Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Στομάχι’

Centaurium erythraea αρχαια θουρια Πήδημα  17 Ιούλη 2013

Centaurium erythraea αρχαια θουρια Πήδημα 17 Ιούλη 2013

 

Το κενταύριο ανήκει στην οικογένεια Γεντιανωδών (Gentianaceae), με κοινή ονομασία ερυθραία, θερμόχορτο, άγρια κίνα, ριγόχορτο, Ερυθραία. Το όνομα του γένους Κενταύριο προέρχεται απο το ελληνικό κένταυρος αναφορά στον Kένταυρο Χείρωνα που κατά την μυθολογία δίδαξε στους ανθρώπους τη θεραπευτική δύναμη των βοτάνων. Πρόκειται για ένα διετές βότανο της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας που φτάνει το μισό μέτρο σε ύψος. Αναπτύσσεται από μια μικρή βασική ροζέτα με φυλλώδη περικόχλιο . Τα τριγωνικά φύλλα τοποθετούνται αντίθετα επί του στελέχους και οι όρθιες ταξιανθίες αναδύονται από το στέλεχος για να αναπτυχθούν παράλληλα με αυτό ενώ μερικές φορές μπλέκονται με το φύλλωμα.

Centaurium erythraeaΚάθε ταξιανθία μπορεί να περιέχει πολλά λουλούδια. Το μικρό λουλούδι είναι ροζ-λεβάντα και ειναι περίπου ένα εκατοστό σε όλη την έκτασή του με κίτρινους στήμονες. Τα λουλούδια του φυτού θα τα δούμε ανοιχτά μόνο σε ηλιόλουστες ημέρες αφού το φυτό είναι πολύ απαιτητικό σε ήλιο. Αν και φαίνεται ευαίσθητο φυτό εν τούτης οι περιοχές στις οποίες αναπτύσσεται είναι άγονες, πετρώδεις.  Ο καρπός είναι μια κυλινδρική κάψουλα. Ανθίζει από τον Ιούνιο μέχρι το Σεπτέμβριο.

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Το φυτό χρησιμοποιείται ως άρτυμα στα πικρά φυτικά λικέρ και είναι ένα βασικό συστατικό του βερμούτ. Περιέχει βαλερικό οξύ το οποίο συντελεί με τους εστέρες του στην αρωματικότητα του φυτού.

Stuart. M. (Editor) The Encyclopedia of Herbs and Herbalism

Centaurium_erythraea_var._erythraea,I_MWS20435

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Ανοίγει την όρεξη (ορεκτικό), Χωνευτικό, βοηθά σε Ίκτερο, Πυρετό, Συκώτι.
Centaurium erythraea2Χρησιμοποιούμενα μέρη:
Χρησιμοποιούνται όλα τα μέρη του φυτού πλην του ριζώματος, τα ανθίζοντα και εναέρια μέρη του φυτού, τα φύλλα , τα στελέχη και τα άνθη.
Η συλλογή τους πρέπει να γίνεται τον Ιούλιο, κατά την πλήρη ανθοφορία του φυτού, να ξεραίνονται αμέσως σε στεγνό, σκιερό και δροσερό μέρος και να διπλώνονται μέσα σε χαρτιά, για να διατηρούνται μ αυτό τον τρόπο το χρώμα και οι ιδιότητες τους. Μπορεί βέβαια να συλλέγεται καθ όλη τη διάρκεια της περιόδου άνθισης, δηλαδή από τον Ιούνιο μέχρι τον Αύγουστο, ιδανικά όμως συλλέγεται τον Ιούλιο για τη μέγιστη συγκέντρωση ουσιών στα μέρη του βοτάνου.
Η ερυθραία έχει πικρή γεύση και είναι τονωτική , ορεκτική , χολαιρετική και χωνευτική. Πριν ανακαλυφτεί το κινίνο, η ερυθραία ήταν βασικό αντιπυρετικό. Είναι ακόμη καθαριστικό των αερίων της κοιλιάς, αντιαναιμικό, αντισκορβουτικό και πολύ αποτελεσματικό για τις καούρες. Eνισχύειτην λειτουργία του πεπτικού συστήματος, ιδιαίτερα εντός του στομάχου . Με την αύξηση των εκκρίσεων του στομάχου επιταχύνει την επεξεργασία των τροφίμων. Επίσης διεγείρει την όρεξη και αυξάνει την παραγωγή χολής . Η θεραπεία πρέπει να έχει διάρκεια μερικές εβδομάδες προκειμένου να τονώσει την αντανακλαστική δραστηριότητα σε όλο το ανώτερο πεπτικό σύστημα.
Υποκινεί επίσης το συμπαθητικό σύστημα και την κυκλοφορία , και έχει μια τονωτική επίδραση στην κυκλοφορία του αίματος .
Το σύνολο του φυτού είναι ορεκτικό, αρωματικό, πικρό, χολαγωγό, εφιδρωτικό, χωνευτικό, εμετικό, ασθενώς αντιπυρετικό, ηπατικό, στομαχικό και τονωτικό. Στην Ευρώπη, η Ερυθραία χρησιμοποιείται στην αναιμία και σε ασθένειες του ήπατος και των χοληδόχων κύστεων. Είναι ήπιο καθαρτικό και όταν λαμβάνεται μετά από τα γεύματα, είναι μια άριστη θεραπεία για την καούρα .Όπως πολλά από τα πικρά τονωτικά, είναι αποτελεσματικό στη μείωση του πυρετού και έχει χρησιμοποιηθεί πετυχημένα ως υποκατάστατο κινίνης στο παρελθόν. Η έρευνα έχει δείξει ότι αυτή η δράση οφείλεται εν μέρει στα όξινα φαινολικά συστατικά του.
Ο Γερμανός βοτανολόγος S. Kneipp συνιστούσε την ερυθραία για τη μελαγχολία ενώ στην Αίγυπτο χρησιμοποιείται εναντίον της υπέρτασης και της πέτρας των νεφρών.
Έχει χρησιμοποιηθεί ως ανθελμινθική, καθώς και κατά του άτονου αρθριτισμού και των πόνων της κοιλιάς, των αρθριτικών, των ρευματισμών και της ποδάγρας. Η ερυθραία χρησιμοποιείται ακόμη και για τις παθήσεις του συκωτιού και της χοληδόχου κύστης
Για εξωτερική χρήση, το φρέσκο πράσινο φυτό είναι μια καλή εφαρμογή σε πληγές και έλκη.
Η German Commission E Monographs καταγράφει το φυτό στη θεραπεία των προβλημάτων του πεπτικού συστήματος και στην ανορεξία.
Το European Medicines Agency Evaluation of Medicines for Human Use στην αναφορά του της 12 Μάρτη του 2009 στο Λονδίνο, κατέγραψε τις χρήσεις του φυτού σε όλες της χώρες της Ευρώπης.  Στην ίδια ιστοσελίδα περιγράφονται και οι πολύτιμες χημικές ουσίες που περιέχονται στο φυτό.

Χαρακτηριστική είναι η ύπαρξη σεκοϊριδοειδών γλυκοζιτών κατά 75%.  Οι γλυκοζίτες αυτοί είναι ανάλογοι με αυτούς που περιέχονται στην ελαιοευρωπεΐνη βασικό συστατικό των φύλλων της ελιάς και όπως όλες οι ενώσεις της κατηγορίας των Ολεασών είναι πικρές και εμφανίζουν αντιβιοτικές ιδιότητες.

Στο φυτό περιέχεται ακόμη και η χημική ένωση  swertiamarin η οποία αποτελεί το κύριο συστατικό του ομώνυμου φαρμάκου που χρησιμοποιείται για την θεραπεία της Ηπατίτιδας   Η ίδια ένωση χρησιμοποιείται για τον χειρισμό του Διαβήτη   την ελλάτωση των λιπιδίων  στο αίμα και  την ανακούφιση από του πόνους.

Ακόμη περιέχεται και το Gentiopicroside που ανήκει στους σεκοϊριδοειδείς γλυκοζίτες και το οποίο σύμφωνα με τις σχετικές μελέτες του Πανεπιστημίου The Robert Gordon University, Scotland , UK έχει έντονα αντιβακτηριακές ιδιότητες και καταπολεμά της ελεύθερες ρίζες στον οργανισμό. Η ίδια ουσία συντελεί δραστικά στην προστασία  του σικωτιού σύμφωνα με σχετική έρευνα του κινέζικου Πανεπιστημίου Yanbian University,  China

Το φυτό είναι πλουσιο σε ξανθόνες οι οποίες ειναι γνωστές για τις αντικαρκινικές τους ιδιότητες:  Gifu International Institute of Biotechnology, Japan

Ο τρόπος χρήσης και η δοσολογία των φαρμακευτικών μερών του φυτού περιγράφονται αναλυτικά στη ιστοσελίδα της Ευρωπαϊκής Εγκυκλοπαίδειας Φαρμάκων :   European Drugs Encyclopedia

Chevallier. A. The Encyclopedia of Medicinal Plants
From Wikipedia, the free encyclopedia Commission E
Launert. E. Edible and Medicinal Plants
Plants For A Future
phyto.gr

Read Full Post »

Arum italicum Δρακοντιά Αρχαια Θουρια Λυγιές  10 Ιούνη 2013

Arum italicum Δρακοντιά Αρχαια Θουρια Λυγιές 10 Ιούνη 2013

Arum italicum Δρακοντιά Αρχαια Θουρια Λυγιές  10 Ιούνη 2013

Arum italicum Δρακοντιά Αρχαια Θουρια Λυγιές 10 Ιούνη 2013

Arum italicum Δρακοντιά Αρχαια Θουρια Λυγιές  10 Ιούνη 2013

Arum italicum Δρακοντιά Αρχαια Θουρια Λυγιές 10 Ιούνη 2013

Arum italicum Δρακοντιά Αρχαια Θουρια Λυγιές  10 Ιούνη 2013

Arum italicum Δρακοντιά Αρχαια Θουρια Λυγιές 10 Ιούνη 2013

Η Δρακοντιά (Arum italicum – Άρο το ιταλικό) γνωστό και ως φιδόχορτο, είναι είδος μονοκοτυλήδονου φυτού του γένους των αροϊδών. Πρόκειται για πολυετές ποώδες φυτό της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Θουρίας. Είναι φυτά δηλητηριώδη.
Τα φύλλα τους εκβλαστάνουν από το υπόγειο ρίζωμα και είναι μεγάλα, πράσινα ή φέρουν σκούρες κηλίδες, όπως στο είδος Arum maculatum. Τα αρσενικά και τα θηλυκά άνθη σχηματίζουν σπάδικα, ο οποίος περιβάλλεται από εξωτερικά λευκοπράσινη σπάθη, ελικοειδή στη βάση, αλλά ανοιχτή σε όλο το μήκος.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η επικονίαση αυτών των ανθών-παγίδων: ορισμένα έντομα, κυρίως δίπτερα, προσελκύονται από την οσμή αλλοιωμένου κρέατος που αναδίδουν τα και εισέρχονται στο κλεισμένο από τη σπάθη χώρο με τη διευκόλυνση που τους παρέχουν μια σειρά από τριχίδια κοντά στην είσοδο, τα οποία είναι στραμμένα προς τη βάση. Εκεί εγκλωβίζονται και μένουν φυλακισμένα αρκετές ημέρες, έως το χαλάρωμα των τριχών, που γίνεται ταυτόχρονα με την ωρίμανση των . Με τις σπασμωδικές κινήσεις των εντόμων, προσκολλάται η γύρη στο σώμα τους και, όταν ελευθερωθούν και ξαναρχίσουν να πετούν από άνθος σε άνθος, πραγματοποιούν την επικονίαση.

Όλα τα μέρη του φυτού είναι δηλητηριώδη. Η πρόσφατη ρίζα έχει γεύση καυστική και λίγο πικρή. Τιθέμενη επί του δέρματος προκαλεί φλύκταινες. Εσωτερικά προκαλεί οίδημα γλώσσας, εμετούς, σπασμούς, διαστολή κόρης, αναισθησία . Η ρίζα ξηρή ή καβουρδισμένη χάνει την καυστικότητά της. Τα φύλλα ερεθίζουν το δέρμα. Όλο το φυτό περιέχει ένα δηλητήριο χημικώς ασταθές, την αροίνη. Η αροίνη είναι ερεθιστική για το δέρμα και τοπική για το Κ.Ν.Σ. Συχνά συμβαίνουν δηλητηριάσεις σε παιδιά που τρώνε τους καρπούς του φυτού. Όταν βραστεί ή αποξηρανθεί το φυτό, η αροίνη διασπάται.

ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

ΦΤΙΑΧΝΩ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ

American Journal of Botany

 

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ:
Τον 16ο-18ο αιώνα σε περιπτώσεις σιτοδείας χρησιμοποιήθηκε αντί άρτου λόγω της μεγάλης ποσότητας αμύλου που περιέχει. Η λήψη του προϋπόθετε καλό ψήσιμο για την καταστροφή των τοξικών συστατικών. Ακόμη και σήμερα στις Βαλεαρίδες νήσους χρησιμοποιείται αντί άρτου. Οι κόνδυλοι τρώγονται  μαγειρεμένοι και να χρησιμοποιηθουν σαν βάση μαζί  με άλλα οπωροκηπευτικά .

Παρακολουθείστε το  σχετικό Video:

Από την αποξηραμένη ρίζα μπορεί να εξαχθεί μια αραρούτης (Πούδρα ανάλογη με την βανίλια που χρησιμοποιείται πολύ στην ζαχαροπλαστική και μαγειρική της Αγγλίας)

Hedrick. U. P. Sturtevant’s Edible Plants of the World. Dover Publications

Kunkel. G. Plants for Human Consumption. Koeltz Scientific Books 1984

Tanaka. T. Tanaka’s Cyclopaedia of Edible Plants of the World. Keigaku Publishing 1976
ΦΤΙΑΧΝΩ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ

Plants For A Future

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Το φυτό περιέχει αροίνη (τοξικό συστατικό), άμυλο σε μεγάλη ποσότητα, σάκχαρο 4,5%, κολλώδεις ουσίες (κόμμι) 5,5%, βασσορίνη 5%, σαπωνίνες. Οι σαπωνίνες προκαλούν υπεραιμία των βλεννογόνων και αύξηση της αιμάτωσης των σπλάχνων με αποτέλεσμα να έχουν διουρητική, εκτρωτική, αφροδισιακή και σε συνδυασμό με άλλες ουσίες προκαλούν καθαρτική ενέργεια. Η βασσορίνη είναι πολυσακχαρίτης αδιάλυτος στο νερό, εντός του οποίου διογκούται στο 4πλάσιο (καθαρτική ενέργεια). Σε περιπτώσεις γαστριτίδων ή πεπτικού έλκους η ενέργεια οφείλεται στο περιεχόμενο κόμμι που επικαλύπτει τον βλεννογόνο, τον προασπίζει από βλαπτικές επιδράσεις, ελαττώνει τον πόνο και περιορίζει την φλεγμονή. Η αποχρεμπτική ενέργεια του αφεψήματος οφείλεται πιθανώς στην επί μακρόν διατηρούμενη θερμότητα επί καταπόσεως (λόγω της κολλώδους ουσίας που περιέχει) και στην αντανακλαστική αύξηση των εκκρίσεων της τραχείας και βρόγχων. Για τον ίδιο λόγο χρησιμοποιείται και στην λαρυγγοτραχείτιδα, σε συνδυασμό με την προστατευτική επίδραση του κόμμεος. Εξωτερικά επιθέματα νωπής μη βρασμένης ρίζας προκαλούν υπεραιμία στην πάσχουσα άρθρωση και ύφεση του άλγους, λόγω ερεθιστικής επίδρασης της αροίνης επί του δέρματος. Στην περίπτωση που βράζεται η αναλγητική της ενέργεια οφείλεται στη θερμότητα του επιθέματος και στις σαπωνίνες. Επίσης βρασμένη ή αποξηραμένη σαν επίθεμα εξωτερικά υποβοηθεί στην επούλωση ελκών λόγω της κολλώδους ουσίας (κόμμι) που περιέχει. Συμπεραίνεται ότι είναι γνωστή και διαδεδομένη η χρήση της ρίζας του φυτού  ως επιθέματος στην αρθρίτιδα από τους αρχαίους Έλληνες που την χρησιμοποιούσαν όμως νωπή και όχι βρασμένη.
Το εκχύλισμα του καρπού, καταστρέφει τους πολύποδες της μύτης. Αναλυτικά: Το φιδόχορτο είναι αποχρεμπιτικό στην περίπτωση άσθματος και χρόνιου βήχα , ενώ είναι και δυνατό ευκοίλιο . Χρησιμοποιείται ακόμα στην ομοιοπαθητική και συστήνεται σε περιπτώσεις γαστρίτιδας , αιμορραγιών και ερυθημάτων. Παλιότερα, ο Διοσκουρίδης σύστηνε την ώριμη, ξεραμένη στον ήλιο και κοπανισμένη ρίζα στους ασθματικούς, τη σκόνη της ρίζας με νερό ως αφροδισιακό, τη σκόνη ζυμωμένη με μέλι ως καθαριστική των κακοηθών και φαγεδαινικών ελκών και τέλος τη σκόνη ανακατωμένη με «λευκή άμπελο» (κουρμπένι ) ως καταστροφική των πολύποδων (ακόμα και των καρκινωμάτων), καθώς και προληπτική του δαγκώματος της οχιάς. Στην Ελλάδα υπάρχουν και σήμερα εμπειρικοί ( πρακτικοί) που υποστηρίζουν πως θεραπεύουν τη φυματίωση με τη ρίζα του φιδόχορτου.

Σε σχετική μελέτη των λιπαρων οξέων που περιέχονται στο φυτό με τη μέθοδο της σπεκτρομετρίας διαπιστώθηκε ότι οι μεθυλικοί  εστέρες των λιπαρών οξέων συντελούν στην θεραπεία – ανακούφιση των ρευματισμών και των αιμορροϊδων.

Η αροΐνη οου περιέχεται στο φυτό είναι ερεθιστική για το δέρμα και τοξική για το κεντρικό νευρικό σύστημα, με γεύση δηκτική και παρατεταμένα καυστική. Οι δηλητηριάσεις δεν είναι σπάνιες στα παιδιά που τρώνε τις κόκκινες ράγες, οι οποίες έχουν μια κάπως γλυκιά γεύση . Αντίδοτα για δηλητηριάσεις είναι πρόκληση εμετού, δυνατός καφές, καφεΐνη, ζέσταμα του ασθενή με καταπλάσματα και θερμοφόρες, καρδιοτόνωση , τόνωση της περιφερειακής κυκλοφορίας .

Journal of Food Lipids
Διδακτορικη διατριβή: Η λαϊκή βοτανοθεραπευτική στο Ζαγόρι Μιχαήλ Μάλαμα

ΦΤΙΑΧΝΩ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ

Επιστροφή στη φύση

Read Full Post »

Cynara cardunculus αρχαια θουρια Γκομούς 27 Ιούνη 2013

Cynara cardunculus αρχαια θουρια Γκομούς 27 Ιούνη 2013

Cynara cardunculus αρχαια θουρια Γκομούς 27 Ιούνη 2013

Cynara cardunculus αρχαια θουρια Γκομούς 27 Ιούνη 2013

Cynara cardunculus αρχαια θουρια Γκομούς 27 Ιούνη 2013

Cynara cardunculus αρχαια θουρια Γκομούς 27 Ιούνη 2013

Cynara cardunculus αρχαια θουρια Γκομούς 27 Ιούνη 2013

Cynara cardunculus αρχαια θουρια Γκομούς 27 Ιούνη 2013

Ανήκει στην οικογένεια Asteraceae. Άλλες ονομασίες της είναι αγριαντζινάρα ή τρουμπελίνα. Η αγριαγκινάρα ήταν από τα αγαπημένα εδέσματα των Αρχαίων Ελλήνων και των Ρωμαίων.

Είναι πολυετής θάμνος, που μπορεί να φτάσει τα 2 μέτρα ύψος. Η ρίζα της είναι εύρωστη και βαθιά, τα στελέχη όρθια, χοντρά με αυλακώσεις. Τα φύλλα έχουν λευκο-πράσινο χρώμα, είναι αντίθετα, λογχοειδή, σύνθετα, με ισχυρό κεντρικό νεύρο, βαθιά διαιρεμένα, με αγκάθια. Οι ανθοφόροι βλαστοί βγαίνουν από τις μασχάλες των φύλλων και καταλήγουν σε ωοειδείς ταξιανθίες, που η βάση τους καλύπτεται από λεία, βράκτια φύλλα, που επικαλύπτονται, σχηματίζοντας μια σαρκώδη ανθοδόχη τα εξωτερικά και τα μεσαία καταλήγουν σε αγκάθι. Τα βράκτια φύλλα της είναι μικρά, σε αντίθεση με τα βράκτια της καλλιεργούμενης αγκινάρας, που είναι μεγαλύτερα και χωρίς αγκάθια. Τα ανθίδια είναι πολλά (300-400), σωληνοειδή, ερμαφρόδιτα, με πέταλα πορφυρά ή μοβ. Τα άνθη της αγκινάρας είναι από τα αγαπημένα των μελισσών Η γονιμοποίηση γίνεται μόνον από τα έντομα. Οι καρποί περιέχουν πολλούς σπόρους, που έχουν στην κορυφή τους αρκετά μακριά τριχίδια, που διευκολύνουν τη διασπορά τους με τον αέρα και τη διάδοση έτσι του φυτού. Οι ανθοκεφαλές εμφανίζονται νωρίς την άνοιξη, αλλά το φυτό ανθίζει όψιμα, από το Μάιο.

 ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ

Τα μπουμπούκια των λουλουδιών τρώγονται  ωμά ή μαγειρεμένα.. Τα μπουμπούκια είναι λίγο μικρότερα από της αγκινάρας και είναι πιο εύκολα στον χειρισμό τους. Η γεύση τους είναι ήπια και ευχάριστη και  είναι πιο απαλή από εκείνη της αγκινάρας. Οι βλαστοί  μαγειρεύονται και χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατο του σέλινου. Οι μίσχοι μαζεύονται πριν  μεγαλώσουν και πρέπει να ζεματιστούν για να  μειωθεί η  πικρία του. Στη συνέχεια  μπορούν  να καταναλωθούν μαγειρευμένοι   σε σαλάτες ή να γίνουν τουρσί. Τα νεαρά φύλλα  τρώγονται  ωμά ή μαγειρεμένα. Οι ρίζες τρώγονται μαγειρεμένες, όπως οι παστινάκες .

Το στέλεχος  της  τρώγεται ωμό κι έχει γλυκιά γεύση. Οι τρυφεροί βλαστοί, τα κοτσάνια των φύλλων και τα φύλλα της τρώγονται, αφού καθαριστούν από τ’ αγκάθια και βραστούν. Τα φύλλα της μαγειρεύονται με κατσικίσιο κρέας ή μόνα τους, «αλά πολίτα», όπως ακριβώς και οι ανθοκεφαλές της, πριν όμως ανθίσουν. Οι ανθοκεφαλές της ψήνονται ακόμα και στα κάρβουνα, με χοντροκομμένο αλάτι και λάδι. Η στυφή τους γεύση ταιριάζει με κόκκινο κρασί. Μπορούν επίσης να προστεθούν σε ομελέτα, ενώ οι μικρές ανθοκεφαλές γίνονται τουρσί.

 mani.org

Organ. J. Rare Vegetables for Garden and Table

Tanaka. T. Tanaka’s Cyclopaedia of Edible Plants of the World

Facciola. S. Cornucopia – A Source Book of Edible Plants

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: 

Η αγριαγκινάρα έχει γίνει σημαντική σαν φαρμακευτικό βότανο κατά τα τελευταία χρόνια, μετά την ανακάλυψη των ιδιοτήτων της Κυναρίνης που περιέχεται σε μεγάλο βαθμό στο φυτό. Η Κυναρίνη έχει η πικρή γεύση ,  βρίσκεται κυρίως στα φύλλα, και βελτιώνει την λειτουργία του ήπατος και της χοληδόχου κύστης , διεγείρει την έκκριση των πεπτικών υγρών, ιδιαίτερα χολής, και μειώνει τα επίπεδα χοληστερόλης στο αίμα . Τα φύλλα είναι αντιχοληστεριναιμικά, αντιρευματικά, χολαγωγά, πεπτικά, διουρητικά, υπογλυκαιμικά και λιθο-διαλυτικά. . Χρησιμοποιούνται εσωτερικά για τη θεραπεία των χρόνιων ηπατικών παθήσεων και της χοληδόχου κύστης, τον ίκτερο, την ηπατίτιδα, την αρτηριοσκλήρωση και τα πρώτα στάδια της όψιμης έναρξης διαβήτη . Τα φύλλα συλλέγονται καλύτερα ακριβώς πριν από την ανθοφορία των φυτών, και μπορούν να χρησιμοποιηθούν φρέσκα ή αποξηραμένα .

Σε σχετική μελέτη του Universidade do Porto της Πορτογαλίας τεκμηριώθηκε ή πλούσια αντιοξειδωτική και αντιμικροβιακή δράση της αγριαγκινάρας. Συγκεκριμένα πιστοποιήθηκαν στα φύλλα της διάφορα φλαβονοειδή και φαινολικά οξέα τα οποία παρουσιάζουν έντονες αντιοξειδωτικές και αντιμικροβιακές δράσεις. Η αντιοξειδωτική δράση του εκχυλίσματος όλων των μερών του φυτού τεκμηριώθηκε και από σχετική έρευνα δύο Πανεπιστημίων της Σλοβακίας.

Universidade do Porto, R. Aníbal Cunha, 4050-047 Porto, Portugal.

Slovak Academy of Sciences, Comenius University, Bratislava, Slovakia

Chevallier. A. The Encyclopedia of Medicinal Plants

Chiej. R. Encyclopaedia of Medicinal Plants

Mills. S. Y. The Dictionary of Modern Herbalism

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ:

Η αγριαγκινάρα μετατρέπεται σε πέλετ και ηλεκτρικό ρεύμα.

 Ένα πολλά υποσχόμενο φυτό για την ελληνική αλλά και παγκόσμια γεωργία είναι το Cynara cardunculus. Η διαδικασία της καλλιέργειας της αγριαγκινάρας είναι εύκολη και γίνεται ακόμη και στο πιο ακατάλληλο και ξερό χωράφι. Ως πολυετές φυτό, η σπορά γίνεται μία φορά κάθε δώδεκα χρόνια. Φυτεύεται στη καρδιά του φθινοπώρου τον Οκτώβριο, μεγαλώνει με τις βροχές του χειμώνα και μαζεύεται από τα μέσα του καλοκαιριού μέχρι και τις αρχές φθινοπώρου, δηλαδή από τον Ιούλιο μέχρι το Σεπτέμβριο. Το σημαντικότατο πλεονέκτημα είναι ότι δε χρειάζεται καθόλου λίπασμα και νερό, και, φυσικά, ως ανθεκτικότατο και επικρατέστερο ζιζάνιο επιβιώνει χωρίς να χρειάζονται ζιζανιοκτόνα.

Η αγριαγκινάρα σαν βιοκαύσιμο

Η απόδοση του χωραφιού κυμαίνεται γύρω στα 1400 κιλά σε ξηρή ουσία ανά στρέμμα, ενώ φτάνει περίπου και τα 2800 κιλά με 2 – 3 αρδεύσεις τους μήνες της άνοιξης. Η καλλιέργεια δεν είναι μόνο απλή, αλλά δίνει και πολλά έσοδα

Τα στερεά καύσιμα πέλετς χρησιμοποιούνται στην Ελλάδα αντί για το πετρέλαιο θέρμανσης τόσο σε σπίτια όσο και σε βιομηχανίες, ενώ στο κοντινό μέλλον θα ξεκινήσει και η παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος σε μονάδες μικρής εγκατεστημένης ισχύος κάτω των 5MW. Επιπλέον, η καλλιέργεια αγριαγκινάρας μπορεί να αναπτύξει τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας έως 20% μέχρι το 2020 ακόμη και στα νησιά. Συνολικά η αγριαγκινάρα είναι σε θέση να προσφέρει νέες θέσεις εργασίας και διάδοση της παραγωγικής μεθόδου της σε χώρες εκτός Ελλάδος, μείωση του διοξειδίου του άνθρακα, κέρδος το λιγότερο 50 ευρώ ανά στρέμμα για το καλλιεργητή που παρήγαγε βαμβάκι ή σιτάρι, και μείωση στο 25% των εξόδων πετρελαίου με την αντικατάστασή του από καύσιμα πέλετς.

ecotimes.gr

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ:

Πέρα από τη χρήση της ως βιοκαυσίμου, η αγριαγκινάρα θεωρείται διεθνώς μια από τις καλύτερες ζωοτροφές, τόσο από την άποψη ότι κάνει καλό στην υγεία του ζώου όσο και από τα πλεονεκτήματα που έχει ως καλλιέργεια, αφού είναι ένα πολυετές φυτό που δεν χρειάζεται συχνά πότισμα.. Σαν κτηνοτροφή είναι καλύτερη από ό,τι σαν βιοκαύσιμο. Το πρώτο και το πιο φυσικό εργοστάσιο είναι το… στομάχι του ζώου το οποίο εκμεταλλεύεται άριστα τις ενεργειακές ιδιότητές της.

Από την αγριαγκινάρα παράγεται τυροποιητική πυτιά. Η απόδοσή της είναι πολύ ανώτερη από τη ζωική. Από 3 λίτρα γάλακτος, χρησιμοποιώντας ζωικής προέλευσης ένζυμα παράγεται περίπου 700 γρ. λευκό τυρί ενώ με τα φυτικής προέλευσης, από την αγριαγκινάρα, περίπου τη διπλάσια ποσότητα.

ΤΟ ΒΗΜΑ

The University of Reading, UK

Instituto Nacional de Engenharia e Tecnologia Industrial, Portugal

Read Full Post »