla11

Anthyllis tetraphylla αρχαια θουρια Αιθαία 24 Απρίλη 2013

Anthyllis tetraphylla αρχαια θουρια Αιθαία 24 Απρίλη 2013

Πρόκειται για ένα τριχωτό ετήσιο βότανο της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας που μπορεί και εξαπλώνεται..
Ονομάζεται και TRIPODION TETRAPHYLLUM διότι έχει τρία μικρά στελέχη (πόδια) και τα φύλλα του εμφανίζονται σε τετράδες.
Τα λουλούδια έχουν χρώμα ανοιχτό κίτρινο, συχνά με πιο σκούρα φτερά, 8-12mm μήκος, σε πυκνές πλευρικές συστάδες των 1-7. Οι άκρες του έχουν κοκκινωπό χρώμα.. Οι κάλυκες είναι μαλλιαροί με ασημί χρώμα , φουσκωμένοι σαν κύστη με χρώμα απαλό πράσινο, που συχνά κλίνει με κόκκινο ή μοβ. Οι σπόροι περιέχονται ανά 2 σε σκληρή θήκη.
Φύεται σε χέρσα εδάφη και στις άκρες των δρόμων. Ανθίζει από τον Απρίλη μέχρι τον Ιούνη.
ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ – ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Δεν αναφέρεται τίποτα σχετικό στην ελληνική και τη διεθνή βιβλιογραφία.

Read Full Post »

Older Posts »

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 798 ακόμα followers